საქმე №ას-1442-2020 28 თებერვალი, 2023 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

თამარ ზამბახიძე (მომხსენებელი),

რევაზ ნადარაია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ა–ი“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „პ.მ–ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 27.10.2020 წლის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა, თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

შპს „ა–მა“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „პ.მ–ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხე“) მიმართ და მოითხოვა:

1.1. მოპასუხეს აეკრძალოს ქ. თბილისში, .......... მდებარე სავაჭრო ცენტრ „პ–ში“ მოსარჩელისთვის ნებისმიერი ფორმით ხელშეშლა მფლობელობაში არსებული უძრავი ქონებების (ს/კ: .......; ს/კ: ......; ს/კ: .......; ს/კ: ........; ს/კ: .........) (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „საიჯარო ფართები“) თავისუფლად ფლობაში, სარგებლობაში, განკარგვასა და მართვაში, რაც გამოიხატება უფლებაში, შეუზღუდავად მიეწოდებოდეს ელექტროენერგია და ვენტილაცია-გაგრილება-გათბობის საერთო სისტემებით მომსახურება;

1.2. მოსარჩელე მოპასუხის თანხმობის გარეშე დარეგისტრირდეს მის მფლობელობაში არსებულ საიჯარო ფართებზე სს „თ–ში“ აბონენტად;

1.3. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისროს 23036.06 ლარის გადახდა;

1.4. მოპასუხისთვის ქ. თბილისში, ....... მდებარე სავაჭრო ცენტრ „პ–ში“ დერეფნების, სახანძრო და საევაკუაციო გასასვლელების სავაჭრო დახლებისგან გათავისუფლების დავალება.

2. სარჩელის საფუძვლები:

2.1. სავაჭრო ცენტრ „პ–ში“ განთავსებულია მოსარჩელის მაღაზია. მოსარჩელე ახორციელებს ტექნიკის რეალიზაციას. მოსარჩელეს იჯარით აქვს აღებული სავაჭრო ცენტრში მდებარე კომერციული ფართები. აღნიშნული ფართები წარმოადგენს ი.გ–ას, ნ.მ–ის, თ.ს–ის, ი.კ–ის, ლ.ჯ–ძის საკუთრებას.

2.2. 03.07.2018 წელს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა სს „თ–ს“ და მოითხოვა მის მფლობელობაში არსებული ფართების ცალკე აბონენტად რეგისტრაცია. სს „თ–ის“ წერილით მოსარჩელეს ეცნობა, რომ ცალკე აბონენტად რეგისტრაციას სჭირდებოდა მოპასუხის თანხმობა, რაზეც ეს უკანასკნელი უარს აცხადებს.

2.3. მოპასუხე მოსარჩელეს დღემდე ავალდებულებს შენობის მომსახურების თანხის გადახდას, რომლის შესახებაც მხარეთა შორის ხელშეკრულება არ არსებობს. ამ თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში მოპასუხე მოსარჩელეს ემუქრება ელექტროენერგიის გამორთვითა და საქმიანობის პარალიზებით. მოსარჩელეს მოპასუხისთვის ყოველგვარი ვალდებულების გარეშე აქვს გადახდილი თანხა. მოპასუხე არ ახორციელებს ქონებაზე რაიმე სახის მოვლა-პატრონობას. შესაბამისად, რაიმე მომსახურების გადასახადის მოთხოვნა მისი მხრიდან უსაფუძვლოა და გადახდილი თანხა უნდა დაბრუნდეს.

2.4. მოპასუხე სავაჭრო ცენტრის ტერიტორიაზე მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებაში არსებულ ქონებას განკარგავს საკუთარი შეხედულებისამებრ, აქირავებს მას სხვადასხვა ბიზნეს ოპერატორზე, რისი უფლებაც ამხანაგობის წევრთა ნებართვის გარეშე არ აქვს. მოპასუხეს სავაჭრო დახლები გაქირავებული აქვს დერეფნებში, სახანძრო და საევაკუაციო გასასვლელებში. აღნიშნული ხელს უშლის მოსარჩელის საქმიანობას, რადგან მაღაზიაში მისულ კლიენტებს არ აქვთ საშუალება თავისუფლად გადაადგილდნენ დერეფნებში.

