საქმე №ას-800-2022 27 ივლისი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „შ.ჯ.ს–ში“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ხ.კ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 18 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 18 აპრილის განჩინებით შპს „შ.ჯ.ს–შის“ (შემდგომში - „მოპასუხე“, „კომპანია“ ან „კასატორი“) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება, რომლითაც ხ.კ–ძის (შემდგომში - „მოსარჩელე”) სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის 29.11.2019წ. ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ; მოსარჩელე აღდგენილ იქნა კომპანიის დამლაგებლის სამუშაო ადგილზე და მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება - თვეში 350 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის შემდგომ მისაღები თანხა), 2019 წლის 01 დეკემბრიდან სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში ამ გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, რასაც ამ ნაწილში გადაწყვეტილების აღსრულებისას უნდა გამოაკლდეს მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისას გადახდილი კომპენსაცია 700 ლარი.

2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. მოსარჩელე 2015 წლის 01 დეკემბრიდან შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე დასაქმებული იყო კომპანიაში დამლაგებლის თანამდებობაზე. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის დროისათვის მისი ხელფასი შეადგენდა 350 ლარს.

2.2. მოპასუხემ 2019 წლის 29 ნოემბერს მიიღო გადაწყვეტილება იმავე წლის 01 დეკემბრიდან მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ო“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. დათხოვნისას მოპასუხემ მოსარჩელეს გადაუხადა კომპენსაცია ორი თვის შრომის ანაზღაურების ოდენობით.

3. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში უდავოა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა უვადო შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა. მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების მე-5 მუხლით დადგენილი იყო დასაქმებულის შრომის პირობები. მისი სამუშაო საათები განისაზღვრა ორშაბათიდან პარასკევის ჩათვლით - 10:00 საათიდან 18:00 საათამდე. აპელანტის განმარტებით, დასაქმებულმა დაარღვია შრომითი ხელშეკრულებით განსაზღვრული მოვალეობები. კერძოდ, იგი ოფისს ალაგებდა დაახლოებით 11:00 საათიდან 14:00 საათამდე პერიოდში, რაც მიუღებელი აღმოჩნდა დამსაქმებლის ინტერესებისთვის და გარკვეულ უხერხულობას ქმნიდა ოფისის თანამშრომელთათვის.

4. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება, რომ შრომითი ხელშეკრულებით განსაზღვრული სამუშაო დროის განმავლობაში (მოცემულ შემთხვევაში 10:00-18:00) დასაქმებულის მიერ თავისი მოვალეობის შესრულება შეუძლებელია დასაქმებულის მიერ ნაკისრი ვალდებულების დარღვევად შეფასდეს და მით უფრო არ შეიძლება "სხვა ობიექტური გარემოების" ჭრილში განიმარტოს. სასამართლოს განმარტებით, მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების პირობა არავითარ ბუნდოვანებას არ შეიცავს, შესაბამისად, ორივე მხარისათვის თავისთავად ნათელი იყო, რომ ოფისის დალაგების სამუშაო უნდა შესრულებულიყო სწორედ ხელშეკრულებაში მითითებული დროის ინტერვალში. ამდენად, სრულიად გაუგებარია დამსაქმებლის შემდგომი უკმაყოფილება ხელშეკრულების პირობის იმ ნაწილის შესრულებაზე, რაც მისივე ნების გამოხატვის თავისუფლების პირობებში იყო შეთანხმებული. ის არგუმენტი, რომ მოსარჩელე ალაგებდა სამუშაო დღის პირველ ნახევარში და ეს დისკომფორტს უქმნიდა თანამშრომლებს, ვერ იქნება გაზიარებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის არათუ ობიექტურ, არამეტ ზოგადად რელევანტურ საფუძვლად.

5. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აპელანტის მიერ მითითებული გარემოებები, რომ მოსარჩელე არ იმყოფებოდა სამსახურში სრული სამუშაო დროის განმავლობაში, ცხადდებოდა მხოლოდ 11:00 საათიდან 14:00 საათამდე პერიოდში, ცხოვრობს რუსთავში, დასაქმებულია სხვა სამუშაოებზე და ეს გარემოებები ხელს უშლიდა მას სამსახურში დროულ გამოცხადებასა და სამუშაო საათების ამოწურვამდე მოვალეობების შესრულებაში, საჭიროებს მტკიცებულებებით დასაბუთებას. მოცემულ შემთხვევაში აპელანტის მიერ გაკეთებულია მხოლოდ ზეპირი განმარტებები, რომ დასაქმებული სრული სამუშაო დღის განმავლობაში არ იმყოფებოდა სამსახურში და მსგავსი ქმედება ატარებდა სისტემატურ ხასიათს, რაც, რა თქმა უნდა, ვერ ჩაითვლება ფაქტის დამადასტურებელ საკმარის მტკიცებულებად.

6. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელმა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ო” ქვეპუნქტით და ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ დამსაქმებელმა არამართლზომიერად გაათავისუფლა მოსარჩელე დაკავებული თანამდებობიდან, რის გამოც პირველი ინსტანციის სასამართლომ სადავო ბრძანება მართებულად ცნო ბათილად.

7. სააპელაციო პალატამ ასევე იხელმძღვანელა საქართველოს შრომის კოდექსის 38.8, 44-ე, 32-ე მუხლებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408.1, 411-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ სახეზე იყო მოსარჩელის პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენისა და მოპასუხისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების დაკისრების წინაპირობები.

8. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

9. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

10. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

11. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

12. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

13. კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით პრეტენზია (შედავება) არ განუხორციელებია.

14. საკასაციო საჩივრის თანახმად:

14.1. კომპანიის ხელმძღვანელობას გააჩნდა მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ობიექტური გარემოებები, რაც პირველივე დღიდან მისაღებად მიიჩნია მოსარჩელემ და უპირობოდ აიღო კომპენსაციის სახით გადახდილი ორი თვის ხელფასი;

14.2. მოსარჩელე სისტემატურად არღვევდა შრომით დისციპლინას, სამსახურში ცხადდებოდა მის დღის წესრიგზე და პირად კომფორტზე მორგებული განრიგით, მოვალეობას ასრულებდა არაჯეროვნად, ქმნიდა არაჯანსაღ, კონფლიქტურ სიტუაციებს, რაც მიუღებელი და შეუთავსებელი იყო სამსახურებრივ სივრცესა და გარემოში;

14.3. მოსარჩელე არაერთხელ იქნა სიტყვიერად გაფრთხილებული, მიეცა შენიშვნებიც;

14.4. მოსარჩელის მიერ დაკავებული პოზიცია ორი წელია გაუქმებულია. შემოსავლის გარეშე დარჩენილ კომპანიას არ აქვს მოსარჩელის სამუშაოზე აღდგენისა და კომპენსაციის გადახდის შესაძლებლობა.

15. საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ო“ ქვეპუნქტის თანახმად (დავის წარმოშობის დროს მოქმედი რედაქცია), შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია - სხვა ობიექტური გარემოება, რომელიც ამართლებს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას.

16. საკასაციო სასამართლოს განმარტების შესაბამისად, იმისათვის, რომ დადგინდეს „სხვა ობიექტური გარემოების“ არსებობა, რომელიც ამართლებს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას, აუცილებელია: ა) შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი იყოს განსხვავებული იმავე მუხლში მითითებული სხვა საფუძვლისაგან; ბ) იგი არ იყოს დამოკიდებული დამსაქმებლის სუბიექტურ ნებაზე; გ) იყოს ფაქტობრივი, ე.ი. იმგვარი, რომლის დამტკიცება და უარყოფა შესაძლებელია; დ) გარეშე, ნეიტრალური დამკვირვებლის თვალში წარმოადგენდეს საკმარის მიზეზს შრომითი ხელშეკრულების მოშლისათვის; ამასთან, ნების გამოხატვის საფუძვლად არსებულ ქმედებასა და ნების გამოვლენას შორის უნდა არსებობდეს შედეგობრივი კავშირი და ე) ხელშეკრულების მოშლით დამდგარ ფაქტობრივ შედეგს ხელშეკრულების შენარჩუნებით დამდგარ ფაქტობრივ შედეგთან უპირატესობა ჰქონდეს (იხ. სუსგ საქმე Nას-715-2019, 04 ივლისი, 2019 წელი).

17. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ შრომითი ურთიერთობის შენარჩუნებას ყოველთვის აქვს პრიორიტეტი მის რღვევასთან შედარებით. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა არის უკიდურესი ღონისძიება, რომელიც გამოყენებულ უნდა იქნეს მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში და მყარი საფუძვლის არსებობისას. თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოიყენება ე.წ. ,,favor prestatoris” პრინციპი, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს (შედ. იხ. სუსგ საქმე Nას-941-891-2015, 29 იანვარი, 2016 წელი).

18. საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. დასაქმებული, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს დამსაქმებლის მხარეს, რომელსაც აკისრებს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას (იხ. სუსგ საქმე Nას-1056-996-2015, 15 დეკემბერი, 2015 წელი; Nას-151-147-2016, 19 აპრილი, 2016 წელი; Nას-539-539-2018, 21 დეკემბერი, 2018 წელი).

19. განსახილველ შემთხვევაში საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და წარდგენილი მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოპასუხემ/დამსაქმებელმა ვერ უზრუნველყო მისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და ვერ დაადასტურა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა იმგვარ „ობიექტურ გარემოებას“, რაც შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ო“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი შეიძლება გამხდარიყო, აღნიშნული კი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის მიხედვით, სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველია. კასატორს ამ მსჯელობის საწინააღმდეგო დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია,

20. მოსარჩელის მხრიდან შრომითი ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულების თაობაზე კასატორის მითითებასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლების კვლევისას დამსაქმებლის უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხის შეფასება შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გამოცემულ ბრძანებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (იხ. სუსგ Nას-1391-1312-2012, 10 იანვარი, 2014 წელი; Nას-151-147-2016, 19 აპრილი, 2016 წელი). ამდენად, გათავისუფლების ბრძანების მართლზომიერების შეფასებისას, სასამართლო იკვლევს მხოლოდ გათავისუფლების ბრძანებაში მითითებულ საფუძვლებს, თუნდაც საქმის ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, სხვა საფუძვლები იკვეთებოდეს.

21. საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად (დავის წამოშობის დროს მოქმედი რედაქცია), სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით.

22. თანამდებობაზე აღდგენა დასაქმებულის უპირატესი უფლებაა, რადგან მისი დათხოვნა უკანონო გათავისუფლების თანმდევი შედეგია, შესაბამისად, დათხოვნის უკანონოდ ცნობის პირობებში, უკანონოდ გათავისუფლებული პირის მოთხოვნა პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენის თაობაზე დაცვის ღირსი ლეგიტიმური ინტერესის შემცველია, თუმცა აღნიშნული უფლება აბსოლუტური კატეგორია არ არის და მისი დაკმაყოფილება გარკვეულ წინაპირობებზეა დამოკიდებული. როდესაც უკანონოდ დათხოვნილი პირი შრომითი ხელშეკრულების ბათილად ცნობასა და უფლებებში აღდგენას ითხოვს, სასამართლომ თავად უნდა შეაფასოს მოსარჩელის უფლებრივი რესტიტუციის საუკეთესო გზა შემდეგი პრიორიტეტული თანმიმდევრობით, კერძოდ, თუ მოსარჩელის ინტერესი პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენაა, სასამართლომ დასაქმებულისა და დამსაქმებლის ორმხრივი პატივსადები ინტერესების დაცვით უნდა შეამოწმოს მითითებული მოთხოვნის საფუძვლიანობა და დაკმაყოფილების მიზანშეწონილობა. შესაბამისად, თუ სასამართლომ დაადგინა, რომ გათავისუფლების ბრძანება უკანონოა, თუმცა უკანონოდ დათხოვნილი დასაქმებულის პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენა შეუძლებელი ან მიზანშეუწონელია, ასეთ შემთხვევაში სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ხომ არ არის შესაძლებელი უფლებადარღვეული დასაქმებულის ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენა (იხ. საქართველოს შრომის სამართალი და საერთაშორისო შრომის სტანდარტები, სახელმძღვანელო მოსამართლეების, იურისტებისა და სამართლის პედაგოგებისათვის, გვ. 270-272).

23. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი პრაქტიკის თანახმად, პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენის ობიექტური შეუძლებლობა დამსაქმებლის მტკიცების ტვირთში შემავალი გარემოებაა. მან უნდა ადასტუროს, რომ პირვანდელი სამუშაო ადგილი აღარ არსებობს, ან არსებობს, თუმცა დაკავებულია. მისივე მტკიცების საგანში შედის ასევე იმის დადასტურება, რომ მესამე პირი, რომელიც სადავო პოზიციას იკავებს, ამ ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია, აღნიშნული ფორმალურ ხასიათს არ ატარებს და მხოლოდ რეალური საჭიროებიდან გამომდინარეობს. ამავდროულად, დამსაქმებლის პატივსადები ინტერესი გათავისუფლებულ დასაქმებულთან სამსახურებრივი ურთიერთობის გაგრძელების შეუძლებლობაშიც შეიძლება მდგომარეობდეს. ზემოაღნიშნული გარემოებების დამტკიცების შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარეზე გადადის ტოლფასი თანამდებობის არსებობის მტკიცების ტვირთი(იხ. სუსგ საქმე Nას-902-864-2014, 30 მარტი, 2015 წელი; Nას-475-456-2016, 24 ივნისი, 2016 წელი; Nას-761-712-2017, 10 ივლისი, 2017 წელი; Nას-132-2021, 31 ოქტომბერი, 2022 წელი).

24. მოცემულ შემთხვევაში კასატორი მოსარჩელის პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენის შეუძლებლობაზე მიუთითებს, თუმცა მისი პრეტენზია ზოგადი და არაკვალიფიციურია, რის გამოც საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს აღნიშნული პრეტენზიის მართებულობაზე.

25. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობა, კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

26. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

27. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 630 ლარის 70% – 441 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „შ.ჯ.ს–შის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს შპს „შ.ჯ.ს–შის“ (ს/კ ......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2022 წლის 19 ივლისს №13905471968 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 630 ლარის 70% – 441 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი