საქმე №ას-30-2024 05 ივლისი, 2024 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

ამირან ძაბუნიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი,

თეა ძიმისტარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – მ.ს–ნი (განცხადების ავტორი)

მოწინააღმდეგე მხარე – კ.ქ. (მოსარჩელე )

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 ნოემბრის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი - უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით კ.ქ–ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. ახალქალაქის რაიონული სასამართლოს 2017 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც კ.ქის სარჩელი სრულად დაკმაყოფილდა. პ.ს–ს დაევალა სოფელ ....... კ.ქ–ის მიწის ნაკვეთთან და შენობა-ნაგებობასთან მისასვლელ სამანქანე გზის 75 კვ.მ ფართზე ხელშეშლის აღკვეთა და გამოთავისუფლება. გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული, 2019 წლის 06 ივნისს გაიცა სააღსრულებო ფურცელი.

2. 2023 წლის 15 მაისს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას განცხადებით მიმართა მ.ს–მა და მოითხოვა ბათილად იქნას ცნობილი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ 2018 წლის 17 მაისს #2ბ/7479-17 საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება და განახლდეს აღნიშნული საქმის წარმოება.

3. მ.ს–ის მტკიცებით, მას, როგორც პ.ს–ის კომლის წევრს და აღნიშნული უძრავი ქონების თანამესაკუთრეს, სადავო გადაწყვეტილების შესახებ არანაირი ინფორმაცია არ ჰქონდა, მაშინ როდესაც ეს გადაწყვეტილება უშუალოდ ეხება და უკანონოდ ზღუდავს მის კანონიერ ინტერესებსა და უფლებებს. მისივე განმარტებით, გადაწყვეტილება უკანონოა და დაუსაბუთებელი, რადგან გაურკვეველია რის საფუძველზე დადგინდა, რომ მისი მიწის ნაკვეთის ნაწილი (75 კვმ ფართი) წარმოადგენს კ.ქ–ის მიწის ნაკვეთთან და შენობა-ნაგებობასთან მისასვლელ სამანქანე გზას.

4. მხარის მტკიცებით, ამ გადაწყვეტილებით მისი კომლი კარგავს 75 კვმ ფართს, მ.ს–ნი აღნიშნულ საქმეზე არ ყოფილა მიწვეული მოპასუხედ, ან მესამე პირად და არ მიუღია მონაწილეობა სამართალწარმოების არცერთ ეტაპზე. მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად სასამართლო ვალდებული იყო იგი, როგორც კომლის წევრი მოპასუხედ თუ არა სულ მცირე, მესამე პირად მაინც ჩაერთო საქმის წარმოებაში. მ.ს–ნი უთითებს, რომ სადავო გადაწყვეტილების უკანონობა დასტურდება, ასევე, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 30 სექტემბერის (#15031001700211..) #3ბ/1238-18 გადაწყვეტილებითაც, რომელიც კანონიერ ძალაშია შესული.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით, მ.ს–ნის განცხადება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

6. სააპელაციო პალატის განმატებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება შეეხებოდა, სასამართლოს წესით იმ ფაქტის დადგენას, პ.ს–ის მხრიდან ჰქონდა თუ არა ადგილი იმგვარ მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას, რომლითაც მოსარჩელეს ეზღუდებოდა საკუთარი მიწის ნაკვეთით დაუბრკოლებელი სარგებლობა. სასამართლომ საქმე განიხილა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის დანაწესის შესაბამისად და დაადგინა, რომ სადავო 75 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი იყო სახელმწიფოს საკუთრება. ამავე გადაწყვეტილებით განიმარტა, რომ ვინაიდან სადავო მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა არცეთი მოდავე მხარის საკუთრებას, ამიტომ, მათ თანაბარი უფლება გააჩნდათ ესარგებლათ მისით, შესაბამისად სასამართლოს დასკვნით მოპასუხეს არ ჰქონდა უფლება, მოსარჩელისთვის აეკრძალა აღნიშნული მიწით სარგებლობა.

