საქმე № ას-1522-2023 24 ივლისი, 2024 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მირანდა ერემაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - ააიპ „წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინების და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაცია“ (აპელანტი, მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „გ.გ“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 03 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ხელშეკრულებიდან გასვლა, საკუთრების უფლების აღდგენა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. 2014 2014 წლის 10 ივნისს ააიპ წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინებისა და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაციას (როგორც გამყიდველს, იპოთეკარს) და შპს „გ.გ–ს“ (როგორც მყიდველს) შორის დაიდო უძრავი ქონების გადახდის განვადებით ნასყიდობისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც გასხვისდა უძრავი ქონება, მდებარე - თბილისის ზღვაზე დიდ ყურესა და ზღვას შორის არსებული ნახევარკუნძული (უბანი 1/59), ს/კ ........, ფართობი 58 000 კვ.მ.

2. ხელშეკრულებით შეთანხმდა დავისთვის მნიშვენლობის მქონე შემდეგი ძირითადი პირობები: - ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება რეგისტრირდება მყიდველზე იმ ვალდებულებებით, რაც განსაზღვრულია წინამდებარე ხელშეკრულებით; - ხელშეკრულების ხელმოწერის დღიდან მყიდველისათვის 7 თვის ვადაში ნასყიდობის საგანზე მშენებლობის ნებართვის მიუღებლობის შემთხვევაში, ხელშეკრულება ავტომატურად უქმდება და ნასყიდობის საგანზე საკუთრების უფლება უბრუნდება გამყიდველს, თუ ეს გამოწვეულია მყიდველის ბრალეული ქმედებით; - ნასყიდობის საგნის ფასი განისაზღვრება ასაშენებელ მრავალფუნქციური სპორტულ- გამაჯანსაღებელი სასტუმრო კომპლექსში არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაცემული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებით (კ-2) სასარგებლო ფართის 10%- ით, რომელიც გამყიდველს გადაეცემა სასტუმრო კომპლექსის ოთახების სასარგებლო ფართის ან მხარეთა შეთანხმებით მისი ღირებულების სახით, რომელსაც წინამდებარე ხელშეკრულებით დადგენილი წესით მყიდველი გადასცემს გამყიდველს ნასყიდობის საგნის სანაცვლოდ; - მყიდველი ვალდებულებას იღებს განაშენიანების პროექტისა და მშენებლობის ნებართვის მიღებიდან ერთი თვის ვადაში დაიწყოს სამშენებლო სამუშაოები და დაწყებიდან მშენებლობის ნებართვით დადგენილი ვადების შესაბამისად 36 თვის განმავლობაში უზრუნველყოს ყოველი დასრულებული ნაგებობის ფარგლებში გამყიდველისთვის ნასყიდობის ფასის გადახდა წინამდებარე ხელშეკრულებით დადგენილი წესითა და პირობებით; - მყიდველის მხრიდან ამ ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულებების შესრულების მიზნით ნასყიდობის საგანი გამყიდველის სასარგებლოდ იტვირთება იპოთეკით ნასყიდობის ფასის სრულად გადახდამდე; - გამყიდველი კისრულობს ვალდებულებას, რომ ამ შეთანხმებით განსაზღვრული ნასყიდობის ფასის (59278 კვ.მ. 10%-ის პროპორციული) შესაბამისი სასტუმრო ოთახების ოდენობით მიღებისთანავე საკუთრების უფლებით გადასცემს მყიდველს გამყიდველის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას, რომელიც მდებარეობს ნასყიდობის საგნის მომიჯნავედ, კერძოდ უძრავ ქონებას (ს/კ ......), ფართობი 1278 კვ.მ. ხოლო გამყიდველის ამ ვალდებულების უზრუნველყოფის მიზნით იპოთეკით იტვირთება აღნიშნული ქონებაც.

3. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე N......საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ნივთი, მდებარე: ქ. თბილისი, ........ დიდ ყურესა და ზღვას შორის არსებული ნახევარკუნძული (ნაკვ. 1/59) (58000 კვ.მ) აღირიცხა მოპასუხე შპს ,,გ.გ–ის’’ საკუთრებაში, ხოლო იმავე მისამართზე N....საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ნივთი (1278 კვ.მ) დაიტვირთა იპოთეკით შპს ,,გ.გ–ის’’ სასარგებლოდ.

4. 2014 წლის 10 დეკემბრის შეთანხმებით ცვლილება შევიდა 10.06.2014 წლის ხელშეკრულებაში და მშენებლობის ნებართვისთვის განსაზღვრული 7 თვის ვადა გაიზარდა 3 თვით (საფუძვლად მიეთითა თვითმმართველობის არჩევნებთან დაკავშირებით კომისიის საქმიანობის შეჩერება).

5. 2014 წლის 25 ივლისს ააიპ „წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინებისა და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაციასა“ და შპს „გ.გ–ს“ შორის დაიდო ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულება, სადაც აღინიშნა, რომ საკადასტრო კოდით N.... მიწის ნაკვეთის გასწვრივ, ზღვის ზოლზე მდებარე, ასოციაციის ფაქტიურ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ასოციაციის მიერ დაკანონების შემთხვევაში მხარეები თანხმდებიან სამომავლო თანამშრომლობაზე, ამ ტერიტორიაზე საწყალოსნო სპორტული სკოლის მშენებლობისა და მისი ფუნქციონირების უზრუნველყოფაზე სპორტის ოლიმპიური საწყალონსო სახეობების განვითარებისთვის.

6. მოგვიანებით, 2015 წლის 26 ივნისის შეთანხმებით მხარეებმა კიდევ ერთხელ დაადასტურეს 25.07.2014 წლის ურთიერთშეთანხმების ხელშეკრულების პირობები, რაც გულისხმობდა მხარეთა შეთანხმებას განეხორციელებინათ საქმიანობა განაშენიანების რეგულირების გეგმის შესაბამისად ამ ტერიტორიაზე საწყალოსნო სპორტული სკოლის მშენებლობისა და საწყალოსნო სახეობების განვითარებისთვის.

7. 2014 წლიდან 2016 წლის სექტემბრამდე პერიოდში შპს „გ.გ–მა“ სანებართვო დოკუმენტაციის მოპოვების მიზნით განახორციელა მთელი რიგი მოქმედებები, რომელთა საფუძველზე ზოგ შემთხვევაში თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ზონალური საბჭოს გადაწყვეტილებებით გაიცა რეკომენდაციები, ან არ იქნა მოწონებული განმცხადებლის მიერ წარდგენილი მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები; ასევე თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მხრიდან მოხდა როგორც უარყოფითი, ასევე დადებითი გადაწყვეტილებების მიღება, მიღებული იქნა შუალედური გადაწყვეტილებებიც, ხოლო ზოგი განცხადება დარჩა განუხილველად.

8. სანებართვო დოკუმენტაციის მოპოვების პარალელურად, შპს „გ.გი“ ასევე ასოციაციის ფაქტიურ მფლობელობაში არსებულ, დაურეგისტრირებელ მიწის ნაკვეთზე პროექტს ამუშავებდა და სხვადასხვა უწყებებიდან თანხმობას იღებდა.

9. ზონალური საბჭოს მოთხოვნის საფუძველზე, სახელმწიფო და მუნიციპალური მიწების განაშენიანების რეგულირების გეგმაში შეტანისა და საერთო ინფრასტრუქტურის შექმნის მიზნით, თანხმობის მისაღებად შპს „გ.გ–მა“ მიმართა საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს და მიიღო შესაბამისი თანხმობა, თუმცა მოგვიანებით, მერიის ქონების მართვის სამსახურის მოთხოვნით აუცილებელი გახდა იმავე ქონებების აუქციონის წესით შეძენა.

10. ასევე, შპს „გ.გ–ის“ განცხადების საფუძველზე მოხდა საკადასტრო კოდით N....... და N.....მიწის ნაკვეთების მომიჯნავედ არსებული ნაკვეთებისთვის მისასვლელი გზის დადგენა (მოხდა მუნიციპალიტეტის მიწასთან ადგილმონაცვლელობა და წითელი ხაზების კორექტირება).

11. დამატებით, განხორციელდა ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადაცემული ტერიტორიის არქეოლოგიური კვლევა, ვინაიდან ტერიტორიაზე არსებობდა ბრინჯაოს ხანის სამარხები. გაფორმდა ხელშეკრულებები არქეოლოგებთან, ჩატარდა კონკრეტული სამუშაოები და მიღებული იქნა დადებითი შეფასება კულტურული მემკვიდრეობიდან.

12. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 12 დეკემბრის განკარგულებით მიღებულ იქნა თბილისის ზღვაზე, დიდ ყურესა და ზღვას შორის არსებულ ნახევარკუნძულზე (ს/კ ..... და ......) განაშენიანების რეგულირების გეგმის გეგმარებითი დავალება და გასატარებელი ღონისძიებების განხორციელება დაევალა სსიპ არქიტექტურის სამსახურს.

13. ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს 2015 წლის 30 აპრილის სხდომის ოქმით, თანხმობა გაიცა საკადასტრო კოდით ...... და ...... მიწის ნაკვეთებზე სპორტულ- გამაჯანსაღებელი სასტუმროსა და დასასვენებელი კომპლექსის განაშენიანების რეგულირების გეგმის პროექტზე. არქიტექტურის სამსახურის 12.06.2015 წლის გადაწყვეტილებით განმცხადებელს დაევალა კონკრეტული ხარვეზების გამოსწორება, ხოლო ამავე სამსახურის 2015 წლის 27 აგვისტოს ბრძანებით უარი ეთქვა დასახელებულ მიწის ნაკვეთებზე განაშენიანების რეგულირების გეგმის პროექტის შეთანხმებაზე.

14. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 19 თებერვლის განკარგულებით დამტკიცდა საკადასტრო კოდით N.......და N.....მიწის ნაკვეთებზე გამაჯანსაღებელი სასტუმრო და დასასვენებელი კომპლექსის განაშენიანების რეგულირების გეგმის (გრგ) პროექტი, ხოლო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 24 თებერვლის წერილით პროექტზე გაიცა თანხმობა.

