¹ბს-1001-958(კ-07) 14 თებერვალი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორი _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ც. გ-ი, გ. დ-ე, შ. ხ-ა, გ. ქ-ე, რ. გ-ა, მ. ჯ-ე და ც. კ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ, 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309 ბრძანებებისა და ატესტაციის შედეგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 14 დეკემბერს ც. გ-მა, გ. დ-ემ, შ. ხ-ამ, გ. ქ-ემ, რ. გ-ამ, მ. ჯ-ემ და ც. კ-მა სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მიმართ და მოითხოვეს საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ, 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309 ბრძანებებისა და ატესტაციის შედეგების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს და მოითხოვეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილებით ც. გ-ის, გ. დ-ის, შ. ხ-ას, გ. ქ-ის, რ. გ-ას, მ. ჯ-ისა და ც. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ც. გ-ის, გ. დ-ის, შ. ხ-ას, გ. ქ-ის, რ. გ-ას, მ. ჯ-ისა და ც. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროში ჩატარებული ატესტაციის შედეგები მოსარჩელეებთან მიმართებაში; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანება ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილების თაობაზე” მოსარჩელეებთან მიმართებაში; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309-კ ბრძანება ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ” მოსარჩელეებთან მიმართებაში; მოსარჩელეები: გ. ქ-ე, რ. გ-ა, მ. ჯ-ე და შ. ხ-ა აღდგენილ იქნენ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სახელმწიფო შესყიდვებისა და ქონების მართვის სამმართველოში ....-ად; მოსარჩელეები: ც. გ-ი და ც. კ-ი აღდგენილ იქნენ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სტრატეგიული განვითარებისა და ანალიტიკურ სამმართველოში .....-ად; მოსარჩელე გ. დ-ე აღდგენილ იქნა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საფინანსო სამმართველოში ......-ად; მოპასუხე საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მოსარჩელეების სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება დღიდან მათი სამსახურიდან გათავისუფლებისა მოსარჩელეების სამსახურში აღდგენამდე პერიოდში.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გამოიკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებანი. შესაბამისად, იგი არასწორ სამართლებრივ დასკვნამდე მივიდა, როდესაც განაცხადა, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309-კ ბრძანება გამოცემული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის შესაბამისად.

საქალაქო სასამართლომ, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მთელი მტკიცების ტვირთი დააკისრა მოსარჩელეებს, მაშინ როდესაც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17.2 მუხლის მიხედვით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით წარდგენილ სარჩელებზე მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია, როგორც საქალაქო სასამართლოს, ასევე მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება, რომ ატესტაცია ჩატარდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით. საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 25 მარტის ¹174 ბრძანებულების მე-9 მუხლით, ასევე ამ ბრძანებულების საფუძველზე საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანებით დამტკიცებული საქართველოს სოფლის მეურნეობის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების მე-6 მუხლით დადგენილი იყო, რომ კომისიის სხდომაზე უნდა გაფორმებულიყო ოქმი. ატესტაციის მიმდნარეობის ერთ-ერთი პროცედურა მოხელეებთან გასაუბრების _ ინტერვიუს ჩატარება იყო. აღნიშნული განხორციელებული უნდა ყოფილიყო კომისიის სხდომაზე, რაც აისახებოდა შესაბამის ოქმში და ხელმოწერილი იქნებოდა თავმჯდომარისა და დამსწრე კომისიის წევრების მიერ. სამინისტროს მიერ წარმოდგენილი ოქმები არასრულყოფილი იყო და ისინი არ ასახავდა გასაუბრების მიმდინარეობას, არსებით მომენტებს, სხდომის დაწყებასა და დამთავრებას, დამსწრე პირების შეკითხვებს, პასუხებს, შენიშვნებს, რითაც შეუძლებელი იყო დავის საგნის დადგენა, რამდენად მოხდა გასაუბრების დროს ატესტაციის მიზნის _ მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობის და პირადული თვისებების დაკავებული თანამდებობისადმი წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასება.

უფრო მეტიც, როგორც ზემოთ აღინიშნა, საქმეში წარდგენილი ოქმები იმდენად არასრულყოფილი იყო, რომ ჩნდებოდა საფუძვლიანი ეჭვი იმის შესახებ, რომ იგი შედგენილი იყო არა უშუალოდ გასაუბრების დროს, არამედ გაცილებით უფრო გვიან.

F დაფიქსირებული იყო სხვა სახის დარღვევებიც, კერძოდ:

ა) საატესტაციო კომისიის წევრი ჯ. ე-ე ხელს არ აწერდა შვიდივე მოსარჩელის პიროვნული შეფასების კრიტერიუმების შედეგებს, თუმცა, ამავე დროს, ხელს აწერდა ოქმებსა და დასკვნებს;

ბ) კომისიას არ ესწრებოდა ც-ა, მაგრამ იგი ხელს აწერდა ოქმს;

გ) კომისიის სხდომის ოქმებში ყველგან მდივნად მითითებული იყო მ. ღ-ე, მაგრამ იგი მას ხელს არ აწერდა;

დ) ¹1 სხდომის ოქმში ი-ი კომისიის წევრად იყო მითითებული, ხოლო ბოლოში კი _ სხდომის თავმჯდომარის მოადგილედ;

ე) ჯ-ი 2005 წლის 15 ოქტომბრამდე კომისიის წევრი იყო, თუმცა მისი ხელმოწერა არ იყო საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომის ¹1 ოქმზე, რომელიც 13 ოქტომბრითაა დათარიღებული.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, ჩნდება საფუძვლიანი ეჭვი, რომ ოქმი უფრო გვიან, უკანა რიცხვით ხომ არ იქნა შედგენილი, რადგან ჯ-ი იმ დროს აშშ-ში გაემგზავრა და ამდენად, იგი ოქმზე ხელს ვერ მოაწერდა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების” მე-10.9 მუხლით განისაზღვრა, რომ კომისია ვალდებული იყო მოტივირებული დასაბუთებით მოემზადებინა დასკვნა თითოეული მუხლის მიმართ (ატესტაციაგავლილი პირი შეესაბამება დაკავებულ თანამდებობას, ექვემდებარება დაწინაურებას, ჩამოქვეითებას თუ არ შეესაბამება დაკავებულ თანამდებობას), რაც უნდა გაფორმებულიყო სხდომის ოქმის სახით. მოწინააღმდეგე მხარემ სასამართლოს წარუდგინა საბოლოო დასკვნები მოსარჩელეთა დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის თაობაზე, ხოლო, რაც შეეხება დებულებით იმპერატიულად განსაზღვრულ კომისიის ვალდებულებას _ დასკვნას მოტივირებული დასაბუთების თაობაზე, კომისიის მიერ არ იქნა შესრულებული და შესაბამისად, სამინისტრომ იგი სასამართლოს ვერ წარუდგინა.

ამრიგად, სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, არ შეესაბამება სინამდვილეს მოწინააღმდეგე მხარის მტკიცება იმის შესახებ, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4 ნოემბრის შემაჯამებელ სხდომის ოქმში ¹3 ასახულია თითოეული მოხელის მიმართ დასაბუთებული დასკვნა.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის შესაბამისად, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო ვალდებული იყო ემტკიცებინა აქტის შესაბამისობა კანონთან, რაც სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოპასუხემ ვერ შეძლო. მან ვერ წარადგინა სასამართლოში მტკიცებულებები, თუ როგორი წესით ან რის საფუძველზე ხდებოდა მოსარჩელეთა მენეჯერული უნარ-ჩვევების, წერითი კომუნიკაციის უნარის, ანალიზის უნარის ან პერსპექტივის, დამატებითი განათლების მიღების შეფასება.

უფრო მეტიც, სააპელაციო სასამართლო მოწმეთა (მ. დ-ე, ი. მ-ი, თ. ზ-ე) დაკითხვის შემდეგ, მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ 2005 წლის 18 ოქტომბერს 16 საათიდან 18 საათამდე პერიოდში ჩატარებულ კომისიის სხდომას, როდესაც ხდებოდა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალური აპარატის მოხელეებთან, კონკრეტულად კი წარმოდგენილ 7 მოსარჩელესთან გასაუბრება, კვორუმი არ არსებობდა. გასაუბრებას ესწრებოდა საატესტაციო კომისიის მხოლოდ 2-3 წევრი (მოწმეთა და მხარეთა ახსნა-განმარტების შედეგად, კომისიის ორი წევრის: მ. ი-ის და გ. ც-ას იდენტიფიცირება მოხდა, რომლებიც ნამდვილად ესწრებოდნენ და წარმართავდნენ მოსარჩელეებთან გასაუბრების პროცესს), მაშინ როდესაც კომისიის შემადგენლობაში 7 წევრი იყო. ამრიგად, გასაუბრებები ტარდებოდა კვორუმის არარსებობის პირობებში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, გაურკვეველი იყო თუ რით ხელმძღვანელობდა საატესტაციო კომისია მოსარჩელეებთან მიმართებაში, როდესაც მან დაასკვნა, რომ ისინი არ შეესაბამებოდნენ დაკავებულ თანამდებობას. თუ კომისიის წევრთა 2/3 არ ესწრებოდა გასაუბრებას, გაუგებარია, რა კრიტერიუმებზე დაყრდნობით მივიდა კომისიის წევრთა ხსენებული უმრავლესობა აღნიშნულ დასკვნამდე, რადგან საქმეში წარმოდგენილი დანართი II-ის მიხედვით, უშუალო უფროსები დადებითად ახასიათებდნენ მოსარჩელეებს და უთითებდნენ, რომ ისინი შეესაბამებიან დაკავებულ თანამდებობას და ზოგიერთი მათგანი დაწინაურებასაც იმსახურებდა.

სააპელაციო სასამართლო მიუთითებდა, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 4 ოქტომბრის ¹2-227 ბრძანებით დამტკიცდა ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულება” დანართი ¹1 დანართ ¹2-თან ერთად. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ატესტაციას დაქვემდებარებულ მოხელეთა შესაბამისობა დაკავებულ თანამდებობებთან კომისიამ მოახდინა მის მიერვე 2005 წლის 13 ოქტომბრის სხდომაზე, წინასწარ განსაზღვრული და მიღებული შეფასების კრიტერიუმების _ დანართი ¹3 და დანართი ¹4-ის მიხედვით. ხსენებული დებულების შესაბამისად, კომისია არ იყო უფლებამოსილი, შეექმნა ახალი შეფასების კრიტერიუმები. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სამინისტროს წარმომადგენლის მოსაზრება, რომ დებულების მე-2.2 მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, კომისია უფლებამოსილი იყო, შეფასების დამატებითი კრიტერიუმები შემოეღო, რადგან საპელაციო სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ აქვს უფლება, განახორციელოს ისეთი ქმედება, რისი უფლებაც მას კანონით მინიჭებული არ აქვს.

ადმინისტრაციულმა ორგანომ (საატესტაციო კომისია ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე იყო შექმნილი და იგი ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2.1 მუხლის ,,ა” პუნქტის მიხედვით ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე ასრულებდა თავის უფლებამოსილებას) ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე დაასკვნა, რომ მოსარჩელეები არ შეესაბამებოდნენ დაკავებულ თანამდებობებს.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, ატესტაციის ჩატარების დროს საატესტაციო კომისიის მხრიდან ადგილი ჰქონდა კანონმდებლობის დარღვევას, რითაც შეილახა მოსარჩელეთა უფლებები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროში ჩატარებული ატესტაციის შედეგები მოსარჩელეებთან მიმართებაში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, უკანონო იყო აგრეთვე საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანება ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილების თაობაზე” მოსარჩელეებთან მიმართებაში. საატესტაციო კომისიის დასკვნები იყო არაობიექტური (არ იყო გამოკვლეული ფაქტობრივი გარემოებანი) და შესაბამისად, ხსენებულ მოხელეთა გაფრთხილებასაც სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ (როგორც თანამდევი შედეგი) არ ჰქონდა არანაირი სამართლებრივი საფუძველი, რითაც დაირღვა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53.5 მუხლი, რომლის მიხედვითაც ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის, თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებსა და არგუმენტებზე, რომლებიც არ არის სათანადოდ გამოკვლეული და შესწავლილი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, ამ ნაწილშიც სარჩელი საფუძვლიანია და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹.1 მუხლის მიხედვით, გასაჩივრებული ბრძანება მოსარჩელეებთან მიმართებაში ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ასევე უკანონოა ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ” საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309-კ ბრძანება მოსარჩელეებთან მიმართებაში.

სააპელაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევდა, რომ მინისტრს ხსენებული ბრძანების გამოცემამდე ცალკე ადმინისტრაციული წარმოება არ ჩაუტარებია, არამედ გასაჩივრებული ბრძანება სრულად ეფუძნებოდა საატესტაციო კომისიის დასკვნებს. მინისტრი ვალდებული იყო, შეეფასებინა კომისიის მიერ წარდგენილი დასკვნა და ემსჯელა, რეალურად არსებობდა თუ არა მოსარჩელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების სამართლებრივი საფუძველი, რაც მას არ გაუკეთებია.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53.3 მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ იყო, თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა იმ გარემოებებზე, რომლებიც არ იყო სათანადოდ გამოკვლეული და შესწავლილი. ამავე კოდექსის მე-5 და 96.2 მუხლების თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს არა აქვს უფლება, კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება, მათ შორის, გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელსაც საფუძვლად დაედება ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული. მინისტრი დაეყრდნო საატესტაციო კომისიის დასკვნებს, რომლებიც, თავის მხრივ, იყო უკანონო, რის გამოც გასაჩივრებული ბრძანებაც უკანონოა.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, ამ ნაწილშიც სარჩელი საფუძვლიანია და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹.1 მუხლის მიხედვით, გასაჩივრებული ბრძანება მოსარჩელეებთან მიმართებაში ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 127.5 მუხლის მიხედვით, მოსარჩელეები: გ. ქ-ე, რ. გ-ა, მ. ჯ-ე და შ. ხ-ა აღდგენილ უნდა იქნენ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სახელმწიფო შესყიდვებისა და ქონების მართვის სამმართველოში .....-ად; მოსარჩელეები: ც. გ-ი და ც. კ-ი აღდგენილ უნდა იქნენ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სტრატეგიული განვითარებისა და ანალიტიკურ სამმართველოში .....-ად; მოსარჩელე გ. დ-ე აღდგენილ უნდა იქნეს საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საფინანსო სამმართველოში ....-ად.

,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 112-ე მუხლის შესაბამისად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა გათავისუფლების უკანონოდ ცნობა და ხელფასის ანაზღაურება, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ჰქონდა კიდევაც ადგილი მოსარჩელეთა მხრიდან. აღნიშნულის გამო, მოპასუხე _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მოსარჩელეების სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება დღიდან მათი სამსახურიდან გათავისუფლებისა მოსარჩელეების სამსახურში აღდგენამდე.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელზე უარის თქმა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ სრულიად უსაფუძვლოდ არ იქნა გაზიარებული საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს განმარტებები ატესტაციის კანონიერად ჩატარების თაობაზე და საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის ¹2-227 ბრძანებით დამტკიცებული საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების მე-6 მუხლის მოთხოვნები კომისიის სხდომაზე ოქმის გაფორმების თაობაზე ასევე ყოველგვარი არგუმენტაციის გარეშე იქნა მიჩნეული დარღვეულად.

სასამართლომ რატომღაც ოქმად არ მიიჩნია საქმეში არსებული საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომისა და მოხელეებთან გასაუბრების ოქმები, რომლებშიც აღწერილ იქნა არა მარტო კომისიის სხდომების, არამედ ატესტაციის სხვა პროცედურების, კერძოდ, გასაუბრებების მიმდინარეობა და უგულებელყო ის გარემოება, რომ ოქმების დეტალიზაციის ხარისხი კომისიის დებულების არც ერთი ნორმით არ ყოფილა დადგენილი და არც კითხვა-პასუხის (ინტერვიუს) დეტალური ასახვის სამართლებრივი ვალებულება გააჩნდა კომისიას.

სასამართლოს მიერ, კასატორის აღნიშვნით, არ იქნა მითითებული არც ერთი ნორმატიული აქტი, რომლის საფუძველზეც კომისიას გასაუბრების ოქმების დეტალური, ან თუნდაც არადეტალური შედგენის ვალდებულება ჰქონდა.

კასატორი აღნიშნავდა, რომ გასაუბრების მიზანი იყო, მოხელის მიერ წარმოდგენილი ინფორმაციის გადამოწმება და მოხელის შესახებ ახალი ინფორმაციის მოგროვება სისტემატიზებული ფორმით, რომელიც შემდგომში საფუძვლად დაედებოდა კომისიის საბოლოო გადაწყვეტილებას. თვით გასაუბრების ოქმში ცალსახადაა აღნიშნული, რომ კომისიის წევრები მოხელის მიერ შევსებულ ანკეტაში არსებული ინფორმაციის დაზუსტებისა და სრულყოფის მიზნით შეკითხვებს უსვამდნენ გასაუბრების მონაწილეებს მათი განათლების, კვალიფიკაციის, შრომითი გამოცდილების, დაკისრებული მოვალეობებისა და ფუნქციების, დამსახურებებისა და პიროვნული თვისებების შესახებ. გასაუბრებისას შემოწმებულ იქნა, აგრეთვე, მოხელეთა მენეჯერული უნარ-ჩვევები, ზეპირი კომუნიკაციისა და ანალიზის უნარი, კომისიის მიერ თითოეული თანამშრომლის შესახებ დამატებითი განათლების მიღების პერსპექტივისა და ზოგადად პიროვნული შთაბეჭდილებების შეფასების მიზნით, დასმული იქნა აგრეთვე სხვადასხვა დამატებითი შეკითხვები.

გარდა ამისა, თვით გასაუბრების ოქმში არაორაზროვნადაა აღნიშნული, რომ '"გასაუბრების შედეგად მიღებული მონაცემები განსახილველად და საბოლოო გადაწყვეტილების მისაღებად წარედგინოს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომას". კომისიის სხდომა კი, კასატორის მითითებით, კომპლექსურად ახდენდა არა მხოლოდ გასაუბრებაზე დამსახურებული ცალკეული წევრების შეფასებების გააანალიზებასა და დაჯამებას, არამედ იხილავდა მოხელისა და მისი ხელმძღვანელის მიერ შევსებულ ¹1 და ¹2 დანართებს. მოხელეების მიერ შედგენილ დოკუმენტებს, გასაუბრებაზე კომისიის წევრების მიერ გაკეთებულ აღნიშვნებსა და შენიშვნებს თითოეულ მოხელესთან დაკავშირებით გამოვლენილ შეუსაბამობებსა და უზუსტობებს და ა.შ. და მხოლოდ ამ შინაარსის სხდომის (4-6 ნოემბრის სხდომის) ჩატარების შემდგომ მიიღო კომისიამ საბოლოო დასკვნები და რომ ეს პროცესი, ანუ შემაჯამებელი სხდომა 3 დღის განმავლობაში მიმდინარეობდა სწორედ თითოეული მოხელის შესახებ არსებული ინფორმაციის სიმრავლიდან გამომდინარე და იმ დოკუმენტებისა და დასკვნების მოცულობებიდან გამომდინარე, რისი გააანალიზებაც განხორციელდა 4, 5 და 6 ნოემბერს და სწორედ ამიტომ დასჭირდა ამ პროცესს კომისიის ინტენსიური საქმიანობა 3 დღის განმავლობაში.

შესაბამისად, კასატორის მითითებით, როდესაც განმცხადებლები თავიანთი ¹კოლ-102 განცხადებით (17.11.2005) ითხოვდნენ ოქმებს, მიღებული გადაწყვეტილების თაობაზე, კომისიამ მათ გადასცა კომისიის შემაჯამებელი სხდომის ოქმი – 4-6 ნოემბრის ოქმი.

ზოგიერთი განცხადება საერთოდ არანაირი დოკუმენტის გადაცემის მოთხოვნას არ შეიცავდა. მაგალითად, 22 ნოემბრით დათარიღებული განცხადება ¹კოლ-107, ასევე 17 ნოემბრით დათარიღებული ¹კოლ-99, ისინი, მხოლოდ ჩატარებული ატესტაციის პროცესის კანონშეუსაბამობაზე საუბრობენ, მაგრამ რაიმე დოკუმენტის, მათ შორის გასაუბრების ოქმების გადაცემას არ ითხოვენ.

კასატორის აღნიშვნით, მოხელეებს არასდროს მოუთხოვიათ გასაუბრების ოქმები, ხოლო სასამართლომ როგორც კი მოითხოვა, სამინისტრომ დაუყოვნებლივ წარუდგინა მას გასაუბრების ყველა ოქმი (გასაუბრების ოქმი ¹1-17.10.05; ¹2-18.10.05; ¹3-19.10.05; ¹4-20.10.05; ¹5-27.10.05; ¹6-4.11.05).

გასაუბრების ოქმებში მითითებულია, როდის და რომელ საათზე დაიწყო გასაუბრების პროცედურა; კომისიის რომელი წევრები ესწრებოდნენ გასაუბრებას; რომელმა მოხელეებმა და რა თანამიმდევრობით გაიარეს გასაუბრება. მართალია, ოქმებში არ არის შეტანილი მოხელეებთან გასაუბრების კითხვა-პასუხების სტენოგრამა, მაგრამ ეს მხოლოდ იმიტომ არ გააკეთა კომისიამ, რომ ამისი გაკეთების ვალდებულება მას არ ეკისრებოდა არც ერთი ნორმატიული აქტით. ასეთი ვალდებულება რომელიმე აქტში რომ ყოფილიყო დაფიქსირებული, კომისია მას განუხრელად დაიცავდა.

არც ერთ მოხელეს არც სექტემბრის და არც ოქტომბრის თვეების განმავლობაში არ შეუნიშნავთ არანაირი დარღვევა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მხრიდან. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ისინი სწორედ სექტემბერ-ოქტომბრის თარიღებით შეიტანდნენ განცხადებებს კომისიისა თუ მინისტრის სახელზე და ეს განცხადებები სასამართლოშიც იქნებოდა წარდგენილი.

მთელი ატესტაციის პროცესი, რომელიც სექტემბრიდან ნოემბრის თვემდე მოდიოდა, ასევე თითოეული მისი ცალკეული პროცედურა (ატესტაციის გამოცხადება, კომისიის წევრების დანიშვნა, დოკუმენტაციის წარდგენა, გასაუბრება, შედეგების შეჯამება კომისიის სხდომებზე და ა.შ.). ჩატარდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით. წინააღმდეგ შემთხვევაში, კასატორის აზრით, იარსებებდა რომელიმე მოხელის თუნდაც ერთი საჩივარი, დათარიღებული სექტემბრის ან ოქტომბრის თვეებით.

კასატორის აღნიშვნით, პირველი საჩივარი მხოლოდ 14 ნოემბრის ბრძანების გამოცემიდან რამდენიმე დღეში გამოჩნდა და ლოგიკურია, რომ ატესტაციის შედეგებით უკმაყოფილო მოხელეებმა დაიწყეს მთელი პროცესის კანონიერების გაპროტესტება, რადგანაც ისინი საბოლოო შედეგით იყვნენ უკმაყოფილო.

კასატორის მითითებით, გასაუბრების ოქმი იყო სრულიად სხვა დოკუმენტი, ხოლო კომისიის სხდომის ოქმი კი – სრულიად სხვა.

კომისიის სხდომის ოქმს, კომისიის დებულების მე-6 მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, ხელს აწერენ კომისიის თავმჯდომარე და დამსწრე კომისიის წევრები, ხოლო გასაუბრების ოქმს ხელს აწერს მხოლოდ კომისიის მდივანი.

შესაბამისად, მათ მიერ სასამართლოსათვის წარდგენილ იქნა კომისიის სხდომის 5 ოქმი (¹1-13.10.05; ¹2-15.10.05; ¹3-4 - 6.11.05; ¹4-30.11.05; ¹5-9.12.05), რომლებსაც ყველას ხელს აწერს კომისიის თავმჯდომარე და დამსწრე კომისიის წევრები და ასევე მოხელეებთან გასაუბრების 6 ოქმი (¹1-17.10.05; ¹2-18.10.05; ¹3-19.10.05; ¹4-20.10.05; ¹5-27.10.05; ¹6-4.11.05), რომელზეც ხელს აწერს მხოლოდ კომისიის მდივანი.

კასატორის აღნიშვნით, მათ მიერ სასამართლოს ასევე წარედგინა საკონკურსო-საატეტაციო კომისიის თავმჯდომარის 4 ბრძანება (¹1-12.10.05 - კომისიის შემადგენლობის დამტკიცების თაობაზე; ¹2-13.10.05 _ კომისიის თავმჯდომარის მოადგილის დანიშვნის თაობაზე; ¹3-13.10.05 _ კომისიის მდივნად მ. ღ-ის დანიშვნის თაობაზე; ¹4-15.10.05 _ კომისიის წევრ გ. ჯ-თვის უფლებამოსილების შეწყვეტის თაობაზე). თუმცა, კასატორის აზრით, სასამართლოს მიერ სრულყოფილად არ იქნა ისინი გაანალიზებული

კასატორის მთითებით, სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა აგრეთვე საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ დადგენილ კრიტერიუმებს და მიიჩნია, რომ კომისიას მათი დადგენის არანაირი სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა. აღნიშნული მსჯელობით სასამართლომ კიდევ ერთხელ მისცა არასწორი შეფასება საქართველოს კანონმდებლოლბით დადგენილ ნორმებს, ვინაიდან საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ, რომელიც მოქმედებდა დებულებით მინიჭებული უფლებამოსილებების ფარგლებში და ასრულებდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონით ატესტაციისათვის განსაზღვრულ პირობებს, მისი კომპეტენციის ფარგლებში წარმართა ატესტაციადაქვემდებარებულ პირთა შესაფასებელი პროცედურა, კერძოდ, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 81-ე მუხლის პირველი პუნქტი ატესტაციის ცნებას განმარტავს, როგორც მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობებისა და პირადული თვისების დაკავებული (ან დასაკავებელი) თანამდებობისადმი წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასებას.

იმავე დებულებას შეიცავს საქართველოს პრეზიდენტის ¹174 ბრძანებულების მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტი, რომელიც ადგენს, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის ფუნქციაა პიროვნების პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობებისა და პიროვნული თვისებების შესაფასებელი პროცედურის წარმართვა. აღნიშნული დებულება ასევე მეორდება საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების მე-2 მუხლშიც.

აღსანიშნავია, რომ კომისიას, კასატორის აღნიშვნით, არ დაურღვევია კანონმდებლობა, როცა მან თავის პირველ სხდომაზე დაიწყო მზადება პროცესის დაწყებისათვის და ჩაატარა მოსამზადებელი სამუშაოები. კომისიას ხომ ზემოდასახელებული საკანონმდებლო თუ კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტები ავალებდნენ ,,პიროვნების პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის შესაძლებლობებისა და პიროვნული თვისებების შესაფასებელი პროცედურის წარმართვას”, შესაბამისად, კომისიამ მხოლოდ და მხოლოდ ამ ფუნქციის ზედმიწევნით ორგანიზებულად და სრულყოფილად განხორციელების მიზნით, დააზუსტა ატესტაციას დაქვემდებარებულ მოხელეთა სია.

კომისიის დებულებით დამტკიცებული იყო ორი დანართი: დანართი ¹1 მოხელის განათლების, კვალიფიკაციისა და მუშაობის გამოცდილების აღწერის და დანართი ¹2 – მოხელის დახასიათების. კასატორს მიაჩნია, რომ ეს ორი დანართი, თავისთავად, არ წარმოადგენს რაიმე ნორმატიული ხასიათის დოკუმენტს, ისინი უბრალოდ არიან დამხმარე ფორმები, ანუ ბლანკები, რომელთა მეშვეობითაც კომისია შეაგროვებდა მაქსიმალურ ინფორმაციას მოხელის განათლების, კვალიფიკაციისა და მუშაობის გამოცდილების შესახებ. ასევე, მიიღებდა მოხელის უშუალო უფროსის შეხედულებებს მოხელის შესახებ.

კომისიის დებულება, კასატორის მითითებით, არის ნორმატიული აქტი, ანუ კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი და მისი თითოეული პუნქტის შესრულება სავალდებულოა, რადგან ისინი ადგენენ მნიშვნელოვან და სავალდებულო ხასიათის ქცევის წესებს, ანუ ნორმებს კომისიისათვის, თუ როგორ უნდა იმუშაოს მან, მაგრამ აღნიშნული დებულების ¹1 და ¹2 დანართები, თავისთავად, არ წარმოადგენს ნორმატიული ხასიათის დოკუმენტებს, ისინი წარმოადგენენ ბლანკებს ანუ ფორმებს, რომელთა მეშვეობით კომისია აგროვებს ინფორმაციას.

მოხელის მიერ შევსებულ ¹1 დანართში შეტანილი ინფორმაციის გადამოწმება და გაანალიზება ხდებოდა გასაუბრებაზე და კომისიის წევრები ახდენდნენ მოხელის განათლების, კვალიფიკაციისა და მუშაობის გამოცდილების შეფასებას იმ მრავალრიცხოვანი შეკითხვებით, რასაც გასაუბრებაზე უსვამდნენ მოხელეებს.

თუმცა, ამ დანართებში თავმოყრილი ინფორმაცია არ იყო საკმარისი კომისიაზე დაკისრებული ფუნქციის - ,,პირის პროფესიული ცოდნის, ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობებისა და პირადული თვისებების შეფასების პროცედურის” წარმართვისათვის, რადგან კომისიას, ფაქტობრივად, არ გააჩნდა რაიმე ფორმით/ბლანკზე გამოხატული ინფორმაცია პირის ჩვევების, შესაძლებლობებისა და პირადული თვისებების შესახებ, შესაბამისად, იგი ვერ შეძლებდა თავისი დასკვნა დაეფუძნებინა კონკრეტული მოხელის არა მხოლოდ პროფესიული და კვალიფიკაციის გაანალიზების პროცედურაზე, არამედ ყოველმხრივ და სრულყოფილად გამოეკვლია მოხელის სხვა პირადი ჩვევები, შესაძლებლობები და პირადული თვისებები და ასევე, მათი გაანალიზება დაედო დასკვნის საფუძვლად. დასკვნა კი, დებულების მე-10 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, არსებობს ხუთგვარი და შესაბამისად, კასატორის აღნიშვნით, როგორ უნდა დაასკვნას კომისიამ, რომ ესა თუ ის მოხელე ექვემდებარება დაწინაურებას.

კომისიამ თავის პირველ სხდომაზე მიიღო ¹3 და ¹4 დანართები, თუმცა აღნიშნულით რაიმე ახალი და უცხო ნორმა კი არ დაადგინა, არამედ ორგანიზებული ფორმა მისცა ,,პირის ჩვევების, შესაძლებლობებისა და პირადული თვისებების” განმსაზღვრელ კრიტერიუმებს, ხოლო ¹3 დანართი უბრალოდ წარმოადგენს ბლანკს, რომელშიც კომისიის წევრებს თავისი შეფასება შეჰქონდათ და ამით გაადვილებული იყო ქულათა დაჯამება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, კასატორისათვის გაუგებარია, რა ფორმით უნდა მოეხდინა კომისიას მოხელეთა ჩვევების, შესაძლებლობებისა და პირადული თავისებურებების შეფასება.

კასატორი აღნიშნავდა, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ ¹4 დანართით მხოლოდ სამ ნაწილად დაყო ყველა შეფასების კრიტერიუმები, ანუ სამ ჯგუფში გააერთიანა ისინი და კომისიას არ დაუდგენია არანაირი ახალი შინაარსის კრიტერიუმები თუ მოთხოვნები.

რამდენადაც კომისიის დებულების მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, კომისიის ფუნქცია იყო ,,პირის პროფესიული ცოდნის, ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობებისა და პირადული თვისებების შეფასების პროცედურის წარმართვა”, კომისიამ დასახელებული ხუთი მიზნიდან, გამოყო ორი ტიპის, ანუ ორი ჯგუფის თვისებები: ა) პროფესიული, რომელშიც გაერთიანდა პროფესიული ცოდნა და კვალიფიკაცია და ბ) პიროვნული, რომელშიც გაერთიანდა ზოგადად მოხელის ჩვევები, შესაძლებლობები და პირადული თვისებები.

კომისია ვერ და არ შეისწავლიდა და შეაფასებდა მოხელის ყველა ჩვევას, შესაძლებლობასა თუ პირადულ თვისებას. კომისიას უნდა შეესწავლა და შეეფასებინა მოხელის მხოლოდ ის ჩვევები, შესაძლებლობები და პირადული თვისებები, რომელთაც მნიშვნელობა ექნებოდათ მოხელეზე დაკისრებული ფუნქციური მოვალეობების წარმატებულად და ეფექტურად შესრულებისათვის.

რაც შეეხება ¹3 დანართს, კასატორის აღნიშვნით, კომისიას აღნიშნული დანართის დამტკიცებით არ დაუდგენია არანაირი ახალი ნორმა ან მოთხოვნა. იგი წარმოადგენს მხოლოდ ბლანკს ანუ ფორმას, სადაც კომისიის წევრების მიერ მიცემული შეფასებები შეიტანებოდა. ასევე, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ ¹4 დანართის მიღებითაც კი არ შეიმუშავა და შემოიღო რაიმე ახალი ნორმები თუ მოთხოვნები, არამედ იგი, დაეყრდნო რა ¹1 და ¹2 დანართების შესაბამისი პუნქტების საფუძველზე მიღებულ ინფორმაციას, სამ პირობით ჯგუფად გაყო ¹1 და ¹2 დანართების ქვეპუნქტებით მიღებული ინფორმაცია მოხელის შესახებ, რისი ერთადერთი მიზანი მხოლოდ და მხოლოდ შეფასების პროცედურის ორგანიზებულად და ეფექტურად წარმართვა იყო, რომელი ფუნქციაც მას კანონმდებლობით ჰქონდა დაკისრებული.

კასატორის აღნიშვნით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონმდებლობა კომისიების ფუნქციებთან და უფლებამოსილებებთან დაკავშირებით და მოცემული საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი შესწავლის გარეშე მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ ყოველგვარი სამართლებრივი არგუმენტირებული მოტივაციის გარეშე ცნო ბათილად საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის ¹309-კ (20.12.2005) ბრძანება, რომელიც წარმოადგენს ისეთ ადმინისტრაციულ აქტს, რომელიც გამოცემულია კანონთან სრულ შესაბამისობაში, ეფუძნება ყოველმხრივ გამოკვლეულ და შესწავლილ გარემოებებს, შესამისად, დაცულია ამ ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემის კანონით დადგენილი წესი და ცხადია, რომ არ არსებობს ამ ბრძანების ბათილობის კანონისმიერი საფუძველი.

სასამართლომ სამართლებრივად ვერ დაასაბუთა ვერც ერთი არგუმენტი, რომელიც ატესტაციის მსვლელობისას მისი ჩატარების წესისა და პროცედურის თუნდაც უმნიშვნელო დარღვევას დაადასტურებდა.

სასამართლომ ადმინისტრაციული აქტის ფორმალური კანონიერების შემოწმებისას უგულებელყო მისი გამოცემის სამართლებრივი და ფაქტობრივი წანამძღვრები და ყოველგვარი დასაბუთებისა და შესაბამის გარემოებებზე მითითების გარეშე ცნო ბათილად საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის ¹309-კ ბრძანება, რომელიც გამოცემულია საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით, კერძოდ, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 98-ე მუხლის თანახმად, მოხელე შეიძლება გაათავისუფლონ სამსახურიდან დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის გამო _ ატესტაციის შედეგების საფუძველზე. კანონი, ასეთ შემთხვევაში დაწესებულებისაგან ითხოვს მხოლოდ მოხელის ერთი თვით ადრე გაფრთხილებას სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, როდესაც მიუთითა, რომ ოქმებში მითითებული უნდა იყოს შემფასებლების მოტივაციები, ის, თუ რით იქნა დასაბუთებული, ვინ გაირა, ვინ ვერ გაირა ატესტაცია და რატომ.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა აგრეთვე საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლი, რომლის თანახმადაც, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად არის დარღვეული მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ,,ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე.

მოცემულ შემთხვევაში კი, კასატორის აღნიშვნით, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მიერ არც კანონის და არც სხვა რაიმე ნორმატიული აქტის მოთხოვნები დარღვეული არ ყოფილა და, შესაბამისად, არანაირი საფუძველი არ არსებობდა სადავო აქტის ბათილად ცნობისათვის.

კასატორი მიიჩნევდა, რომ სამართლებრივ საფუძველს იყო მოკლებული სასამართლოს არგუმენტები ატესტაციის არსებითი დარღვევით ჩატარების შესახებ, ვინაიდან, არც ერთი ნორმატიული აქტი, რომელიც განსაზღვრავს ატესტაციის ჩატარებისა და საკონკურსო-საატესტაციო კომისიების საქმიანობის წესსა და პირობებს, არ კრძალავს არასამუშაო დღეების წინა დღეს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომის მოწვევასა და მასზე გადაწყვეტილებების, მათ შორის, კრიტერიუმების დამტკიცების თაობაზე, მიღებას. მით უფრო, რომ აღნიშნული კრიტერიუმებით არ იქნა წამოყენებული რაიმე დამატებითი მოთხოვნა კანონის, საერთაშორისო შეთანხმების ან სხვა ნორმატიული აქტის ცოდნის შესახებ, ანუ არაფერი არ იყო ახალი და გაუგებარი, რაც რაიმე დამატებით მომზადებას საჭიროებდა და კრიტერიუმები ერთი დღით, კვირით, თუ თვით ადრე ეცოდინებოდათ კონკურსანტებს, შეფასებაზე ვერანაირად ვერ იმოქმედებდა.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმის გარემოებებს, არ იმსჯელა და სათანადოდ არ შეაფასა კონკრეტული დავის არსი და შესაბამისი სამართლებრივი დასაბუთებისა და ყოველგვარი მოტივაციის გარეშე მიიჩნია სარჩელი საფუძვლიანად.

კასატორის მითითებით, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროში კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით გამოცხადდა ატესტაცია; ასევე, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების მე-3 და მე-5 მუხლების მოთხოვნათა სრული დაცვით დაინიშნენ კომისიის თავმჯდომარე და წევრები; სამინისტროს აპარატის მოხელეები; კომისიის დებულების მე-10 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, ატესტაციის ჩატარებამდე ერთი კვირით ადრე იქნენ ინფორმირებულნი ატესტაციის ჩატარების თარიღის შესახებ; ყველა მოხელემ და მათმა ხელმძღვანელმა ატესტაციის ჩატარებამდე კომისიას წარუდგინა დებულების მე-10 მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად შევსებული ¹1 და ¹2 დანართები; კომისია შეიკრიბა რა მის პირველ სხდომაზე (სხდომის ოქმი ¹1-13.10.05), დააზუსტა ატესტაციას დაქვემდებარებულ მოხელეთა სია, რითაც დაიცვა დებულების მე-10 მუხლის მე-3 პუნქტის მოთხოვნა, კომისიამ ასევე შეადგინა ატესტაციის ჩატარების გრაფიკი და გამოაკრა იგი სამინისტროს შენობაში გასაცნობად; კომისიამ ასევე გამოყო სამინისტროს შენობაში ატესტაციის ჩატარების ადგილი _ კოლეგიის სხდომათა დარბაზი; გარდა ამისა, კომისიამ მიიღო გადაწყვეტილება ატესტაციის გასაუბრების ფორმით ჩატარების თაობაზე, რითაც აღასრულა კომისიის დებულების მე-10 მუხლის მე-6 პუნქტის მოთხოვნა; დებულების მე-10 მუხლის მე-7 პუნქტი ითვალისწინებდა საპატიო მიზეზით მოხელის ატესტაციაზე გამოუცხადებლობის შესაძლებლობას და კომისიამაც განუხრელად დაიცვა ეს მოთხოვნა; ვინაიდან კომისიამ მოხელეებთან გასაუბრების პროცედურა კი არ დაამთავრა 17-20 ოქტომბერს, არამედ 3 მოხელესთან გასაუბრება გადადო და განახორციელა 27 ოქტომბერს, ხოლო 1 მოხელესთან გასაუბრება კი – 4 ნოემბერს. რამდენადაც დასახელებული 3 მოხელე 17-20 ოქტომბრამდე სამსახურებრივ მივლინებაში იმყოფებოდა, ხოლო 1 მოხელე სასწავლო მივლინებით იმყოფებოდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში. სწორედ ეს ორი მივლინება გახდა იმის მიზეზი, რომ გასაუბრების პროცედურები 20 ოქტომბერს კი არ დასრულდა, არამედ 4 ნოემბრამდე გაგრძელდა და ვიდრე ბოლო მოხელემ არ გაირა გასაუბრების პროცედურა, კომისიამ არ დაადგინა ატესტაციის საბოლოო შედეგი და ამ მოქმედებითაც, კასატორის აღნიშვნით, კომისიამ განუხრელად დაიცვა დებულების მე-10 მუხლის მე-7 პუნქტის მოთხოვნები.

სასამართლოს ხელთ არსებული საქმის მასალებიდან, კასატორის აზრით, არ მტკიცდება, რომ რომელიმე კომისიის წევრს რაიმე საკითხთან დაკავშირებით ჰქონდა განსხვავებული აზრი ან, რომ იგი არ ეთანხმებოდა კომისიის რომელიმე გადაწყვეტილებას, შესაბამისად, არც ერთ წევრს განსხვავებული მოსაზრება არ დაურთავს სხდომის ოქმისათვის და არც სასამართლო პროცესების მსვლელობისას განუცხადებია რომელიმე კომისიის წევრს, რომ მას ჰქონდა ასეთი განსხვავებული აზრი და არ მოხდა მისი ასახვა კომისიის სხდომის ოქმში და არც მოსარჩელეებს წარმოუდგენიათ სასამართლოსათვის მსგავსი მტკიცებულებები.