3. მოპასუხის პოზიცია:

3.1. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მოპასუხე არ არის სავაჭრო ცენტრში მდებარე არცერთი უძრავი ქონების მესაკუთრე. იგი არის შპს „პ.ი.გ–ის“ კუთვნილი ფართების მოიჯარე. არ დასტურდება მოპასუხის მიერ მოსარჩელისთვის საიჯარო ფართებით სარგებლობაში, ფლობასა ან მართვაში ხელშეშლა. აბონენტად რეგისტრაციის მოთხოვნის ადრესატი არ არის მოპასუხე. მოპასუხემ მოსარჩელეს რაიმე ფორმის თანხმობის მიცემაზე უარი კანონიერად უთხრა, ვინაიდან მოპასუხეს მესაკუთრეებთან დადებული ხელშეკრულებები ავალდებულებს მიაწოდოს მათ ელექტროენერგია და ეს არის მომსახურების ერთ-ერთი სახე.

3.2. მოსარჩელე მოპასუხეს ვალდებულების გარეშე არ უხდის მომსახურების გადასახადს. მოპასუხესა და ინდივიდუალურ მესაკუთრეებს შორის დადებულია უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ ხელშეკრულებები, რომელთა თანახმად, მოპასუხე ახორციელებს მიწის ნაკვეთის, შენობის, მისი ნაწილების მოვლა-პატრონობას; უზრუნველყოფს შენობის საერთო სარგებლობის ადგილებში, ასევე, ინდივიდუალური მესაკუთრის ფართის ელექტრომომარაგებას, გათბობას, ჰაერის კონდიცირებას, წყალს, კანალიზაციას. მესაკუთრე ვალდებულია მოპასუხეს აუნაზღაუროს გაწეული ხარჯები და გადაიხადოს კომუნალური გადასახადი. მოპასუხეს თანხა მიღებული აქვს უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ მესაკუთრეებთან დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე. ამასთან, თავად მოსარჩელეს, როგორც მის მიერვე წარმოდგენილი ხელშეკრულებებიდან დგინდება, ამავე მესაკუთრეებთან დადებული ხელშეკრულებებით ნაკისრი აქვს მოცემული საფასურის გადახდის ვალდებულება.

3.3. სავაჭრო ცენტრის დერეფნებში განთავსებული სავაჭრო ფართები ეკუთვნის შპს „კ.გ–ს“, რომელიც თავისი შეხედულებისამებრ გასცემს ამ ფართებს იჯარით და მოპასუხეს მის საქმიანობასთან კავშირი არ აქვს.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძვლები:

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 20.06.2019 წლის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება ეფუძნება შემდეგს:

4.1. საჯარო რეესტრის მონაცემებით, თბილისში, ........., ს/კ: ......., +2,+3,+4,+5,+6,+7,+8,+9,0,-3 სართულებზე მდებარე ფართების მესაკუთრეა შპს „პ– ი.გ“. აღნიშნული უძრავი ქონება 01.08.2010 წლის იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე სარგებლობაში გადაეცა მოპასუხეს.

4.2. საჯარო რეესტრის მონაცემებით უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. თბილისში, ........, ს/კ: ........, მესაკუთრეს წარმოადგენს ი.კ–ი. ი.კ–სა და მოსარჩელეს შორის 01.11.2016 წელს გაფორმდა იჯარის №011116/05 ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1 პუნქტის თანახმად, მოიჯარეს ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვადით მფლობელობასა და სარგებლობაში გადაეცა მაღაზია №3ა, +1 სართულზე, 31 კვ.მ, საკადასტრო კოდით: ........ იჯარის ხელშეკრულების 4.4.3 პუნქტის თანახმად, მოიჯარე ვალდებულია გადაიხადოს მის მიერ მოხმარებული იჯარის საგანთან დაკავშირებული წყლის, ელექტროენერგიის გადასახადი.

4.3. საჯარო რეესტრის მონაცემებით უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. თბილისში, ......., ს/კ: ........, მესაკუთრეს წარმოადგენს თ.ნ–ძე. 06.05.2017 წლის შეთანხმებით თ.ნ–ძემ ი.გ–ას მიანიჭა უძრავი ქონების იჯარით გაცემის უფლება. ამავე ხელშეკრულებით ძალაში დარჩა ი.გ–ასა და მოსარჩელეს შორის დადებული 01.11.2016 წლის ხელშეკრულება. 01.11.2016 წლის №01/11/2016-01 იჯარის ხელშეკრულების 1.1. პუნქტის თანახმად, მოიჯარეს ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვადით მფლობელობასა და სარგებლობაში გადაეცა მაღაზია №11ბ, +1 სართულზე, საკადასტრო კოდით: .........

