¹ბს-1004-958(კ-06) 11 აპრილი, 2007 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი _ შპს “ა-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. თბილისის მერია (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება
სარჩელის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “ა-მა” მოპასუხეების _ ქ. თბილისის მერიის, თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს, თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის, ქ. თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურისა და საქველმოქმედო ფონდ “ხ-ას” მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, იგი სარგებლობდა სავაჭრო პავილიონით, რომელიც 1998 წლის 8 დეკემბრის ¹..... საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობითა და 1998 წლის 28 დეკემბრის ¹...... მიწის (უძრავი ქონების) სარეგისტრაციო მოწმობით, საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა შპს “ა-ის” სახელზე. 1998-1999 წლებში ......, III მ/რ-ის II კვარტალში აშენდა ყოვლადწმინდა .... ეკლესია, რომლის მშენებლობისა და კეთილმოწყობის დროს დაინგრა შპს “....” კუთვნილი პავილიონი (116,56 კვ.მ), მისი წინასწარი თანხმობის გარეშე. აღნიშნული უკანონო ქმედების აღმოფხვრა-გამოსწორების მიზნით, საქველმოქმედო ფონდ “ხ-ას” თავმჯდომარემ 1999 წლის 28 ივნისს შუამდგომლობით მიმართა ვაკის რაიონის გამგეობას, რომ მოსარჩელისათვის გამოეძებნათ შესაფერისი ტერიტორია სავაჭრო პავილიონის გადასატანად, რაზედაც გამგეობამ უარი განუცხადა იმ მოტივით, რომ მას მესაკუთრეთა მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობა არ ჰქონდა.
მოსარჩელის მითითებით, 1999 წლის ნოემბერში მის მიერ ვაკის რაიონის გამგებლის სახელზე გაგზავნილ იქნა წერილი, რომლითაც მოითხოვდა აღკვეთილიყო მისი საკუთრების უფლების ხელყოფა, აგრეთვე _ ზემოაღნიშნული სავაჭრო ნაგებობის (პავილიონი) სანაცვლო ფართის გამოყოფას ვაკის რაიონში, რაც არ იქნა დაკმაყოფილებული. ვაკის რაიონის გამგეობამ, თავის მხრივ, 1999 წლის 29 ნოემბერს წერილით მიმართა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს შპს “ა-ვის” სანაცვლო ფართის გამოყოფის საკითხის განხილვის თაობაზე, რასაც შესაბამისი რეაგირება არ მოჰყოლია, რის გამოც, 2000 წლის 21 თებერვალს მოსარჩელემ ხსენებული საკითხის გადასაჭრელად წერილით მიმართა ქ. თბილისის მერიას, თუმცა ამჯერადაც უშედეგოდ.
მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული უკანონო მოქმედების განხორციელებამდე შპს “ა-ი” საკუთარი ფართის საიჯარო ქირის სახით იღებდა გარკვეულ შემოსავალს, რომელიც 1999 წლის 16 ივლისის საიჯარო ხელშეკრულების თანახმად, შეადგენდა თვეში 300 ლარს, ანუ წელიწადში _ 3600 ლარს, ხოლო 1999 წლიდან მის მიერ აღნიშნული სახით მიუღებელმა შემოსავალმა შეადგინა 11000 ლარი, მის საკუთრებაში არსებული სავაჭრო ნაგებობის, როგორც კაპიტალური ნაგებობის ღირებულებამ _ 15000 აშშ დოლარი.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა 15000 აშშ დოლარისა და 11000 ლარის (მიუღებელი შემოსავლისათვის) ანაზღაურების მოპასუხეთათვის დაკისრება.
2002 წლის 9 ივლისის განცხადებით მოსარჩელის წარმომადგენელმა დააკონკრეტა სასარჩელო მოთხოვნა და განსაზღვრა მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ის ოდენობა, რომელიც უნდა დაკისრებოდა თითოეულ მხარეს, კერძოდ: ქ. თბილისის მერიას _ 15000 აშშ დოლარი, საქველმოქმედო ფონდ “ხ-ას” კი _ 11000 ლარი.
2002 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით მოსარჩელე შპს “ა-ის” წარმომადგენლის შუამდგომლობა ადმინისტრაციული საქმიდან ცალკე წარმოებად ადმინისტრაციული დავის გამოყოფის შესახებ იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელე მოითხოვდა ზიანის ანაზღაურებას ქ. თბილისის მერიისაგან, დაკმაყოფილდა და განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს.
თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ა-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხე ქ. თბილისის მერიას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 15000 აშშ დოლარის ეკვივალენტის გადახდა ეროვნულ ვალუტაში.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიამ, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “ა-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის თანახმად, იურიდიულად არ იყო საკმარისად დასაბუთებული, რაც მისი გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენდა.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რაიონულმა სასამართლომ ისე დააკისრა 15000 აშშ დოლარი მოპასუხეს, რომ არ შეუფასებია, თუ რეალურად, რა ზიანი მიადგა მოსარჩელეს და მხოლოდ გონივრულ კრიტერიუმზე დაყრდნობით მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ქ. თბილისის მერიას უნდა დაკისრებოდა ზიანის ანაზღაურების სახით 15000 აშშ დოლარის გადახდა მოსარჩელის სასარგებლოდ. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე, რომლითაც იმპერატიულად იყო განსაზღვრული, რომ თითოეულ მხარეს უნდა დაემტკიცებინა ის გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებდა თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, მოსარჩელეს კი არც შესაბამისი წერილობითი მტკიცებულებები წარუდგენია სასამართლოსათვის და არც ქონებრივი ზიანის ოდენობის შეფასების მიზნით, უშუამდგომლია სასამართლოს წინაშე ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ა-მა”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
კასატორის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღების ერთადერთ არგუმენტად სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია ის, რომ შპს “ა-ის” მიერ არ იყო წარდგენილი მატერიალური ზიანის გამომწვევი და მისი ოდენობის დამამტკიცებელი გარემოებები და შესაბამისი მტკიცებულებები, რაც უსაფუძვლოა, ვინაიდან ფაქტია, რომ საკუთრება კასატორს წაერთვა ქ. თბილისის მერიის მხრიდან და მისი კანონიერების დამადასტურებელი ყველა დოკუმენტი წარდგენილი იყო სასამართლოში, ხოლო იმისათვის, რომ სადავო ქონების ღირებულება ზუსტად და არა გონივრულად განსაზღვრულიყო და აქედან გამომდინარე, ზუსტად დადგენილიყო იმ ზიანის ოდენობა, რომელიც კასატორს მიადგა მისი დანგრევით, აუცილებელი იყო სახეზე ყოფილიყო თავად ხსენებული ქონება _ მატერიალური ნივთი, რათა შესაბამის სპეციალისტსა თუ აუდიტს შეეფასებინა იგი.
კასატორის მტკიცებით, აღნიშნულიდან გამომდინარე, უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან იმის მტკიცება, თითქოს შპს “ა-მა” ვერ წარადგინა შესაბამისი მტკიცებულებები იმ ქონების შეფასების თვალსაზრისით, რომელიც მას რეალურად წაერთვა და დაენგრა. კასატორი მიუთითებს, რომ მისთვის მიყენებული ზიანის ოდენობის ზუსტი განსაზღვრის მიზნით, აუდიტის დასკვნის მოთხოვნა იყო უსაგნო, ვინაიდან ფიზიკურად აღარ არსებობდა ის მატერიალური სიკეთე (სავაჭრო პავილიონი), რომელსაც შეაფასებდა სპეციალისტი ან აუდიტორი, ხოლო პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად, ყველაზე დაბალი საბაზრო ფასის მითითებით, განსაზღვრა აღნიშნული ქონების ღირებულება და აქედან გამომდინარე, მატერიალური ზიანის ოდენობა. კასატორი აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არის დაუსაბუთებელი, ხოლო ადმინისტრაციულ პროცესში სასამართლო არ არის შეზღუდული, საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები, თუკი მათ გარეშე შეუძლებლად მიაჩნია საქმეზე კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს შეეძლო თავად გამოეჩინა ინიციატივა _ დაენიშნა ექსპერტიზა და საქმეზე მიეღო დასაბუთებული გადაწყვეტილება.
კასატორის განმარტებით, ქ. თბილისის მერიის ბრალეულობა შპს “ა-ვის” ზიანის მიყენებაში დადასტურებულია საქმეში არსებული მტკიცებულებებით _ შესაბამისი უწყებებისადმი ხსენებული მერიის წერილობითი მიმართვებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნით, შპს “ა-ვის” შესაბამისი ფართისა და მიწის ნაკვეთის გამოყოფის თაობაზე.
კასატორის მტკიცებით, ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის დასაბუთებული და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რის გამოც არსებობს აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე" და ,,ე1" ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საფუძვლები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 იანვრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს “ა-ის” საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 29 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 28 თებერვლამდე.