15. ამ გადაწყვეტილებების მიღებას წინ უსწრებდა ზონალური საბჭოს გადაწყვეტილებები კონკრეტული რეკომენდაციების მიცემის შესახებ, შუალედური გადაწყვეტილებები, უარები, ასევე თანხმობები საზღვრების კორექტირებაზე.

16. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 16 აგვისტოს განკარგულებით დამტკიცდა საკადასტრო კოდით N.... და N..... მიწის ნაკვეთებზე გამაჯანსაღებელი სასტუმრო და დასასვენებელი კომპლექსის განაშენიანების რეგულირების გეგმის (გრგ) კორექტირებული პროექტი, ხოლო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 18 აგვისტოს წერილით პროექტზე გაიცა თანხმობა და შპს „გ.გს“ გადაეცა უფლებრივი ზონირების რუკა.

17. 2016 წლის 4 აგვისტოს ჩატარდა წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინებისა და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაციის გამგეობის კრება და ასოციაციამ მიიღო გადაწყვეტილება ხელშეკრულებიდან გასვლისა და უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების დაბრუნების შესახებ.

18. კრების ოქმის საფუძველზე ასოციაციამ 2019 წლის 19 აგვისტოს განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებული ვალდებულების შეწყვეტის რეგისტრაცია.

19. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2016 წლის 22 აგვისტოს გადაწყვეტილებით საკადასტრო კოდით N..... უძრავი ქონების მესაკუთრედ დარეგისტრირდა ააიპ წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინებისა და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაციის სახელზე.

20. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შპს „გ.გ–ის“ სარჩელი მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს (მესამე პირი ააიპ წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინებისა და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაცია) მიმართ და ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის 22.08.2016 წლის გადაწყვეტილება.

21. გადაწყვეტილება გასაჩივრდა ასოციაციის მიერ და საბოლოოდ უზენაესი სასამართლოს 2019 წლის 31 იანვრის განჩინებით უცვლელად იქნა დატოვებული.

22. უზენაესი სასამართლოს განჩინებით განიმარტა, რომ მხოლოდ ასოციაციის მიერ წარდგენილი კრების ოქმის საფუძველზე მარეგისტრირებელი ორგანო მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაედგინა შპს „გ.გ–ის“ მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულებათა ბრალეული შეუსრულებლობა და ხელშეკრულება ჩაეთვალა შეწყვეტილად.

23. სასამართლო დავის შემდგომ საკადასტრო კოდით N......... უძრავი ქონება აღირიცხა კვლავ შპს „გ.გის“ სახელზე და საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად უძრავ ქონებაზე რეგისტრირებულია 10.06.2014 წლის უძრავი ქონების გადახდის განვადებით ნასყიდობისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით ასოციაციის სასარგებლოდ შეთანხმებული იპოთეკის უფლება, ასევე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება.

24. სასამართლო დავის მიმდინარეობის პარალელურად, სანებართვო დოკუმენტაციის მოპოვების მიზნით, შპს „გ.გ–მა“ შეასრულა გარკვეული სამუშაოები, რომლის ფარგლებში არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 13 დეკემბერის გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა პროექტის შეთანხმებაზე, 2017 წლის 26 აპრილს გაიცა შუალედური გადაწყვეტილებები და 2017 წლის 18 აგვისტოს და 2017 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებებით მოხდა სასტუმროს ტიპის საცხოვრებელი სახლის ესკიზების წინასწარი შეთანხმება.

25. 2017 და 2018 წელს ასოციაციამ რამდენჯერმე მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სამსახურს და როგორც სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრემ მოითხოვა მასთან შეთანხმების გარეშე არ მომხდარიყო მუნიციპალიტეტის შესაბამის სამსახურებში სხვადასხვა სახის ქმედებები, ასევე მოითხოვა ამავე მიწის ნაკვეთებზე მანამდე მიღებული ყველა სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა (ძალადაკარგულად გამოცხადება).

26. უძრავ ქონებაზე საკუთრების დაბრუნების შემდგომ, სანებართვო დოკუმენტაციის მოპოვების მიზნით, შპს „გ.გ–მა“ არაერთხელ მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტს, რომლის ფარგლებშიც, ზოგიერთ განცხადებაზე თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მხრიდან მოხდა როგორც უარყოფითი, ასევე დადებითი გადაწყვეტილებების მიღება, მიღებული იქნა შუალედური გადაწყვეტილებებიც, ხოლო ზოგი განცხადება დარჩა განუხილველად, მათ შორის: - არქიტექტურის სამსახურის 29.05.2019 წლის ბრძანებით გაიცა ს/კ ..... მიწის ნაკვეთზე დამხმარე - ტექნიკური შენობის (დაცვის შენობა) მშენებლობის ნებართვა; - არქიტექტურის სამსახურის 10.07.2020 წლის ბრძანებით გაიცა ს/კ ..... მიწის ნაკვეთზე დამხმარე - ტექნიკური შენობის (დაცვის შენობა) მშენებლობის ახალი ნებართვა; - არქიტექტურის სამსახურის 27.05.2019 წლის ბრძანებით ს/კ ...... მიწის ნაკვეთზე გაიცა სატრანსპორმატოროს მშენებლობის ნებართვა და გაცემულად ჩაითვალა მშენებლობის სანებართვო მოწმობა.

27. არქიტექტურის სამსახურის მხრიდან დადგენილი ხარვეზების თუ შუალედური გადაწყვეტილებების მოთხოვნების შესაბამისად აუცილებელი გახდა სხვადასხვა უწყებებისთვის მიმართვა შესაბამისი თანხმობების მისაღებად, კერძოდ: ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს, მერიის გარემოს დაცვის საქალაქო სამსახურს, შსს საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურს.

28. „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის 39-18 დადგენილებით დამტკიცდა თბილისში მიწათსარგებლობის ახალი გენერალური გეგმა, რომლის საფუძველზეც შპს

29. „გ.გ–ის“ კუთვნილი საკადასტრო კოდით N........ და N........ მიწის ნაკვეთები მიეკუთვნა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონას.

30. აღნიშნული გეგმის დამტკიცებამდე არსებული, მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით კი საკადასტრო კოდით N........ და N....... მიწის ნაკვეთებზე ვრცელდებოდა სარეკრეაციო ზონა 2, სატრანსპორტო ზონა 1 და მცირედზე გარემოს დამცავი ზონა 3.

31. ახალი გენერალური გეგმის დამტკიცების შემდგომ, პროექტის შეთანხმების მიზნით შპს „გ.გ–მა“ რამდენჯერმე მიმართა არქიტექტურის სამსახურს. მათ შორის, 06.06.2020 წელს წარდგენილ განცხადებაზე არქიტექტურის სამსახურის 01.07.2020 წლისა და 06.07.2020 წლის გადაწყვეტილებით ეცნობა, რომ საჭირო იყო ფუნქციური ზონის ცვლილება განაშენიანების რეგულირების გეგმის შესაბამისად.

32. 2020 წლის 9 ივლისს შპს „გ.გ–მა“ განცხადებით მიმართ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა მოქმედი გენერალური გეგმით მინიჭებული ლანდშაფტური-სარეკრეაციო ზონა სარეკრეაციო ზონა 2-ით შეცვლა და საკადასტრო კოდით N....... და N...... მიწის ნაკვეთებზე საკრებულოს 19.02.2016 წლის N36 დადგენილებით დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმით გათვალისწინებული ფუნქციონური ზონის განსაზღვრა. განცხადებაზე მუნიციპალიტეტის მერიის შესაბამის სამსახურში მიმდინარეობს განხილვა.

33. .სასარჩელო მოთხოვნა და საფუძვლები

33.1. მოსარჩელემ მოითხოვა ხელშეკრულებიდან გასვლა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრების აღდგენის გზით.

33.2. მოპასუხემ ხელშეკრულებით შეთანხმებულ 7 თვიან ვადაში არათუ მშენებლობის ნებართვის, არამედ მშენებლობის ნებართვის მოპოვებისთვის საჭირო განაშენიანების რეგულირების გეგმის შეთანხმებაც ვერ შეძლო, რასაც იმ პერიოდისთვის მოქმედი კანონმდებლობით 2 კალენდარულ თვეზე მეტი არ სჭირდებოდა (საფუძველი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის N 4-13 გადაწყვეტილება ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენების და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ). განაშენიანების რეგულირების გეგმა 2016 წლის 24 თებერვალს მიიღო მოპასუხემ. მოსარჩელის განმარტებით, გრგ-ს მისაღებად წარდგენილი განაცხადი რამდენიმეჯერ დახარვეზდა, უარი ეთქვა იმ საფუძვლითაც, რომ არ იყო გათვალისწინებული გრგ-ს გეგმარებითი დავალებით დადგენილი მოთხოვნები, არ იყო გათვალისწინებული მომიჯნავე ნაკვეთების საკუთრებასთან დაკავშირებული იურიდიული საკითხები, პროექტის სპორტულ-გამაჯანსაღებელი კომპლექსის/სასტუმროს ნაცვლად საცხოვრებელი ფუნქციით დატვირთვა, არასათანადო სივრცითი დაგეგმარება, ლანდშაფტის გაუთვალისწინებლობა, განაშენიანების ეტაპობრიობის დაუდგენლობა და სხვა.

33.3. მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ არასწორი იყო მოპასუხის პოზიცია, თითქოს მომიჯნავე ნაკვეთებზე 25.07.2014 წელს და 26.06.2015 წელს დადებული შეთანხმებები გულისხმობდა 10.06.2014 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეთანხმებული ვადის გაგრძელებას, ვინაიდან აღნიშნული შეთანხმებებით გათვალისწინებული მიწის ნაკვეთები ნასყიდობის ხელშეკრულებასთან კავშირში არ იყო.

