30 მაისი, 2024 წელი,

საქმე №ას - 386 -2024 ვ თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - შპს „რ–სი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები - შპს „ქ.მ.თ–ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 16 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი - თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შპს „რ–სი“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან კომპანია) ასაჩივრებდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 16 იანვრის განჩინებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2023 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, რომლითაც შპს „ქ.მ.თ–ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე ან მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ - 6 890.27 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა;

კასატორის აზრით, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, განჩინება არ არის დასაბუთებული, სახელდობრ:

1.1. კასატორის მტკიცებით, მხარეები სახელშეკრულებო ურთიერთობაში არ იმყოფებოდნენ და ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა მოსარჩელის მიერ მოპასუხისთვის მომსახურეობის გაწევის ფაქტი. აღნიშნული გარემოება საქმეში შეკრებილი მტკიცებულებების საფუძველზე არ დასტურდება.

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 1 აპრილის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

3. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

4. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

4.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

4.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

4.3. 2012 წლის 2 აგვისტოს მოსარჩელესა და მ.უ–ძეს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც შემკვეთი ან თავდაპირველი მესაკუთრე) შორის თბილისში, ......., მეოთხე სართულზე მდებარე 425, 28.38 კვ.მ კომერციულ ფართთან დაკავშირებით, (ს/კ #.........) (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც კომერციული ფართი), #მკ/ც425 მომსახურების ხელშეკრულება დაიდო.

4.4. შეთანხმების მიხედვით, მოსარჩელემ მოპასუხისთვის საერთო ქონების დალაგება/დასუფთავების, კომუნიკაციების გამართული ფუნქციონირების, შიდა და გარე პერიმეტრის როგორც ელექტრონული საშუალებით, ასევე ცოცხალი ძალით დაცვის, სახანძრო უსაფრთხოების სისტემის მომსახურების, საჭიროების შემთხვევაში, საერთო ქონების სარემონტო სამუშაოების შესრულების ვალდებულება იკისრა (იხ. შეთანხმების მე-3 მუხლი).

4.5. შემკვეთი ვალდებული იყო მის საკუთრებაში არსებულ კომერციულ ფართზე, შეთანხმების მოქმედების პერიოდში, 2012 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით, ყოველთვიურად აენაზღაურებინა მომსახურების ღირებულება - 1 კვ.მ-ზე - 5 აშშ დოლარი, ჯამურად - 141.90 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში, გადახდის დღეს არსებული კურსით, ხოლო 2013 წლის 1 იანვრიდან შემსრულებელი 8.2 პუნქტით იხელმძღვანელებდა ანუ სახელშეკრულებო ტარიფი შეიძლება ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე შეცვლილიყო (იხ. შეთანხმების 4.1. პუნქტი).

4.6. მომსახურების ღირებულების გადახდის ვალდებულება ძალაში იყო იმ შემთხვევაშიც, თუ არასაცხოვრებელი ფართი არ იფუნქციონირებდა და დროებით დაკეტილი იქნებოდა (იხ. შეთანხმების 4.6. პუნქტი).

4.7. შემკვეთი ვალდებული იყო კომერციული ფართის გასხვისების ან უფლებებისა და ვალდებულებების უფლებამონაცვლეზე გადასვლისას, ახალი მესაკუთრისთვის ან უფლებამონაცვლისთვის მომსახურების ხელშეკრულების პირობები და ვალდებულებები ეცნობებინა (იხ. შეთანხმების 8.1. პუნქტი).

4.8. კომპანიის დამფუძნებლის 2020 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე, 2020 წლის 4 დეკემბრიდან კომერციული ფართის მესაკუთრე მოპასუხეა.

4.8.1. 2012 წლის 22 აგვისტოს უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, საჯარო რეესტრში (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მარეგისტრირებელი ორგანო) კომერციულ ფართზე დარეგისტრირდა ვალდებულება, რომლითაც მყიდვეელი ვალდებულია ქონების გაყიდვისას ახალ შემძენს მოსთხოვოს მომსახურების ხელშეკრულების იდენტური შეთანხმების გაფორმება და ამის გარეშე ფართი არ გაასხვისოს (იხ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობა).