4.4. საჯარო რეესტრის მონაცემებით უძრავი ქონების, მდებარე: თბილისში, ......., ს/კ: ....., მესაკუთრეს წარმოადგენს ნ.მ–ი. ნ.მ–სა და მოსარჩელეს შორის 01.11.2016 წელს გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1 პუნქტის თანახმად, მოიჯარეს დროებით მფლობელობასა და სარგებლობაში გადაეცა მაღაზია №16, 0 სართულზე, 35 კვ.მ, საკადასტრო კოდით: ....... იჯარის ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის თანახმად, კომუნალურ გადასახადებს იხდის მოიჯარე.

4.5. საჯარო რეესტრის მონაცემებით უძრავი ქონების, მდებარე: თბილისში, ......., ს/კ: ........, მესაკუთრეს წარმოადგენს თ.ს–ი. თ.ს–სა და მოსარჩელეს შორის 01.11.2016 წელს გაფორმდა იჯარის №011116 ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1 პუნქტის თანახმად, მოიჯარეს დროებით მფლობელობასა და სარგებლობაში გადაეცა მაღაზია №7ა, №1 სართულზე, საკადასტრო კოდით: ......... იჯარის ხელშეკრულების 4.4.3. პუნქტის თანახმად, მოიჯარე ვალდებულია, გადაიხადოს მის მიერ მოხმარებული, იჯარის საგანთან დაკავშირებული წყლის, ელექტროენერგიის, ბუნებრივი აირის, მუნიციპალური დასუფთავებისა და შენობის მომსახურების გადასახადი.

4.6. საჯარო რეესტრის მონაცემებით უძრავი ქონების, მდებარე: თბილისში, ......., ს/კ: ........., მესაკუთრეს წარმოადგენს ლ.ჯ–ძე. საკუთრების უფლების მოპოვებამდე, 03.11.2016 წელს ნ.ლ–ძესა და მოსარჩელეს შორის გაფორმდა იჯარის №0111016 ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1. პუნქტის თანახმად, მოიჯარეს სარგებლობაში გადაეცა მაღაზია №4ა, სართული №1, ს/კ: ........ 10.07.2017 წელს მოსარჩელესა და ლ.ჯ–ძეს შორის გაფორმდა დამატებითი შეთანხმება №A-100717, რომლითაც მოიჯარემ და უძრავი ქონების ახალმა მესაკუთრემ გააგრძელეს საიჯარო ურთიერთობა 03.11.2016 წლის ხელშეკრულებაში მოცემული პირობებით. აღნიშნული შეთანხმება წარმოადგენს იჯარის ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს.

4.7. 01.07.2012 წელს მოპასუხესა და ი.კ–ს შორის, 16.07.2010 წელს მოპასუხესა და ი.გ–ას შორის, 01.03.2015 წელს მოპასუხესა და ნ.მ–ს შორის, 14.10.2010 წელს მოპასუხესა და თ.ს–ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულებები უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ. ხელშეკრულებების 2.1. პუნქტის თანახმად, მოპასუხე (ოპერატორი) ასრულებს უძრავი ქონების მოვლა-პატრონობის სამუშაოებს, მათ შორის: გათბობის, ჰაერის კონდიცირების, ვენტილაციის, წყლის, კანალიზაციის, ელექტრობის, სარწყავი სისტემის, ხანძარსაწინააღმდეგო, დაცვით, ვიდეოდაკვირვების და სხვა სისტემების რეგულარული შეკეთების სამუშაოებს. ხელშეკრულებების 3.1. პუნქტის მიხედვით, მესაკუთრე ვალდებულია, გადაიხადოს ხელშეკრულების 2.1. პუნქტში მითითებული მომსახურების საფასური. ამასთან, 3.14. პუნქტი ადგენს, რომ ოპერატორი უფლებამოსილია, შეუჩეროს მესაკუთრეს 2.1. პუნქტით გათვალისწინებული მომსახურების მიწოდება და მოწყობილობებით სარგებლობის უფლება, თუ მესაკუთრე დროულად და სრულად არ გადაიხდის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების საფასურს. 25.08.2010 წელს მოპასუხესა და ნ.ლ–ძეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ.

4.8. საჯარო რეესტრის ამონაწერების თანახმად, თბილისში, ......... მდებარე უძრავი ქონებიდან შპს „კ.გ–ის“ სახელზეა დარეგისტრირებული: 1) ფართი №21, სართული 0, ს/კ: ......; 2) ფართი №23, სართული 0, ს/კ: ........; 3) ფართი №24, სართული 0, ს/კ: .......; 4) ფართი №24, სართული +1, ს/კ: .......; 5) ფართი №25, სართული +1, ს/კ: ..........; 6) ფართი №26, სართული +1, ს/კ: .........; 7) ფართი №27, სართული +1, ს/კ: .........; 8) ფართი №28, სართული +1, ს/კ: ........; 9) ფართი №29, სართული +1, ს/კ: ........; 10) ფართი №30, სართული +1, ს/კ: ..........

4.9. 21.05.2018 წელს ი.კ–ის მიერ, ხოლო 22.05.2018 წელს თ.ნ–ძის, ნ.მ–ის, თ.ს–ის, ლ.ჯ–ძის მიერ გაცემულია წერილობითი თანხმობა თბილისში, ......... მდებარე, მათ კუთვნილ ფართში სს „თ–ის“ აბონენტად მოსარჩელის რეგისტრაციის შესახებ.

4.10. პირველი სასარჩელო მოთხოვნაა მოპასუხისთვის მოსარჩელის მიერ დაკავებული კომერციული ფართების თავისუფლად ფლობაში ხელშეშლის აკრძალვა, რაც გულისხმობს მოსარჩელისთვის ელექტროენერგიის შეუზღუდავად მიწოდებას, ვენტილაცია-გაგრილება-გათბობის საერთო სისტემებით მომსახურებას. უდავოა, რომ მოსარჩელე საიჯარო ფართებს ფლობს უძრავი ქონების მესაკუთრეებთან დადებული იჯარის ხელშეკრულებების საფუძველზე (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 581-ე მუხლი). სსკ-ის 575-ე მუხლის თანახმად, დამქირავებელს უფლება აქვს დაიცვას თავისი მფლობელობა ყოველი დამრღვევისაგან, მათ შორის, მესაკუთრისაგანაც. სსკ-ის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით აღძრულ სარჩელზე, მომთხოვნი მხარის მიერ უნდა დადასტურდეს მისი ინტერესი და მოწინააღმდეგე მხარის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება, რაც ხელყოფს და აზიანებს მესაკუთრის საკუთრების ნებისმიერი ფორმით რეალიზაციის უფლებას. მოსარჩელე უძრავი ქონების მესაკუთრეებთან გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულებების ფარგლებში ფლობს უძრავ ნივთებს. შესაბამისად, უფლებამოსილია სსკ-ის 575-ე მუხლის თანახმად, ისარგებლოს იმავე უფლებებით, რითაც აღჭურვილია მესაკუთრე.

4.11. მოსარჩელის მიერ დაკავებული ფართების მესაკუთრეებსა და მოპასუხეს შორის არსებობს ხელშეკრულებები უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ. აღნიშნული ხელშეკრულებები, მათი ნამდვილობა და არსებითი პირობები სადავო არ არის მხარეებს შორის. ხელშეკრულებების საფუძველზე დგინდება, რომ მხარეთა შორის წარმოშობილია ორმხრივმავალდებულებელი ურთიერთობა, რითაც უძრავი ქონების მესაკუთრესა და მომსახურების გამწევს - ოპერატორს გააჩნიათ შემხვედრი ვალდებულებები. აღნიშნული ვალდებულება გულისხმობს მომსახურების გაწევასა და თანხის გადახდის ვალდებულებას. საქმეში წარმოდგენილია 01.11.2016 წელს ი.კ–თან, ი.გ–ასთან, ნ.მ–თან, თ.ს–თან და 03.11.2016 წელს ნ.ლ–ძესთან გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულებები. უძრავი ნივთის მესაკუთრეებთან დადებული ხელშეკრულებების საფუძველზე მიმდინარე ხარჯების, წყლის, ელექტროენერგიის გადახდის ვალდებულება ეკისრება მოიჯარეს. შესაბამისად, მოპასუხის მიერ განხორციელებული არასამართლებრივი ქმედება, რომელიც ხელისშემშლელია მოსარჩელისთვის, არ არსებობს, ვინაიდან მოპასუხე მოქმედებს იჯარის ხელშეკრულებების საგნის მესაკუთრეებთან არსებული უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის ხელშეკრულებების ფარგლებში. სასამართლომ განმარტა, რომ სსკ-ის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, როგორც მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძლის მიხედვით, დადასტურებული უნდა იყოს მოპასუხის ხელისშემშლელი ქმედების არსებობა, რომელსაც არ გააჩნია სამართლებრივი საფუძველი. განხილულ შემთხვევაში, აღნიშნული არ დასტურდება, შესაბამისად, პირველი სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

4.12. მეორე სასარჩელო მოთხოვნაა დაკავებულ საიჯარო ფართებზე სს „თ–ის“ აბონენტად მოსარჩელის რეგისტრაცია მოპასუხის თანხმობის გარეშე. უძრავი ქონების მესაკუთრეების მიერ გაცემულია წერილობითი თანხმობა მათ კუთვნილ ფართში მოსარჩელის სს „თ–ის“ აბონენტად რეგისტრაციის შესახებ. უდავოდ დადგენილი ფაქტია ამ უძრავ ქონებაზე გაფორმებული ორგვარი ხელშეკრულების არსებობის ფაქტი. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მხარეთა შორის არსებულ ორი ტიპის: 1) იჯარისა და 2) უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ ხელშეკრულებებიდან წარმოშობილი სამმხრივი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობაზე, კერძოდ, საიჯარო ფართები წარმოადგენს როგორც უძრავი ქონების მესაკუთრეებსა და მოსარჩელეს შორის არსებული იჯარის ხელშეკრულებების საგანს, ასევე - უძრავი ქონების მესაკუთრეებსა და მოპასუხეს შორის დადებული უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის ხელშეკრულებების მომსახურების ობიექტს. ამასთან, მოპასუხესთან მოქმედი ხელშეკრულებები დადებულია უფრო ადრე, საიჯარო ურთიერთობის წარმოშობამდე. სს „თ–ის“ 17.07.2018 წლის წერილით დგინდება, რომ აბონენტად მოსარჩელის რეგისტრაციისთვის აუცილებელია მოპასუხის თანხმობა. თანხმობის გაცემაზე უარს მოსარჩელე უკავშირებს უფლების ბოროტად გამოყენებას. მოპასუხეს ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ნაკისრი აქვს ქონების მართვა, მოვლა-პატრონობის ვალდებულება, რაც მოიცავს ელექტრობის მომსახურებასა და დენის მიწოდებას. აღნიშნული ვალდებულების შესრულებისთვის აწარმოებს ანგარიშსწორებას სს „თ–თან“. მოვალემ უნდა შეასრულოს აღნიშნული მომსახურების ვალდებულება, რისი დარღვევისთვისაც დაეკისრება ხელშეკრულებიდან გამომდინარე პასუხისმგელობა. სსკ-ის 115-ე მუხლის წინაპირობების არსებობისთვის აუცილებელია არსებობდეს უფლება, რასაც ბოროტად გამოიყენებს უფლების მფლობელი. განსახილველ შემთხვევაში, ასეთი უფლება არ არსებობს, ვინაიდან მოპასუხისთვის ელექტროენერგიის მიწოდება არის არა უფლება, არამედ ვალდებულება, რაც ჯეროვნად უნდა შესრულდეს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მეორე სასარჩელო მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

4.13. მესამე სასარჩელო მოთხოვნაა მოსარჩელის მიერ უსაფუძვლოდ გადახდილი 23036.06 ლარის მოპასუხისთვის დაკისრება. მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის არ არსებობს ხელშეკრულება, თუმცა, როგორც აღინიშნა, ადგილი აქვს სამმხრივ ურთიერთობას მოსარჩელეს, მოპასუხესა და იჯარით გაცემული უძრავი ქონების მესაკუთრეებს შორის. მოსარჩელე ფლობს უძრავ ქონებას, რომელიც მოპასუხისთვის მომსახურების გაწევის ობიექტს წარმოადგენს. მოპასუხე უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ ხელშეკრულებების შესაბამისად, ვალდებულია სავაჭრო ობიექტი უზრუნველყოს მომსახურებით, მათ შორის ელექტროენერგიის მიწოდებით და აღნიშნული მომსახურებისთვის იღებს საზღაურს. ხელშეკრულებით ასეთი ვალდებულება აქვს უძრავი ნივთის მესაკუთრეს. მოსარჩელის მიერ უძრავი ნივთებზე იჯარის ხელშეკრულებების დადებამდე უკვე არსებობდა მოპასუხესთან ხელშეკრულება მომსახურების გაწევის შესახებ. ამასთან, იჯარის ხელშეკრულებებით განისაზღვრა, კომუნალურ გადასახადებზე ვალდებული პირი - მოსარჩელე. განსახილველ შემთხვევაში, მხარეთა ახსნა-განმარტებების, მტკიცებულებების შეფასების შედეგად ვერ დასტურდება, რომ მოსარჩელის მიერ თანხა გადახდილია სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე. შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

4.14. მეოთხე სასარჩელო მოთხოვნაა მოპასუხის მიერ სავაჭრო ცენტრის დერეფნების, სახანძრო და საევაკუაციო გასასვლელების გათავისუფლება დახლებისგან. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელეს უნდა ემტკიცებინა, რომ მოპასუხე ახორციელებს მოსარჩელისთვის ხელისშემშლელ ქმედებას. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ მისი მომხმარებლები ვერ გადაადგილდებიან თავისუფლად დერეფანში. ამასთან, მისთვის ხელისშემშლელია ყველა სავაჭრო ობიექტი, რომელიც განთავსებულია დერეფნებში, სახანძრო და საევაკუაციო გასასვლელებში და არა მხოლოდ ის სავაჭრო ობიექტი, რომელიც განთავსებულია მის მიერ დაკავებულ ფართთან. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ საჯარო რეესტრის ამონაწერებზე, რომლის თანახმად, ფართები შპს „კ.გ–ის“ სახელზეა რეგისტრირებული. მოპასუხე მიუთითებს, რომ შპს „კ.გ–ი“ წარმოადგენს იმ ფართის მესაკუთრეს, სადაც განთავსებულია დერეფნებში არსებული სავაჭრო ობიექტები. აღნიშნულ გარემოებას არ დაეთანხმა მოსარჩელე, თუმცა ამის საპირისპირო მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო კუთვნილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება, რომ სავაჭრო ობიექტების განთავსებაზე უფლებამოსილი პირი არის მოპასუხე. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასარჩელო მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

5. გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 27.10.2020 წლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და მათ სამართლებრივ შეფასებებს.

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა:

7. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

9. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

10. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

11. დადგენილია, რომ მოსარჩელესა და საიჯარო ფართების მესაკუთრეებს შორის გაფორმებულია იჯარის ხელშეკრულებები, რომელთა თანახმად, მოსარჩელეს ხელშეკრულებებით განსაზღვრული ვადით მფლობელობასა და სარგებლობაში გადაცემული აქვს საიჯარო ფართები (ტ.1, ს.ფ. 18-42). იჯარა ორმხრივმავალდებულებელი, სასყიდლიანი და კონსესუალური ტიპის ხელშეკრულებაა. მეიჯარის ვალდებულებაა, დროებით სარგებლობაში გადასცეს მოიჯარეს იჯარის საგანი (ქონება) ისე, რომ შესაძლებელი იყოს მისგან სწორი სამეურნეო გაძღოლის შედეგად შემოსავლის სახით ნაყოფის მიღება, ხოლო მოიჯარის ვალდებულება შეთანხმებული საზღაურის გადახდაა (სსკ-ის 581-ე მუხლი) (სუსგ №ას-294-294-2018 , 08.05.2018წ.). სსკ-ის 581-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, იჯარის ხელშეკრულების მიმართ გამოიყენება ქირავნობის ხელშეკრულების წესები, თუ 581-606-ე მუხლებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული.