33.4. მოსარჩელემ დამატებით განმარტა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას საკუთრებაში გადაცემული მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონა იყო სარეკრეაციო, რაც მასზე ნაგებობის აღმართვის შესაძლებლობას იძლეოდა. დღეისთვის, „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების .შესახებ“ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის 39-18 დადგენილებით დამტკიცებული ახალი გენერალური გეგმის საფუძველზეც მიწის ნაკვეთები მიეკუთვნა ლანდშაფტურ- სარეკრეაციო ზონას. ზონალური ცვლილების გამო აკრძალულია მსგავსი ტიპის სამუშაოების წარმოება. ეს გარემოება გულისხმობს, რომ ხელშეკრულებით შეთანხმებული მიზნის (მრავალფუნქციური სპორტულ-გამაჯანსაღებელი სასტუმრო კომპლექსის მშენებლობა) მიღწევა შეუძლებელია, რის გამოც ასოციაციას აღარ აქვს ამ ხელშეკრულების შესრულების მიმართ ინტერესი.

33.5. მოსარჩელის განმარტებით, ყოველივე აღნიშნული მიუთითებდა მოპასუხის ბრალეულ ქმედებებზე, რაც მას უფლებას აძლევდა მოეთხოვა ხელშეკრულებიდან გასვლა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა.

34. მოპასუხის შესაგებელი

34.1. შპს „გ.გ–მა“ მშენებლობის ნებართვის მიუღებლობა ერთდროულად რამდენიმე ფაქტორს დაუკავშირა, რამაც, მისი განმარტებით, საბოლოო ჯამში გამოიწვია ის, რომ დღემდე მერიას ნებართვა არ აქვს გაცემული. კერძოდ, მოპასუხე ხელშემშლელ ფაქტორებად ასახელეს: მხარეებს შორის არსებულ სასამართლო დავას, სასამართლო დავამდე და დავის შემდგომ არქიტექტურის სამსახურის მიერ მიღებულ, ურთიერთგამომრიცხავ განკარგულება- გადაწყვეტილებებს, ასევე ზონალურ ცვლილებასთან დაკავშირებით მიღებულ საკანონმდებლო ცვლილებას. მოპასუხის დამატებით უთითებს, რომ მას შემდეგ რაც შესაძლებელი გახდა განაშენიანების რეგულირების გეგმის მიღება, ასოციაციამ მოითხოვა უფრო მეტი ფართი ვიდრე იყო შეთანხმებული, წინააღმდეგ შემთხვევაში შეწყვეტდა ხელშეკრულებას. ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, 1 კვ.მ. თეთრი კარკასის ღირებულება 250 აშშ დოლარს შეადგენდა, ხოლო მოპასუხის გაზრდილი მოთხოვნის შესაბამისად ღირებულება 1200 აშშ დოლარი გახდა, რაც კომპანიისთვის მიუღებელი იყო. აღნიშნული მოთხოვნა ემყარებოდა იმას, რომ მოპასუხის განმარტებით, მას ჰყავდა სხვა შემძენი.

34.2. დამაბრკოლებელ ფაქტორად პანდემიით გამოწვეულ შეზღუდვებსაც ასახელებს, რა დროსაც შეზღუდული იყო საქმიანობის განხორციელება.

34.3. რაც შეეხებოდა ზონალურ ცვლილებას, მოპასუხის განმარტებით, ზონალური ცვლილების შემდგომ არის ისეთი მოცემულობა, როცა გამორიცხულია შეთანხმებული პროექტით რაიმეს განხორციელება, რაც აბრკოლებს ხელშეკრულების პირობების შესრულებას, თუმცა მიმართა ურბანულ სამსახურს შეთანხმებული გრგ-ს ფარგლებში ზონის ცვლილების მოთხოვნით.

35. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

36. მოპასუხის სააპელაციო მოთხოვნა

ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

37. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 03 ოქტომბრის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაყვეტილება.

38. კასატორის მოთხოვნა

38.1. ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

38.2. სააპელაციო პალატას განჩინება უნდა დაეფუძნებინა მხარეების მიერ საქმეში წარმოდგენილი და საქმის განხილვის პროცესში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების კვლევაზე და შეეფასებინა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ განხორციელებული ქმედებების სათანადობა და საკმარისობა, რაც ვერ შესრულდა, რის გამოც, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია.

38.3. სასამართლომ სადავო ურთიერთობა მიიჩნია, როგორც ნარდობა და პოზიცია დააფუძნა ხელშეკრულებიდან გასვლის ზოგად ნორმებს, მაშინ, როდესაც უნდა გამოეყენებინა სპეციალური მოწესრიგების მუხლები. ასევე, მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების არსებითი პირობების გათვალისწინებით, სახეზე იყო უძრავი ქონების გადახდის განვადებით ნასყიდობისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, შესაბამისად, სასამართლოს ნასყიდობის ნორმებიც უნდა გამოეყენებინა.

38.4. სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ იმსჯელა სსკ-ის 405-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომელიც გამორიცხავს ხელშეკრულებიდან გასვლისთვის დამატებითი ვადის დაწესების აუცილებლობას, თუ მის დაწესებას აღარ ექნება რამე სახის შედეგი. მოცემულ შემთხვევაში კი, ხელშეკრულების დადებიდან გასულია 9 წელი, რა დროის განმავლობაშიც მოვალემ ვერ შეძლო მიღებული გრგ-ს ფარგლებში პროექტის შეთანხმება, ხოლო მიწის ნაკვეთის მიმართ შეცვლილია ფუნქციური ზონის სტატუსი, რაც გამორიცხავს მასზე სამშენებლო სამუშაოებს, ამასთან, 2016 წლის გრგ ვადის გასვლის გამო გაუქმდა, შესაბამისად, ცალსახაა, რომ არ არსებობს დამატებითი ვადის დაწესების აუცილებლობა, მით უფრო მაშინ, როდესაც თავად მოპასუხის განმარტებითაც, დამატებითი ვადის განსაზღვრის შემთხვევაშიც კი ვერ შესრულდება ვალდებულება.

38.5. კასატორი მიუთითებს, რომ წინა რეგულირებით, მიწის ნაკვეთი მიჩნეული იყო სარეკრეაციო ზონად, რაც იძლეოდა აღნიშნულ ტერიტორიაზე სპორტულ-გამაჯანსაღებელი სასტუმრო კომპლექსის მშენებლობის შესაძლებლობას, ხოლო ახალი ცვლილებების შედეგად, სტატუსი შეიცვალა, მიწას მიენიჭა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის სტატუსი, სადაც აიკრძალა რამე სახის მშენებლობა კონკრეტული გამონაკლისების გარდა.

38.6. 2019 წლის 20 მარტამდე დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმის საფუძველზე დაინტერესებული პირი ვალდებულია შეათანხმოს არქიტექტურული პროექტი არაუგვიანეს 2021 წლის 31 დეკემბრისა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, გრგ. მიიჩნევა ძალადაკარგულად. მოცემულ შემთხვევაში, რადგან აღნიშნული დავის წარმოება პირველი ინსტანციის სასამართლოში დასრულდა 2022 წლის 17 მაისს, რა პერიოდისთვისაც პროექტი ჯერ კიდევ შეუთანხმებელი იყო, 2016 წლის 24 თებერვლასა და 2016 წლის 18 აგვისტოს შეთანხმებული გრგ ითვლება ძალადაკარგულად. ასევე, ფუნქციური ზონის ცვლილების შემთხვევაში, ხელახლა იქნება გასავლელი მშენებლობის ნებართვის მოპოვების ყველა სტადია. აღნიშნულ 9 წლიან პერიოდში კი, მოვალემ მხოლოდ გრგ-ს შეთანმება შეძლო, რომელიც უკვე ძალადაკარგულია.

38.7. განჩინებაში განმარტებულია მშენებლობის ნებართვის მოპოვების მარებულირებელი ნორმები, თუმცა არაა დაზუსტებული ის კონკრეტული ნორმა, რომელიც განსაზღვრავს თუ ვინაა უფლებამოსილი მიმართოს არქიტექტურის სამსახურს კონკრეტული ეტაპის შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოების ინიცირების მოთხოვნით. განჩინებაში მითითებულია, „საფუძველსმოკლებულია მოსარჩელის პოზიცია, რომ მოპასუხეს იმთავითვე უნდა მოეთხოვა მშენებლობის ნებართვა“. ასეთი პოზიცია კი არსად ფიქსირდება. თავის მხრივ, მოპასუხე უფლებამოსილი იყო მიემართა არქიტექტურის სამსახურისთვის არა მშენებლობის ნებართვის, არამედ პროექტის შეთანხმების მიზნით. სასამართლო კი მიუთითებს, რომ მოწინააღმდეგე მხარე არ იყო უფლებამოსილი მიემართა ადმინისტრაციული ორგანოსთვის პროექტის შეთანხმების მიზნით, თუმცა იქვე აღნიშნავს, რომ მოპასუხე პროექტის შეთანხმების მიზნით მიმართავდა არქიტექტურის სამსახურს, ხოლო ეს უკანასკნელი განიხილავდა, რიგ შემთხვევებში შუალედურ გადაწყვეტილებებასაც იღებდა და არც ერთი მიმართვა არ დახარვეზებულა განმცხადებლის უფლებამოსილების ნაკლის საფუძველზე. ამასთან, სასამართლოს ვალდებულება უნდა ყოფილიყო მოპასუხის მიერ განხორციელებული ქმედებების საკმარისობის და სათანადობის კვლევა უზენაესი სასამართლოს 2019 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილების მიხედვით. სააპელაციო პალატამ სათანადოდ ვერ გამიჯნა პროქტის შეთანხმების და მშენებლობის ნებართვის მოპოვების სტადიების სპეციფიკა და მათი ინიცირების უფლებამოსილების მქონე პირთა წრე, ასევე ადმინისტრაციული ორგანოს კომპეტენციების კავშირი მიმდინარე სადავო საკითხებთან და არ შეაფასა მოპასუხის ბრალეულობის საკითხი არქიტექტურის სამსახურისთვის წარდგენილი დოკუმენტაციების სათანადოობისა და საკმარისობის მიხედვით.

38.8. სასამართლომ დაასკვნა, რომ შესრულების შეუძლებლობა დამოკიდებული იყო ადმინისტაციული ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებაზე, რაც სამშენებლო სამართლიდან არ გამომდინარეობს, რადგან არქიტექტურის სამსახურის კომპეტენცია მშენებლობის ნებართვის გაცემის საკითხებში ექვემდებარება კონკრეტულ ადმინისტრაციულ ნორმებს, რომელთა ზედმიწევნით დაცვის შემხვევაში ადმინისტრაციული ორგანო ვერ მიიღებდა აღნიშნული სამშენებლო ნორმების საწინააღმდეგო გადაწყვეტილებას, ხოლო თუ მიიღებდა, მოწინააღმდეგე მხარე ვალდებული იყო ემოქმედა შესაბამისად, ადმინისტაციული საჩივრის წარდგენის გზით, რაც მოპასუხის მიერ არ მომხდარა.

38.9. კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო პალატის ზემოაღნიშნულ მსჯელობას და დამატებით უთითებს, რომ ადმინისტრაციული დავის ფარგლებში წარდგენილ სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს არა ფუნქციური ზონის ცვლილება, არამედ ზონის ცვლილების შედეგად მიღებული ზიანის ანაზღაურება საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, რითაც დასტურდება, რომ მოწინააღმდეგე მხარე არ აპირებს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებას. ხოლო როგორც საკრებულომ განმარტა 2020 წლის 01 ოქტომბერს, მოპასუხის მოთხოვნა ფუნქციური ზონის ცვლილებაზე არ დაკმაყოფილდა, რაც არ გასაჩივრებულა.

38.10. მოპასუხე მხარემ მოსარჩელეს განუცხადა, რომ არ აპირებდა დაეცვა ხელშეკრულების არსებითი პირობა, რომლის თანახმად, განსაზღვრული ოდენობის ფართების ან შესაბამისი საბაზრო ღირებულებით ანაზღაურების ნაცვლად, ვალდებულების შესრულება უნდა განსაზღვრულიყო არა მიწის ნაკვეთებზე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადგენილი განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის, არამედ ერთი კონკრეტული პროექტის ფარგლებში მის მიერ განსაზღვრული კოეფიციენტის შესაბამისად, რაც მნიშვნელოვნად ამცირებს ნასყიდობის ფასს. ასეთი სახის ცვლილება კი საფუძველია ხელშეკრულებიდან გასვლის.

38.11. სააპელაციო პალატა უდავოდ დადგენილ გარემოებებად მიიჩნევს სამშენებლო ნებართვის მოპოვების მიზნით მოპასუხის მიერ მოქმედებების განხორციელებას, რასაც თითქოსდა მოყვა არქიტექტურის სამსახურის მიერ როგორც უარყოფითი, ისე დადებითი გადაწყვეტილებების მიღებაც, თუმცა, არ კონკრეტდება ზუსტად, რაში გამოიხატა გადაწყვეტილებების შინაარსი.

38.12. სასამართლო ვალდებული იყო შეეფასებინა მოპასუხის თითოეული ქმედება, მათ შორის, მოიცავს მოვალის მიერ ადმინისტრაციულ ორგანოებში დოკუმენტების წადგენის საკმარისობისა და სათანადობის შეფასებას, რაც სასამართლოებმა ზედაპირულად განახორციელეს. ხოლო, არქიტექტურის სამსახურის მიერ მიღებული შუალედური გადაწყვეტილებები გულისხმობდა განცხადების დახარვეზებას, რომელთა უმრავლესობაც შემდგომ ხარვეზის აღმოუფხვრელობის გამო რჩებოდა განუხილველად. თავის მხრივ, მოპასუხის მიერ არქიტექტურის სამსახურში წარდგენილი განცხადებების დაკმაყოფილებაც კი ვერ გამოიწვევდა სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულებას, რადგან განცხადებები გულისხმობდა მეორეხარისხოვანი ნაგებობების (ღობე, დაცვის ჯიხური...) აშენებას, არქიტექტურის სამსახური კი თავად უთითებდა, მოპასუხეს წარედგინა ერთი განცხადება ყველაზე მაღალი კლასის მიხედვით, რაც არ განხორციელდა.

38.13. კასატორის მოსაზრებით, დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მსჯელობა, რომ თითქოს მოპასუხემ პროექტი შეამუშავა დაურეგისტრირებელ მიწაზე და შემდგომ მოგვიანებით მიიღო თანხმობა, თუმცა მერიის ქონების მართვის სამსახურის მოთხოვნით აუცილებელი გახდა ქონების აუქციონის წესით შეძენა და ასევე დამატებით განხორციელდა ტერიტორიის არქეოლოგიური კვლევა. კასატორი მიუთითებს, რომ აღნიშნული გარემოებები არ დასტურდება წარდგენილი მტკიცებულებებით, მოპასუხეს წინასწარვე უნდა სცოდნოდა წინასაპროქტო-საძიებო კვლევების ჩატარების ვალდებულების შესახებ, რაც მის არაკომპეტენტურობაზე კიდევ ერთხელ მეტყველებს.

38.14. განჩინებაში მითითებულია, რომ თითქოს მოპასუხემ განცხადება წარადგინა თბილისის მერიის ურბანული განვთარების საქალაქო სამსახურში და მოითხოვა გენერალური გეგმით მინიჭებული ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის სარეკრეაციო ზონა 2-ით შეცვლა .... და ..... მიწის ნაკვეთებზე, რაზეც მიმდინარეობს განხილვა. სინამდვილეში, მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით ასეთი გარემოებები არ დგინდება. ასევე, თუნდაც დაწყებულიყო წარმოება, დღევანდელი მოცემულობით, იქნებოდა დასრულებული.

38.15. კასატორის განმარტებით, მერიის იურიდიული სამსახურიდან მიღებული ინფორმაციის თანახმად, მოპასუხის დავას მერიის წინააღმდეგ წარმოადგენს არა ფუნქციური ზონის ცვლილება (რაც ვალდებულების შესრულების საფუძველი იქნებოდა), არამედ ფუნქციური ზონის ცვლილების გამო ზიანის ანაზღაურება, აქედან გამომდინარე, ცალსახაა, მოპასუხე არ აპირებს შეასრულოს ვალდებულება.

38.16. კასატორის მოსაზრებით, მოპასუხეს ჰქონდა სრული შესაძლებლობა ამ პერიოდამდე გაევლო ნებართვის მოპოვების სამივე ეტაპი, თუმცა, 2016 წლის აგვისტოს მდგომარეობით, არსებობდა დამტკიცებული გრგ და 57-ე დადგენილების 38-ე მუხლი, რომელთა თანახმად პირველი ეტაპის გავლას არ საჭიროებდა. 206 წლიდან 11-ჯერ მიმართვის მიუხედავად, კვლავ არ არის გავლილი ნებართვის მე-2 ეტაპი - პროექტის შეთანხმება.

38.17. განჩინებაში მითითებულია, რომ კანონმდებლობა არ კრძალავს უკვე დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების მიხედვით სამშენებლო პროექტის შეთანხმებას. „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის N39-18 დადგენილების 73-ე მუხლის თანახმად, თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმები ექვემდებარება რევიზიას დადგენილებასთან თავსებადობის მიზნით, შესაბამისად, მტკიცება იმის, რომ 2016 წლის 18 აგვისტოს დამტკიცებული გრგ. რევიზიის გარეშე წარმოშობდა ფუნქციური ზონის ცვლილების მოთხოვნის უფლებას, არასწორია. ასევე, თუ კი დაინტერესებული პირი 2021 წლის 21 დეკემბრამდე არ შეათანხმებს არქიტექტურულ პროექტს, განაშენიანების რეგულირების გეგმა მიიჩნევა ძალადაკარგულად. რადგან, მოცემულ შემთხვევაში, პირველ ინსტანციაში წარმოება დასრულდა 2022 წლის 17 მაისს, ხოლო ამ პერიოდშიც შეთანხმება არ არსებობს, ძალადაკარგულად უნდა ჩაითვალოს 2016 წლის 24 თებერვლის და 2016 წლის 1 აგვისტოს შეთანხმებული გრგ., შესაბამისად, დასაზუსტებელია ფუნქციური ზონის საკითხი, ასევე, თავიდანაა გასავლელი მშენებლობის ნებართვის მოპოვების ყველა სტადია.

38.18. სასამართლომ ასევე არასწორად მიიჩნია, რომ შეუძლებელია ხელშეკრულების პირობების შესრულება, მანამ, სანამ არ იქნება მშენებლობის ნებართვა. კასატორი არ იზიარებს ამ მოსაზრებას, რადგან უკვე 9 წელია მოპასუხემ ვერ შეძლო ნებართვის მოპოვება, ხოლო გაუგებარია როდის და მერამდენედ უნდა იყოს ნებართვაზე უარი გაცემული, რომ სასამართლომ მიიჩნიოს ვალდებულების შესრულების თავის არიდებად.

38.19. რაც შეეხება საოქმო განჩინებას, კასატორი უთითებს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 19 სექტემბრის საოქმო განჩინებით უარი ითქვა დამატებითი მტკიცებულებების დართვას. კასატორის მოსაზრებით, ის დასაბუთება, რომ მტკიცებულებები არაა წარდგენილი არც პირველი ინსტანციის, ასევე არც სააპელაციო პალატის ახსნა-განმარტების ეტაპზე, არ შეესაბამება სიმართლეს. სასამართლო სხდომაზე (39.11.2021-ის სხდომაზე) მოპასუხემ იშუამდგომლა ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებასთან დაკავშირებით დამატებითი მტკიცებულებების წარმოდგენის შესახებ, რასაც მოსარჩელეც და სასამართლოც დაეთანხმა, მიუხედავად იმისა, რომ მთავარი სხდომა იყო. აღნიშნულით, მოსარჩელეს გაუჩნდა ლეგიტიმური მოლოდინი, რომ მტკიცებულებები იქნებოდა წარმოდგენილი, თუმცა მოპასუხეს არაფერი წარუდგენია, სწორედ ამიტომ, მოსარჩელემ თავად გადაწყვიტა აღნიშნული მტკიცებულებების წარმოდგენა. მოპასუხის მიერ მტკიცებულების წარუდგენლობის მიზეზი იმითაა განპირობებული, რომ მტკიცებულება ცალსახად მის საწინააღმდეგო პოზიციას ადასტურებს, რომ მოპასუხე ითხოვს ფუნქციური ზონის ცვლილების შედეგად მიღებული ზიანის ანაზღურებას, რაც მომავალში გამორიცხავს ფუნქციური ზონის ცვლილების მოთხონის წარდგენის შესაძლებლობას, მათ შორის სოციაციის მხრიდანაც.

