საქმე №ას-1071-2020 08 აპრილი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ.თ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება, პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს (შემდგომში - „მოპასუხე“ ან „სააგენტო“) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით თ.თ–ის (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. მოსარჩელე 2013 წლის 3 ივნისიდან მუშაობდა სააგენტოს ინფორმაციული ტექნოლოგიების განვითარების ხელშეწყობის სამსახურის ტესტერის თანამდებობაზე და მისი დარიცხული შრომის ანაზღაურება შეადგენდა ყოველთვიურად 2200 ლარს, ხოლო ხელზე ასაღები ხელფასი - 1760 ლარს (ტ.1. ს.ფ. 56, 141, 142-146, 147, 149, 151, 152, 153);

2.2. მოსარჩელის ფუნქცია-მოვალეობებიდან გამომდინარე, პროგრამული უზრუნველყოფის სრულფასოვანი ტესტირების განსახორციელებლად საჭირო იყო სააგენტოს პროგრამებთან წვდომა, მათ შორის, ID CARD-ის პროგრამასთანაც და მას შეეძლო მოქალაქეთა პერსონალური მონაცემების დათვალიერება (ტ.1. ს.ფ. 56);

2.3. მოსარჩელის სამსახურებრივ ფუნქცია-მოვალეობებს შეადგენდა სააგენტოს მონაცემთა ელექტრონული ბაზების მეშვეობით სამსახურისთვის განკუთვნილი თითქმის ყველა აქტის, მათ შორის, ქორწინების, განქორწინების, დაბადების და ა.შ. მოწმობების გატესტვა ანუ ფორმატირება, დიზაინი, რედაქტირება და ყოველმხრივ მათი დამუშავება, შემდგომ სააგენტო უკვე საბოლოო სახით უშვებდა მათ მომხმარებლებთან;

2.4. 2015 წლის 26 აგვისტოს სააგენტოს შიდა აუდიტის სამსახურის მიერ ჩატარებული სამსახურებრივი შემოწმების შედეგად შედგა №123/დ დასკვნა, რომლის თანახმად, მოსარჩელემ პირადი ინტერესებისათვის გამოიყენა სამსახურებრივი მოვალეობის განსახორციელებლად მინიჭებული უფლებამოსილება და სააგენტოს მონაცემთა ელექტრონულ პროგრამაში დაამუშავა პერსონალური მონაცემები. კერძოდ, სააგენტოს მონაცემთა ელექტრონული ბაზის მიხედვით ID CARD-ის პროგრამაში დაათვალიერა შემდეგი მონაცემები: ა) ბ.ჭ–ძის პირადი მონაცემები - 2014 წლის 20 მარტს და 2015 წლის 25 მარტს; ბ) ი.ჭ–ძის პირადი მონაცემები - 2014 წლის 20 მარტს და 2015 წლის 25 მარტს; გ) ს.ძ–ის პირადი მონაცემები - 2015 წლის 25 მარტს; დ) გ.ძ–ის პირადი მონაცემები - 2015 წლის 25 მარტს. აღნიშნულის გათვალისწინებით მიჩნეული იქნა, რომ მოსარჩელემ ჩაიდინა სააგენტოს შრომის შინაგანაწესის 52-ე მუხლის „ბ“, „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომა, კერძოდ: „სააგენტოს საქმიანობის მარეგულირებელი საქართველოს კანონმდებლობის ან სხვა სამართლებრივი აქტების მოთხოვნათა დარღვევა“, „სააგენტოში დასაქმებული პირის ან სააგენტოს დისკრედიტაციისაკენ მიმართული საქციელი, განურჩევლად იმისა, სამსახურშია ჩადენილი თუ მის გარეთ“ და „ქმედება, რომელმაც მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა სააგენტოს ნორმალურ ფუნქციონირებას ან/და სააგენტოს საქმიან რეპუტაციას" (ტ.1. ს.ფ. 40-44, ტ.2. 86-88);

2.5. 2015 წლის 7 სექტემბერს სააგენტოს თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელმა საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდგომში - „სშკ“) 37.1 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტისა და სააგენტოს შრომის შინაგანაწესის 53-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე გამოსცა №7142/კ ბრძანება, რომლითაც 2015 წლის 7 სექტემბრიდან მოსარჩელესთან შეწყდა შრომითი ხელშეკრულება და იგი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. ბრძანების გამოცემის საფუძველი გახდა სააგენტოს შიდა აუდიტის სამსახურის 2015 წლის 26 აგვისტოს №123/დ დასკვნა (ტ.1. ს.ფ. 16);

2.6. 2002 წლის 9 ნოემბრიდან 2010 წლის 28 აპრილამდე მოსარჩელე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა ბ.ჭ–ძესთან (ტ.1. ს.ფ. 199, 206);

2.7. მოსარჩელის მიერ, 2015 წლის 2 მარტიდან 2015 წლის 27 მარტის ჩათვლით, ტესტირების მიზნებიდან გამომდინარე, ID cardi-ის და ID card online-ის ბაზაში ბ.ჭ–ძის, ი.ჭ–ძის, ს.ძ–ისა და გ.ძ–ის რიგში ჩაყენება არ განხორციელებულა (ტ.1. ს.ფ. 410-411);