12. მოსარჩელე/მოიჯარე ითხოვს საიჯარო ფართების თავისუფლად ფლობაში, სარგებლობაში, განკარგვასა და მართვაში (რაც გამოიხატება უფლებაში, შეუზღუდავად მიეწოდებოდეს ელექტროენერგია და ვენტილაცია-გაგრილება-გათბობის საერთო სისტემებით მომსახურება) მოპასუხისგან ნებისმიერი ფორმით ხელშეშლის აღკვეთას. ამ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 159-ე (კეთილსინდისიერია მფლობელი, რომელიც ნივთს მართლზომიერად ფლობს, ან რომელიც უფლებამოსილ პირად შეიძლება იქნეს მიჩნეული საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე) და 161-ე (თუ კეთილსინდისიერ მფლობელს არ ჩამოერთმევა ნივთი, მაგრამ სხვაგვარად შეეშლება ხელი მისი მფლობელობის განხორციელებაში, მაშინ მას, მსგავსად მესაკუთრისა, შეუძლია მოითხოვოს ხელის შეშლის აღკვეთა. ამასთანავე, მას შეუძლია მოითხოვოს მფლობელობის ხელყოფით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ზიანის ანაზღაურების ეს წესი გამოიყენება მაშინაც, როცა შეუძლებელია ხელის შეშლის აღკვეთის მოთხოვნა) მუხლები (შდრ. სუსგ №ას-1006-927-2017, 12.01.2018წ; №ას-859-2019, 13.09.2019წ; №ას-1060-2020, 24.12.2020წ.). სსკ-ის 161-ე მუხლიც, ისევე როგორც 160-ე მუხლი, წარმოადგენს ნივთის მფლობელის პოსესორულ მოთხოვნას, რომელიც არა მფლობელობის ჩამორთმევით, არამედ მის სხვაგვარად ხელშეშლით გამოიხატება. ნორმის მიზანია, ნივთის კეთილსინდისიერ მფლობელს, მესაკუთრის მსგავსად, ჰქონდეს ხელშეშლის აღკვეთის სამართლებრივი საფუძველი. კეთილსინდისიერი მფლობელი, სსკ-ის 159-ე მუხლის შესაბამისად, უპირველეს ყოვლისა, არის ის პირი, რომელიც ნივთს სამართლებრივი საფუძვლით ფლობს. მაგალითად: დამქირავებელი, მოიჯარე ან მონათხოვრე. მოსარჩელეს, კეთილსინდისიერ მფლობელს, ეკისრება მტკიცების ტვირთი (იხ: ლევან თოთლაძე, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი II, ჭანტურია (რედ.), 2018, მუხლი 161, ველი 1, 7). მოსარჩელემ მოპასუხის მიერ განხორციელებული უკანონო ხელშეშლა ვერ დაადასტურა. დადგენილია, რომ მოპასუხე უძრავი ქონების მოვლა-პატრონობის სამუშაოებს, მათ შორის: გათბობის, ჰაერის კონდიცირების, ვენტილაციის, წყლის, კანალიზაციის, ელექტრობის, სარწყავი სისტემის, ხანძარსაწინააღმდეგო, დაცვით, ვიდეოდაკვირვებისა და სხვა, ასრულებს საიჯარო ფართების მესაკუთრეებთან დადებული უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ ხელშეკრულებების საფუძველზე (ტ.1, ს.ფ. 134-180, 182-196, 200-210). ამავე ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე, არ არსებობს არც მეორე სასარჩელო მოთხოვნის (მოსარჩელე მოპასუხის თანხმობის გარეშე დარეგისტრირდეს მის მფლობელობაში არსებულ საიჯარო ფართებზე სს „თ–ში“ აბონენტად) დაკმაყოფილების წინაპირობები. მართებულად არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხის მიერ სავაჭრო ცენტრის დერეფნების, სახანძრო და საევაკუაციო გასასვლელების დახლებისგან გათავისუფლების თაობაზეც, ვინაიდან მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, რომ სავაჭრო ობიექტების განთავსებაზე უფლებამოსილი პირი მოპასუხე იყო.

13. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება აგებულია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპზე. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. დასახელებული ნორმების თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ თავიანთი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, რომელიც ადგენს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურ წესს, მოსარჩელეს ევალება სასარჩელო განცხადებაში ასახული ფაქტების მტკიცება, ხოლო მოპასუხე მოვალეა, სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით, ქმედითად უარყოს მოსარჩელის არგუმენტები, წარადგინოს იმგვარი მტკიცებულებები, რომლებიც გააქარწყლებს მოსარჩელის მიერ დასახელებულ ფაქტებს. სსსკ-ის 105-ე მუხლი ადგენს სასამართლოს მხრიდან მხარეთა მიერ მითითებული გარემოებების შეფასების პირობებს, კერძოდ, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში. ამდენად, სადავო გარემოებების დადგენისას, სასამართლო იმსჯელებს საქმეში წარმოდგენილ მხარეთა განმარტებებზე, წერილობით დოკუმენტებსა და სხვა მტკიცებულებებზე ერთობლივად, რომლის ურთიერთშეჯერებით გადაწყვეტს, სარწმუნოდ მიიჩნიოს თუ არა ამა თუ იმ ფაქტის არსებობა (სუსგ №ას-584-543-2017, 06.06.2017წ; №ას-484-2019, 30.10.2020წ.).

14. მოსარჩელეს აქვს კონდიქციური მოთხოვნაც და მოპასუხისგან ითხოვს სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მიღებული თანხის უკან დაბრუნებას, კერძოდ, მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე მას ავალდებულებს შენობის მომსახურების თანხის გადახდას, რომლის შესახებაც მხარეთა შორის ხელშეკრულება არ არსებობს. სსკ-ის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების შესასრულებლად რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ-კრედიტორს (მიმღებს) მისი უკან დაბრუნება, თუ ვალდებულება გარიგების ბათილობის ან სხვა საფუძვლის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა ან შეწყდა შემდგომში. უსაფუძვლო გამდიდრების მიზანი არის სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე შეძენილი ქონების (რომელშიც უნდა ვიგულისხმოთ უფლების ან გარკვეული შეღავათის, უპირატესობის) ამოღება, რითაც უნდა უზრუნველყოფილ იქნეს სამართლიანობის აღდგენა ანუ იმ მდგომარეობის აღდგენა, რომელიც იარსებებდა არაუფლებამოსილი პირის მიერ დაზარალებულის ხარჯზე გარკვეული შეღავათის, უფლების, უპირატესობის მიღებამდე ... უსაფუძვლო გამდიდრების ინსტიტუტის ნორმები აღჭურვილია დაცვითი ფუნქციით, უზრუნველყოფს რა არაუფლებამოსილი სუბიექტისაგან უსაფუძვლოდ მიღებული ქონების ამოღებას და მისი უფლებამოსილი პირისათვის გადაცემას. შედეგობრივი თვალსაზრისით, სამართლისათვის არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს, თუ რა საშუალებით გამდიდრდა პირი – მიიღო, თუ დაზოგა ქონება. ფაქტი ერთია – ვითომ კრედიტორის ქონებრივ სფეროში აღმოჩნდა ქონება, რომელსაც იქ არსებობის სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია და, აქედან გამომდინარე, ექვემდებარება უფლებამოსილი პირისათვის დაბრუნებას (სუსგ №ას-390-390-2018, 15.05.2018წ., პ.19; №ას-584-584-2018, 28.06.2019წ., პ.19).

15. როგორც აღინიშნა, მოსარჩელის მიერ დაკავებული საიჯარო ფართების მესაკუთრეებსა და მოპასუხეს შორის დადებულია უძრავი ქონების მართვისა და მოვლა-პატრონობის შესახებ ხელშეკრულებები, რომელთა თანახმად, მოპასუხე ასრულებს უძრავი ქონების მოვლა-პატრონობის სამუშაოებს, ხოლო მესაკუთრე ვალდებულია, გადაიხადოს მომსახურების საფასური (ტ.1, ს.ფ. 134-180, 182-196, 200-210). უძრავი ნივთის მესაკუთრეებთან დადებული იჯარის ხელშეკრულებების საფუძველზე კი, კომუნალური გადასახადების გადახდის ვალდებულება ეკისრება მოიჯარეს - მოსარჩელეს. ამრიგად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოსარჩელის მითითებას მოპასუხისთვის უძრავი ქონების მოვლა-პატრონობისთვის თანხის სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე გადახდის შესახებ.

16. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

17. კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

18. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია და კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 1550 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% – 1085 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ა–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. შპს „ა–ს“ (ს/ნ: ......) უკან დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 1550 ლარის (საგადასახადო დავალება №1612181524, გადახდის თარიღი 01.02.2021წ.) 70% – 1085 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე

რევაზ ნადარაია