მოხელეებთან გასაუბრებისა თუ კომისიის სხდომების მიმდინარეობა აღწერილია გასაუბრების 6 და კომისიის სხდომების 5 ოქმში, რის საფუძველზეც 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი სხდომის ოქმის ¹2 დანართით, თითოეულ მოხელეზე მოტივირებული დასაბუთებით, შედგა დასკვნა, რომელიც გაფორმდა სხდომის ოქმის სახით, მას ხელი მოაწერეს კომისიის თავმჯდომარემ და კომისიის თითოეულმა წევრმა, რითაც, კასატორის აღნიშვნით, განუხრელად იქნა დაცული კომისიის დებულების მე-10 მუხლის მე-8 და მე-9 პუნქტების მოთხოვნები.

კომისიამ საბოლოო შედეგების შეჯამებიდან (6 ნოემბრიდან) ერთი კვირის ვადაში ყველა შედეგი წარუდგინა საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრს, რითაც ზუსტად შეასრულა კომისიის დებულების მე-10 მუხლის მე-10 პუნქტის მოთხოვნები, ხოლო მინისტრმა ატესტაციის ჩატარებიდან ერთი თვის განმავლობაში მიიღო გადაწყვეტილება მოხელის წახალისების, დაწინაურების, დაკავებულ თანამდებობაზე დატოვების, ჩამოქვეითების ან სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ, რასაც ადასტურებს მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანება ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილების თაობაზე”, რითაც სამინისტროს მხრიდან განუხრელად იქნა დაცული კომისიის დებულების მე-10 მუხლის მე-11 პუნქტის მოთხოვნები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ პროცესუალური მოწინააღმდეგეები სულ 7 ფიზიკური პირი წარმოადგენდნენ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს თანამშრომლებს, რომლებსაც საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 10 ოქტომბრის ¹2-234 ბრძანების საფუძველზე ჩაუტარდათ ატესტაცია და ატესტაციის შედეგებზე მითითებით იმავე სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ბრძანებით გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობებიდან.

ზემოაღნიშნულმა ფიზიკურმა პირებმა სადავოდ გახადეს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი ოქმი ¹3, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანება _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილების თაობაზე და მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ბრძანება ¹309-კ _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, მათ ნაწილში.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული აქტები ეწინააღმდეგებოდა კანონს, არსებითად იყო დარღვეული მათი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რის გამოც მითითებული აქტები საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის საფუძველზე ბათილად იქნა ცნობილი.

კასატორი _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო არ ეთანხმება სასამართლოს შეფასებას ზემოაღნიშნულ აქტებთან მიმართებაში და თვლის, რომ სასამართლოს მოტივაცია მოკლებულია სამართლებრივ საფუძველს.

საკასაციო სასამართლომ კასატორის მოთხოვნის საფუძველზე შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შედეგადაც საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას სადავო ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტებთან მიმართებაში და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული აქტების შეფასებისას მართებულად გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი და სწორად შეუსაბამა მითითებული კოდექსის ნორმები განსახილველ სამართლებრივ ურთიერთობას.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილება არის მოხელის თანამდებობაზე დანიშვნის სავალდებულო კომპონენტი. კომისიის გადაწყვეტილება არის იურიდიული ფაქტი, რომელსაც ეფუძნება ადმინისტრაცია გადაწყვეტილების მიღებისას. მიუხედავად იმისა, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისია წარმოადგენს მინისტრის ბრძანების საფუძველზე დამტკიცებულ ე.წ შიდაქვედანაყოფს, მას უდავოდ გააჩნია კანონმდებლობით განსაზღვრული გარკვეული უფლებამოსილება. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში ადგილი აქვს უფლებამოსილებათა ერთგვარ გამიჯვნას, კერძოდ, საკონკურსო-საატესტაციო კომისია უფლებამოსილია გამოიტანოს სავალდებულო გადაწყვეტილება, მაგრამ მოკლებულია შესაძლებლობას აღასრულოს იგი. შესაბამისად, ორგანიზაციის ხელმძღვანელი (მინისტრი) უფლებამოსილია აღასრულოს გადაწვეტილება, მაგრამ არ არის უფლებამოსილი გამოიტანოს გადაწყვეტილება კონკრეტული კანდიდატის ატესტირების შედეგების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას მინისტრის დისკრეციის ნაწილში და თვლის, რომ მინისტრი მოკლებულია უფლებამოსილებას თანამდებობაზე დანიშნოს ის პირი, რომელმაც არ ან ვერ გაიარა კონკურსი ან ატესტირების საფუძველზე დაექვემდებარა თანამდებობიდან გათავისუფლებას. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მინისტრის დისკრეცია თანამდებობაზე დანიშნოს ან გაათავისუფლოს პირი ამ შემთხვევაში არ არის აბსოლუტური და იგი ეფუძნება კომისიის გადაწყვეტილებას. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის შემაჯამებელი აქტი ექვემდებარება ცალკე გასაჩივრებას და მისი კანონიერების შემოწმება უნდა მოხდეს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისათვის დადგენილ მოთხოვნებთან შესაბამისობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნული მსჯელობა საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაასკვნას, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილების შეფასებისას სასამართლომ მართებულად მიუთითა ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან აქტის გამოცემისას ფორმალური და მატერიალური კანონიერების დაცვის სავალდებულობაზე.

საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სასამართლოს მსჯელობას მოხელეთა ატესტაციის პროცედურის კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით ჩატარების თაობაზე და აღნიშნავს, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 81-ე მუხლის საფუძველზე, მოხელის ატესტაცია არის მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობის და პირადი თვისებების დაკავებულ (ან დასაკავებელ) თანამდებობასთან წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასება. ამდენად, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის შექმნის ძირითად მიზანს წარმოადგენს იმ გარემოების დადგენა, რამდენად შეესაბამება ესა თუ ის პირი დაკავებულ თანამდებობას, რა შემთხვევაშიც არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება პროფესიული უნარ-ჩვევების შეფასებას.

საკასაციო სასამართლო ცალსახად ადასტურებს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ მოხელის შეფასება წარმოადგენს კომისიის დისკრეციას, მაგრამ აღნიშნული არ ნიშნავს იმას, რომ მოხელე მოკლებულია უფლებას მოითხოვოს მის მიერ გაცემული პასუხებისადმი შეფასების ობიექტური კრიტერიუმის გამოყენება.

,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების” მე-12 მუხლის შესაბამისად, დავა, რომელიც წარმოიშობა ატესტაციის შედეგების გამო, შეიძლება გასაჩივდეს საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად.

