საქმე №ას-893-2024

11 სექტემბერი, 2024 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

გიზო უბილავა (მომხსენებელი), ლევან მიქაბერიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ.შ–ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ.ს–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 24 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – უძრავი ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თ.ს–ძემ (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ.შ–ძის (შემდგომში - „მოპასუხე“, „კასატორი“) მიმართ, მოითხოვა უკანონო მფლობელობიდან სადავო უძრავი ქონების გამოთხოვა.

2. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა.

4. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოპასუხემ წარადგინა სააპელაციო საჩივარი.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 24 აპრილის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

6. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

6.1. ქ. თბილისში, ........ მდებარე №43 ბინა (საკადასტრო კოდი .......)(შემდგომში - „სადავო უძრავი ქონება“) რეგისტრირებულია მოსარჩელის საკუთრებად. საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენს უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულება, დამოწმებული 26/04/2022 წელს;

6.2. სადავო უძრავ ქონებას ფლობს მოპასუხე;

6.3. მოპასუხეს სადავო უძრავი ქონების ფლობის მართლზომიერი საფუძველი არ გააჩნია.

7. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ ვერ დაძლია მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთი მფლობელობის მართლზომიერების შესახებ.

8. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა მოპასუხის მითითებაზე, რომ მან სესხის ხელშეკრულება ე.მ–ძესთან გააფორმა და თანხის გასესხების სანაცვლოდ, მოიპოვა სადავო უძრავ ქონებაში ცხოვრების უფლება, თუმცა აღმოჩნდა თაღლითობის მსხვერპლი და ა.ს–ძის, ს.ბ–იასა და ე.მ–ძის თაღლითობის საქმეში იგი ცნობილ იქნა დაზარალებულად. სააპელაციო პალატის მითითებით, უშუალოდ მოსარჩელესთან, თ.ს–ძესთან რაიმე სამართლებრივი (მაგ. სახელშეკრულებო) კავშირის შესახებ აპელანტი ვერ მიუთითებს. ასევე შედავებული არ არის მოსარჩელის საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე და აპელანტი არ მიუთითებს მოსარჩელის წინააღმდეგ მიმდინარე რაიმე წარმოების შესახებ. სისხლის სამართლის საქმეზე მოპასუხის დაზარალებულად ცნობასთან დაკავშირებით, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მითითებულ სისხლის სამართლის საქმეებს შორის არ იკვეთება იმგვარი კავშირი, რის გამოც შეუძლებელი იქნება წინამდებარე სამოქალაქო საქმის განხილვა და გადაწყვეტა.

9. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, გარკვეული მოთხოვნის წარდგენის წინაპირობები შეიძლება მართლაც არსებობდეს აპელანტის სასარგებლოდ, თუმცა იგი შეიძლება მიემართებოდეს მხოლოდ ხელშეკრულების მხარეებს. ვინაიდან წინამდებარე საქმეში არ დადასტურდა მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის რაიმე სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა. არგუმენტები სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე განსახილველ საქმეზე, არარელევანტურია.

10. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

11. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგ ძირითად პრეტენზიებს:

11.1. საქმეში წარდგენილია სესხის ხელშეკრულება, რომელიც თავისი შინაარსით წარმოადგენს სესხის, იპოთეკისა და ბინითსარგებლობის ხელშეკრულებას, რომელიც გარიგებაა. სააპელაციო სასამართლოს კი, ეს გარემოება არ შეუფასებია;

11.2. ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების ძალით, ე.მ–ძე საკუთრებაში გადასცემდა კასატორს მოწინააღმდეგე მხარის საკუთრებაში არსებულ ბინას; სესხის ხელშეკრულება მოპასუხესა და ე.მ–ძეს შორის ნოტარიულად არის დამოწმებული; ამასთან, საქმეს ერთვის 2023 წლის 14 ნოემბრის დადგენილება კასატორის დაზარალებულად ცნობის თაობაზე, სადაც განმარტებულია, რომ 2021-2022 წლებში ს.ბ–იამ, ა.ს–ძემ, ნ.ქ–მა, ე.მ–ძემ, ც.გ–მა, ე.გ–მა და ი.მ–ძემ შემდგომში მატერიალური სარგებლის მიღების მიზნით, განიზრახეს ჩამოეყალიბებინათ სტრუქტურული ფორმის მქონე ორგანიზაციული ჯგუფი, რომლის მიზანსაც მოქალაქეთა კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხის მოტყუებით დაუფლება წარმოადგენდა და სთავაზობდნენ ბინის ე.წ დაგირავებას, სწორედ მსგავსი შემთხვევა განახორციელა ე.მ–ძემ კასატორის მიმართ; რაც შეეხება უშუალო სამართალურთიერთობის არსებობას მოსარჩელესთან, საქმეში დადგენილი გარემოებაა, რომ მოსარჩელის მეუღლეს ვინმე ს.ბ–იამ ჩაურიცხა პირველი და ბოლო თვის ქირა - 800 აშშ დოლარი, დაზარალებულად ცნობის შესახებ განჩინებაში კი მითითებულია, რომ ე.მ–ძესთან ერთად დაჯგუფების წევრი ს.ბ–იაც გახლდათ; კასატორი სახელშეკრულებო/სასესხო ურთიერთობაში იმყოფებოდა ე.მ–ძესთან, რომელიც თავის მხრივ ს.ბ–იასთან ერთად ზეპირ ქირავნობით ურთიერთობაში იყო სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრესთან;

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 26 ივლისის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

13. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებელია.

14. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომში - „სსსკ“) 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

16. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წინაპირობა.

18. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

19. შესაბამისად, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლო განმარტავს, რომ საკუთრების უფლება ნებისმიერ დემოკრატიულ ქვეყანაში ერთ-ერთი ფუნდამენტური უფლებაა. საკუთრების უფლება კონსტიტუციურ უფლებათა რიგს განეკუთვნება, ამ უფლების არსი მოიაზრებს, როგორც მის მფლობელობას ასევე მის შეუფერხებლად განკარგვის უფლებას.

21. ვინდიკაციური სარჩელი ეფუძნება იმ მოცემულობას, რომ მესაკუთრეს, რომელსაც ჩამოერთვა მფლობელობა, შეუძლია ნივთი მოითხოვოს მფლობელისაგან, რომელიც არაკეთილსინდისიერად აკავებს ნივთს. საკუთრების უფლებამ ნივთზე სრული ბატონობა უნდა უზრუნველყოს, მათ შორის ფაქტობრივი ბატონობა - მფლობელობის სახით. ცხადია, მესაკუთრეს სხვა უფლებამოსილებებთან ერთად აქვს მფლობელობის უფლებაც და თუკი მოხდება საკუთრების მფლობელობის ჩამორთმევა, მას შეუძლია არაუფლებამოსილ მფლობელს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება (იხ.: თამარ ზარანდია, სანივთო სამართალი, გამომცემლობა „მერიდიანი“, მეორე შევსებული გამოცემა, 2019წ., გვ. 245; სუსგ №ას-457-2021, 05.10.2021წ.)

22. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, რაც დასტურდება საქმეში წარდგენილი ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან (იხ. ს.ფ. 20-21), რომლის მიმართაც, სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ასევე დადგენილია, რომ კასატორი წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების არამართლზომიერ მფლობელს.

23. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

24. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხე სესხის ხელშეკრულებაზე (სესხის ხელშეკრულება, ასევე, ერთვის სარჩელს, იხ. ს.ფ 27-30) მითითებით ცდილობს სადავო უძრავ ქონებაზე მისი მფლობელობის მართლზომიერების დადასტურებას. პირველ რიგში, უნდა აღინიშნოს, რომ ხელშეკრულება, რომელიც დამოწმებულია ნოტარიულად, გაფორმებულია მოპასუხესა და ე.მ–ძეს შორის და იგი არ შეიცავს რაიმე მითითებას სადავო უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით, ამასთან, არც მოსარჩელე წარმოადგენს ხელშეკრულების მხარეს. ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების ბოლო გვერდზე კალმით მიწერილია ხელწერილი, რომლის მიხედვით, ე.მ–ძემ აიღო ვალდებულება ნასესხები თანხის სანაცვლოდ, 1 წლის ვადით, კასატორი ეცხოვრებინა სადავო უძრავ ქონებაში. საქართველოს უზენაესი სასამართლო განმარტავს, რომ აღნიშნული ვერ გამოდგება მფლობელობის მართლზომიერების დასადასტურებლად, რამდენადაც, ე.მ–ძე არ წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს/ მისი მხრიდან უძრავი ქონების მესაკუთრესთან რაიმე სახელშეკრულებო ურთიერთობაში ყოფნაც არ დასტურდება, შესაბამისად, არ იყო უფლებამოსილი მსგავსი ტიპის შინაარსის შეთანხმება მესაკუთრის გარეშე გაეფორმებინა. მოსარჩელესთან სამართალურთიერთობის არსებობასთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს, ზეპირი ქირავნობის ხელშეკრულების არსებობაზე, თუმცა, თავის მხრივ, ვერც ამ გარემოების დადასტურება მოხდა. მოპასუხე მოსარჩელესთან არანაირ სამართალურთიერთობაში იმყოფება. მითითება სისხლის სამართლის საქმეზე მოწინააღმდეგე მხარის დაზარალებულის სტატუსზე, ასევე, არ აქცევს მხარეს მართლზომიერ მფლობელად, რამდენადაც მას სამოქალაქო სამართლებრივი მოთხოვნები წარმოეშობა არა მოსარჩელის, არამედ იმ პირის მიმართ ვისთანაც გააფორმა ხელშეკრულება და ვისი უკანონო ქმედებების გამოც დაირღვა მისი უფლებები და კანონიერი ინტერესი.

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსთვის იმ მტკიცებულებების წარდგენა, რომლებიც სადავო ნივთზე მისი მფლობელობის მართლზომიერებას დაადასტურებდა.

26. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ვინდიკაციური სარჩელის ფარგლებში, სასამართლო მხოლოდ სამი წინაპირობის არსებობას [ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება] ამოწმებს, შესაბამისად, მსგავსი ტიპის დავის ფარგლებში სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას გამოიკვლიოს საკასაციო საჩივარში მითიტებული გარემოებები.

27. საკასაციო პალატა კასატორს განუმარტავს, რომ უძრავი ქონების მესაკუთრის საკუთრების უფლების ბოჭვის სამართლებრივ მექანიზმს, სადავო უძრავი ნივთის მართლზომიერად ფლობის შეპირისპირება წარმოადგენს, შესაბამისად, მესაკუთრის სასარჩელო მოთხოვნის შესაგებლით გამორიცხვაც სწორედ ამ გარემოების წარმატებით მტკიცების რეალიზაციაზეა დამოკიდებული. ამდენად, ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, გამოიკვეთა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა წინაპირობა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა დასაბუთებულია და ის მართებულად დაკმაყოფილდა.

28. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე წინაპირობა, კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიები, რომლებიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

29. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით; ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

30. ამასთან, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ., მაგ., სუსგ საქმე №ას-1610-2018, 13 მაისი, 2019 წელი; საქმე №ას-1850-2018, 15 მაისი, 2020 წელი; №ას-1370-2020, 30 ნოემბერი, 2021 წელი; №ას-1220-2020, 14 დეკემბერი, 2021 წელი; №ას-111-2022, 11 მარტი, 2022 წელი; №ას-316-2022, 21 ივნისი, 2022 წელი), რის გამოც საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

31. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე, 399-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. მ.შ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. მ.შ–ძეს (პ/ნ ......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს მის მიერ 2024 წლის 19 ივლისს №44712350 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის 70% – 105 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: გიზო უბილავა

ლევან მიქაბერიძე