38.20. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატის მოსაზრება, რომ მოსარჩელეს შეეძლო მტკიცებულებები არსებით განხილვამდე წარედგინა დაუსაუბუთებელია, რადგან მოსარჩელის მიმართვა საქალაქო სასამართლოში დარეგისტრირდა 2023 წლის 02 მაისს და პასუხი გაიცა 08 მაისს, ამასთან, უარი ითქვა ინფორმაციის გაცემაზე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოსა და თბილისის მერიის იურიდიული სამსახურების პასუხები, რომლებიც შეიცავდა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოებული ადმინისტრაციული დავისა და დავის საგნის შესახებ ინფორმაციას, გაიცა 2023 წლის 17 მაისსა და 01 ივნისს, შესაბამისად, სააპელციო სხდომის, 2023 წლის 16 მაისის შემდეგ, რა დროსაც შეუძებელი იყო მანამდე მტკიცებულებათა წადგენა.

39. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 10 იანვრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

40. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის, იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად, მივიდა დასკვნამდე, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

41. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხ-ზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური სან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

42. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

43. საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს, არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

44. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვთ წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო: ა) განსახილველ შემთხვევებში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ბ) სსსკ-ის 407.2-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსთვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

45. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის მართებულობის საკითხის შემოწმებამდე, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გამოკვლეული აქვს სამართლებრივი მნიშვნელობის მქონე ყველა ფაქტობრივი გარემოება, რომელიც მხარეთა მიერაა მითითებული შეჯიბრებითობისა და დისპოზიციურობის პრინციპების ფარგლებში, და რაც აუცილებელია საქმის სწორი იურიდიული კვალიფიკაციისათვის.

46. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ წინამდებარე საქმის მთავარ სამართლებრივ საკითხს წარმოადგენს, რამდენად აქვს უფლება მოსარჩელეს გავიდეს ხელშეკრულებიდან და მოითხოვოს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა იმ საფუძვლით, რომ მოპასუხემ მისი ბრალეული ქმედებით მასზე ნაკისრი ვალდებულებები (მშენებლობის ნებართვის მიღების შესახებ) სავარაუდოდ არ შეასრულა, რომელიც სავარაუდოდ გამოწვეული იყო სახელმწიფოს მიერ არგაცემული ნებართვის საფუძველზე, რაც ვალდებულების შესრულებას ნებართვის გაცემამდე შეუძლებელს ხდის, გახდეს ხელშეკრულებიდან გასვლის საფუძველი, როდესაც სახელმწიფოს მხრიდან ჯერ-ჯერობით მიმდინარეა გადაწყვეტილების მიღების საკითხი.

47. საკასაციო პალატა, პირველ რიგში აღნიშნავს, რომ სახელშეკრულებო ურთიერთობის ხასიათი გამომდინარეობს ნარდობიდთვის დამახასიათებელი მოწესრიგებიდან, რადგან შეთანხმების თანახმად, ერთი მხარე მიწაზე საკუთრების უფლების გადაცემის საფუძველზე მეორე მხარისგან, შესაბამისი სახის სამუშაოების შესრულების შემდგომ საკუთრებაში მიიღებს უძრავ ქონებას, შესაბამისად, დავის განხილვა უნდა მოხდეს ნარდობის მარეგულირებელი ნორმების გამოყენებით.

48. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, ხელშეკრულებიდან გასვლისა და გადაცემულის დაბრუნების მოთხოვნა სსკ-ის 629-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებიდან (ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. თუ ნარდობა ითვალისწინებს რაიმე ნაკეთობის დამზადებას და მენარდე მას ამზადებს თავის მიერ შეძენილი მასალით, მაშინ იგი შემკვეთს გადასცემს საკუთრებას დამზადებულ ნაკეთობაზე. თუ დამზადებულია გვაროვნული ნივთი, მაშინ გამოიყენება ნასყიდობის წესები), 352.1 (თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე 405-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უბრუნდებათ (ნატურით დაბრუნება), და 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადებიდან (თუ ხელშეკრულების ერთი მხარე არღვევს ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებას, მაშინ ხელშეკრულების მეორე მხარეს შეუძლია უარი თქვას ხელშეკრულებაზე ვალდებულების შესრულებისათვის მის მიერ დამატებით განსაზღვრული ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდეგ) გამომდინარეობს, ასევე, თუ ვალდებულების დარღვევის ხასიათიდან გამომდინარე, არ გამოიყენება დამატებითი ვადა, მაშინ დამატებითი ვადის განსაზღვრას უთანაბრდება გაფრთხილება. თუკი ვალდებულება მხოლოდ ნაწილობრივ დაირღვა, მაშინ კრედიტორს შეუძლია უარი თქვას ხელშეკრულებაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ვალდებულების დარჩენილი ნაწილის შესრულებამ მისთვის დაკარგა ინტერესი.

49. ხელშეკრულებიდან გასვლის მოთხოვნის კანონისმიერი წინაპირობებია: ა) ხელშეკრულების ნამდვილობა (უნდა აკმაყოფილებდეს გარიგების ნამდვილობის ზოგად პირობებს); ბ) ზოგადი წესის მიხედვით, მოვალის მხრიდან ხელშეკრულების მნიშვნელოვანი (არსებითი) დარღვევა (დარღვევა არსებითი ხასიათისაა, თუ მოვალის მხრიდან ძირითადი ვალდებულების დარღვევის გამო, ფაქტობრივი შესრულების დანიშნულებისამებრ გამოყენება შეუძლებელი ხდება ან იკარგება მომავალში მისი შესრულების იმედი ანდა კრედიტორს ეკარგება შესრულებისადმი ინტერესი); გ) ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ განცხადების გაკეთებით მონაწილე მთლიანად გადის ხელშეკრულებიდან, რადგანაც კანონით დაუშვებელია ხელშეკრულებიდან ნაწილობრივი გასვლა; დ) მიუხედავად ვალდებულების მნიშვნელოვანი დარღვევისა, მოვალეს არ შეუძლია კრედიტორს მოსთხოვოს ხელშეკრულების ძალაში დატოვება; ე) ვალდებულების დარღვევისათვის კრედიტორი მთლიანად ან უმთავრესად არ არის პასუხისმგებელი; ვ) მოთხოვნას არ უპირისპირდება შესაგებელი, რომელიც უკვე წარმოდგენილია ან წარდგენილი იქნება დაუყოვნებლივ მოვალის მიერ, თუკი კრედიტორი უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე (მაგალითად, შესაგებელი ვალდებულების გაქვითვაზე); ზ) სახეზეა კრედიტორის მიერ შესაგებელი იურიდიული მოქმედება – ხელშეკრულებიდან გასვლისათვის მოცემული გონივრული ვადა, თუ ხელშეკრულებით ასეთი ვადა არ ყოფილა დადგენილი – ანდა, თუ ვალდებულების დარღვევის ხასიათიდან გამომდინარე, არ გამოიყენება დამატებითი ვადა – გაფრთხილება (იხ.: მ. თოდუა/ჰ. ვილემსი, ვალდებულებითი სამართალი, თბილისი, 2006, 56; ჰ. ბიოლინგი / პ.ლუტრინგჰაუსი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ცალკეული მოთხოვნის საფუძვლების სისტემური ანალიზი, თბილისი, 2009, გვ. 39; შდრ: სუსგ №ას-1003-924-2017, 1.12.2017.პ.34; Nას-1166-2019, 06.04.2020; Nას-1516-2019, 26.06.2020წ.; Nას-606-2020, 6.11.2020წ.; Nას-612-2020; 11.03.2021წ.; Nას-141-2021, 27.05.2021წ.; Nას-742-2021; 2.12.2021წ.; Nას-885-2023, 3.10.2023წ.; Nას-1116-2023, 27.12.2023წ.; Nას-1130-2023, 21.01.2024წ.; Nას-211-2024, 26.04.2024წ. ).

50. სსკ-ის 401-ე მუხლის თანახმად, ვადა გადაცილებულად არ ჩაითვლება, თუკი ვალდებულება არ შესრულდა ისეთ გარემოებათა გამო, რაც მოვალის ბრალით არ არის გამოწვეული.

51. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სახელშეკრულებო ვალდებულების შეუსრულებლობა თავისთავად არ აფუძნებს ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლებას. შეუსრულებლობა გარკვეული ობიექტური მასშტაბით უნდა გაიზომოს. ზოგადად, ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლება წარმოიშობა, მიუხედავად იმისა, თუ რა ტიპის ვალდებულება დაირღვა. ვალდებულება, რომლის დარღვევაც ხელშეკრულებიდან გასვლის საფუძველს წარმოადგენს, უნდა იყოს ნამდვილი, ვადამოსული და უპრეტენზიო. თუ ვალდებულებები ჯერ კიდევ არ არის შესასრულებელი, მხარე ვერ გავა ხელშეკრულებიდან, რადგან მას არ ექნება ამის საფუძველი. ხელშეკრულებიდან გასვლის, როგორც მეორადი მოთხოვნის უფლების, საფუძვლები შეიძლება დაიყოს მატერიალურ და ფორმალურ ნაწილებად. მატერიალურში იგულისხმება ვალდებულების დარღვევა, ხოლო ფორმალურში - დამატებითი ვადის დაწესება (გაფრთხილება) და ხელშეკრულებაზე უარის თქმის შეტყობინება.

52. სსკ-ის 316-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება, 317-ე მუხლის მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან, 361-ე მუხლის თანახმად, ყოველი შესრულება გულისხმობს ვალდებულების არსებობას. ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას, 629-ე მუხლის მიხედვით, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს ვალდებულებას შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური.

53. სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ეს წესი არ მოქმედებს მაშინ, როცა მოვალეს არ ეკისრება პასუხისმგებლობა ვალდებულების დარღვევისათვის. მოვალის მიერ ვადის გადაცილებისას კრედიტორს შეუძლია დაუნიშნოს მოვალეს ვალდებულების შესრულებისათვის აუცილებელი დრო. მითითებული ნორმით დადგენილი წესი ასევე, გამორიცხავს, ვალდებულების დარღვევისთვის პირგასამტეხლოს დაკისრების შესაძლებლობასაც. ამავე კოდექსის მე-400 მუხლის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებად ითვლება, თუ: ა) შესრულებისათვის დადგენილ დროში ვალდებულება არ შესრულდება.

54. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ხელშეკრულებიდან გასვლის სამართლებრივი საფუძვლები მოცემულია ზემოაღნიშნულ სსკ-ის 405-ე მუხლის პირველ ნაწილში, რომლის თანახმად, ხელშეკრულებიდან გასვლის უპირველესი წინაპირობაა ვალდებულების დარღვევის არსებობა. თუ კი აღნიშნული მოცემულობა სახეზე არაა, ზედმეტია სხვა კუმულაციურ წინაპირობებზე საუბარი, შესაბამისად, სასამართლოსთვის მთავარი ამოსავალი წერტილია დადგინდეს რამდენადაა სახეზე ვალდებულების დარღვევა.

55. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის საფუძველზე, მოვალეს ევალებოდა საკუთრებაში მიღებული მიწის ნაკვეთის სანაცვლოდ, 7 თვის ვადაში მშენებლობის მისაღები მშენებლობის ნებართვის მიღება, მრავალფუნქციურ სპროტულ- გამაჯანსაღებელ სასტუმრო კომპლექსის აშენება და მოსარჩელისათვის შესაბამისი ფართის გადაცემა.

56. უდავოა, რომ მოპასუხე შპს „გ.გ–მა“ ვერ უზრუნველყო ხელშეკრულებით შთანხმებულ ვადაში ნებართვის მიღება და შესაბამისად შეთანხმებული შენობა- ნეგებობის აშენება, რაც აპელანტის მტკიცებით წარმოშობს ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლების წარმოშობას, რადგანაც ხელშეკრულების არსებით პირობას წარმოადგენდა შენობა-ნაგებობის აშენება და სანაცვლო ქონების მოსარჩელისათვის გადაცემა. აპელანტის პოზიციის საწინააღმდეგო, მოპასუხე/მოწინააღმდეგე მხარე მიუთითებს ბრალის არ არსებობაზე და შესაბამისად გაუმართლებლად მიიჩნევს ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლების რეალიზებას.

57. ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები უკვე ქმნის მოცემულობას, რომ მოვალემ ვერ შეძლო ვალდებულების შესრულება, თუმცა, ამასთან, აუცილებელია დადგინდეს ბრალეულობის საკითხიც, რადგან ვალდებულების შეუსრულებლობისას მოვალეს პასუხისმგებლობა მხოლოდ იმ შემთხვევაში ეკისრება, როდესაც ბრალეულად არ ასრულებს მას, რაც ქმნის ხელშეკრულებიდან გასვლისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის კანონისმიერ საფუძველს.

58. მოცემულ შემთხვევაშიც, მთავარი სადავო საკითხია ბრალეულობის დადგენა, თუ რამდენადაა მოპასუხე ბრალეული და პასუხისმგებელი ვალდებულების შეუსრულებლობაზე. საკასაციო პალატა ამ კუთხით მიუთითებს, რომ ბარლეულობის მტკიცების ტვირთი მოსარჩელეს ავალდებულებს დაასაბუთოს ასეთი ფაქტის არსებობა, რომ მოვალის უშუალო ბრალით იქნა გამოწვეული ვალდებულების შეუსრულებლობს ფაქტი. ამ გაგებით, პალატა განმარტავს, რომ კანონით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი) გათვალისწინებულია თითოეული მხარის ვალდებულება მიუთითოს სასარჩელო მოთხოვნა, ფაქტები და წარმოადგინოს დასახელებული ფაქტის დამადასტურებელი კანონით გათვალისწინებული მტკიცებულებები. მითითებული წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო სამართალში დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპის გამოვლინებას. მტკიცებულებათა შეფასებისას სასამართლოს ექმნება შინაგანი რწმენა, რომელსაც საფუძვლად უდებს გადაწყვეტილებას. ამდენად, სასამართლო სადავო გარემოებათა არსებობა-არარსებობის დადგენისას ინდივიდუალურად და ერთობლიობაში აფასებს საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, რის შედეგად აყალიბებს თავის შინაგან რწმენას გამოსაკვლევი საკითხის მიმართ. შინაგანი რწმენის ჩამოყალიბება მოსამართლის მიერ ხდება არა სუბიექტურად, არამედ ობიექტური მიუკერძოებლობის კონტექსტში შესწავლილი მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. მართლმსაჯულების მიზანი მტკიცებულებათა ერთობლივი ანალიზის, მათი ობიექტური და სრულყოფილი შესწავლის შედეგად ჭეშმარიტების უტყუარად გამორკვევაა იმგვარად, რომ დადგენილი გარემოება არ ემყარებოდეს მხოლოდ ვარაუდს, არამედ განპირობებული იყოს საქმის მასალების ერთობლივი ანალიზით. ამდენად, კანონის მითითებული დანაწესიდან გამომდინარე, სწორედ სასამართლოს პრეროგატივაა მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ამა თუ იმ მტკიცებულების საფუძველზე სადავო გარემოების დადგენის ან უარყოფის საკითხის განსაზღვრა.

59. წინამდებარე შემთხვევაში, კასატორის დასაბუთება დაფუძნებულია იმას, რომ კომპანიამ ხელშეკრულებით შეთანხმებულ 7 თვიან ვადაში არათუ მშენებლობის ნებართვის, არამედ მშენებლობის ნებართვის მოპოვებისთვის საჭირო განაშენიანების რეგულირების გეგმის შეთანხმებაც ვერ შეძლო, რასაც იმ პერიოდისთვის მოქმედი კანონმდებლობით 2 კალენდარულ თვეზე მეტი არ სჭირდებოდა (საფუძველი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის N 4-13 გადაწყვეტილება ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენების და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ). განაშენიანების რეგულირების გეგმა 2016 წლის 24 თებერვალს მიიღო მოპასუხემ. მოსარჩელის განმარტებით, გრგ-ს მისაღებად წარდგენილი განაცხადი რამდენჯერმე დახარვეზდა, უარი ეთქვა იმ საფუძვლითაც, რომ არ იყო გათვალისწინებული გრგ-ს გეგმარებითი დავალებით დადგენილი მოთხოვნები, არ იყო გათვალისწინებული მომიჯნავე ნაკვეთების საკუთრებასთან დაკავშირებული იურიდიული საკითხები, პროექტის სპორტულ გამაჯანსაღებელი კომპლექსის/სასტუმროს ნაცვლად საცხოვრებელი ფუნქციით დატვირთვა, არასათანადო სივრცითი დაგეგმარება, ლანდშაფტის გაუთვალისწინებლობა, განაშენიანების ეტაპობრიობის დაუდგენლობა და სხვა. მოსარჩელემ (კასატორმა) დამატებით განმარტა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას საკუთრებაში გადაცემული მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონა იყო სარეკრეაციო, რაც მასზე ნაგებობის აღმართვის შესაძლებლობას იძლეოდა. დღეისთვის, „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების .შესახებ“ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის 39-18 დადგენილებით დამტკიცებული ახალი გენერალური გეგმის საფუძველზეც მიწის ნაკვეთები მიეკუთვნა ლანდშაფტურ- სარეკრეაციო ზონას. ზონალური ცვლილების გამო აკრძალულია მსგავსი ტიპის სამუშაოების წარმოება. ეს გარემოება გულისხმობს, რომ ხელშეკრულებით შეთანხმებული მიზნის (მრავალფუნქციური სპორტულ-გამაჯანსაღებელი სასტუმრო კომპლექსის მშენებლობა) მიღწევა შეუძლებელია, რის გამოც ასოციაციას აღარ აქვს ამ ხელშეკრულების შესრულების მიმართ ინტერესი.

60. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ვალდებულებითი სამართალი ეყრდნობა უზოგადეს წესს _ „pacta sunt servanda“ („ხელშეკრულება უნდა შესრულდეს“), რომლის თანახმად, ხელშეკრულების მხარემ, რომელმაც იკისრა ვალდებულება, უნდა შეასრულოს მისივე ნებით შეთანხმებული უფლება-მოვალეობები. შესრულების ვალდებულება, პირველ რიგში, ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ შედეგს გულისხმობს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას (იხ. ს.უ.ს.გ. №ას-925-2022, 30.09.2022წ). ხსენებული პრინციპის მიუხედავად, სამოქალაქო ბრუნვისთვის უცხო არ არის გარემოებათა იმგვარი ცვლილება, რომელიც ხელშეკრულების განუხრელად შესრულებას ხდის შეუძლებელს ან აქცევს იმდენად მძიმე და არაგონივრულ ტვირთად, რომ შესრულების მოთხოვნა ეწინააღმდეგება სამოქალაქო ურთიერთობის ქვაკუთხედს _ კეთილსინდისიერებისა და სამართლიანობის პრინციპებს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 401-ე მუხლის მიხედვით, ვადა გადაცილებულად არ ჩაითვლება, თუკი ვალდებულება არ შესრულდა ისეთ გარემოებათა გამო, რაც მოვალის ბრალით არ არის გამოწვეული.

61. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიუთითებს, რომ თუ კი სახეზეა 401-ე მუხლით განსაზღვრული გამონაკლისი, რაც გულისხმობს ვალდებულების შესრულების შეუძლებლობას, ავტომატურად გამოირიცხება მოვალის ბრალეულობა ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო, შესაბამისად, გამოირიცხება 405-ე და 352-ე მუხლების კუმულაციური გამოყენებით გათვალიწინებული შესაძლებლობა ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ, რადგან სწორედ მოვალის მიერ ვალდებულების ბრალეულ შეუსრულებლობის შემთხვევაში ხდება კრედიტორი უფლებამოსილი გავიდეს ხელშეკრულებიდან.