იმ ვითარებაში, როდესაც საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მხრიდან წარმოდგენილი არ იქნა არცერთი დოკუმენტი, რომელიც ასახავს გასაუბრების მიმდინარეობას, დასმულ შეკითხვებსა და მათზე გაცემულ პასუხებს, გაუგებარი ხდება საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის კონტროლის რა მექანიზმი რჩება თუნდაც იმავე ადმინისტრაციული საჩივრის საფუძველზე ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში, რომლის გამოყენების შესაძლებლობასაც არ გამორიცხავს დებულების ზემოაღნიშნული მუხლი. და რაც, თავის მხრივ, ართმევს სასამართლოს შინაგანი რწმენის ჩამოყალიბებისა და იმის დადგენის შესაძლებლობას, თითოეული მოხელის შეფასებისას იყო თუ არა განმსაზრღვრელი მოხელის პროფესიონალიზმი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას და ადასტურებს, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მხრიდან დარღვეულია საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების 6.4 და 10.9 მუხლების მოთხოვნები. საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის ოქმები შედგენილია მითითებული ნორმების უგულვებელყოფით. საქმეში წარმოდგენილია აპარატის მოხელეებთან წარმოებული გასაუბრების ოქმები, რომელშიც ასახული არ არის გასაუბრების პროცედურა, ოქმს ხელს აწერს მხოლოდ კომისიის მდივანი, ოქმი შეიცავს ზოგად მითითებას იმის თაობაზე, რომ გასაუბრების შედეგად მიღებული მონაცემები განსახილველად და საბოლოო გადაწყვეტილების მისაღებად წარედგინება საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომას.

საქმეში დაცული სხდომის ოქმების ანალიზი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს ოქმის შეფასების ნაწილში დაეთანხმოს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და თვლის, რომ გაურკვეველია, სად ჰპოვა ასახვა საბოლოო მონაცემებმა, შეფასების პროცესში რა კრიტერიუმებს ეფუძნებოდა კომისია და რას დაეყრდნო იგი გადაწყვეტილების მიღებისას. რაც საკასაციო სასამართლოს აძლევს იმის მტკიცების საფუძველს, რომ საკითხის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომაზე განხილვა ატარებდა ფორმალურ ხასიათს.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას წარმოდგენილი ოქმების სრულყოფილების თაობაზე და აღნიშნავს, მართალია, ოქმის წარმოების პროცედურა მკვეთრად გაწერილი არ არის დებულებით, მაგრამ ოქმის დანიშნულებას და მისი წარმოების სამართლებრივ მიზანს წარმოადგენს სხდომის მსვლელობის აღწერა და იმ ფაქტების დეტალიზაცია, რასაც ადგილი ჰქონდა სხდომაზე. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საქმეში წარმოდგენილია მშრალი, არაინფორმაციული ხასიათის გასაუბრების ოქმები, რომლებიც არ იძლევიან გასაუბრების პროცესის ანალიზის შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო განმეორებით მიუთითებს რა კომისიის სრულ უფლებამოსილებაზე დამოუკიდებლად განსაზღვროს მოხელის შესაბამისობა დაკავებულ თანამდებობასთან, იმავდროულად არსებითად მიიჩნევს თითოეული მოხელისათვის უზრუნველყოფილი და იმთავითვე ცნობილი იყოს გასაუბრების თემატიკა და შეფასების კონკრეტული საფუძველი, რომელთა არარსებობაც სასამართლოს მხრიდან მიჩნეულ უნდა იქნას მოხელეთა უფლებების უხეშ დარღვევად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მოხელეთა თანამდებობაზე აღდგენის ნაწილში და მიუთითებს შემდეგზე: ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 82-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ატესტაციას ექვემდებარება მოხელე 3 წელიწადში ერთხელ; მოხელე, რომელიც წამოყენებულია სამსახურებრივი დაწინაურებისათვის; რეზერვში ჩარიცხული პირი; კანდიდატი მოხელის თანამდებობაზე, თუ თანამდებობა კონკურსის წესით უნდა დაიკავოს.

მოსარჩელეები სადავოდ არ ხდიან მათი ატესტაციისადმი დაქვემდებარების საკითხს, წინამდებარე სარჩელის საფუძველს არ წარმოადგენს მითითება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეები უკანონოდ დაექვემდებარენ ატესტაციას. ის გარემოება, რომ ატესტაცია ჩატარდა პროცედურული წესების დარღვევით, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ იძლევა მითითებული პირების ატესტაციის ვალდებულებისაგან გათავისუფლების საფუძველს, რა თვალსაზრისითაც საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მოსარჩელეთა სამსახურში უპირობო აღდგენას და თვლის, რომ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად უნდა იქნას ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი სხდომის ოქმი ¹3 მოსარჩელეთა მიმართ და საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს დაევალოს, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონისა და ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის ბრძანებით დამტკიცებული დებულების მოთხოვნათა შესაბამისად ატესტაციის ჩატარების გზით, მოახდინოს მოსარჩელეთა შეფასება, გასაუბრების შედეგების გათვალისწინებითა და საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

რაც შეეხება საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹309-კ ბრძანებას, საკასაციო სასამართლო, იმის გათვალისწინებით, რომ მითითებულ ბრძანებას საფუძვლად უდევს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დასკვნა, რომელიც ზემოაღნიშნულ მოსაზრებათა გამო ექვემდებარება ბათილობას, ხოლო რაიმე სხვა გარემოება ხსენებული ბრძანების გამოცემას საფუძვლად არ დასდებია, მიიჩნევს, რომ სახეზეა მითითებული ბრძანების მოსარჩელეთა გათავისუფლების ნაწილში ბათილად ცნობის საფუძველი. ამასთან, გამომდინარე იქიდან, რომ ბრძანება მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ სასამართლოს მიერ ბათილადაა მიჩნეული, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37.1 მუხლისა და ამავე კანონის მე-9 მუხლის მოთხოვნათა გათვალისწინებით, სახეზეა ადმინისტრაციის მხრიდან მოსარჩელეებზე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების კანონისმიერი ვალდებულება.

საკასაციო სასამართლო ძირითადად ადასტურებს რა სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებებისა და შეფასებების მართებულობას, იმავდროულად არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მოსარჩელეთა სამსახურში უპირობო აღდგენის ნაწილში, რის გამოც თვლის, რომ საქმეზე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით, მიღებულ უნდა იქნას ახალი გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით საქმეზე მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. ც. გ-ის, შ. ხ-ას, რ. გ-ას, ც. კ-ის, მ. ჯ-ის, გ. დ-ის და გ. ქ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნას ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2005 წლის 4-6 ნოემბრის შემაჯამებელი ოქმი ¹3 მოსარჩელეთა მიმართ და საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს დაევალოს, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონისა და ,,საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის დებულების” მოთხოვნათა შესაბამისად ჩაატაროს ატესტაციაა, გასაუბრების შედეგებისა და საქმისათვის არებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი;

5. ბათილად იქნეს ცნობილი ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მიღებული საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 14 ნოემბრის ¹276-კ ბრძანება _ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილების თაობაზე;

6. ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის 2005 წლის 20 დეკემბრის ბრძანება ¹309-კ საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში ჩატარებული ატესტაციის შედეგების საფუძველზე მოხელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ მოსარჩელეთა ნაწილში და მოპასუხეს დაევალოს ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, ატესტაციის შედეგების, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდულალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მოსარჩელეთა მიმართ, გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში;

7. საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისროს განაცდური ხელფასის ანაზღაურება ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე;

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.