7. სააპელაციო პალატამ დასძინა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, განმცხადებელი სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაქარწყლებას ცდილობდა საჯარო რეესტრის განახლებული ამონაწერით, სადაც თავადაც იყო თანამესაკუთრედ მითითებული. პალატის მითითებით, აღნიშნული სახით ამონაწერის მომზადებას საფუძვლად დაედო მ.ს–ნის 2023 წლის 11 აპრილის განცხადება საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სახელზე, რომლითაც მოითხოვა საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში ცვლილების რეგისტრაცია (კომლის წევრების იდენტიფიცირება) და დაურთო 2023 წლის 11 აპრილის საარქივო ცნობა პ.ს–ის (მამის) კომლის წევრების თაობაზე. წარმოდგენილი მტკიცებულების შეფასების შედეგად, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ დავის არსებითი განხილვის დროს თვით პ.ს–ის წარმომადგენლის მიერ 2017 წლის 21 ნოემბრის განცხადებით (ს.ფ.150-160) ექსპერტიზის დასკვნასთან ერთად წარდგენილი იქნა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან 2017 წლის 05 მაისის მდგომარეობით, სადაც ..... საკადასტრო კოდის ქვეშ არსებული უძრავი ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენდა მოპასუხე პ.ს–ი და მასში ცვლილება განხორციელდა მხოლოდ 2023 წლის 11 აპრილის განცხადების საფუძველზე, ანუ სადავო გადაწყვეტილების მიღების შემდგომ. აქედან გამომდინარე, გასაჩივრებული სამოქალაქო საქმის არსებითი განხილვის განმავლობაში სამივე ინსტანციის სასამართლოში მოპასუხეს, მოწინააღმდეგე მხარეს და კასატორს წარმოადგენდა მხოლოდ პ.ს–ი (განმცხადებლის მამა), როგორც უძრავი ქონების ერთადერთი მესაკუთრე. შესაბამისად, პალატის დასკვნით, მოცემული დავის ფარგლებში მ.ს–ნი, ვერ იქნებოდა მიწვეული მხარედ საქმის განხილვაში, რის გამოც ადგილი არ ჰქონდა განმცხადებლის მიერ მითითებულ კანონის დარღვევას.

8. 2023 წლის 21 დეკემბერს მ.ს–ნმა თბილისის სააპელაციო პალატის 2023 წლის 7 ნოემბრის განჩინებაზე წარადგინა კერძო საჩივარი, რომლითაც ითხოვს ამ განჩინების გაუქმებას, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ 2018 წლის 17 მაისს #2ბ/7479-17 საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობასა და საქმის წარმოების განახლებას.

9. კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, 2018 წლის 17 მაისს #2ბ/7479-17 საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილებით არ დგინდება თუ რა მტკიცებულებაზე დაყრდნობით იქნა მიჩნეული, რომ სადავო 75 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა სამანქანე გზას და რომ მოპასუხეს მის მიწის ნაკვეთთან მისასვლელი სხვა გზა არ გააჩნდა. მისივე მტკიცებით, სასამართლოს წინაშე წარადგინა მტკიცებულება, რომელიც სასამართლომ უგულებელყო, სახელდობრ, წარმოდგენილია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ 2020 წლის 30 სექტემბერს (#150310017002116..) #3ბ/1238-18 საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგინდა, რომ საავტომობილო გზის პირას განთავსებულ ანძასა და პ.ს–ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთს შორის არსებული დაურეგისტრირებელი სივრცე არ წარმოადგენს საავტომობილო გზას და კ.ქ–ს ხელი არაფერში ეშლება.

10. კერძო საჩივრის ავტორი აცხადებს, რომ სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საჯარო რეესტრის ეროვნულ საააგენტოში 2023 წლის აპრილის თვეში განხორციელებულ ცვლილებებს, როდესაც მისი სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ აღრიცხვა მოხდა. მხარე ამტკიცებს, რომ მართალია გადაწყვეტილება უფრო ადრეა მიღებული ვიდრე იგი ქონების თანამესაკურედ აღირიცხებოდა, თუმცა მას, როგორც ქონების მესაკუთრეს მხოლოდ ამ დროიდან მიეცა საკუთარი უფლებებისა და ინტერესების დაცვის შესაძლებლობა და ადმინისტრაციულ საქმეზე მიმდინარე დავის შესახებაც მხოლოდ ამ დროიდან გახდა ცნობილი.

11. კერძო საჩივრის ავტორი მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სასამართლომ უარი განაცხადა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობასა და საქმის წარმოების განახლებაზე, მისი, როგორც მესაკუთრის უფლებების აღდგენა ვერ მოხდა, ამ პირობებში სასამართლო ვალდებული იყო განმცხადებლისთვის განემარტა შემდგომში, როგორი სახის დავა უნდა წამოეწყო მას, რომ თავისი, როგორც უძრავი ქონების თანამესაკუთრის დარღვეული უფლებები აღედგინა.

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 05 აპრილის განჩინებით, მ.ს–ნის კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო, კერძო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, გასაჩივრებული განჩინება კი უნდა დარჩეს უცვლელად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

13. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით. ამავე კოდექსის 410-ე მუხლით, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს/კერძო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

14. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ” ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა.

15. წინამდებარე კერძო საჩივრის ფარგლებში საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანია სააპელაციო სასამართლოს იმ განჩინების მართლზომიერების საკითხი, რომლითაც კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნა იქნა უარყოფილი.

16. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები. ამრიგად, საქმის წარმოების განახლება სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრების მორიგ ეტაპს არ წარმოადგენს, არამედ დასაშვებია მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში, კანონით ზუსტად განსაზღვრული წინაპირობების არსებობისას (იხ. სუსგ. №ას-1455-2019, 15.11.2019 წ).

17. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ: ა) გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობდა მოსამართლე, რომელსაც კანონის თანახმად უფლება არ ჰქონდა, მონაწილეობა მიეღო ამ გადაწყვეტილების მიღებაში; ბ) ერთ-ერთი მხარე ან მისი კანონიერი წარმომადგენელი (თუ მას ასეთი წარმომადგენელი სჭირდება) არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე; გ) პირი, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება მიღებული გადაწყვეტილება, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე; დ) სასამართლო უწყება ამ კოდექსის 71-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად ჩაბარებულად ჩაითვალა, თუმცა გამოუცხადებელი მოპასუხე სასამართლოს წინაშე აცხადებს, რომ მას ბრალის გარეშე არ ჰქონდა ინფორმაცია სასამართლო უწყების ან/და სასამართლოს გადაწყვეტილების შესახებ, რის გამოც არ მიეცა შესაძლებლობა, წარედგინა შესაგებელი ან/და გაესაჩივრებინა სასამართლოს გადაწყვეტილება. ამ შემთხვევაში მოპასუხე თავის განცხადებაში წარმოადგენს პირველად პოზიციას საქმის არსებით გარემოებებთან დაკავშირებით.

18. ადამიანის ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის თანახმად, კანონის უზენაესობის ერთ-ერთი ფუნდამენტური ასპექტი არის სამართლებრივი განსაზღვრულობის პრინციპი, რომლის თანახმადაც სასამართლო თუ გადაწყვეტს საკითხს, მისი განჩინება არ უნდა დადგეს ეჭვქვეშ (Brumărescu v. Romania [GC], no. 28342/95, § 61, ECHR 1999 VII). ეს პრინციპი ნიშნავს, რომ არცერთ მხარეს არ უნდა ჰქონდეს საბოლოო და ძალაში შესული გადაწყვეტილების გადახედვის მოთხოვნის უფლება მხოლოდ იმიტომ, რომ მიაღწიოს საქმის ხელახლა მოსმენასა და ახალ გადაწყვეტილებას. უმაღლესი ინსტანციის სასამართლოების მიერ საქმის გადახედვა არ უნდა იქცეს შენიღბულ აპელაციად. ამ პრინციპიდან გადახვევა დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ამის აუცილებლობა გამოწვეულია არსებითი და გარდაუვალი ხასიათის გარემოებების წარმოშობით (იხ. Ryabykh, §52). საბოლოოდ გადაწყვეტილი სამოქალაქო დავის განახლების პროცედურა კონვენციის მე-6 მუხლის მიზნებს ემსახურება, თუმცა იგი გამართლებულია, თუკი დადგინდება სწორად იქნა თუ არა პროცედურა განხორციელებული არსებული საქმის ფაქტებზე, ანუ სასამართლო უნდა დარწმუნდეს, რომ საქმისწარმოების განახლება არ ემსახურებოდა სხვა მიზნებს, გარდა იმისა, რომლის გამოც იგი გადაწყდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის შესაბამის დებულებებზე დაყრდნობით“ (იხ. ECHR: „ჭიჭინაძე საქართველოს წინააღმდეგ“ განაცხადი №18156/05, 27.05.2010წ.).

19. განსახილველ შემთხვევაში, განმცხადებელი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 17 მაისის განჩინების ბათილად ცნობას ითხოვს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საფუძვლებით, კერძოდ, უთითებს, რომ იგი როგორც სადავოდ გამხდარი უძრავი ქონების თანამესაკუთრე და საქმეზე მოპასუხედ დასახელებული პირის კომლის წევრი, არ იყო მოწვეული და ინფორმირებული მიმდინარე საქმისწარმოების შესახებ, რის გამოც უკანონონოდ შეიზღუდა მისი კანონიერი უფლებები და ინტერესები.

