საქმე №ას-1195-2023 24 იანვარი, 2024 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორები – თ.მ–ი, ლ.მ–ი (მოსარჩელეები)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ.ნ–ძე (მოპასუხე)
მესამე პირი დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე - ი.(ვ.) ვ–ი
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 12 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 12 ივნისის განჩინებით თ.მ–ისა (შემდგომში - „პირველი მოსარჩელე“ ან „პირველი კასატორი“) და ლ.მ–ის (შემდგომში - „მეორე მოსარჩელე“ ან „მეორე კასატორი“) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელეთა სარჩელი ნ.ნ–ძის (შემდგომში - „მოპასუხე“) მიმართ ამ უკანასკნელის უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის, მდებარე: ქ. თბილისი, ….., დაზუსტებული ფართობი 736 მ2, შენობა-ნაგებობები N1, N2, N3, N4 (დანგრეული), N5, N6, N7, ს.კ. N……(შემდგომში - „სადავო უძრავი ქონება” ან „სადავო ქონება”), გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2.1. მეორე მოსარჩელე არის პირველი მოსარჩელის და.
2.2. ქორწინების მოწმობითა და განქორწინების მოწმობით დადგენილია, რომ პირველი მოსარჩელე და მოპასუხე 1976 წლის 15 ივნისიდან 2020 წლის 01 ივლისამდე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 44, 268).
2.3. მოპასუხის ახსნა-განმარტებითა და დაბადების მოწმობებით დადგენილია, რომ პირველ მოსარჩელესა და მოპასუხეს ჰყავთ ორი შვილი და შვილიშვილები (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 279-284).
2.4. საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილია, რომ სადავო უძრავი ქონება რეგისტრირებულია მოსარჩელეების თანასაკუთრებად. მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტებს წარმოადგენს 2020 წლის 14 ოქტომბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობა და 2020 წლის 17 ნოემბერს დამოწმებული Nტტ2020092882 ცნობა-დახასიათება.
2.5. ქ. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის 29.01.2009წ. და 02.08.2019წ. ცნობა-დახასიათებებით დადგენილია, რომ 1940 წელსა და 1986 წელს სადავო ქონება N038474 სააღრიცხვო ბარათის საფუძველზე, აღრიცხული იყო ო. (ო.) ახ–ის სახელზე (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 149, 169-170).
2.6. 2020 წლის 14 ოქტომბერს მოსარჩელეების სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობით დადგენილია, რომ მოსარჩელეების ბებია - ო.ა–ი გარდაიცვალა 1966 წლის 11 მარტს და მისი დანაშთი ქონება ფაქტობრივი დაუფლებით მემკვიდრეობით მიიღო შვილმა, 2001 წლის 20 იანვარს გარდაცვლილმა ა.ა–მა (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 63-66).
2.7. მოპასუხის ახსნა-განმარტებით დადგენილია, რომ მოსარჩელეების თანასაკუთრებად რეგისტრირებული მთლიანი უძრავი ქონების ერთი ნაწილი, კერძოდ, „ლ–ის N..“-ად ნუმერირებული მიწის ნაკვეთი მასზე მდებარე შენობა-ნაგებობებით მოპასუხის, ასევე, მოპასუხისა და პირველი მოსარჩელის შვილებისა და შვილიშვილების მფლობელობაშია. ამდენად, მოპასუხის მფლობელობაში არ არის N…….. საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მთლიანი ქონება, რაც მოსარჩელეებს სადავოდ არ გაუხდიათ.
2.8. დადგენილია, რომ მოსარჩელეთა თანასაკუთრებად რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი ღობით არის გაყოფილი ორ ნაწილად, რომელთაგან ერთი ნაწილი მოპასუხის მფლობელობაშია, ხოლო მეორე ნაწილში მდებარე სახლში მრავალი წელია ცხოვრობს საქმეში დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მოპასუხის მხარეს ჩაბმული მესამე პირი.
2.9. მოპასუხის ახსნა-განმარტებით დადგენილია და მოსარჩელე მხარე ადასტურებს, რომ მოპასუხის მფლობელობაში არსებული სადავო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა მოპასუხემ და პირველმა მოსარჩელემ ერთობლივად დაიწყეს ქორწინების შემდეგ. მოპასუხის შეუდავებელი ახსნა-განმარტებით დადგენილია, რომ 1976 წლისთვის სადავო საცხოვრებელი სახლის ადგილზე კლდოვანი ადგილი იყო და იქ შენობა-ნაგებობა არ მდებარეობდა. მეორე მოსარჩელე ადასტურებს, რომ კლდე მოინგრა და სახლის მშენებლობა დაიწყო. ამ უკანასკნელის ახსნა-განმარტებით ასევე დადგენილია, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა ეტაპობრივად მიმდინარეობდა მოპასუხისა და პირველი მოსარჩელის ქორწინების განმავლობაში. 2022 წლის 20 სექტემბრის სასამართლო სხდომაზე მეორე მოსარჩელისა და მოპასუხის მიერ დაფიქსირებული პოზიციების შესაბამისად, გამოვლინდა უდავო ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა ო.ა–ის გარდაცვალების შემდეგ დაიწყო (იხ. 20.09.2022წ. სხდომის ოქმი). მოპასუხის ახსნა-განმარტებით დადგენილია და მოსარჩელე მხარე სადავოდ არ ხდის, რომ ო.ა–ის მიერ დატოვებული საცხოვრებელი შენობა, რომელიც საჯარო რეესტრის ცნობა-დახასიათების მიხედვით მასზე იყო აღრიცხული, ხანძრის გამო სრულად განადგურდა და აღარ არსებობს.
2.10. მოპასუხის მიერ საქმეში წარდგენილი სადავო უძრავი ქონების საბინაო წიგნის დედნის ჩანაწერით დადგენილია, რომ მოპასუხე სადავო ქონებაში მუდმივად მცხოვრებ პირად ჩაწერილია 1976 წლიდან (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 38, 133). მოპასუხის ახსნა-განმარტებით დადგენილია და მეორე მოსარჩელე ადასტურებს ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოპასუხე 1976 წლიდან ცხოვრობს სადავო უძრავ ქონებაში, 1976 წლიდან იხდის კომუნალურ გადასახადებს და გადახდის ქვითრებს ინახავს.
3. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, დადგენილია, რომ პირველმა მოსარჩელემ და მოპასუხემ სადავო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა ერთობლივად დაიწყეს ქორწინების რეგისტრაციის შემდეგ და მეუღლეები სადავო საცხოვრებელ სახლს წლების განმავლობაში ეტაპობრივად აშენებდნენ. ამდენად, მოპასუხეს აქვს მის სარგებლობაში არსებული სადავო ქონების მეუღლეთა თანასაკუთრებად აღიარების მოთხოვნის დაყენების კანონისმიერი უფლება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე, 1159-ე, 1163-ე, 1164-ე და 1171-ე მუხლების დანაწესების შესაბამისად, რაც მიუთითებს, რომ მოპასუხის მფლობელობა მართლზომიერია.
4. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარუდგენია. შესაბამისად, სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა დავის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რაც გააქარწყლებდა რეგისტრირებული ქორწინების დასრულების შემდგომ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მოპოვებას.
5. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ვინაიდან ჯერ არ არის გასული განქორწინებულ მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფის მოთხოვნის ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა, მოპასუხე ამ ვადის გასვლამდე, ე.ი. 2023 წლის 01 ივლისამდე, მის სარგებლობაში არსებული სადავო ქონების მართლზომიერი მფლობელია, რაც წარდგენილი ვინდიკაცი.სარჩელის დაკმაყოფილებას გამორიცხავს. იმ შემთხვევაში, თუ მოპასუხე კანონით დადგენილ სამწლიან ვადაში თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფას არ მოითხოვს სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით, მოსარჩელეები უფლებამოსილნი არიან, განმეორებით მიმართონ სასამართლოს ამავე სარჩელით.
6. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოსარჩელეებმა წარადგინეს საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.
7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
8. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.
9. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
10. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.
11. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.
12. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენიათ.
13. საკასაციო საჩივრის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ ისე დატოვა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება უცვლელად, რომ არ შეუსწავლია გადაწყვეტილებაში ასახული ინფორმაციისა და სხდომის ოქმების შინაარსი, ცრუ ინფორმაცია, თითქოს მოსარჩელე მოპასუხის პოზიციებს ეთანხმებოდა; პირველ მოსარჩელესა და მოპასუხეს სადავო ქონება ქორწინების პერიოდში საკუთრებაში არ მიუღიათ, შესაბამისად, ყოფილი მეუღლე სადავო ქონების მართლზომიერი მფლობელი ვერ იქნება.
14. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. იმავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.
15. ამდენად, ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებიდან გამომდინარე, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. აღნიშნული წინაპირობების არარსებობა გამორიცხავს ვინდიკაცი.სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.
16. განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ წინამდებარე საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებითა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე, 1159-ე, 1163-ე, 1164-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მოპასუხეს უფლება აქვს წარადგინოს სარჩელი მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფის მოთხოვნით, შესაბამისად, იმავე კოდექსის 1171-ე მუხლით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადის გასვლამდე (სამი წელი), მოპასუხე მის სარგებლობაში არსებული სადავო ქონების მართლზომიერ მფლობელად უნდა იქნეს მიჩნეული, რაც ვინდიკაცი.სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმი საფუძველია.
17. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მართლზომიერი მფლობელის უფლებადამცავ გენერალურ დათქმას შეიცავს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი 162-ე მუხლი, რომელიც ზოგადი ხასიათისაა, ხოლო თავად მართლზომიერი მფლობელობის არსი ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში შეიძლება განსხვავებული გარემოებებით დასტურდებოდეს. განსახილველი ნორმის თანახმად, მართლზომიერ მფლობელად ითვლება პირი, რომელიც სამართლებრივ საფუძველზე ახორციელებს ნივთის მიმართ ფაქტობრივ ბატონობას, განსხვავებით კეთილსინდისიერი მფლობელისაგან, რომელსაც არ გააჩნია ნივთის ფლობის კანონისმიერი საფუძველი. კეთილსინდისიერება და არაკეთილსინდისიერება მიუთითებს სუბიექტურ კრიტერიუმებზე, რაც განისაზღვრება პირის დამოკიდებულებით ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძვლების მიმართ. მართლზომიერი და არამართლზომიერი მფლობელობა კი მიუთითებს ობიექტურად არსებულ ფაქტორებზე, რაც ვლინდება მფლობელობის სამართლებრივი საფუძვლის არსებობაში. ამრიგად, მართლზომიერი მფლობელია მესაკუთრე და ის პირები, რომელთა მფლობელობაც მესაკუთრის მფლობელობიდანაა ნაწარმოები. ნივთის მართლზომიერი მფლობელობა ვრცელდება მანამ, სანამ არსებობს მართლზომიერი ფლობის საფუძველი (იხ. სუსგ საქმე №ას-1009-970-2016, 23 დეკემბერი, 2016 წელი). მართლზომიერი ფლობის უფლება გამორიცხავს მესაკუთრის შესაძლებლობას, განახორციელოს სსკ-ის 172-ე მუხლით გათვალისწინებული უფლება, რაც შეესაბამება როგორც საქართველოს კონსტიტუციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპულ კონვენციას, ისე საერთაშორისო სასამართლო პრაქტიკას
18. მფლობელობის მართლზომიერების თვალსაზრისით, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ პრაქტიკაზეც (იხ. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე „საღინაძე და სხვები საქართველოს წინააღმდეგ“, განაცხადი N18768/05), სადაც ევროსასამართლომ მართლზომიერი მფლობელისგან ნივთის გამოთხოვა ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის N1 დამატებითი ოქმის პირველი მუხლისა და კონვენციის მე-8 მუხლის დარღვევად მიიჩნია. ევროსასამართლოს განმარტებით, „მფლობელობის“ ცნებას N1 დამატებითი ოქმის პირველი პუნქტის პირველი ნაწილის თვალსაზრისით, აქვს ავტონომი.მნიშვნელობა, რომელიც არ შემოიფარგლება მხოლოდ ფიზიკური ნივთების მესაკუთრეობით და დამოუკიდებელია ადგილობრივ კანონმდებლობაში არსებული ფორმალური კლასიფიკაციისაგან: გამოსაკვლევი საკითხი შემდეგში მდგომარეობს: შეიძლება თუ არა ჩაითვალოს, რომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების ერთიანობა განმცხადებელს ანიჭებს საკუთრების უფლებას იმ მატერიალურ ინტერესზე, რომელსაც იცავს აღნიშნული დებულება (იხ. mutatis mutandis, Zwierzyński v. Poland, no. 34049/96, § 63, ECHR 2001-VI). შესაბამისად, ისევე როგორც ფიზიკური ნივთები, კონკრეტული უფლებები და ინტერესი, რომლებიც წარმოადგენენ აქტივებს, შეიძლება ასევე ჩაითვალოს „მფლობელობად“ ამ დებულების საჭიროებებიდან გამომდინარე (იხ. Iatridis v. Greece [GC], no. 31107/96, §54, ECHR 1999-II, and Beyeler v. Italy [GC], no. 33202/96, § 100, ECHR 2000-I). „მფლობელობის“ ცნება არ იზღუდება „არსებულ მფლობელობად“, არამედ შეიძლება მოიცავდეს აქტივებს, მათ შორის მოთხოვნებს, რომლებთან დაკავშირებითაც განმცხადებელს შეუძლია იდავოს, რომ მას გააჩნია სულ მცირე გონივრული და „მართლზომიერი მოლოდინი“ იმისა, რომ შეძლებს საკუთრების უფლებით სარგებლობას (იხ., Prince Hans-Adam II of Liechtenstein v. Germany [GC], no. 42527/98, §83, ECHR 2001-VIII). „მოლოდინი“ მართლზომიერია, თუკი იგი ემყარება საკანონმდებლო დებულებას ან ნორმატიულ აქტს, რომელიც შეეხება საკუთრების ინტერესს (იხ. Kopecký v. Slovakia [GC], no. 44912/98, §§ 45-52, ECHR 2004-IX).
19. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე წინაპირობა, კასატორებს არ წარმოუდგენიათ იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არის არაკვალიფიცი.და დაუსაბუთებელი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
20. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
21. ამდენად, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის 70% – 105 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა
1. თამაზ და ლ.მ–ების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;
2. კასატორებს თ.მ–ს (პ/ნ N....) და ლ.მ–ს (პ/ნ N.....) დაუბრუნდეთ ლ.მ–ის მიერ 2023 წლის 5 ოქტომბრის №18843129684 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 (ას ორმოცდაათი) ლარის 70% – 105 (ას ხუთი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური
მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი
ე. გასიტაშვილი