4.9. კომერციული ფართის თავდაპირველი მესაკურე მოპასუხე კომპანიის დირექტორის მეუღლეა.

4.10. 2020 წლის 14 დეკემბრის წერილით კომპანიის დირექტორმა მოსარჩელეს აცნობა, რომ როგორც მათთვის გახდა ცნობილი იგი გარკვეულ მომსახურებას უწევდა სავაჭრო ქსელში არსებული უძრავი ქონების/კომერციული ფართის ცალკეულ მესაკუთრეებს. ამასთან, მომსახურების პირობების გაცნობისა და კონკრეტიზაციის მიზნით, ელექტრონულ მისამართზე შეთავაზების გაგზავნა სთხოვა.

4.10.1. საპასუხო წერილით მოსარჩელემ მოპასუხეს მომსახურების ხელშეკრულების პროექტი გაუგზავნა.

4.11. მოსარჩელემ მოპასუხეს აცნობა, რომ სავაჭრო ცენტრის სპეციფიკიდან გამომდინარე მოკლებული იყო შესაძლებლობას ფართის რომელიმე მესაკუთრისთვის აღარ გაეწია დაცვისა და ხანძარსაწინააღმდეგო მომსახურება. ამასთამ შესთავაზა, რომ შეთანხმების გაფორმების შემთხვევაში, მომსახურების საფასური 1 კვ.მ-ზე -2.5 აშშ დოლარი იქნებოდა, რაზეც მოპასუხემ უარი განაცხადა.

4.12. მოპასუხესა და შპს „ე. ს–ას“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოიჯარე) შორის 2023 წლის 14 მარტს იჯარის ხელშეკრულება (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც იჯარის ხელშეკრულება) დაიდო.

შეთანხმების მიხედვით, მოიჯარეს 2023 წლის 15 მარტიდან 2024 წლის 31 მარტამდე იჯარით, დროებით სარგებლობაში გადაეცა კომერციული ფართი, ყოველთვიური ქირა - 300 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს შეადგენს (საბიუჯეტო გადასახადების ჩათვლით).

4.12.1. მოიჯარე ვალდებული იყო გადაეხადა იჯარის ობიექტის შენახვისა და მოვლა-პატრონობს ხარჯები, რისთვისაც აბონენტად უნდა დარეგისტრირებულიყო შესაბამისი კომუნალური მომსახურების გამწევ ორგანიზაციაში ან/და მესამე პირთან მომსახურების დამოუკიდებელი ხელშეკრულებით უზრუნველეყო ამ ხარჯების ანაზღაურება (იხ. შეთანხმების 2.2. პუნქტი).

4.13. 2023 წლის 15 მარტს მოპასუხესა და მოიჯარეს შორის მომსახურების ხელშეკრულება გაფორმდა, რომლის მიხედვით, იჯარის ობიექტის საერთო საკუთრებას მოვლა-პატრონობის მომსახურებას მოსარჩელე უწევდა. გადამხდელმა შეთანხმების მოქმედების მანძილზე, 2023 წლის 31 მარტის ჩათვლით, მომსახურების საფასურის -1 კვ.მ-ზე 4.5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, ხოლო 2024 წლის 1 იანვრიდან - 5 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის (თვის ბოლო დღეს არსებული ოფიციალური გაცვლითი კურსის შესაბამსად), გადახდის ვალდებულება იკისრა.

4.14. მოსარჩელე სავაჭრო ცენტრ „ქარვასლაში“ კომერციულ ფართებზე, მესაკუთრეებთან გაფორმებული ტიპიური ხელშეკრულების საფუძველზე შემდეგ მომსახურებას გასწევს:

1. საერთო ფართის დალაგება-დასუფთავება;

2. კომუნიკაციების გამართული ფუნქციონირების უზრუნველყოფა (ლიფტების, ძალოვანი დანადგარების, განათების, გათბობის, წყალგაყვანილობის, სავენტილაციო და მიწისქვეშა კომუნიკაციები);

3. 24 საათიანი პერიმეტრის დაცვა, როგორც ელექტრონული ისე ცოცხალი ძალის მეშვეობით;

4. სახანძრო უსაფრთხოების სისტემის უზრუნველყოფა.

მომსახურების ტარიფი უძრავი ქონების/კომერციული ფართის თანაზომიერია.

4.15. უძრავი ქონების შეძენის შემდედ, მოპასუხისთვის კომერციული ფართის თავდაპირველ მესაკუთრესა და მოსარჩელეს შორის გაფორმებული მომსახურების ხელშეკრულების ანალოგიური პირობებით შეთანხმების გაგრძელების ვალდებულების თაობაზე ცნობილი იყო.

5. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ყოველ სარჩელს პროცესუალურ-სამართლებრივი და მატერიალურ-სამართლებრივი მხარე გააჩნია. დარღვეული უფლების დასაცავად სასამართლოსადმი მიმართვა წარმოადგენს სარჩელის პროცესუალურ - სამართლებრივ გამოვლინებას, ხოლო მოპასუხისადმი მოსარჩელის მოთხოვნა სარჩელის მატერიალურ-სამართლებრივი მხარეა. ეს იმას გულისხმობს, რომ სარჩელს პროცესუალური თვალსაზრისით არ ექნება წარმატება, თუ მატერიალურ-სამართლებრივი კუთხით მოთხოვნა ნამდვილი, ან განხორციელებადი არ იქნება. სსკ-ის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის განვრცობითი, და არა სიტყვა-სიტყვითი, განმარტების მიხედვით, მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის უფლება წარმოადგენს ერთი ან რამდენიმე პირის ან პირების (კრედიტორი/ები) უფლებას ხელშეკრულებიდან ან კანონიდან გამომდინარე ვალდებულების ძალით, მეორე პირისგან ან პირებისგან (მოვალე/ები) მოითხოვოს გარკვეული ქმედების (მოქმედება ან უმოქმედობა – მოქმედებისაგან თავის შეკავება) განხორციელება.

აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეს მატერიალურ-სამართლებრივი გაგებით უნდა გააჩნდეს მოთხოვნის უფლება, ანუ კანონმდებლობით გათვალისწინებული შესაბამისი ნორმიდან/ნორმებიდან უნდა გამომდინარეობდეს სწორედ ის შედეგი, რომლის მიღწევაც მას სურს.

ამ შემთხვევაში, თანხის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებას სსკ-ის 991-ე (პირი, რომელიც სხვა პირის ხარჯზე უსაფუძვლოდ გამდიდრდა სხვა საშუალებითა, გარდა იმისა რაც გათვალისწინებულია ამ თავში, მოვალეა დაუბრუნოს მას მიღებული) 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 409 (თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება) მუხლების შემადგენლობის არსებობა განაპირობეს.

6. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის მოთხოვნა კომერციული ფართის მოვლა-პატრონობაზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურებაა. კასატორის/მოპასუხის მითითებით, მოსარჩელესთან სახელშეკრულებო ურთიერთობაში არ იმყოფებოდა, შესაბამისად, არც თანხის გადახდის ვალდებულება ეკისრებოდა.

6.1. კასატორის ამ მსჯელობას საკასაციო სასამართლო უარყოფს და მის ყურადღებას მიაქცევს შეთანხმების 8.1. პუნქტზე, რომლის მიხედვით, შემკვეთი ვალდებული იყო კომერციული ფართის გასხვისების ან უფლებებისა და ვალდებულებების უფლებამონაცვლეზე გადასვლისას, ახალი მესაკუთრისთვის ან უფლებამონაცვლისთვის მომსახურების ხელშეკრულების პირობები და ვალდებულებებიც ეცნობებინა.

დადგენილია, რომ აღნიშნული პირობა 2012 წლის 22 აგვისტოს ვალდებულების სახით საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში დარეგისტრირდა, კერძოდ, მყიდველი ვალდებულია ქონების გაყიდვისას ახალ შემძენს მოთხოვოს მომსახურების ხელშეკრულების იდენტური შეთანხმების გაფორმება და ამის გარეშე ფართი არ გაასხვისოს (იხ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობა).

ასევე დადგენილია, რომ მომსახურების ღირებულების გადახდის ვალდებულება ძალაში იყო იმ შემთხვევაშიც, თუ არასაცხოვრებელი ფართი არ იფუნქციონირებდა და დაკეტილი იქნებოდა (იხ. შეთანხმების 4.6. პუნქტი).

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ კომერციული ფართის შემძენისთვის/ახალი მესაკუთრისთვის ცნობილი იყო მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრირებული ვალდებულების თაობაზე, რადგან ინფორმაცია საჯარო და ხელმისაწვდომია მესამე პირებისთვის, მათ შორის ახალი შემძენისთვის. მით უფრო იმ პირობებში, როცა კომერციული ფართის თავდაპირველი მესაკურე მოპასუხე კომპანიის დირექტორის მეუღლეა.

ეს გარემოებანი ცალსახად ქმნიდა იმ დასკვნის საფუძველს, რომ მოპასუხისთვის/შემძენისთვის ცნობილი იყო როგორც საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ვალდებულების, ისე წინა მესაკუთრესთან არსებული მომსახურების ხელშეკრულების პირობების თაობაზე.

გასათვალისწინებელია, ისიც, რომ ახალმა მესაკუთრემ კომერციული ფართის დამქირავებელს მოსარჩელესთან გააფორმებინა მომსახურების ხელშეკრულება იგივე პირობებით, როგორი პირობებითაც ის წინა მესაკუთრესთან იყო შედგენილი.

ამდენად, კომერციული ფართის გასხვისება, ნივთის მესაკუთრესთან გაფორმებული მომსახურების ხელშეკრულების შეწყვეტას არ იწვევდა, ახალი მესაკუთრე წინა მესაკუთრეს ანაცვლებდა და იმავე პირობებით მომსახურების ხელშეკრულების გაფორმების ვალდებულებაც ეკისრებოდა, შესაბამისად, მოპასუხე/ახალი მესაკუთრე არ თავისუფლებდა შეთანხმებით გათვალისწინებული და ფაქტიურად გაწეული მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების ვალდებულებისგან.

6.2. ამასთან, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების მიუღებლობის დამადასტურებელ მტკიცებულებად ვერ მიიჩნევა მოპასუხის მხოლოდ ზეპირსიტყვიერი განმარტება, მაშინ როცა სავაჭრო ცენტრში განთავსებული კომერციული ფართის დანარჩენი მესაკუთრეები მომსახურებით გათვალისწინებულ ღირებულებას იხდიდნენ. საყურადღებოა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი აუდიტორული დასკვნაც ადასტურებს მოპასუხის მხრიდან მომსახურების მიღების ფაქტს, საწინააღმდეგო მტკიცებულება კი, საქმეში არ წარდგნილა.

7. დადგენილია, რომ მომსახურების ღირებულება თვეში - 141.90 აშშ დოლარით განისაზღვრა. ასევე დადგენილია, რომ მოპასუხეს 2020 წლის 4 დეკემბრიდან, ფართის გაქირავებამდე, 2023 წლის 15 მარტამდე მომსახურების ღირებულება არ აუნაზღაურებია, შესაბამისად, ერიცხება 27 თვის დავალიანება, რაც ჯამურად - 3 831 აშშ დოლარია, რომელიც აუდიტორი დასკვნით დაკისრებულ - 6 890.27 ლარზე მეტს შეადგენს.

8. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად და საკასაციო პალატაც უფლებამოსილია იმსჯელოს კასატორის მხოლოდ ძირითად არგუმენტებზე (იხ. „ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ“ # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

9. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლი), კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით.

10. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

12. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

13. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. განსახილველ შემთხვევაში, რაკი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს ა.თ–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 345.55 ლარის (საგადასახდო დავალება #2190, გადახდის თარიღი 20.03.2024წ), 70% - 241.85 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „რ–სის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს „რ–სს“ (ს/კ .......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა.თ–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 345.55 ლარის (საგადასახდო დავალება #2190, გადახდის თარიღი 20.03.2024წ), 70% - 241.85 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

~