20. საკასაციო პალატის განსჯით, კერძო საჩივარში მითითებული არგუმენტები დაუსაბუთებელია და მას წარმატების პერსპექტივა არ აქვს. უპირველესად აღსანიშნავია, რომ სააპელაციო პალატამ სრულიად მართებულად მიუთითა საქმის გადაწყვეტის დროისათვის საჯარო რეესტრის ამონაწერებში მითითებული მესაკუთრეების ვინაობის შესახებ, კერძოდ პალატამ განმარტა, რომ დავის არსებითი განხილვის დროს თავად პ.ს–ის წარმომადგენლის მიერ 2017 წლის 21 ნოემბრის განცხადებით (ს.ფ.150-160) ექსპერტიზის დასკვნასთან ერთად წარდგენილი იქნა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან 2017 წლის 05 მაისის მდგომარეობით, სადაც ...... საკადასტრო კოდის ქვეშ არსებული უძრავი ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენდა მოპასუხე პ.ს–ი, შესაბამისად, გასაჩივრებული სამოქალაქო საქმის არსებითი განხილვის განმავლობაში სამივე ინსტანციის სასამართლოში მოპასუხეს, მოწინააღმდეგე მხარეს და კასატორს წარმოადგენდა მხოლოდ პ.ს–ი (განმცხადებლის მამა), როგორც უძრავი ქონების ერთადერთი მესაკუთრე. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სასამართლო დავა გადაწყდა საქმისწარმოებაში იმ პირთა მონაწილეობით, რომლებიც დავის დროს წარმოადგენდნენ რეგისტრირებულ მესაკუთრეებს, შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუ ყოველი შემდგომი კომლის წევრის თანამესაკუთრედ აღრიცხვის პირობებში, შესაძლებელი გახდება კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გადახედვა, ეს მხოლოდ სამართლიანი სასამართლოს ხელმისაწვდომობისა და სამართლებრივი განსაზღვრულობის უფლებების ბოროტად გამოყენების ოფციას შექმნის.

21. ეს არგუმენტი განსაკუთრებით რელევანტურია იმ პირობებში, როდესაც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებაში სასამართლომ, როგორც მხარეთა ახსნა-განმარტებით, ასევე საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დაადგინა, რომ სამანქანე გზა - 75 კვ.მ, არ წარმოადგენს მოსარჩელის ან მოპასუხის საკუთრებას, არამედ ეს მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია ანძა, წარმოადგენს სახელმწიფო საკუთრებას. შესაბამისად, კერძო საჩივრის ავტორის აპელირება მისი საკუთრების უფლების ხელყოფის თაობაზე, იმ პირობებში, როდესაც მეზობლებს შორის არსებული გზის მონაკვეთის ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ არსებული დავა გადაწყდა ამონაწერში რეგისტრირებული მესაკუთრეთა ჩართულობით, სრულიად უადგილო და დაუსაბუთებელია.

22. საკასაციო პალატა ასევე ვერ გაიზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის იმ არგუმენტსაც, რომ სასამართლომ უგულებელყო მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ 2020 წლის 30 სექტემბერს (#150310017002116607) #3ბ/1238-18 საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგინდა, რომ საავტომობილო გზის პირას განთავსებულ ანძასა და პ.ს–ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთს შორის არსებული დაურეგისტრირებელი სივრცე არ წარმოადგენს საავტომობილო გზას და კ.ქ–ს ხელი არაფერში ეშლება. საკასაციო პალატა მხარეს განუმარტავს, რომ სასამართლო არ არის უფლებამოსილი სამართლებრივი შეფასება მისცეს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ 2020 წლის 30 სექტემბერის გადაწყვეტილებას, ვინაიდან 2018 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით, სადავო საკითხის გადაწყვეტა მოხდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის დანაწესებისა და საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეჯერების შედეგად, რომელზე გავლენასაც ვერ მოახდენს სხვა სამართალწარმოების ფარგლებში გაკეთებული რაიმე შეფასება.

23. პალატა დასძენს, რომ სასამართლოს უფლება არ აქვს დარღვეული უფლების აღდგენის შესახებ კონსულტაცია გაუწიოს მხარეს, ვინაიდან იგი ემორჩილება სამოქალაქო პროცესში აღიარებულ შეჯიბრებითობისა და დისპოზიციურობის პრინციპებს.

24. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს, ხოლო წარმოდგენილ კერძო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას დაკმაყოფილებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. მ.ს–ნის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 ნოემბრის განჩინება დარჩეს უცვლელად;

3. სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ამირან ძაბუნიძე

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

თეა ძიმისტარაშვილი