2.8. საქმეში წარმოდგენილია მოსარჩელის 2015 წლის 20 აგვისტოს ახსნა-განმარტება (ტ.2. ს.ფ. 89-90), რომელიც მან გააკეთა შიდა აუდიტის მიერ ჩატარებული სამსახურებრივი შემოწმების ფარგლებში. მოსარჩელის განმარტებით, ბ.ჭ–ძის პერსონალური მონაცემები დაათვალიერა ID CARD-ის პროგრამაში, ვინაიდან იგი არის მისი ყოფილი მეუღლე და, შესაბამისად, თვლიდა, რომ შეეძლო მისი მონაცემების დათვალიერება. დათვალიერება განხორციელდა რამდენჯერმე, მათ შორის, ერთხელ იმ მიზნით, რომ დასჭირდა მეუღლის დაბადების ზუსტი თარიღი ბავშვის სკოლაში მისაყვანად და ყოფილი მეუღლის დაბადების წელი, თვე და რიცხვი ზუსტად არ ახსოვდა. მისივე განმარტებით, ს.ძ–ის პერსონალური მონაცემები ID CARD-ის პროგრამაში დაათვალიერა მას შემდეგ, რაც მისი ყოფილი მეუღლის მონაცემებში მამობის დადგენის დოკუმენტი ნახა, სადაც ბავშვის დედად ფიქსირდებოდა ს.ძ–ი. დათვალიერება განახორციელა ერთჯერადად და გამოწვეული იყო პირადი ინტერესით - თუ ვის შვილს დაუდგინა მამობა მისმა ყოფილმა მეუღლემ, ბ.ჭ–ძემ. ასევე ერთჯერადად დაათვალიერა გ.ძ–ის მონაცემები, რაც გამოწვეული იყო პირადი ცნობისმოყვარეობიდან (აინტერესებდა, იყო თუ არა ცვლილება თავის შვილთან დაკავშირებით);

2.9. სააგენტოს შიდა აუდიტის სამსახურის მიერ ჩატარებული სამსახურებრივი შემოწმების შედეგად, 2015 წლის 26 აგვისტოს შედგენილი №123/დ დასკვნა დაეყრდნო ამავე ახსნა-განმარტებას და, თავის მხრივ, დასკვნაზე დაყრდნობით გამოიცა 2015 წლის 7 სექტემბრის №7142/კ ბრძანება;

2.10. სააგენტოს შიდა აუდიტის სამსახურის 2017 წლის 28 დეკემბრის №94/დ დასკვნიდან (ტ.2. ს.ფ. 227-229) ირკვევა, რომ განხორციელდა სამსახურებრივი შემოწმება სააგენტოს ინფორმაციული ტექნოლოგიების განვითარების ხელშეწყობის სამსახურის ყოფილი ტესტერის - მოსარჩელის მიერ მოქალაქეთა პერსონალური მონაცემების დამუშავებასთან დაკავშირებით და დადგინდა შემდეგი: ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოში მოსარჩელესა და მის ყოფილ მეუღლეს შორის მიმდინარე სასამართლო განხილვის დროს მოსარჩელეს დამუშავებული აქვს საქმის განმხილველი მოსამართლის გ.ზ–ძისა და მისი მდივნის ფ.ჭ–ძის პერსონალური მონაცემები, კერძოდ, მოსარჩელემ 2015 წლის 25 მარტს 19:07 საათიდან 19:18 საათამდე პერიოდში (სამუშაო საათების დასრულების შემდეგ) სააგენტოს ელექტრონულ პროგრამაში დაამუშავა 1982 წლის 15 სექტემბერს დაბადებული ფ.ჭ–ძის პერსონალური მონაცემები და სხვადასხვა თარიღს დაბადებული გ.ზ–ძის პერსონალური მონაცემები. ამ უკანასკნელ შემთხვევაში პროგრამამ მოძებნა 47 ჩანაწერი, რომელთაგან მოსარჩელემ დაათვალიერა 1976 წლის 1 თებერვალს დაბადებული მოქალაქე გ.ზ–ძისა და 1977 წლის 29 აპრილს დაბადებული მოქალაქე გ.ზ–ძის მონაცემები (მოსარჩელეს არცერთი ზემოთ დასახელებული მონაცემებით სააგენტოს მონაცემთა პროგრამაში არ დაურეგისტრირებია საქართველოს მოქალაქის პასპორტზე განაცხადი, რაც აუცილებელი იყო იმ დროისთვის მის მიერ შესასრულებელი დავალების ტესტირებისათვის და, ამასთან, მონაცემების დათვალიერება მოხდა მას შემდეგ, რაც მოსარჩელემ დაასრულა დავალებაზე მუშაობა).

3. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ აუდიტის თანამშრომლებმა რეალურად საშუალება არ მისცეს თავისუფალი ნების გამოვლენის საფუძველზე დაეწერა ახსნა-განმარტება და მასზე ხორციელდებოდა ფსიქოლოგიური ზეწოლა. მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები - მიმართვა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროსადმი (ტ.1. ს.ფ. 207, 210, 214), სააგენტოსათვის (ტ.1. ს.ფ. 208), მიმართვა საქართველოს მთავარ პროკურატურაში (ტ.1. ს.ფ. 209, 211-212) ასახავს მხოლოდ მოსარჩელის მიერ გამოხატულ პრეტენზიას ჩატარებული მოკვლევის შედეგებთან დაკავშირებით და არ ადასტურებს, რომ ჩვენება მიცემულია ფსიქოლოგიური ზეწოლის შედეგად. აღნიშნულს ასევე არ ადასტურებს შიდა აუდიტის სამსახურში მოსარჩელის მიერ 2015 წლის 21 აგვისტოს წარდგენილი მასალები დ.მ–თან დაკავშირებით (ტ.2. ს.ფ. 103) და 2015 წლის 26 აგვისტოს სააგენტოს თავმჯდომარის სახელზე დაწერილი ახსნა-განმარტება (ტ. 2. ს. ფ. 91). მითითებული მტკიცებულებები ადასტურებს მხოლოდ იმ ფაქტს, რომ მოსარჩელის მიმართ არსებობდა შეკითხვები - დაამუშავა თუ არა მან დ.მ–ის პირადი მონაცემები, რის გასაქარწყლებლადაც წარადგინა კიდეც მოსარჩელემ ოქმსა და ახსნა-განმარტებაში მითითებული დოკუმენტები. ამასთან, დ.მ–ის პირადი მონაცემების არასამსახურებრივი მიზნით დამუშავება არც დადებია საფუძვლად მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას.

4. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელემ ვერ წარადგინა სათანადო მტკიცებულებები, რომ მისი საქმის განმხილველი მოსამართლის და სხდომის მდივნის პირადი მონაცემები დაათვალიერა სამსახურეობრივ საქმიანობასთან დაკავშირებით. სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააგენტოს შიდა აუდიტის სამსახურის 2017 წლის 28 დეკემბრის №94/დ დასკვნა არ დადებია საფუძვლად მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლებას და, შესაბამისად, მასში მოყვანილ გარემოებებზე დაყრდნობით ვერ მოხდებოდა მსჯელობა მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე 2015 წლის 7 სექტემბრის №7142/კ ბრძანების კანონიერების შესახებ. თუმცა აღნიშნული დასკვნა, საქმის სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში, იძლეოდა საფუძველს იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ მოსარჩელე პირადი მიზნებისთვის იყენებდა სააგენტოს ელექტრონულ პროგრამას და ამუშავებდა მისთვის საინტერესო პირების შესახებ პირად მონაცემებს. შესაბამისად, პალატის განმარტებით, სასამართლოს შინაგანი რწმენის ფორმირებისათვის, მოხდა თუ არა მოსარჩელის მიერ 2015 წლის 20 აგვისტოს ახსნა-განმარტებაში ფაქტების გადმოცემა (პირადი ინტერესის გამო პერსონალური მონაცემების დათვალიერების შესახებ) ფსიქოლოგიური ზეწოლის შედეგად, 2017 წლის 28 დეკემბრის №94/დ დასკვნას აქვს ერთ-ერთი მტკიცებულებითი მნიშვნელობა.

5. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ ბ.ჭ–ძის, ი.ჭ–ძის, ს.ძ–ის და გ.ძ–ის პირადი მონაცემების დათვალიერება არ უკავშირდებოდა სამსახურებრივ საქმიანობას და აღნიშნული განპირობებული იყო მოსარჩელის პირადი ინტერესით.

6. სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ მოსარჩელემ პირადი ინტერესებისათვის გამოიყენა სამსახურებრივი მოვალეობის განსახორციელებლად მინიჭებული უფლებამოსილება და სააგენტოს მონაცემთა ელექტრონულ პროგრამაში დაამუშავა პერსონალური მონაცემები. სასამართლომ „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის, ამავე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის, მე-4 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტისა და ამავე კანონის მე-5 მუხლის საფუძველზე განმარტა, რომ პერსონალურ მონაცემთა დამუშავება მოიცავს მათ შეგროვებასაც, რაც მოცემულ შემთხვევაში განახორციელა მოსარჩელემ ბ.ჭ–ძის, ი. ჭ–ძის, ს.ძ–ის და გ.ძ–ის პირადი მონაცემების დათვალიერებით. სასამართლომ აღნიშნა, რომ პერსონალურ მონაცემთა დაცვა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მონაცემთა სუბიექტის თანხმობის გარეშე ინფორმაციის დამუშავებისას, ვინაიდან პერსონალური ინფორმაციის არაკანონიერი და ბოროტი მიზნით გამჟღავნებამ შესაძლოა კონკრეტული პიროვნებისათვის სავალალო შედეგები გამოიწვიოს.

7. სააპელაციო პალატამ მიუთითა სააგენტოს შრომის შინაგანაწესის მე-9 მუხლზე, რომლის შესაბამისად, დასაქმებულებს, საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი საფუძვლების გარეშე, როგორც შრომითი ურთიერთობების პერიოდში, ასევე მისი დასრულების შემდეგ, მიუხედავად შრომითი ურთიერთობის დასრულების პერიოდისა, ეკრძალებათ კონფიდენციალური ინფორმაციის, მათ შორის, „სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს ინფორმაციული უსაფრთხოების პოლიტიკის დამტკიცების შესახებ“ სააგენტოს თავმჯდომარის 2014 წლის 11 თებერვლის №88/ს ბრძანებითა და „პერსონალური მონაცემების დაცვის პოლიტიკის დამტკიცების შესახებ“ სააგენტოს თავმჯდომარის 2013 წლის 13 მაისის №206/ს ბრძანებით გათვალისწინებული ინფორმაციის მესამე პირებისათვის ნებისმიერი ფორმით (ზეპირი, ნაბეჭდი, წერილობითი, ციფრული, ელექტრონული, ჩანაწერის, ვიდეო, აუდიო და ფოტომასალის ან სხვა სახით) გამჟღავნება ან საკუთარი ინტერესების სასარგებლოდ გამოყენება.

8. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სააგენტოს თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებლის 2013 წლის 13 მაისის №206/ს ბრძანებით დამტკიცებული პერსონალური მონაცემების დაცვის პოლიტიკის პირველი მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის შესაბამისად, ბრძანების მიზანია სააგენტოში პერსონალური მონაცემების დაცვის შესახებ კანონმდებლობის დანერგვისა და მისი სრულფასოვანი დაცვის ხელშეწყობა. ბრძანების მე-2 მუხლის თანახმად, პერსონალური მონაცემების სრულფასოვანი დაცვა სააგენტოს მომსახურების მაღალი ხარისხის განმსაზღვრელი ერთ-ერთი აუცილებელი ფაქტორია და სააგენტო მიიჩნევს, რომ პერსონალური მონაცემების დამუშავებისადმი გულისხმიერი მოპყრობა და მათი დაცვის პრიორიტეტიზაცია წარმოადგენს აუცილებელ პირობას როგორც თანამშრომელთა, ისე მომხმარებელთა შორის ნდობისა და კეთილგანწყობის მოსაპოვებლად. სააგენტომ უნდა გამოიყენოს მის ხელთ არსებული ყველა შესაძლებლობა პერსონალური მონაცემების უკანონო (არასწორი) დამუშავებისა და შედეგად მიყენებული შესაძლო ზიანის თავიდან ასაცილებლად. ამავე ბრძანების მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, პერსონალური მონაცემების დაცვასთან დაკავშირებული ძირითადი რისკებიდან ერთ-ერთია პერსონალურ მონაცემებზე წვდომის უფლების მქონე სააგენტოს თანამშრომელთა მიერ პერსონალური მონაცემების დამუშავება არასამსახურებრივი მიზნებისთვის. ბრძანების მე-10 მუხლით განისაზღვრა პერსონალური მონაცემების დამუშავების მიზანი და აღინიშნა, რომ სააგენტოს მიერ პერსონალური მონაცემები შეიძლება დამუშავდეს მხოლოდ კონკრეტული, ნათლად განსაზღვრული მიზნისთვის და ყველა თანამშრომელმა, რომელიც მონაწილეობს მონაცემთა დამუშავების პროცესში, ვალდებულია იცოდეს მონაცემთა დამუშავების მიზნები.

9. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ გ.ძ–ის შემთხვევაში მოსარჩელემ დაათვალიერა დოკუმენტი, რომელიც შეეხებოდა მამობის დადგენას (შვილად აყვანის რეგისტრაცია), რაც „სამოქალაქო აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის, ასევე სსსკ-ის 350-ე მუხლიდან გამომდინარე წარმოადგენს საიდუმლო ინფორმაციას.

10. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა სააგენტოს პოზიცია, რომ მოსარჩელემ დაარღვია სააგენტოს საქმიანობის მარეგულირებელი საქართველოს კანონმდებლობა, ასევე დაარღვია სხვა სამართლებრივი აქტების მოთხოვნები. თავის მხრივ, აღნიშნულმა ქმედებამ გამოიწვია სააგენტოს დისკრედიტაცია და ამით მისთვის ზიანის მიყენება, ვინაიდან პერსონალურ მონაცემთა დაცვა სააგენტოს ერთ-ერთი მთავარი პრიორიტეტია და, ბუნებრივია, რომ მოქალაქეებს, ვის შესახებაც გროვდება და მუშავდება ინფორმაცია სააგენტოში, აქვთ მოლოდინი იმისა, რომ ეს ინფორმაცია იქნება კონფიდენციალური.

11. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ ბ.ჭ–ძის, ი.ჭ–ძის, ს.ძ–ის და გ.ძ–ის პერსონალური მონაცემების დათვალიერება პირადი საჭიროებისათვის, მიუხედავად იმისა, გამოიყენა თუ არა იგი მომავალში მოსარჩელემ, განხილული უნდა იქნას უხეშ დარღვევად, რაც სშკ-ის 37.1. მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია. გამომდინარე აქედან, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სააგენტოს 2015 წლის 7 სექტემბრის №7142/კ ბრძანება გამოცემული იყო კანონის სრული დაცვით.

12. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

14. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

15. საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე [სსსკ-ის 391.5 მუხლი].

16. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) [სსსკ-ის 407.2 მუხლი].

17. საკასაციო საჩივრის თანახმად:

17.1. დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა უნდა წარმოადგენდეს უკიდურეს ღონისძიებას. დასაქმების დღიდან განთავისუფლებამდე მოსარჩელის მიმართ არ ყოფილა გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის ღონისძიება. უფრო მეტიც, მუშაობის პერიოდში მას მიღებული აქვს პრემიები სამუშაოს მაღალი სტანდარტით შესრულებისათვის;

17.2. მოსარჩელის ფუნქციებში შედიოდა პროგრამული უზრუნველყოფის ტესტირება მასში ტექნიკური ხარვეზების აღმოჩენის მიზნით. პროგრამის დასატესტად მოსარჩელეს უნდა გადაემოწმებინა რეალური პირების მონაცემები. ბუნებრივია, ასეთ დროს ტესტერები - თანამშრომლები ტესტავენ ისეთი პირების მონაცემებს, ვისი მდგომარეობაც იციან. ტესტირება არავისთვის ზიანის მომტანი არ შეიძლება ყოფილიყო და პირიქით, მის მიზანს პროგრამის გამართვა წარმოადგენდა;

