საქმე №ას-1224-2021 18 აპრილი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – რ.გ–ია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – თ.ნ–ი, გ.დ–ი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით თ.ნ–ის (შემდგომში - „პირველი მოპასუხე“) და გ.დ–ის (შემდგომში - „მეორე მოპასუხე“) (შემდგომში ერთობლივად - „მოპასუხეები“) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; რ.გ–იას (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; დადებულად იქნა ცნობილი 1978 წლის 26 მაისს მოსარჩელესა და რ.ს. ას ი–ს შორის გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება ქალაქ თბილისში, ....... 7/14 ნაწილიდან (საკადასტრო კოდი №......) საცხოვრებელი ფართის 26.51 კვ.მ-ზე; მოპასუხეთა სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხული უძრავი ნივთიდან, მდებარე: ქალაქ თბილისში, .......... 7/14 ნაწილიდან (საკადასტრო კოდი №.......) მოსარჩელე ცნობილ იქნა საცხოვრებელი ფართის 26.51 კვ.მ.-ის მესაკუთრედ.

2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. საცხოვრებელ სადგომზე მოსარჩელეს უფლება მოპოვებული აქვს სანოტარო წესის დაუცველად მესაკუთრესთან დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე;

2.2. მოსარჩელეს 1978 წლის 26 მაისს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საცხოვრებელ სადგომზე, მდებარე მისამართზე: ქალაქი თბილისი, ........, უფლება მოპოვებული აქვს 7/14 ნაწილიდან (საკადასტრო კოდი №.......) საცხოვრებელი ფართის 26.51 კვ.მ-ზე.

3. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ საცხოვრებელ სადგომზე უფლების მოპოვების დასადასტურებლად მასსა და მოპასუხე მხარეების უფლებრივ წინამორბედს - რ. ი–ს შორის 1978 წლის 26 მაისს სანოტარო წესის დაუცველად ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების შესახებ მიუთითა და სასამართლოს 1978 წლის 26 მაისით დათარიღებული ხელშეკრულება წარმოუდგინა. აღნიშნული ხელშეკრულებით ირკვევა, რომ, ერთი მხრივ, რ.ს. ასულმა ი–მა და, მეორე მხრივ, რ.ა. ძე გ–ამ ამ უკანასკნელის მიერ სახლის მფლობელისთვის რვა ათასი მანეთის გადახდისა და ყოველთვიურად ხუთი მანეთის გადახდის ვალდებულებით ე.წ. „ასტუპნოით“ 26 კვ.მ ფართის მქონე ბინის შეძენის ფაქტი დაადასტურეს (ტ.2. ს.ფ. 280). სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მართალია, მოპასუხე მხარეებმა აღნიშნული ხელშეკრულების ნამდვილობა ეჭვქვეშ დააყენეს, კერძოდ, სადავო გახადეს ხელშეკრულებაზე რ.ს. ასულ ი–ის ხელმოწერის ნამდვილობა, თუმცა, აღნიშნული ფაქტის დასადასტურებლად მათ სასამართლოს რელევანტური მტკიცებულება ვერ წარმოუდგინეს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ასეთად მიჩნეული ვერ იქნება სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2019 წლის 09 ივლისის დასკვნა, რადგან დასკვნაში ექსპერტი არ უარყოფს ხელშეკრულებაზე რ.ი–ის ხელმოწერის არსებობას, პირიქით, ხელშეკრულებაზე მისი სავარაუდო ხელმოწერის შესახებ მიუთითებს, აღნიშნული კი მოპასუხეების მსჯელობის გაზიარების საშუალებას არ იძლევა.

4. რაც შეეხება მხარეთა აპელირებას ფართების არასწორად განაწილების შესახებ, აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულების იმ ნაწილზე, რომლითაც მხარეები ხელშეკრულების არსებით პირობებზე შეთანხმდნენ, რა დროსაც ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის გადახდის პირობით გარიგების საგანი - საცხოვრებელი ბინა ფართით 26 კვ.მ. განსაზღვრეს. სასამართლოს შეფასებით, 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულება ნასყიდობის ხელშეკრულების ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმებას შეიცავს, რა დროსაც დეტალურად არის განსაზღვრული როგორც გარიგების საგანი (26 კვ.მ. ფართის ბინა) და ფასი, ასევე მკაფიოდ არის გამოვლენილი ნივთის გადაცემის ნება.

5. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელე 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულებაში მითითებულზე მეტი ოდენობის ფართის, კერძოდ, 28.74 კვ.მ.-ის ქონების მესაკუთრედ ცნობას იმ დასაბუთებით მოითხოვს, რომ ხელშეკრულების საგანს რეალურად სარჩელით მოთხოვნილი 28.74 კვ.მ. ფართი წარმოადგენს. მოსარჩელე ხელშეკრულებაში 26 კვ.მ ფართის მითითებას იმით ხსნის, რომ ხელშეკრულების გაფორმების დროს უძრავი ნივთის ზედმიწევნით ზუსტად აზომვის საკმარისად განვითარებული შესაძლებლობები არ არსებობდა. სარდაფის მესაკუთრედ ცნობასთან მიმართებით კი მოსარჩელე იმაზე აპელირებს, რომ სარდაფი 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ქონებასთან ერთად გადაეცა, აღნიშნული კი სარდაფის ამ ხელშეკრულების საგნად მიჩნევის საკმარისი წინაპირობაა. მოპასუხის განმარტებით, სამზარეულოს და სარდაფის ნაწილი 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულების საგანი არ ყოფილა, შესაბამისად, ამ ნივთებზე მოსარჩელის მესაკუთრედ ცნობა დაუშვებელია.

6. მოდავე მხარეების ზემოაღნიშნულ პრეტენზიებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა იმ უდავო გარემოებაზე, რომ შენობა-ნაგებობის პირველ სართულზე, სადაც სადავო სამზარეულო მდებარეობს, მოსარჩელის საკუთრებად აღიარებული 24.28 კვ.მ-ის (გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ამ ნაწილში სააპელაციო საჩივრით შედავებული არ ყოფილა) გარდა, დამატებით ორი ოთახია. სააპელაციო სასამართლოს კითხვაზე - შენობის პირველ სართულზე არის თუ არა სხვა სამზარეულო, მოსარჩელემ განმარტა, რომ, როდესაც ცხოვრობდნენ მეზობლები, ყველა ერთად სარგებლობდა... (იხ. 21.04.2021 წ. სხდომის ოქმი, 12:03:13-12:03:35). სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, იმ პირობებში, როდესაც შენობა- ნაგებობის პირველ სართულზე მოსარჩელისთვის საკუთრებაში გადაცემული ორი ოთახის გარდა, დამატებით ორი ოთახი მდებარეობს, ამასთან, მოწმეთა ჩვენებითა და თავად მოსარჩელის ახსნა-განმარტებით ირკვევა, რომ შენობა-ნაგებობის პირველ სართულზე სხვა სამზარეულო არ არსებობს, მეტიც 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულებით გარიგების საგანი 26 კვ.მ-ით განისაზღვრა, ასევე ის გარემოებაც, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მოსარჩელის საკუთრებად აღიარებული ორი ოთახის ფართი 24.28 კვ.მ-ია, იძლევა დასკვნის საფუძველს, რომ 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელემ ორ ოთახსა და სამზარეულოს ½ ნაწილზე საკუთრების უფლება მოიპოვა, რაც საბოლოო ჯამში 26.51 კვ.მ -ს შეადგენს.

7. სააპელაციო სასამართლომ სარდაფზე მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნა დაუსაბუთებლად მიიჩნია და ყურადღება გაამახვილა 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულების საგანზე, რომლის მიხედვითაც გარიგების საგანს 26 კვ.მ ფართი წარმოადგენს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ 1978 წლის გარიგების მონაწილეებს ამ გარიგებაში მკაფიოდ მითითებულ საგანთან ერთად (26 კვ.მ.) მოსარჩელისთვის სადავო სარდაფზე უფლების გადაცემაც სურდათ, გაუგებარია ამ გარიგების მონაწილეებმა მათ შორის წერილობით გაფორმებულ ხელშეკრულებაში მითითებულ 26 კვ.მ-თან ერთად, სარდაფის შესახებ რატომ არ მიუთითეს. ამასთან, მოსარჩელეს სასამართლოსთვის არანაირი დასაბუთება არ შეუთავაზებია, თუ რამ განაპირობა წერილობითი ხელშეკრულების დადების პირობებში, გარიგებაში სარდაფზე მითითების არარსებობა. სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით არც ის გარემოება იკვეთება, რომ სადავო სარდაფი 1978 წლის 26 მაისის ხელშეკრულებით განსაზღვრული უძრავი ნივთის არსებითი შემადგენელი ნაწილია.

8. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

9. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

10. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

11. საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე [სსსკ-ის 391.5 მუხლი].

12. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) [სსსკ-ის 407.2 მუხლი].

13. საკასაციო საჩივრის თანახმად:

13.1. მოსარჩელე და მისი ოჯახი 1978 წლიდან დღემდე ცხოვრობს, ფლობს და სარგებლობს 1978 წლის 26 მაისს მხარეთა შორის სანოტარო ფორმის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრებაში გადაცემული - ქ. თბილისი, ......... მდებარე საცხოვრებელი ფართით, სარდაფით და სამზარეულოთი, რომელიც მესაკუთრემ მოსარჩელეს გადასცა ერთიანი, განუყოფელი უძრავი ქონების სახით. ამჟამად ტექნიკური საშუალებები იძლევა ფართობის ზუსტი მოცულობის განსაზღვრის შესაძლებლობას. შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულებასა და ამჟამად შედგენილ საცხოვრებელი სადგომის აზომვით ნახაზზე დატანილ ფართობებს შორის არსებული 2-კვ.მ.-იანი სხვაობა გამოწვეულია სწორედ ამ ფაქტორით, რაც არასწორად არ გაიზიარა სასამართლომ;

13.2. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია სამზარეულო საერთო სარგებლობის ფართად. სარდაფი და სამზარეულო წარმოადგენს საცხოვრებელი სადგომის არსებით შემადგენელ ნაწილს, რომელიც ერთობლივად შეიძინა მოსარჩელემ და მთელი ამ პერიოდის მანძილზე სწორედ მოსარჩელის მფლობელობაშია. სამზარეულო და სარდაფი იზოლირებულია, რაც გამორიცხავს მათ მფლობელობას სხვა პირთა მიერ. მოწმის სახით დაკითხული გ.ზ–სა და გ.ბ–ძის ჩვენებით დადასტურდა, რომ სამზარეულო არის მოსარჩელის ინდივიდუალურ სარგებლობასა და მფლობელობაში. ამასთან, მოსარჩელეს არცერთ ეტაპზე არ მიუთითებია, რომ სამზარეულოთი ყველა ერთად სარგებლობდა;

13.3. მოსარჩელეს სარდაფი გადაეცა ერთიანი სახით საცხოვრებელ ფართთან ერთად 1978 წლის ხელშეკრულების საფუძველზე და წლების განმავლობაში არის მის მფლობელობაში. დაუშვებელია აღნიშნული სარდაფის განხილვა ცალკე უფლების ობიექტად, იგი საცხოვრებელი სადგომის არსებითი შემადგენელი ნაწილია. მოსარჩელის მიერ დაკავებულ სარდაფს გააჩნია ინდივიდუალური შესასვლელი. ხელშეკრულებაში სარდაფის მიუთითებლობა განპირობებულია იმ გარემოებით, რომ ფორმადაუცველი გარიგების დადების პერიოდში არ ხდებოდა სარდაფის მითითება.

14. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ დავაში სასარჩელო მოთხოვნა გამომდინარეობს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან (შემდგომში - „სპეციალური კანონი“).

15. სპეციალური კანონით წესრიგდება საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე წარმოშობილი ის ურთიერთობები, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს [1.1. მუხლი]. სპეციალური კანონის მიზნებისთვის მოსარგებლე არის პირი, რომელიც ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით [2.1. მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი].

16. საკასაციო პალატის განმარტებით, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ თავისი შინაარსით ატიპურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. რადგანაც იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით ქ. თბილისში უძრავი ქონების შეძენა მხოლოდ დედაქალაქში ჩაწერილ პირებს შეეძლოთ, ქვეყნის სხვა რეგიონებიდან ჩამოსულ პირებთან კანონის გვერდის ავლის მიზნით იდებოდა ამ ტიპის გარიგებები. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობები შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) და ფაქტიურად მხარეთა შორის არსებული ნამდვილი ურთიერთობა იფარებოდა. კერძოდ, მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეულ თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ამასთან - ყოველთვიურად ბინის ქირასაც; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლება მოსარგებლეს ფაქტობრივად გადაეცემოდა „სამუდამოდ“, ანუ ურთიერთობა არ იყო დროებითი (ხანმოკლე); ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალურ კანონს დაუქვემდებარა. ამასთან, ამ კანონით წესრიგდება მხოლოდ ის ურთიერთობები, რომლებიც ზემოთ დასახელებულ ნიშნებს უტყუარად შეიცავს, შესაძლებელია, ეს ნიშნები არსებობდეს კუმულაციურადაც ან მხოლოდ ზოგიერთი მათგანის სახითაც (იხ. სუსგ საქმე №ას-8-8-2018, 27 ნოემბერი, 2019 წელი).

17. განსახილველ შემთხვევაში სადავო არ არის, რომ საცხოვრებელ სადგომზე მოსარჩელეს უფლება მოპოვებული აქვს სანოტარო წესის დაუცველად მესაკუთრესთან დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე [სპეციალური კანონის 3.1. მუხლი: მოსარგებლე, რომელმაც მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადო წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულება და რომელიც არანაკლებ 30 წლის განმავლობაში უწყვეტად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს, უფლებამოსილია სასამართლოს მეშვეობით მოითხოვოს ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა (ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის შესახებ სარჩელი)]. კერძოდ, მოსარჩელეს 1978 წლის 26 მაისს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საცხოვრებელ სადგომზე, მდებარე მისამართზე: ქალაქი თბილისი, ........., უფლება მოპოვებული აქვს 7/14 ნაწილიდან (საკადასტრო კოდი №........) საცხოვრებელი ფართის 26.51 კვ.მ-ზე.

18. საკასაციო საჩივრის ფარგლებში მოსარჩელე სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას და მიიჩნევს, რომ იგი უნდა იყოს ცნობილი ხელშეკრულებაში მითითებულზე მეტი ოდენობის ფართის, 28,74 კვ.მ.-ისა და სარდაფის მესაკუთრედ.

19. 1978 წლის 26 მაისს მოსარჩელესა და მოპასუხე მხარეების უფლებრივ წინამორბედს - რ.ი–ს შორის სანოტარო წესის დაუცველად დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან ირკვევა, რომ, ერთი მხრივ, რ.ს. ასულმა ი–მა და, მეორე მხრივ, რ.ა. ძე გ–ამ ამ უკანასკნელის მიერ სახლის მფლობელისთვის რვა ათასი მანეთის გადახდისა და ყოველთვიურად ხუთი მანეთის გადახდის ვალდებულებით ე.წ. „ასტუპნოით“ 26 კვ.მ ფართის მქონე ბინის შეძენის ფაქტი დაადასტურეს (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტი).

20. საკასაციო საჩივრის ფარგლებში კასატორს საკასაციო სასამართლოსთვის არ მიუთითებია ისეთ სათანადო და დამაჯერებელ მტკიცებულებაზე, რომელიც საკასაციო პალატას მისცემდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოსარჩელისთვის მიკუთვნებული ფართობის არასწორად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეთანხმებული კვადრატულობისაგან განსხვავებული ოდენობით განსაზღვრის ვარაუდის საფუძველს. ამასთან, კასატორს სასამართლოსთვის არც არსებითი ხასიათის დასაბუთება შეუთავაზებია იმასთან მიმართებით, რამ განაპირობა ხელშეკრულებაში სარდაფზე მითითების არარსებობა, როდესაც აღნიშნული ხელშეკრულება თავად ფორმადაუცველი იყო და შეეძლოთ მხარეებს მასში გაეთვალისწინებინათ აღნიშნული ხელშეკრულების არსებითი პირობები საკუთარი ნებითა და მხარეთა სრული ავტონომიურობის დაცვით.

21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. რ.გ–იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი