ბს-1018-971(კ-06) 14 მარტი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 16 ნოემბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2003 წლის 20 მარტს ი. გ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა დუშეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე დუშეთის რაიონის გამგეობის სოცალური დახმარების სამსახურის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ მუშაობდა ჟინვალჰესის სამშენებლო სამმართველოში მეექვსე თანრიგის ....ად. 1981 წლის 27 დეკემბერს, სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მომხდარი უბედური შემთხვევის გამო, მიიღო სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის საშიში დაზიანება, რაზედაც შედგა უბედური შემთხვევის აქტი. ხანგრძლივი მკურნალობის შედეგად შსს კომისიამ დაუდგინა ინვალიდობის III ჯგუფი და შრომის უნარის დაკარგვა 60%, უვადოდ.

მომხდარი უბედური შემთხვევის გამო, ჟინვალჰესის სამშენებლო სამმართველო უხდიდა ზიანის საზღაურს 1994 წლის 1 სექტემბრამდე.

მოსარჩელის განმარტებით, 2001 წლის 1 დეკემბერს ლიკვიდირებულ იქნა ჟინვალჰესის სამშენებლო სამმართველოს სამართალმემკვიდრედ ცნობილი სახაზინო საწარმო “ჟ....ი" და აღარ არსებობდა მისი უფლებამონაცვლე სხვა საწარმო, ამიტომ ზიანის ანაზღაურება უნდა მომხდარიყო სახელმწიფოს ადგილობრივი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულების გამგეობის სოციალური დახმარების სამსახურის მიერ.

მოსარჩელის მითითებით, ზიანის ოდენობა დაანგარიშებული უნდა იქნეს 1999 წლის 1 სექტემბრიდან საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1999 წლის 28 ივნისის ¹502 და ამავე წლის 12 აგვისტოს ¹619 დადგენილებებით და 1999 წლის 9 თებერვლის საქართველოს პრეზიდენტის ¹48 ბრძანებულების “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის" დებულების დამტკიცებამდე, ეს პერიოდი შეადგენდა 52 თვეს. VI თანრიგის გვირაბგამყვანის საშუალო ხელფასი თვეში შეადგენდა 147 ლარს, მისი 60% კი არის 88,20 ლარი, ე.ი. 52 თვის ასანაზღაურებული თანხა შეადგენდა 4586,40 ლარს.

საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების დამტკიცების შემდეგ კი ზიანის ანაზღაურება უნდა მომხდარიყო რესპუბლიკაში დადგენილი მინიმალური ხელფასის ათმაგი ოდენობით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა დუშეთის რაიონის გამგეობის სოციალური დახმარების სამმართველოს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა ერთდროული დახმარება _ 10466, 40 ლარი და ყოველთვიური _ 120 ლარი.

დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა და დუშეთის რაიონის გამგეობის სოციალური დახმარების სამსახურს ი. გ-ის სასარგებლოდ დაეკსირა 10.466,40 ლარის, ხოლო 2003 წლის 1 მარტიდან ყოველთვიურად 120 ლარის გადახდა.

დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილება მხარეთა მიერ არ გასაჩივრებულა და გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში.

2006 წლის 15 მაისს დუშეთის რაიონულ სასამართლოს განცხადებით მიმართა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანმა სახელმწიფო ფონდმა დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების თაობაზე.

განცხადებელი განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 2006 წლის 28 იანვრიდან ამოქმედდა “შრომის მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებაში შეტანილი ცვლილება (საქართელოს პრეზიდენტის 2006 წლის 20 თებერვლის ¹186 ბრძანებულება), რომლის შესაბამისად, საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს დაევალა 100%-იანი სახელმწიფო წილობრივი მონაწილეობით შექმნილ საწარმოებში, რომლებსაც უფლებამონაცვლე არ ჰყავთ, საწარმოო ტრამვით დაზარალებულ პირთა აღრიცხვა, ზიანის ანაზღაურების გაანგარიშება და გაცემა საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტის კანონში ამ დანიშნულებით გათვალისწინებული ასიგნებების ფარგლებში. “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მე-2 პუნქტის შესაბამისად, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო უზრუნველყოფს ზემოაღნიშნულ პირთა აღრიცხვის, ზიანის ანაზღაურების გაანგარიშებისა და გაცემის კონტროლს. შესაბამისად, საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდი, როგორც ადმინისტრაციული ორგანო, დაინტერესებული და ვალდებულია, ამ სახის გასაცემლების დაანგარიშება-გაცემის კანონშესაბამისობაზე და ტრავმირებულ პირთა სწორ აღრიცხვაზე.

განმცხადებლის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ შეესაბამება მისი გამოტანის დროს მოქმედ კანონმდებლობას, კერძოდ, სასამართლომ ერთდროულად იმსჯელა ი. გ-ის უფლებაზე, მიეღო ყოველთვიური სარჩო 120 ლარის ოდენობით და 1994 წლიდან ერთდროულად ანაზღაურებოდა სარჩოს სახით მიუღებელი თანხა 10.466,40 ლარი. სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ 2003 წელს (საქმის განხილვის დროისათვის) გასული იყო ი. გ-ისათვის სარჩოს შეწყვეტის დღიდან _ 1994 წლიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლით დადგენილი დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა. ამასთან, სასამართლომ კანონმდებლობის მოთხოვნათა იგნორირებით დაიანგარიშა ყოველთვიურად გასაცემი სარჩოს ოდენობა და არ გაითვალისწინა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებამდე მოქმედი საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 28 ივნისის ¹502 და 1993 წლის 12 აგვისტოს ¹619 დადგენილებები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, განმცხადებელი ითხოვდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას, საქმის წარმოების განახლებასა და ი. გ-ისათვის სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებზე უარის თქმას.

დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 16 ივნისის განჩინებით საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლო გაჩინებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას აკისრებდა ტერიტორიული ერთეულების მიხედვით - გამგეობის სოციალური დახმარების განყოფილებებს. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ აღნიშნულ ბრძანებაში 2006 წლის 20 თებერვალს შესული ცვლილებებით ზიანის ანაზღაურება დაეკისრა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს.

სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლით გათვალისწინებულია საპროცესო უფლებამონაცვლეობა, რომელიც დასაშვებია პროცესის ნებისმიერ სტადიაზე, მათ შორის, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან მის აღსრულებამდე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, უფლებამონაცვლისათვის პროცესში მის დაშვებამდე შესასრულებელი ყველა მოქმედება სავალდებულოა იმ ოდენობით, რაც სავალდებულო იქნებოდა იმ პირისათვის, რომელიც მან შეცვალა. ამდენად, რადგან აღნიშნულ შემთხვევაში უფლებამონაცვლეობა წარმოიშვა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ, საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს სადაოდ აღარ უნდა გაეხადა დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება.

მითითებული განჩინება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანმა სახელმწიფო ფონდმა.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 16 ივნისის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარს ძირითადად აფუძნებდა იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა დუშეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 16 ივნისის განჩინება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლი განსაზღვრავს იმ პირობებს, რომელთა არსებობის შემთხვევაში შესაძლებელია კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გასაჩივრება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით. ამავე მუხლის პირველი პუნქტის “ვ" ქვეპუნქტით განსაზღვრული ერთ-ერთი ასეთი პირობის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს, თუU მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას გამოიწვევდა. აღნიშნული ნორმა გულისხმობს ისეთ გარემოებებსა და მტკიცებულებებს, რომელთა არსებობის შესახებ საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების გამოტანისას არც მხარემ და არც სასამართლომ არ იცოდა.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, აპელანტის მიერ მოყვანილი არგუმენტები სასამართლოს მხრიდან მოქმედი კანონმდებლობის არასწორი გამოყენების შესახებ არ წარმოადგენს არც გარემოებებს და არც მტკიცებულებებს, მით უფრო ისეთს, რომლებიც სასამართლოში საქმის განხილვის დროს ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი, მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას გამოიწვევდა.

საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის მიერ მითითებული არგუმენტები წარმოადგენს სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ასეთი გადაწყვეტილების სააპელაციო წესით გასაჩვრების და არა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებაზე საქმის წარმოების განახლების საფუძველს. დუშეთის რიონული სასამართლოს 2003 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილების სააპელაციო წესით გასაჩივრების საშუალება ჰქონდა საქმეში აღნიშნულ იმჟამინდელ მოპასუხეს _ დუშეთის რაიონის გამგეობის სოციალური დახმარების სამსახურს, რომლის უფლებამონაცვლეც საწარმოო ტრავმით დაზარალებულ პირთა მიმართ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების გაცემასთან დაკავშირებით “შრომის მოვალეობათა შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 20 თებერვლის ¹156 ბრძანებულების თანახმად, მიჩნეულია აპელანტი _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდი.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანმა სახელმწიფო ფონდმა.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ი. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობის დაზიანების გამო მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, სასამართლოს მიერ განხილულ იქნა “შრომით მოვალეობათა შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების საფუძველზე, რომლის 2005 წლამდე და შემდგომ მოქმედი რედაქციები, სახელმწიფო საწარმოს ლიკვიდაციის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურებას ითვალისწინებს სახელმწიფოს ბიუჯეტის სახსრებიდან. მითითებული ბრძანებულებით დადგენილ ზემოაღნიშნულ შემთხვევებში ზიანის ანაზღაურებაზე კონტროლს ახორციელებს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო.

ზემოაღნიშნულ ფაქტებსა და გარემოებებზე ყურადღება არ გაუმახვილებია რაიონულ და სააპელაციო სასამართლოს, რითაც, კასატორის განმარტებით, დაირღვა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული იმპერატიული მოთხოვნა, რომ მესამე პირი აუცილებლად უნდა იქნეს საქმეში ჩაბმული, თუ იგი არის იმ სამართალურთიერთობის მონაწილე, რომლის თაობაზეც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი.

საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 3 მაისის ¹303 ბრძანებულების მე-2 პუნქტით, ამ ბრძანებულების ამოქმედებამდე სახელმწიფოს (გამგეობები) მიერ პრეზიდენტის ¹48 ბრძანებულების შესაბამისად აღიარებული ვალდებულების შესრულება, კანონმდებლობით დადგენილი წესით, დაევალა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს, აქვე იქნა გათვალისწინებული ამ ვალდებულებათა შესრულება წლიური საბიუჯეტო კანონით ამ მიზნისთვის გამოყოფილი ასიგნებების ფარგლებში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლო ვალდებული იყო, ყველა შემთხვევაში საქმეში მესამე პირად ჩაერთო საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრო.

საპროცესო კანონმდებლობის ზემოაღნიშნული მოთხოვნების უგულებელყოფით, უხეშად დაირღვა სახელმწიფო ინტერესები, რამაც ასევე გავლენა იქონია საქმის განხილვის შედეგზე. სასამართლოს მხრიდან არ იქნა გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ინკვიზიციურობის პრინციპი და მიღებულ იქნა ცალსახად კანონშეუსაბამო გადაწყვეტილება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 16 ნოემბრის განჩინების გაუქმებასა და საქმის ხელახლა განსახილველად დუშეთის რაიონული სასამართლოსათვის დაბრუნებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 იანვრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 5 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2007 წლის 15 თებერვალს ი. გ-მა მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიიჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.