62. განსახილველ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარემ პასუხისმგებლობის გამორიცხვის მიზეზად მშენებლობის ნებართვის მიუღებლობა ერთდროულად რამდენიმე ფაქტორს დაუკავშირა, რამაც, მისი განმარტებით, საბოლოო ჯამში გამოიწვია ის, რომ დღემდე მერიას ნებართვა არ აქვს გაცემული. კერძოდ, მოპასუხე ხელშემშლელ ფაქტორებად ასახელეს: მხარეებს შორის არსებულ სასამართლო დავას, სასამართლო დავამდე და დავის შემდგომ არქიტექტურის სამსახურის მიერ მიღებულ, ურთიერთგამომრიცხავ განკარგულება- გადაწყვეტილებებს, ასევე ზონალურ ცვლილებასთან დაკავშირებით მიღებულ საკანონმდებლო ცვლილებას. მოპასუხე დამატებით უთითებს, რომ მას შემდეგ, რაც შესაძლებელი გახდა განაშენიანების რეგულირების გეგმის მიღება, ასოციაციამ მოითხოვა უფრო მეტი ფართი ვიდრე იყო შეთანხმებული, წინააღმდეგ შემთხვევაში შეწყვეტდა ხელშეკრულებას. ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, 1 კვ.მ. თეთრი კარკასის ღირებულება 250 აშშ დოლარს შეადგენდა, ხოლო მოპასუხის გაზრდილი მოთხოვნის შესაბამისად ღირებულება 1200 აშშ დოლარი გახდა, რაც კომპანიისთვის მიუღებელი იყო. აღნიშნული მოთხოვნა ემყარებოდა იმას, რომ მოპასუხის განმარტებით, მას ჰყავდა სხვა შემძენი. ასევე, დამაბრკოლებელ ფაქტორად პანდემიით გამოწვეულ შეზღუდვებიცაა დასახელებული, რა დროსაც შეზღუდული იყო საქმიანობის განხორციელება. დამატებით, მოწინააღმდეგე მხარე მიუთითებს, რომ ზონალური ცვლილების შემდგომ არის ისეთი მოცემულობა, როცა გამორიცხულია შეთანხმებული პროექტით რაიმეს განხორციელება, რაც აბრკოლებს ხელშეკრულების პირობების შესრულებას, თუმცა მიმართა ურბანულ სამსახურს შეთანხმებული გრგ-ს ფარგლებში ზონის ცვლილების მოთხოვნით.

63. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომელთა თანახმად, ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების შემდგომ მხარეთა შეთანხმებით მოხდა 7 თვიანი ვადის დამატებით 3 თვით გაგრძელება (10.04.2015 წლამდე). ასევე უდავოა, რომ 25.07.2014 წლის ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ საკადასტრო კოდით N.....მიწის ნაკვეთის გასწვრივ, ზღვის ზოლზე მდებარე, ასოციაციის ფაქტიურ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ასოციაციის მიერ დაკანონების შემთხვევაში მხარეები თანხმდებიან სამომავლო თანამშრომლობაზე, ამ ტერიტორიაზე საწყალოსნო სპორტული სკოლის მშენებლობისა და მისი ფუნქციონირების უზრუნველყოფაზე სპორტის ოლიმპიური საწყალონსო სახეობების განვითარებისთვის, ხოლო მოგვიანებით, 2015 წლის 26 ივნისის შეთანხმებით მხარეებმა კიდევ ერთხელ დაადასტურეს 25.07.2014 წლის ურთიერთშეთანხმების ხელშეკრულების პირობები, რაც გულისხმობდა მხარეთა შეთანხმებას განეხორციელებინათ საქმიანობა განაშენიანების რეგულირების გეგმის შესაბამისად ამ ტერიტორიაზე საწყალოსნო სპორტული სკოლის მშენებლობისა და საწყალოსნო სახეობების განვითარებისთვის. განაშენიანების რეგულირების გეგმა კი კომპანიას უნდა მიეღო ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეთანხმებული პროექტის ფარგლებში. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მ შემთხვევაში, მართალია, სახელშეკრულებო ვადა გავიდა, თუმცა მოსარჩელე თანახმა იყო ხელშეკრულების გაგრძელებისა და არსებითი პირობების შენარჩუნეაზე, ასევე, ცხადია, რომ მომიჯნავე აკვეთების მიმართ არსებული იურიდიული მოუწესრიგებლობა გახდა კომპანიის დაბრკოლების მიზეზი იმისთვის, რომ წარედგინა განაცხადი გრგ-ის მიღების შესახებ.

64. ქვედა ინსტანციის სასამართლოში დადგინდა, რომ ნასყიდობის საგანზე აუცილებელი იყო არქეოლოგიური კველვების ჩატარება, ასევე, მოწინააღმდეგე მხარე ამუშავებდა ასევე ასოციაციის ფაქტიურ მფლობელობაში არსებულ, დაურეგისტრირებელ მიწის ნაკვეთზე პროექტს და სხვადასხვა უწყებებიდან თანხმობის მიღებას.

65. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგინდა, რომ ზონალური საბჭოს მოთხოვნის საფუძველზე, სახელმწიფო და მუნიციპალური მიწების განაშენიანების რეგულირების გეგმაში შეტანისა და საერთო ინფრასტრუქტურის შექმნის მიზნით, თანხმობის მისაღებად შპს „გ.გ–მა“ მიმართა საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს და მიიღო შესაბამისი თანხმობა, თუმცა მოგვიანებით, მერიის ქონების მართვის სამსახურის მოთხოვნით აუცილებელი გახდა იმავე ქონებების აუქციონის წესით შეძენა. ასევე, შპს „გ.გ–ის“ განცხადების საფუძველზე მოხდა საკადასტრო კოდით N..... და N..... მიწის ნაკვეთების მომიჯნავედ არსებული ნაკვეთებისთვის მისასვლელი გზის დადგენა (მოხდა მუნიციპალიტეტის მიწასთან ადგილმონაცვლელობა და წითელი ხაზების კორექტირება). აღნიშნულ ქმედებებთან ერთად, შპს „გ.გ–ი“ მიმართავდა ქალაქ თბილისის მერიის შესაბამის სამსახურებს, რათა პირველ ეტაპზე მომხდარიყო განაშენიანების რეგულირების გეგმის პროექტის დამტკიცება. აღნიშნულ ფაქტს ადასტურებს ამ პერიოდში თბილისის არქიტექტურის სამსახურისა და ზონალური საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებები, მათ შორის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 12.10.2014 წლის განკარგულება, რომლითაც მიღებული იქნა განაშენიანების რეგულირების გეგმის გეგმარებითი დავალება და სსიპ არქიტექტურის სამსახურს დაევალა შესაბამისი ღონისძიებების გატარება. თავად განაშენიანების რეგულირების გეგმის პროექტზე თანხმობა 24.02.2016 წელს გაიცა, ხოლო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 18 აგვისტოს წერილით გაიცა თანხმობა გრგ-ს კორექტირებულ პროექტზე და შპს „გ.გ–ს“ გადაეცა უფლებრივი ზონირების რუკა.

66. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის მსჯელობას, რომლის თანახმად, ხელშეკრულების დადებისას მოქმედი ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების პირველი მუხლის თანახმად, ეს დადგენილება მოიცავს საქართველოს ტერიტორიაზე მშენებლობის ნებართვასთან დაკავშირებულ საჯარო სამართლებრივ ურთიერთობათა რეგულირების სფეროს. კერძოდ, არეგულირებს საქართველოს ტერიტორიაზე მშენებლობის ნებართვის გაცემის, სანებართვო პირობების შესრულებისა და შენობა-ნაგებობის ექსპლუატაციაში მიღების პროცესს. დასახელებული დადგენილების მე-3 მუხლის 43-ე პუნქტის თანახმად, მშენებლობის ნებართვა არის განსაკუთრებული იერარქიის ნებართვა, როგორც წესი, იყოფა სამ ურთიერთდამოკიდებულ, მაგრამ ადმინისტრაციული წარმოების თვალსაზრისით დამოუკიდებელ სტადიად: I სტადია – ქალაქთმშენებლობითი პირობების დადგენა (მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცება); II სტადია – არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმება(არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეთანხმება); III სტადია – მშენებლობის ნებართვის გაცემა. ამავე დადგენილების 37.1 მუხლის თანახმად, მშენებლობის ნებართვა გაიცემა სამ სტადიად, რომელთაგან თითოეულზე მიმდინარეობს დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული წარმოება, მხოლოდ წინა სტადიით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების დასრულებისა და დადებითი ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის გამოცემის შემდეგ, შეუძლია ნებართვის მაძიებელს მოითხოვოს შემდგომი სტადიის ადმინისტრაციული წარმოების დაწყება.

67. ზემოაღნიშნულის საფუძველზე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების ერთ-ერთი არსებითი პირობა იყო არქიტექტურის სამსახურის მიერ მშენებლობის შესაბამისი ნებართვის გაცემა. მხარეები ამ პირობის მიმართ იყვნენ დამოკიდებული, როგორც სამომავლო მოვლენაზე, რადგან, გადაწყვეტილების მიღებისას ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ხელმძღვანელის დისკრეციულობით უნდა ყოვილიყო ნებართვა გაცემული, რაც გამორიცხავს გადაწყვეტილების წინასწარ ცოდნას, თუმცა, აღნიშნული მოცემულობა არ გამორიცხავს მოპასუხის ვალდებულებას, დისკრეციული გადარწყვეტილების მიღებისას განახორციელოს ისეთი სახის კვალიფიციური ქმედებები, რომლებიც როგორც მინიმუმ დამაკმაყოფილებელი უნდა იყოს გადაწყვეტილების მიღების პროცესში მისი დადებითად გადაწყვეტისთვის, მაგალითად, დასაბუთების ხარისხი და ასე შემდეგ, რომელიც გულისხმობს იმას, რომ მხარე ვალდებული იყო შესაბამისი ღონისძიებები გაეტარებინა, რაც მის ნაწილში არსებულ პასუხისმგებლობას დააკმაყოფილებდა. საკასაციო პალატის მოსაზრებით კი მოსარჩელის მხარეს არსებული საპირისპიროს დამტკიცების პირველადი მტკიცების ტვირთი ვერ დაიძლია.

68. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატაც მიიჩნევს, რომ მხარეთა შორის არსებული ვალდებულების შესრულება,, პირველ რიგში, დამოკიდებული იყო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გასაცემ ნებართვაზე, რაც ამ დროისთვის ჯერ კიდევ არ არის გადაწყვეტილი, შესაბამისად, მოვალის პასუხისმგებლობა გამოირიცხება, მით უმეტეს იმ ვითარებაში, როდესაც ერთხელ უკვე, სწორედ ამ მიზეზით, კრედიტორმა გადაწია ვალდებულების შესრულების თარიღი.

69. დამატებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომლის თანახმად, არ იქნა გაზიარებული მოსარჩელის პოზიციას რომლის თანახმად, ამ პერიოდში მოპასუხე უფლებამოსილი იყო დაეწყო მშენებლობის ნებართვასთან დაკავშირებული ადმინისტრაციული წარმოება. უდავოა, რომ გრგ-ს კორექტირებული პროექტის დამტკიცებიდან რამდენიმე დღეში ასოციაციამ, ჩატარებული კრების ოქმის საფუძველზე საჯარო რეესტრს მოსთხოვა ხელშეკრულებიდან გასვლის საფუძვლით უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების დაბრუნება, რაც საჯარო რეესტრის 22.08.2016 წლის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება გასაჩივრდა შპს „გ.გ–ის“ მხრიდან და საქმეზე საბოლოო შედეგი დადგა 2019 წლის 31 იანვარს. აღნიშნულ პერიოდში უძრავ ქონებაზე რეგისტრირებული იყო ასოციაციის საკუთრების უფლება, უძრავ ქონებაზე სადავო იყო საკუთრების უფლების საკითხი და მესაკუთრის თანხმობის გარეშე შპს „გ.გ–ი“ მოკლებული იყო შესაძლებლობას, სამშენებლო პროექტის შეთანხმების მიზნით მიემართა არქიტექტურის სამსახურისთვის. აღსანიშნავია, რომ ამ პერიოდში შპს „გ.გ–მა“ განახორციელა გარკვეული ქმედებები, რომლის ფარგლებში არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 13 დეკემბერის გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა პროექტის შეთანხმებაზე, 2017 წლის 26 აპრილს გაიცა შუალედური გადაწყვეტილებები და 2017 წლის 18 აგვისტოს და 2017 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებებით მოხდა სასტუმროს ტიპის საცხოვრებელი სახლის ესკიზების წინასწარი შეთანხმება. რაც შეეხება უძრავ ქონებაზე შპს „გ.გ–ის“ საკუთრების უფლების დაბრუნების შემდგომ პერიოდს, მშენებლობის ნებართვის გაცემა დააბრკოლა ახალი გენერალური გეგმის მიღებამ, რომლის თანახმად, საკადასტრო კოდით N........ და N...... მიწის ნაკვეთები მიეკუთვნა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონას, რაც რადიკალურად განსხვავდებოდა მანამდე არსებული ზონალური დაყოფისგან. ზონალური ცვლილებით გამოწვეულ სამშენებლო შეზღუდვებზე მითითებით მოსარჩელე განმარტავს, რომ ხელშეკრულების შესრულების მიმართ ინტერესი აღარ აქვს.

70. ზემოაღნიშნულის პარალელურად, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ზონალური ცვლილებების მიუხედავად, კანონით არაა აკრძალული უკვე დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმის მიხედვით სამშენებლო პროექტის შეთანხმება, ამასთან შპს „გ.გ–ს“ მოთხოვნილი აქვს შეთანხმებული გრგ-ს ფარგლებში ზონალური ცვლილება, რაზეც ადმინისტრაციული წარმოება დასრულებული არ არის, შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ჯერ-ჯერობით სახეზე არ არის ისეთი მოცემულობა, რომელიც აპრიორულად აკრძალავდა მშენებლობას, ამიტომ ამ საფუძვლით სახეზეა ვალდებულების დროებითი შესრულების შეუძლებლობა, რომლის დასრულებაც დამოკიდებულია ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებაზე, გასცემს თუ არა ნებართვას. აქედან გამომდინარე, ხელშეკრულებიდან გასვლისთვის აუცილებელი კრიტერიუმი, მოვალის მიერ ვალდებულების ბრალეულად შეუსრულებლობა სახეზე არაა, რაც გამორიცხავს სარჩელის დაკმაყოფილებას.

71. სსსკ-ის 372-ე მუხლის თანახმად, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის, ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით. სსსკ-ის 207-ე მუხლის თანახმად, საქმის სასამართლოს მთავარ სხდომაზე განხილვის დღეს მოსამართლე ნიშნავს იმ გონივრული ვარაუდით, რომ მხარეებს შესაძლებლობა ჰქონდეთ, მოემზადონ ზეპირი შეჯიბრისათვის.

72. საკასაციო პალატამ ერთ-ერთ საქმეზე აღნიშნა, რომ სსსკ-ის 201-ე მუხლის მეოთხე და მეხუთე ნაწილების თანახმად, „პასუხში (შესაგებელში) სრულყოფილად და თანამიმდევრობით უნდა იყოს ასახული მოპასუხის მოსაზრებები სარჩელში მითითებულ თითოეულ ფაქტობრივ გარემოებასა და მტკიცებულებასთან დაკავშირებით. თუ მოპასუხე არ ეთანხმება სარჩელში მოყვანილ რომელიმე გარემოებას, იგი ვალდებულია მიუთითოს ამის მიზეზი და დაასაბუთოს შესაბამისი არგუმენტაციით; წინააღმდეგ შემთხვევაში მას ერთმევა უფლება, შეასრულოს ასეთი მოქმედება საქმის არსებითად განხილვის დროს. მოპასუხე ვალდებულია, პასუხს დაურთოს მასში მითითებული ყველა მტკიცებულება. თუ მოპასუხეს საპატიო მიზეზით არ შეუძლია პასუხთან ერთად მტკიცებულებათა წარდგენა, იგი ვალდებულია, ამის შესახებ მიუთითოს პასუხში. წინააღმდეგ შემთხვევაში მოპასუხეს ერთმევა უფლება, შემდგომში წარადგინოს მტკიცებულებები)

73. სსსკ-ის 134-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახამად, წერილობით მტკიცებულებებს წარმოადგენს აქტები, საბუთები, საქმიანი და პირადი ხასიათის წერილები, რომლებიც შეიცავს ცნობებს საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებათა შესახებ.

74. მოპასუხის მიერ ამ უფლების განუხორციელებლობა, სსსკ-ის 206-ე მუხლის შესაბამისად, ართმევს მას უფლებას, შეასრულოს ასეთი მოქმედება ამ საქმის არსებითად განხილვის დროს (ანუ, სასამართლოს სხდომაზე მხარისაგან მტკიცებულების მიღება აღარ ხდება). ამ შემთხვევისათვის სხვა რაიმე სპეციალურ შედეგს კანონი არ ადგენს“ (შდრ. სუსგ დიდი პალატის გადაწყვეტილება საქმეზე №ას-664-635-2016, 02 მარტი, 2017, პ.201).

75. სსსკ-ის 219-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მხარეები შეზღუდული არიან, ახსნა-განმარტების მოსმენისას წარადგინონ ახალი მტკიცებულებები ან მიუთითონ ახალ გარემოებებზე, რომელთა შესახებაც არ ყოფილა მითითებული სარჩელსა თუ შესაგებელში ან საქმის მომზადების სტადიაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მათ შესახებ თავის დროზე საპატიო მიზეზით არ იყო განცხადებული.

76. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორის პრეტენზია მტკიცებულებების დაშვებაზე უარის თქმის შესახებ წარდგენილია იმ მოტივით, რომ რადგან მოპასუხე მხარეს ჰქონდა იგივე მტკიცებულების წარმოდგენის შესაძლებლობა, რაც მან არ ამოიყენა, მოსარჩელეს უტოვებს უფლებას თავად წარადგინოს ეს მტკიცებულებები.

77. საკასაციო პალატა ზემოაღნიშნული ნორმების სისტემური ანალიზის საფუძველზე ვერ გაიზიარებს აღნიშნულ პრეტენზიას, რადგან მხარეები შეზღუდული არიან წარადგინონ ახალი მტკიცებულებები მთავარ სხდომაზე თუ არ დასაბუთდება საპატიო მიზეზი. ასევე, მხარეს შეეძლო მტკიცებულების წარუდგენლობის მიზეზის შესახებ სასამართლოსთვის ეცნობებინა პროცესამდეც, ამიტომ, განსახილველ შემთხვევაში, ასეთ საპატიოობას ადგილი არ ჰქონია, შესაბამისად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს საოქმო განჩინების შინაარსს, რომლითაც შუამდგომლობა მტკიცებულების საქმეზე დართვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

78. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

79. საბოლოოდ, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საჩივრის ფარგლებში კასატორმა ვერ შეძლო შესაბამისი დასაბუთების წარმოდგენა, თუ რატომ უნდა გაუქმდეს აღნიშნული განჩინება, შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სწორად დაადგინეს მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები, სამართლებრივად მართებულად გადაწყვიტეს საქმეში არსებული ყველა სადავო საკითხი, ასევე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, ამდენად, სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს განჩინება დასაბუთებულია, არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი და საკასაციო საჩივრები როგორც დაუშვებლები, უნდა დარჩეს განხილველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ააიპ „წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინების და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაციის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. ააიპ „წყალსათხილამურო სპორტის აღორძინების და მომიჯნავე სახეობების განვითარებისა და ხელშეწყობის საერთაშორისო ასოციაციას“ (ს.კ. .....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 8 000 ლარის (ქვითრის საგადახდო დავალება: 20072894948; გადახდის თარიღი 05.01.2024) 70% – 5 600 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: მ. ერემაძე

მოსამართლეები: ვ. კაკაბაძე

ლ. მიქაბერიძე