17.3. მოწმე დონარი სამადაშვილმა დაადასტურა, რომ არათუ პირად მონაცემებზე დაშვება ჰქონდა, არამედ თანამშრომლები ცვლიდნენ ერთმანეთისა და ოჯახის წევრების პირად მონაცემებს. მოწმემ ასევე დააფიქსირა, რომ ერთი პირის პირადი მონაცემების დათვალიერება იწვევს სხვა პირების მონაცემების ნახვას, ვინაიდან იხსნება დიდი ფანჯარა და ავტომატურად ჩანს ამ პიროვნებასთან დაკავშირებული პირების მონაცემებიც. მოწმის სახით დაკითხულმა ს.ხ–ამ ერთმნიშვნელოვნად დაადასტურა, რომ ტესტირებისას თანამშრომელს არაფერი ზღუდავდა ვინმეს ნომერი არ შეეყვანა. სწორედ აღნიშნულის გათვალისწინებით მოსარჩელეს შეეძლო დაეტესტა ყოფილი მეუღლის ან რამდენიმე წამის წინ მასთან ტელეფონზე მოსაუბრე სხდომის მდივნის მონაცემები;

17.4. მოსარჩელეს ყოფილ მეუღლესთან ჰქონდა სასამართლო დავა ალიმენტის გადახდასთან დაკავშირებით. ასევე ყოფილი მეუღლის მხრიდან ძალადობის გამო მოსარჩელეს მიენიჭა მსხვერპლის სტატუსი, ხოლო მის ყოფილ მეუღლეს - მოძალადის. მოსარჩელის ყოფილი მეუღლის წარმომადგენლობას ახორციელებდა მისი სიდედრი - ადვოკატი დ.მ–ი, რომელიც სასამართლო დავებიდან გამომდინარე მიიჩნევდა, რომ მოსარჩელე მის შვილს ურევდა ოჯახს და განსაკუთრებული აგრესიით იყო განწყობილი მოსარჩელის მიმართ. 2015 წლის 14 ივლისს ადვოკატმა დ.მ–მა მიმართა მოსარჩელის დამსაქმებელს განცხადებით, რომ თითქოსდა მოსარჩელემ გადაამოწმა სამოქალაქო რეესტრის ბაზაში მისი პირადი მონაცემები. როგორც შემდგომ აღმოჩნდა და რაც დასტურდება 26.11.2015 წლის დასკვნით, მოსარჩელეს არ გადაუმოწმებია დ.მ–ის პირადი მონაცემები. ამის შემდგომ, ამ უკანასკნელმა მიმართა კიდევ ერთხელ სხვადასხვა ორგანოებს, რომ თურმე მოსარჩელეს გამოუყენებია მის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს მოპოვებული მტკიცებულებები ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოში პროცესზე, რომელიც არის ტყუილი;

17.5. სწორედ იმის გამო, რომ დ.მ–მა პირადი ანგარიშსწორების ნიადაგზე მიმართა მოსარჩელის დამსაქმებელს, დაიწყო მოკვლევა აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით. შიდა აუდიტის სამსახურის მიერ დადგენილ იქნა, რომ მოსარჩელემ გადაამოწმა ყოფილი მეუღლის, მისი მამის - ი.ჭ–ძის, მისი მეუღლის - ს.ძ–ის და მათი შვილის - გ.ძ–ის პირადი მონაცემები. მოსარჩელე ადასტურებს, რომ მან სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების მიზნით სატესტოდ გამოიყენა ყოფილი მეუღლის მონაცემები, თუმცა წარმოუდგენელია, მას რაში უნდა დასჭირვებოდა სხვა მიზნით მისი ან მისი ოჯახის წევრების მონაცემების გადამოწმება;

17.6. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ დაკითხვაზე ყოფნის დროს მოსარჩელე ჯერ კიდევ დასაქმებული იყო მოპასუხე ორგანიზაციაში. ფსიქოლოგიური ზეწოლის დადასტურება რთული კატეგორიაა. ტექსტს კარნახობდა შიდა აუდიტის სამსახურის უფროსი. ტექსტში პირად ინტერესსა და ცნობისმოყვარეობაზე მითითება სწორედ მისი მხრიდან ხდებოდა;

17.7. დამსაქმებელი ვერ ადასტურებს, მოსარჩელის მხრიდან რა ზიანი შეიძლება მისდგომოდა სააგენტოს ფუნქციონირებას ან საქმიან რეპუტაციას;

17.8. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დასრულების შემდგომ მოსარჩელემ მოიპოვა მტკიცებულება - ყოფილი მეუღლის მამის - ი.ჭ–ძის პოზიცია მოსარჩელის მიერ პერსონალური მონაცემების დათვალიერება/გამოყენებასთან დაკავშირებით, სადაც აცხადებს, რომ მას და მის ოჯახს მოსარჩელის მიმართ პრეტენზია არ აქვს, მათთვის ყველა გარემოება იყო ცნობილი და ზიანი არ მისდგომიათ;

17.9. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დააკისრა მოსარჩელეს სააგენტოს სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის - 2534,40 ლარის ანაზღაურება, რადგან მოსარჩელე გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან ყველა მოთხოვნაზე შრომის ანაზღაურების თაობაზე.

18. საკასაციო საჩივრის ფარგლებში შესამოწმებელია სააგენტოს მიერ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონიერება.

19. სამუშაოდან განთავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა კი შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე მიღებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (იხ. სუსგ საქმე №ას-151-147-2016, 19 აპრილი, 2016 წელი).

20. დადგენილია, რომ მოსარჩელე სამსახურიდან გათავისუფლებულია სშკ-ის 37.1 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე (იხ. წინამდებარე განჩინების 2.5. ქვეპუნქტი) [დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა].

21. უმნიშვნელოვანესი პრინციპი, რაც უნდა იყოს გათვალისწინებული 37 (1) „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისას, ესაა პროპორციულობისა და გონივრული საფუძვლის პრინციპი. პროპორციულობის, იგივე თანაზომიერების პრინციპი ნიშნავს, რომ კანონის მიზნის მისაღწევად გამოყენებული ღონისძიება უნდა იყოს დასაშვები, აუცილებელი და პროპორციული. ერთ-ერთ საქმეში საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ სწორედ პროპორციულობის პრინციპი გამოიყენა და განმარტა: შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მიერ დასაშვები უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუმართლებელია ამ უკანასკნელის უფლების დაცვის სხვა საფუძვლების გამოყენება. მაშასადამე, შეუფერებელი ყოფაქცევა მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება გახდეს დათხოვნის საფუძველი, როცა იგი მიაღწევს მნიშვნელოვან დონეს (იხ. სუსგ საქმე №ას-106-101-2014, 2 ოქტომბერი, 2014 წელი, №ას-1183-1125-2014, 13 თებერვალი, 2015 წელი; „საქართველოს შრომის სამართალი და საერთაშორისო შრომის სტანდარტები“, ავტორთა კოლექტივი, შრომის საერთაშორისო ორგანიზაცია, 2017, გვ. 234-235).

22. საქართველოს სასამართლოების მიერ შრომით დავებთან დაკავშირებულ არაერთ გადაწყვეტილებაში განმარტებულ იქნა, რომ სამსახურიდან პირის გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების მართლზომიერების შეფასებისას განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება შრომის სამართალში მოქმედ Ultima Ratio-ს პრინციპის დაცვას, რომელიც გულისხმობს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებული უნდა იქნას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. შესაბამისად, დასაქმებულის მიერ დარღვევის ჩადენისას დამსაქმებლის მიერ გამოყენებული უნდა იქნას ისეთი ზომები, რომლებიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს (იხ. სუსგ საქმე №ას-1183-1125-2014, 13 თებერვალი, 2015 წელი; №ას-1276-1216-2014, 18 მარტი, 2015 წელი).

23. სწორედ აღნიშნული მიზნის განხორციელებას ემსახურება სშკ-ის 37-ე მუხლში 2013 წლის 12 ივნისს განხორციელებული ცვლილებები, რომელთა შესაბამისად, აღნიშნული მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტით დამსაქმებელს მიენიჭა დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების უფლება არა შრომითი ხელშეკრულების ყოველგვარი დარღვევის, არამედ ვალდებულებათა მხოლოდ „უხეში დარღვევის“ შემთხვევაში.

24. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დასაქმებულის მიერ შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევა არის თუ არა „უხეში“ ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში ინდივიდუალური შეფასების საგანია და უნდა შეფასდეს საქმის ყველა კონკრეტული გარემოების გათვალისწინებით.

25. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემის საფუძველი გახდა სააგენტოს შიდა აუდიტის სამსახურის 2015 წლის 26 აგვისტოს №123/დ დასკვნა (იხ. წინამდებარე განჩინების 2.5. ქვეპუნქტი), რომლის თანახმად, მოსარჩელემ პირადი ინტერესებისათვის გამოიყენა სამსახურებრივი მოვალეობის განსახორციელებლად მინიჭებული უფლებამოსილება და სააგენტოს მონაცემთა ელექტრონულ პროგრამაში დაამუშავა პერსონალური მონაცემები. კერძოდ, სააგენტოს მონაცემთა ელექტრონული ბაზის მიხედვით ID CARD-ის პროგრამაში დაათვალიერა შემდეგი მონაცემები: ა) ბ.ჭ–ძის პირადი მონაცემები - 2014 წლის 20 მარტს და 2015 წლის 25 მარტს; ბ) ი.ჭ–ძის პირადი მონაცემები - 2014 წლის 20 მარტს და 2015 წლის 25 მარტს; გ) ს.ძ–ის პირადი მონაცემები - 2015 წლის 25 მარტს; დ) გ.ძ–ის პირადი მონაცემები - 2015 წლის 25 მარტს. აღნიშნულის გათვალისწინებით მიჩნეული იქნა, რომ მოსარჩელემ ჩაიდინა სააგენტოს შრომის შინაგანაწესის 52-ე მუხლის „ბ“, „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომა, კერძოდ: „სააგენტოს საქმიანობის მარეგულირებელი საქართველოს კანონმდებლობის ან სხვა სამართლებრივი აქტების მოთხოვნათა დარღვევა“, „სააგენტოში დასაქმებული პირის ან სააგენტოს დისკრედიტაციისაკენ მიმართული საქციელი, განურჩევლად იმისა სამსახურშია ჩადენილი თუ მის გარეთ“ და „ქმედება, რომელმაც მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა სააგენტოს ნორმალურ ფუნქციონირებას ან/და სააგენტოს საქმიან რეპუტაციას" (იხ. წინამდებარე განჩინების 2.4. ქვეპუნქტი).

26. მოსარჩელის 2015 წლის 20 აგვისტოს ახსნა-განმარტებით, რომელიც მან გააკეთა შიდა აუდიტის მიერ ჩატარებული სამსახურებრივი შემოწმების ფარგლებში, ბ.ჭ–ძის პერსონალური მონაცემები დაათვალიერა ID CARD-ის პროგრამაში, ვინაიდან იგი არის მისი ყოფილი მეუღლე და, შესაბამისად, თვლიდა, რომ შეეძლო მისი მონაცემების დათვალიერება. დათვალიერება განხორციელდა რამდენჯერმე, მათ შორის, ერთხელ იმ მიზნით, რომ დასჭირდა მეუღლის დაბადების ზუსტი თარიღი ბავშვის სკოლაში მისაყვანად და ყოფილი მეუღლის დაბადების წელი, თვე და რიცხვი ზუსტად არ ახსოვდა. მისივე განმარტებით, ს.ძ–ის პერსონალური მონაცემები ID CARD-ის პროგრამაში დაათვალიერა მას შემდეგ, რაც მისი ყოფილი მეუღლის მონაცემებში მამობის დადგენის დოკუმენტი ნახა, სადაც ბავშვის დედად ფიქსირდებოდა ს.ძ–ი. დათვალიერება განახორციელა ერთჯერადად და გამოწვეული იყო პირადი ინტერესით - თუ ვის შვილს დაუდგინა მამობა მისმა ყოფილმა მეუღლემ, ბ.ჭ–ძემ. ასევე ერთჯერადად დაათვალიერა გ.ძ–ის მონაცემები, რაც გამოწვეული იყო პირადი ცნობისმოყვარეობიდან (აინტერესებდა, იყო თუ არა ცვლილება თავის შვილთან დაკავშირებით) (იხ. წინამდებარე განჩინების 2.8. ქვეპუნქტი);

27. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას ზემოაღნიშნული ახსნა-განმარტების მიცემისას მასზე ფსიქოლოგიური ზეწოლის განხორციელების თაობაზე. კასატორმა ამ მხრივ ვერ მიუთითა სათანადო მტკიცებულებებზე და ამასთან, სასამართლოს დამაჯერებლად ვერც ისეთ გარემოებებზე მიუთითა, რომლებიც ერთობლივად შექმნიდა მასზე ფსიქოლოგიური ზეწოლის განხორციელების ვარაუდის საფუძველს, რისი გაქარწყლების ვალდებულება წარმოეშობა მხარეს, რომლის წინააღმდეგაც მიმართულია ეს ვარაუდი.

28. პირადი ცხოვრების უფლების დაცვა მნიშვნელოვანი კონსტიტუციური ღირებულებაა, რომლის ერთ-ერთი კომპონენტია პერსონალური მონაცემების ე.ი. პირის შესახებ ინფორმაციის დაცვა გამჟღავნებისაგან (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პირველი კოლეგიის 2019 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილება №1/4/693,857 საქმეზე „ა(ა)იპ „მედიის განვითარების ფონდი“ და ა(ა)იპ „ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტი“ საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ, II – 25). პირადი ცხოვრება გულისხმობს ინდივიდის ცხოვრებისა და განვითარების კერძო სფეროს. უფლება პირად ცხოვრებაზე კი, ერთი მხრივ, ნიშნავს ინდივიდის შესაძლებლობას, პირადად, საკუთარი შეხედულებისამებრ, დამოუკიდებლად შექმნას და განავითაროს თავისი კერძო ცხოვრება, ხოლო, მეორე მხრივ, იყოს დაცული და უზრუნველყოფილი მის კერძო სფეროში სახელმწიფოს, ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა პირების ჩარევისგან (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება №1/3/407 საქმეზე „საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია და საქართველოს მოქალაქე – ეკატერინე ლომთათიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ”, II-4).

29. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ და „დ“ ქვეპუნქტებზე [პერსონალური მონაცემი − ნებისმიერი ინფორმაცია, რომელიც უკავშირდება იდენტიფიცირებულ ან იდენტიფიცირებად ფიზიკურ პირს. პირი იდენტიფიცირებადია, როდესაც შესაძლებელია მისი იდენტიფიცირება პირდაპირ ან არაპირდაპირ, კერძოდ, საიდენტიფიკაციო ნომრით ან პირის მახასიათებელი ფიზიკური, ფიზიოლოგიური, ფსიქოლოგიური, ეკონომიკური, კულტურული ან სოციალური ნიშნებით; მონაცემთა დამუშავება − ავტომატური, ნახევრად ავტომატური ან არაავტომატური საშუალებების გამოყენებით მონაცემთა მიმართ შესრულებული ნებისმიერი მოქმედება, კერძოდ, შეგროვება, ჩაწერა, ფოტოზე აღბეჭდვა, აუდიოჩაწერა, ვიდეოჩაწერა, ორგანიზება, შენახვა, შეცვლა, აღდგენა, გამოთხოვა, გამოყენება ან გამჟღავნება მონაცემთა გადაცემის, გავრცელების ან სხვაგვარად ხელმისაწვდომად გახდომის გზით, დაჯგუფება ან კომბინაცია, დაბლოკვა, წაშლა ან განადგურება], ასევე ამავე კანონის მე-4 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე [მონაცემები შეიძლება დამუშავდეს მხოლოდ კონკრეტული, მკაფიოდ განსაზღვრული, კანონიერი მიზნებისათვის. დაუშვებელია მონაცემთა შემდგომი დამუშავება სხვა, თავდაპირველ მიზანთან შეუთავსებელი მიზნით] და მე-5 მუხლზე [მონაცემთა დამუშავება დასაშვებია, თუ: ა) არსებობს მონაცემთა სუბიექტის თანხმობა; ბ) მონაცემთა დამუშავება გათვალისწინებულია კანონით; გ) მონაცემთა დამუშავება საჭიროა მონაცემთა დამმუშავებლის მიერ მისთვის კანონმდებლობით დაკისრებული მოვალეობების შესასრულებლად; დ) მონაცემთა დამუშავება საჭიროა მონაცემთა სუბიექტის სასიცოცხლო ინტერესების დასაცავად; ე) მონაცემთა დამუშავება აუცილებელია მონაცემთა დამმუშავებლის ან მესამე პირის კანონიერი ინტერესების დასაცავად, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც არსებობს მონაცემთა სუბიექტის უფლებებისა და თავისუფლებების დაცვის აღმატებული ინტერესი; ვ) კანონის თანახმად, მონაცემები საჯაროდ ხელმისაწვდომია ან მონაცემთა სუბიექტმა ისინი ხელმისაწვდომი გახადა; ზ) მონაცემთა დამუშავება აუცილებელია კანონის შესაბამისად მნიშვნელოვანი საჯარო ინტერესის დასაცავად; თ) მონაცემთა დამუშავება აუცილებელია მონაცემთა სუბიექტის განცხადების განსახილველად (მისთვის მომსახურების გასაწევად)] და მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ დაარღვია საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნები, რამაც გამოიწვია სააგენტოს დისკრედიტაცია და ამით მისთვის ზიანის მიყენება. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებას, რომ მოქალაქეებს, რომელთა შესახებაც გროვდება და მუშავდება ინფორმაცია სააგენტოში, უნდა ჰქონდეთ მოლოდინი იმისა, რომ ეს ინფორმაცია იქნება კონფიდენციალური. ამასთან, იმისათვის, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება დამსაქმებლის მხრიდან ადეკვატურ, საჭირო და პროპორციულ ღონისძიებად იქნეს მიჩნეული, აუცილებელია, სახეზე იყოს ისეთი დარღვევა, რომელიც სხვა უფრო მსუბუქი სანქციის გამოყენებას არამიზანშეწონილს ხდის. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელის ქმედება დამსაქმებელს მის მიმართ ნდობას უკარგავს. მისი თანამდებობრივი პოზიციის გათვალისწინებით, შესაფასებელი ქმედება ისეთ დარღვევას არ წარმოადგენს, რომელიც დამსაქმებლის მიერ გამაფრთხილებელი ზომის გამოყენების შემთხვევაში, შესაძლებელია, იმგვარად გამოსწორდეს, რომ დამსაქმებელს დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის გაგრძელების ინტერესი არ დაეკარგოს. თავად მოქალაქეთა პერსონალური მონაცემების დაცვის საკითხის მნიშვნელობიდან და სენსიტიურობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განსახორციელებლად მინიჭებული უფლებამოსილების პირადი ინტერესებისთვის გამოყენება და სხვა პირთა პერსონალურ მონაცემთა დათვალიერება, მიუხედავად იმისა, გამოიყენა თუ არა იგი მომავალში მოსარჩელემ, მართებულად იქნა შეფასებული უხეშ დარღვევად, რაც მისი სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი გახდა.

30. რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას სახელმწიფო ბაჟის არასწორად განაწილების თაობაზე, საკასაციო პალატა მიუთითებს სსსკ-ის 53.1. მუხლის პირველ წინადადებაზე [იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან] და კასატორს განუმარტავს, რომ წაგებულ მხარეს ყოველთვის ეკისრება მოგებული მხარის მიერ გაღებული ხარჯების ანაზღაურება, მიუხედავად იმისა, განთავისუფლებულია თუ არა წაგებული მხარე სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. გამომდინარე აქედან, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დააკისრა მოსარჩელეს მოპასუხის სასარგებლოდ ამ უკანასკნელის მიერ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ასანაზღაურებლად 2534,40 ლარის გადახდა.

31. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

32. რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებას, საკასაციო პალატა მიუთითებს სსსკ-ის 407.1. მუხლზე [საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები] და განმარტავს, რომ აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება. ამავე კოდექსის 104.1. მუხლის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არა აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულება (ი.ჭ–ძის ნოტარიულად დამოწმებული ხელწერილი), მთლიანობაში „01“ ფურცლად (ტ. V, ს.ფ. 214).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. თ.თ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

3. თ.თ–ს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულება (ი.ჭ–ძის ნოტარიულად დამოწმებული ხელწერილი), მთლიანობაში „01“ ფურცლად (ტ. V, ს.ფ. 214);

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი