¹ბს-03-03(კ-08) 6 მარტი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 6 მარტს დ. ნ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა სიღნაღის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ სიღნაღის რაიონის გამგეობის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციისა და სოფელ ...-ს საკრებულოს გამგებლის მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ კანონით დადგენილი წესით ფლობდა 430 ჰა საიჯარო მიწის ნაკვეთს. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 16 თებერვლის ¹45 საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს დაეკისრა ხსენებულ მიწაზე ქონების გადასახადის ძირითადი თანხის _ 2690 ლარისა და საურავის _ 2098 ლარის გადახდა. მოსარჩელემ აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა უკანონოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ მას საიჯარო მიწის ნაკვეთზე 2005 წლის ჩათვლით მთლიანად ჰქონდა გადახდილი გადასახადი.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ზემოაღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა ეფუძნებოდა არასწორ ინფორმაციას, რომელიც სოფელ ...-ს საკრებულოს გამგებელმა მიაწოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციას, იმის შესახებ, თითქოს მოსარჩელე 430 ჰა მიწის ნაკვეთის ნაცვლად, ფლობდა 680 ჰა მიწის ნაკვეთს, რაც მოსარჩელემ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ იჯარის ხელშეკრულებისა და სიღნაღის რაიონის გამგეობის შესაბამისი დადგენილების საფუძველზე იგი ფლობდა 430 ჰა მიწის ნაკვეთს.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ზემოხსენებული საგადასახადო მოთხოვნა უკანონო იყო, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექცია კი უარს აცხადებდა მის გაუქმებაზე და ეყრდნობოდა მხოლოდ მცდარ ინფორმაციას. ამასთან, იგი მოსარჩელეს აფრთხილებდა, რომ იმავე საგადასახადო მოთხოვნის შეუსრულებლობის შემთხვევაში მოსარჩელის მიმართ გამოყენებული იქნებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 84-ე მუხლი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციისათვის 2006 წლის 16 თებერვლის ¹45 საგადასახადო მოთხოვნით გათვალისწინებული უკანონო ქმედების განხორციელების აკრძალვა მოითხოვა.

სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 11 აპრილის განჩინებით დ. ნ.-ის სარჩელი გადაეგზავნა უფლებამოსილ სასამართლოს _ თელავის რაიონულ სასამართლოს.

თელავის რაიონული სასამართლოს მოსამზადებელ სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელი და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 16 თებერვლის ¹45 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით დ. ნ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 16 თებერვლის ¹45 საგადასახადო მოთხოვნა.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ნ.-ს და სიღნაღის რაიონის გამგეობას შორის დადებულ იქნა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც დ. ნ.-ს იჯარით გადაეცა 430 ჰა საძოვარი. მოიჯარეს გადაეცა იჯარით მიღებული საძოვრების სქემაც, რომლითაც განისაზღვრა მისთვის იჯარით გადაცემული 430 ჰა მიწის ნაკვეთის საზღვრები.

რაიონულმა სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ სიღნაღის რაიონის გამგეობასა და დ. ნ.-ს შორის დადებულ საიჯარო ხელშეკრულებაში ცვლილებები არ შესულა.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65¹-ე მუხლის თანახმად, კერძოსამართლებრივ ურთიერთობაში ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებდა, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა, რომ სიღნაღის რაიონის გამგეობამ და სოფელ ...-ს საკრებულოს გამგებელმა თელავის საგადასახადო ინსპექციას მიაწოდეს ინფორმაცია დ. ნ.-თვის 430 ჰა-ის ნაცვლად, 680 ჰა მიწის ნაკვეთის დასაბეგრად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-14 ნაწილის თანახმად კი, მიწაზე ქონების გადასახადის დარიცხვის საფუძველი იყო იჯარის ხელშეკრულება, ხოლო დ. ნ.-ს იჯარის ხელშეკრულებით გადაცემული ჰქონდა 430 ჰა მიწის ნაკვეთი.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მტკიცების ტვირთი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში ეკისრებოდა ადმინისტრაციულ ორგანოს. მოცემულ შემთხვევაში თელავის საგადასახადო ინსპექციამ 2006 წლის 16 თებერვალს უსაფუძვლოდ გამოსცა ¹45 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც დ. ნ.-ს შესაბამისი გადასახადი 430 ჰა მიწის ნაკვეთის ნაცვლად, დაერიცხა 680 ჰა მიწის ნაკვეთზე.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექცია, ხოლო სიღნაღის რაიონის გამგეობისა და სოფელ ...-ს საკრებულოს უფლებამონაცვლედ _ სიღნაღის მუნიციპალიტეტის გამგეობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999 წლის 29 ივნისის სხდომაზე (¹33 სხდომის ოქმით) მიღებული გადაწყვეტილებით დ. ნ.-ს გადაეცა 430 ჰა საძოვარი ,,იორის გაღმა ...ს ტერიტორიაზე”. სიღნაღის რაიონის გამგეობის 2005 წლის 15 აპრილის ¹40 დადგენილებით დამტკიცდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999 წლის 29 ივნისის ¹33 სხდომის ოქმი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია და არც მხარეები ხდიდნენ სადავოდ, რომ სიღნაღის რაიონის გამგეობასა და დ. ნ.-ს შორის 1999 წლის 29 ივნისის ¹33 სხდომის ოქმის საფუძველზე განსაზღვრული ვადით დაიდო სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად, საიჯარო მიწის ფართობი 430 ჰა-ს შეადგენდა. ამასთან, დ. ნ.-ს 430 ჰა მიწის ნაკვეთზე გადასახადები გადახდილი ჰქონდა. საქმეში არსებული თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 16 თებერვლის ¹45 საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად კი, დ. ნ.-ს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე გადასახდელად დაერიცხა საგადასახადო დავალიანება _ მიწაზე ქონების გადასახადი 2690 ლარისა და საურავი 2098 ლარის ოდენობით. ამასთან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 67-ე და 69-ე მუხლების თანახმად, მასვე განესაზღვრა გადასახადის გადახდის ადგილი და წესი. აღნიშნული მოთხოვნის შეუსრულებლობის შემთხვევაში კი, მის მიმართ გამოყენებული იქნებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 84-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო ვალდებულებების შესრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოცემული საქმის მასალებითა და აპელანტის წარმომადგენლის განმარტებით, გადასახადის დამატებით დარიცხვის საფუძველი გახდა სოფელ ...ს საკრებულოს გამგებლის ინფორმაცია იმის თაობაზე, რომ დ. ნ.-ი, ფაქტობრივად, 680 ჰა მიწის ნაკვეთს ფლობდა, აღნიშნულის საფუძველი კი, თავის მხრივ, გახდა ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთის გაცემის შემდეგ განხორციელებული აზომვების მიხედვით, დ. ნ.-ზე გადაცემული საიჯარო მიწის ნაკვეთი იყო არა 430 ჰა, არამედ 680 ჰა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 146-ე მუხლის (2003 წლის 31 დეკემბრის რედაქცია) თანახმად, მიწის გადასახადის გადამხდელები იყვნენ ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომლებსაც საკუთრებაში ან კანონით გათვალისწინებულ სარგებლობაში ჰქონდათ მიწის ნაკვეთი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2004 წ.) 271-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ" ქვეპუნქტის თანახმად, ქონების გადასახადის გადამხდელი იყო პირი, რომელსაც საქართველოს ტერიტორიაზე კანონით გათვალისწინებულ სარგებლობაში ან ფაქტობრივ მფლობელობაში ჰქონდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწა (ფაქტობრივ მფლობელობაში იგულისხმებოდა მიწის ფაქტობრივი ფლობა ან მიწით სარგებლობა, გარდა საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული მიწის ფლობისა და მიწით კანონიერი სარგებლობისა).

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის თანახმად, ეს კოდექსი განსაზღვრავდა საქართველოს საერთო სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული საქმეების განხილვისა და გადაწყვეტის საპროცესო წესებს, ხოლო თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ იყო დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენებოდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურებულიყო გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლებოდა დადასტურებულიყო სხვა სახის მტკიცებულებებით.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში დ. ნ.-ის მიერ სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწით სარგებლობას ადასტურებდა სიღნაღის რაიონის გამგეობასა და დ. ნ.-ს შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულება, რომელშიც მითითებული იყო, რომ იჯარის ობიექტი იყო 430 ჰა მიწის ნაკვეთი. იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება კი, რომ აღნიშნული მიწის ნაკვეთი არა 430 ჰა, არამედ 680 ჰა იყო, საქმეში არ მოიპოვებოდა. იმ გარემოებას, რომ საიჯარო მიწის ნაკვეთის ფართობი დაზუსტდა და აღნიშნულიდან გამომდინარე, ცვლილებები იქნა შეტანილი შესაბამის საიჯარო ხელშეკრულებაში, მხარეები ვერ ადასტურებდნენ. ამასთან, სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999 წლის 29 ივნისის ¹33 სხდომის ოქმი, რომლის თანახმადაც, ამ კომისიამ გადაწყვიტა დ. ნ.-ათვის 430 ჰა საძოვარის მიცემა და რომელზეც დადებული იყო იჯარის ხელშეკრულება, სიღნაღის რაიონის გამგეობის მიერ დამტკიცებულ იქნა თითქმის 6 წლის შემდეგ, 2005 წლის 15 აპრილის ¹40 დადგენილებით და იმის თაობაზე, რომ დ. ნ.-ზე იჯარით გაცემული მიწის ნაკვეთი უფრო მეტი იყო, ვიდრე მანამდე იყო მიჩნეული, ამის დამადასტურებელი დოკუმენტიც არ არსებობდა და არ იყო მიღებული ღონისძიება ხსენებულ ხელშეკრულებაში ცვლილებების კანონით დადგენილი წესით შესატანად, მით უმეტეს, რომ საუბარი იყო 250 ჰა-ის ოდენობით ცდომილებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის, როგორც ადმინისტრაციული ორგანოს, საგადასახადო მოთხოვნის, ანუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ბათილად ცნობა. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ იყო დადგენილი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარა აქტად აღიარების, ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში, მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი. იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება კი, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციას სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის კანონიერი საფუძველი გააჩნდა, აპელანტმა ვერ წარადგინა.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა რაიონული სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს მოცემული საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, რომელთა გამაბათილებელი არგუმენტებიც აპელანტს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რაიონულმა სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა კანონი, საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება და სწორად დააკმაყოფილა დ. ნ.-ის სარჩელი, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი არ არსებობდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის განჩინება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს 1997 და 2004 წლების საგადასახადო კოდექსების თანახმად, მიწაზე ქონების გადასახადის დარიცხვის საფუძველი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის კანონით გათვალისწინებული ან ფაქტობრივი მფლობელობა წარმოადგენდა. ის ფაქტი, რომ მოსარჩელესა და სიღნაღის რაიონის გამგეობას შორის დადებულ იჯარის ხელშეკრულებაში არ შესულა ცვლილება და 430 ჰა მიწის ნაკვეთის ნაცვლად არ მიეთითა 680 ჰა მიწის ნაკვეთზე, არ არის მოსარჩელეზე რიცხული დავალიანების ჩამოწერის საფუძველი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 152-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ყოფილი მიწის მართვის სამმართველოები შესაბამისი რაიონის საგადასახადო ინსპექციებს აწვდიდნენ მოიჯარეთა სიებს საიჯარო მიწის ფართობისა და გადასახადის განაკვეთის ჩვენებით. მოცემულ საქმეში წარმოდგენილია შესაბამისი მტკიცებულებები და აღნიშნულს არც მოსარჩელე უარყოფს, რომ დ. ნ.-ზე გადასახადის დარიცხვა მოხდა სიღნაღის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოდან მიწოდებული ინფორმაციის (მოიჯარეთა სიების) საფუძველზე. ამდენად, კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას, თითქოს თელავის საგადასახადო ინსპექციამ სასამართლოში ვერ წარადგინა 2006 წლის 16 თებერვლის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის საფუძვლის დამადასტურებელი მტკიცებულება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 10 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 6 მარტამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.