2006 წლის 13 თებერვალს შპს “ა-მა” საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” და “გ” ქვეპუნქტებით.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 თებერვლის განჩინებით შპს “ა-ის” საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა 2007 წლის 11 აპრილს, მხარეთა დასწრების გარეშე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ შპს “ა-ის” საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: შპს “ა-ი” რეგისტრირებულია თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1996 წლის 20 სექტემბრის დადგენილებით და მისი დამფუძნებლები არიან იგორ თოლორაია, რომელიც იმავდროულად მისი დირექტორიცაა და ა. და ა. ჯ-ები (ს.ფ. 7-8). შპს “ა-ი” სარგებლობდა სავაჭრო პავილიონით, რომელიც 1998 წლის 8 დეკემბრის ¹.... საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობითა (ს.ფ. 16) და 1998 წლის 28 დეკემბრის ¹..... მიწის (უძრავი ქონების) სარეგისტრაციო მოწმობით (ს.ფ. 17), საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა შპს “ა-ის” სახელზე. შპს “ა-ი” საკუთარი ფართის საიჯარო ქირის სახით იღებდა გარკვეულ შემოსავალს, რომელიც 1999 წლის 16 ივლისის საიჯარო ხელშეკრულების (ს.ფ. 22-24) თანახმად, შეადგენდა თვეში 300 ლარს. ქ. თბილისში, ....., III მ/რ-ის II კვარტალში აშენდა ყოვლადწმინდა .... ეკლესია, რომლის მშენებლობისა და კეთილმოწყობის დროს დაინგრა შპს “ა-ის” კუთვნილი პავილიონი 116,56 კვ.მ ფართზე, მისი წინასწარი თანხმობის გარეშე. საქველმოქმედო ფონდ “ხ-ბას” თავმჯდომარემ 1999 წლის 28 ივნისს განცხადება-შუამდგომლობით (ს.ფ. 9) მიმართა ვაკის რაიონის გამგეობას, აღნიშნა, რომ ხსენებული ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე მოქმედებდა სავაჭრო პავილიონი, რომლის იმ ადგილზე არსებობა იყო მიუღებელი და ითხოვა, რომ მოსარჩელისათვის იმავე რაიონში გამოეძებნათ შესაფერისი ტერიტორია არსებული სავაჭრო პავილიონის გადასატანად, რაზედაც ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსადმი წერილის (ს.ფ. 12) მიხედვით, ხსენებულმა გამგეობამ უარი განაცხადა იმ მოტივით, რომ მას მესაკუთრეთა მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობა არ ჰქონდა, თუმცა იმავე წერილში აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის ხელმძღვანელობის დავალებით საჭირო იყო მესაკუთრეებს .... ეკლესიის ტერიტორიაზე მდებარე პავილიონის ნაცვლად, გამოყოფოდათ არასაცხოვრებელი ფართი და ითხოვა შპს “ა-ის” დახმარების აღმოჩენა. 1999 წლის 4 ნოემბერს შპს “ა-მა” განცხადებით მიმართა თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობას (ს.ფ. 11), მოითხოვა მის საკუთრებაში არსებული შენობის ხელყოფის, კერძოდ, დანგრევის აღკვეთა და აღნიშნა, რომ თანახმა იყო მისთვის იმავე რაიონში გამოეყოთ აღნიშნული შენობის შესაბამისი ფართი. 2000 წლის 22 თებერვალს შპს “ა-მა” განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიას (ს.ფ. 10) და აღნიშნა, რომ ....., III მ/რ-ის II კვარტალში აშენდა ყოვლადწმინდა .... ეკლესია, რომლის მიმდებარე ტერიტორიაზე მოქმედებდა სავაჭრო პავილიონი 116 კვ.მ ფართით, ხოლო ეკლესიამ მოითხოვა მისი გადატანა, რის გამოც სანაცვლო ფართის გამოყოფის თხოვნით შპს “ა-მა” მიმართა ვაკის რაიონის გამგეობას, რომლისგანაც მიიღო უარი ფართის უქონლობის გამო.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ ახალი გადაწყვეტილების მიღების ერთადერთ არგუმენტად სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია ის გარემოება, რომ შპს “ა-ის” მიერ არ იყო წარმოდგენილი მატერიალური ზიანის გამომწვევი და მისი ოდენობის დამამტკიცებელი გარემოებები და შესაბამისი მტკიცებულებები.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ ისე თქვა უარი შპს “ა-ის” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, რომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში საერთოდ არ უმსჯელია შპს “ა-ის” სარჩელის საფუძვლიანობაზე, ანუ იმაზე, თუ რამდენად კანონიერად მოხდა მოსარჩელის კუთვნილი სავაჭრო პავილიონის დანგრევა შესაბამისი ანაზღაურების გარეშე და იყო თუ არა საფუძვლიანი სასარჩელო მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ყურადღება გაამახვილა მხოლოდ ზიანის ოდენობის განსაზღვრის საკითხზე. სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის დაუკმაყოფილებლობის მოტივად, სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობის გარკვევის გარეშე, დაუსაბუთებლად მიუთითა ზიანის ოდენობის დაუდგენლობაზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით არ შეუფასებია, როგორც ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივრის, ისე შპს “ა-ის” სარჩელის საფუძვლიანობა და არ მიუღია დასაბუთებული გადაწყვეტილება.
საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე იმ მოტივით უარის თქმას, რომ შპს “ა-მა” ვერ წარადგინა შესაბამისი მტკიცებულებები იმ ქონების შეფასების თვალსაზრისით, რომელიც მას რეალურად წაერთვა და დაენგრა. ამასთან დაკავშირებით, კასატორი მართებულად მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციულ პროცესში სასამართლო არ არის შეზღუდული, საკუთარი ინიციატივითაც შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები, თუკი მათ გარეშე შეუძლებლად მიაჩნია საქმეზე კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ გამოიკვლია და არ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი (სასარჩელო განცხადებაზე დართული) მტკიცებულებები, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლოს საქმის საფუძვლიანად განხილვის მიზნით, თვითონაც შეეძლო გამოეთხოვა დამატებითი ინფორმაცია ან მტკიცებულება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით რეგლამენტირებული ინკვიზიციურობის პრინციპის საფუძველზე.
საკასაციო სასამართლო აქვე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, აგრეთვე, ის გარემოება, რომ თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 6 ივნისის განჩინებით (ს.ფ. 36) დაკმაყოფილდა შპს “ა-ის” წარმომადგენლის 2003 წლის 5 ივნისის შუამდგომლობა (ს.ფ. 35) მტკიცებულებათა გამოთხოვის თაობაზე და ქ. თბილისის მერიიდან, თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობიდან, ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტიდან (ამჟამად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური) და ქ. თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურიდან (ამჟამად ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახური) გამოთხოვილ იქნა ყველა ნებართვა და გადაწყვეტილება “.... ეკლესიის” მშენებლობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, ეკლესიის მშენებლობის დაწყებაზე ნებართვის გაცემის შესახებ, მშენებლობის შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის დამტკიცების შესახებ, მშენებლობისათვის მიწის გამოყოფისა და რეგისტრაციის შესახებ, ვაკის რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილება მშენებლობისათვის მიწის გადაცემის შესახებ და ქ. თბილისის მერიის გადაწყვეტილება აღნიშნულ მშენებლობასთან დაკავშირებით, თანდართული გეგმა-ნახაზებითა და დასკვნებით. საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით მიუთითებს, რომ, მიუხედავად დასახელებული მტკიცებულებების რაიონული სასამართლოს მიერ გამოთხოვისა, იმავე სასამართლოს დასახელებულ განჩინებაში მითითებულ ადმინისტრაციულ ორგანოებს რაიონული სასამართლოსთვის არ წარუდგენიათ მათგან გამოთხოვილი მტკიცებულებები, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ ისე განიხილა ქ. თბილისის მერიის სააპელაციო საჩივარი, რომ საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა საქმის სრულყოფილად განხილვისათვის საჭირო რაიონული სასამართლოს მიერ გამოთხოვილი, ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მისთვის საქმის დაბრუნების შემდეგ სრულყოფილად უნდა განიხილოს მოცემული საქმე, გამოიკვლიოს და შეაფასოს საქმეში არსებული მტკიცებულებები, აგრეთვე, დასახელებული მიზნით, საჭიროების შემთხვევაში, გამოითხოვოს დამატებითი ინფორმაცია და მტკიცებულებები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე, არსებითად იმსჯელოს, როგორც სააპელაციო საჩივრის, ისე სარჩელის საფუძვლიანობაზე და მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.
ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე1" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ შპს “ა-ის” საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდეს. საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, რის გამოც მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს “ა-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. სახელმწიფო ბაჟის საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
