საქმე №ას-1167-2022 7 ივნისი, 2023 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ამირან ძაბუნიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი,

თეა ძიმისტარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა.დ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 25 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრების დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ა.დ–მა სარჩელი აღძრა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა: 1.1. ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ რუსთავის N5 საჯარო სკოლის დირექტორ ა.დ–თან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ მოპასუხე საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელ ..... N58/კ ბრძანება; 1.2. დაეკისროს მოპასუხე საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს მოსარჩელე ა.დ–ის სასარგებლოდ 2019 წლის 26 აგვისტოდან 2019 წლის 30 აგვისტოს ჩათვლით იძულებითი განაცდურის – 295.2 ლარისა და საშემოსავლოს გადახდა; 1.3. დაევალოს მოპასუხე საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს, მოსარჩელე ა.დ–ი აღადგინოს სსიპ რუსთავის N5 საჯარო სკოლის დირექტორის თანამდებობაზე; 1.4. დაეკისროს მოპასუხე საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს მოსარჩელე ა.დ–ის სასარგებლოდ 2019 წლის 2 სექტემბრიდან იძულებითი განაცდურის სახით თვეში 1550 ლარის საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით გადახდა წინამდებარე საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულებამდე;

2. ა.დ–ი ასაჩივრებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 25 მაისის განჩინებას, რომლითაც ა.დ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, ამ გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

3. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა. კასატორის მითითებით, მართალია, სასამართლო იზიარებს მის მსჯელობას, რომ შრომითი დანაწესებია გამოსაყენებელი, თუმცაღა იყენებს სპეციალურ კანონს, სპეციალური კანონის გამოყენებამდე, კასატორის მტკიცებით, შრომითი მოვალეობის დარღვევის სიმძიმის შეფასებისათვის უმთავრესი კრიტერიუმია დამსაქმებელი ორგანიზაციისათვის ნეგატიური შედეგი, ამ შედეგისა და დარღვევის მასშტაბი, გამოსწორების შესაძლებლობა. მნიშვნელოვანია დასაქმებულის დამოკიდებულება ჩადენილი ქმედების მიმართ. არაერთ შემთხვევაში შეფასებაზე გავლენას ახდენს ქმედების სიხშირე, სისტემატურობა. სკოლის დირექტორის მიერ 5 წლის მანძილზე შესრულებული სამუშაო მიუთითებს, რომ ის გამოირჩეოდა მენეჯერული უნარ-თვისებებით, 5 წლის მანძილზე წარმატებით ასრულებდა პირდაპირ დაკისრებულ უფლებებსა და მოვალეობებს. დირექტორის ყველაზე მნიშვნელოვანი ვალდებულებაა, უზრუნველყოს სასწავლო პროცესის გამართული მუშაობა, სასწავლო პროცესის გამართული მუშაობა ნიშნავს სკოლის, როგორც უმნიშვნელოვანესი სოციალური სტრუქტურის სწორად განვითარებას. თუ პირი წელიწად-ნახევრის განმავლობაში დარღვევის ფაქტიდან ახორციელებს საქმიანობას და ამის შემდგომ ეძლევა გაფრთხილება, რა უნდა გამოასწოროს პირმა ან რატომღა ეძლევა გაფრთხილება?

აღნიშნულ ვალდებულებას უზრუნველყოფდა დირექტორი, შესაბამისად, მისი უპირველესი მოვალეობა, რაც სკოლას უკავშირდება, მოსარჩელემ შეასრულა. გაფრთხილება სკოლამ მიიღო დამხმარე ხასიათის საქმიანობაზე, რაც სკოლის მიერ ხელშეკრულებისა და ელექტრონული სატენდერო დოკუმენტაციის სწორად ან არასწორად გაფორმებას უკავშირდება. ვინაიდან დირექტორისა და სკოლის უპირველესი მოვალეობა სასწავლო პროცესის მართვაა, დირექტორის მიმართ არსებული საკითხები, როგორიცაა, გამართა თუ არა ტენდერი და ხელშეკრულების განმარტება, არ წარმოადგენს მისი განთავისუფლების საფუძველს.

3.1. რაც შეეხება გასაჩივრების უფლების წართმევას მოსარჩელისათვის, კასატორი უთითებს საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ ამ შემთხვევაში ვლინდება შემდეგი პირობები, საქართველოს ზოგადი განათლების შესახებ კანონით, ორი გაფრთხილების მიცემის შემდგომ სამინისტროს აქვს დისკრეცია გაათავისუფლოს დასაქმებული დაკავებული თანამდებობიდან, თუმცაღა ეს სამინისტროს უფლებაა და არა ვალდებულება. ამასთანავე, სამინისტრომ უფლებამოსილება ისე უნდა განახორციელოს, რომ სკოლას, ამ შემთხვევაში პირს, მიეცეს საშუალება, თავი დაიცვას სასამართლოს გზით, სამინისტრო კი, პირიქით, უფლებას ისეთი სახით იყენებს, რომ მოსარჩელეს აღარ რჩება საშუალება, გაასაჩივროს აღნიშნული ბრძანება სასამართლოს გზით. კონსტიტუციურია გასაჩივრების უფლება/სასამართლოსადმი მიმართვის უფლება, რომელიც განუყოფელია როგორც ფიზიკური, ასევე – იურიდიული პირის მიმართ, მართალია, იურიდიული პირს აქვს უფლება, შეიტანოს სარჩელი, თუმცაღა აღნიშნულ უფლებამოსილებას ახორციელებს დირექტორი, რადგანაც ახალი დირექტორის დანიშვნის შემთხვევაში, სავარაუდოა, რომ ახალ დირექტორს აღარ სურს აღნიშნული ბრძანების გასაჩივრება, რადგან ის არა სკოლაზე, არამედ მოქმედებს უშუალოდ დირექტორზე და ეს უნდა იყოს აღქმული, დირექტორზე პირდაპირ მოქმედ ბრძანებად, როგორც დისციპლინური ზემოქმედების საშუალება.

3.2. კასატორის მტკიცებით, დამსაქმებელმა დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილითა და 115-ე მუხლით განსაზღვრული უფლების გამოყენების მართლზომიერების პრინციპები და გადააჭარბა საკუთარ უფლებამოსილებას, რადგანაც თანამედროვე ცივილიზაციის ეპოქაში არ შეიძლება დამსაქმებელმა შრომითი დისციპლინა ინდივიდუალური დასაქმების სამაგალითო დასჯაზე დაამყაროს, არამედ მას ევალება მენეჯერული უფლებამოსილება განახორციელოს კანონით გარანტირებული პრინციპების გათვალისწინებით.

3.3. კასატორი შუამდგომლობს, საერთაშორისო გამჭვირვალობა-საქართველოდან გამოთხოვილ იქნეს 2022 წლის 21 ივლისს გამოქვეყნებული „სახელმწიფო რესურსები მმართველი პარტიის სამსახურში: ამომრჩევლის მოსყიდვისა და უკანონო მობილიზების აპრობირებული მეთოდები საქართველოში“ ანგარიშის მომზადების მასალებიდან ნებისმიერი სახის ინფორმაციის ასლები, რომელიც უკავშირდება ა.დ–ს, როგორც სსიპ რუსთავის N5 საჯარო სკოლის დირექტორს;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შემოწმების მიზნით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

5. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

6. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

6.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

7. საკასაციო პალატის განსჯით, კონკრეტულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე, ანუ სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოებები.

7.1. საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს 2014 წლის 12 სექტემბრის №1/კ-866 ბრძანებით, ა.დ–ი დაინიშნა სსიპ ქალაქ რუსთავის №5 საჯარო სკოლის დირექტორის თანამდებობაზე 6 წლის ვადით (2020 წლის 12 სექტემბრის ჩათვლით);

7.2. მოსარჩელეს თანამდებობრივი სარგო/შრომის ანაზღაურების ოდენობა თავდაპირველად შეადგენდა 1440 ლარს (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით), ხოლო განთავისუფლების მომენტისათვის (2019 წლის 23 აგვისტოსთვის) – 1550 ლარს (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით).

7.3. 2019 წლის 22 თებერვალს მოპასუხე სამინისტროს N200 ბრძანების საფუძველზე სსიპ ქალაქ რუსთავის №5 საჯარო სკოლას მიეცა წერილობითი გაფრთხილება, რომელიც, თავის მხრივ, ეფუძნებოდა იმავე დღის მოპასუხის აუდიტის დეპარტამენტის №215797 მოხსენებით ბარათსა და იმავე დეპარტამენტის დასკვნას, რომელზეც საქმისწარმოება დაიწყო 2018 წლის 17 იანვრის სსიპ საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ინფრასტრუქტურის განვითარების სააგენტოს წერილის საფუძველზე. [№200 ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია: ,,ზოგადი განათლების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 49-ე მუხლის მე-2, მე-4, და 6.2 პუნქტები, ასევე მოპასუხე სამინისტროს დებულების 3.2 მუხლის ,,ლ’’ ქვეპუნქტი; 2019 წლის 22 თებერვლის დასკვნა და მოხსენებითი ბარათი №215797]

7.4. საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს შიდა აუდიტის დეპარტამენტის №2202191418 დასკვნის შესაბამისად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროში 2018 წლის 17 იანვარს შევიდა შპს ,,ა–ის’’ მიერ სსიპ ქალაქ რუსთავის №5 საჯარო სკოლაში შესრულებული სარემონტო სამუშაოების თაობაზე სსიპ საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ინფრასტრუქტურის განვითარების სააგენტოს წერილი. წერილის თანახმად, სააგენტოს შიდა აუდიტისა და მონიტორინგის სამსახურმა, შესრულებული სარეაბილიტაციო სამუშაოების 2018 წლის 11 იანვრის მონიტორინგის მიხედვით, დაადგინა, რომ ხარჯთაღრიცხვით გათვალისწინებული არაერთი სამუშაო შესრულებულია პროექტის დარღვევით, ხოლო სამუშაოების ნაწილი არ არის შესრულებული, კერძოდ: ა) ასფალტ-ბეტონის საფარის ნაცვლად, მოწყობილია ბეტონის საფარი; ბ) მოუწყობელია ბეტონის ახალი ბორდიურები, ზომით (15X30), ბეტონის საფუძველზე 52 გრძ. მეტრი; გ) შეუსრულებელია სკოლის ტერიტორიაზე არსებული ლითონის სკამების დემონტაჟის, დამუშავების, შემდგომ მონტაჟისა და ნიტროსაღებავით შეღებვის სამუშაოები. შიდა აუდიტის დეპარტამენტმა მიზანშეწონილად მიიჩნია, ,,ზოგადი განათლების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 49-ე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნების დარღვევებისათვის სსიპ ქალაქ რუსთავის N5 საჯარო სკოლას მიეცეს წერილობითი გაფრთხილება. სსიპ - ქალაქ რუსთავის N5 საჯარო სკოლამ იმოქმედოს შიდა აუდიტის დეპარტამენტის დასკვნაში აღნიშნული დარღვევების მიხედვით, გაითვალისწინოს ზემოაღნიშნული სკოლის შემდგომ საქმიანობაში, უზრუნველყოს კანონმდებლობითა და ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული მოთხოვნების დაცვა, ხოლო ღონისძიებების შესახებ ანგარიში (თანდართული დოკუმენტაციით) წარმოადგინოს საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროში, ერთი თვის ვადაში.

7.5. 2018 წლის 30 ნოემბერს და 2019 წლის 8 თებერვალს ა.დ–მა წარადგინა წერილობითი ახსნა-განმარტება და აღნიშნა, რომ შპს ,,ა–თან’’ გაფორმებული ხელშეკრულების ვადის დარღვევის მიზეზი იყო ობიექტური გარემოებით გამოწვეული, დაჯარიმება სიტუაციას ვერ გამოასწორებდა და სკოლას არ მისცემდა პრობლემის მოგვარების საშუალებას, რადგან ფაქტობრივად სამუშაოების ძირითადი ნაწილი უკვე შესრულებული იყო, სიტყვიერი შეთანხმების საფუძველზე, სკოლამ წინასწარ გადარიცხა თანხა, რადგან შპს ,,ა–ი’’ განიცდიდა ფინანსურ პრობლემას და ამას შეიძლება გამოეწვია რაიმე შეფერხება სწავლის პროცესის დაწყებასთან დაკავშირებით, თუმცა სკოლა არ მორიდებია სხვა შემთხვევაში, სუბიექტური გარემოებების გამო, შპს ,,ა–ის’’ დაჯარიმებას.

7.6. 2017 წლის 13 დეკემბრის ინსპექტირების ანგარიშის №VL-06-12-32/17 (ექსპერტიზის დასკვნა) შესაბამისად, შპს ,,ა–ის’’ მიერ სსიპ ქალაქ რუსთავის N5 საჯარო სკოლის წინამდებარე ეზოს ასფალტბეტონის რეაბილიტაციის ფაქტობრივად შესრულებული სამუშაოების ღირებულება ხილული სამუშაოების, ასევე – ფარული სამუშაოების მოცულობის/რაოდენობისა და ხარჯთაღრიცხვით მოცემული სამუშაოთა ერთეული ღირებულების გათვალისწინებით შეადგენს 7 192.05 ლარს, რაც შპს ,,ა–ის’’ მიერ წარმოდგენილ ფორმა N2-ში ნაჩვენებ საერთო ღირებულებაზე (13 250 ლარი) 6057.95 ლარით ნაკლებია.

7.7. საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს შიდა აუდიტის დეპარტამენტის მორიგი 2019 წლის 7 აგვისტოს დასკვნის საფუძველზე, 2019 წლის 12 აგვისტოს სამინისტრომ გამოსცა ბრძანება N1024, რომლის შესაბამისადაც, №5 საჯარო სკოლას მიეცა წერილობითი გაფრთხილება დეპარტამენტის დასკვნაში ასახულ დარღვევებსა და ღონისძიებების შესახებ ანგარიშის წარმოდგენაზე საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროში ერთი თვის ვადის დაცვით.

7.8. 2019 წლის 7 აგვისტოს დასკვნაში ასახულია არაერთი დარღვევა, მათ შორის მითითებულია, რომ სკოლის ფართი გამოიყენებოდა კანონის დარღვევით, სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, სკოლის დოკუმენტაციაშიც შეტანილია მცდარი ინფორმაცია.

7.9. 2019 წლის 16 აგვისტოს საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს შიდა აუდიტის დეპარტამენტის უფროსის მოხსენებითი ბარათით აღწერილია სსიპ ქალაქ რუსთავის N5 საჯარო სკოლაში არსებული დარღვევები, რის საფუძველზეც შიდა აუდიტის დეპარტამენტის უფროსმა მიზანშეწონილად მიიჩნია ა.დ–ის უფლებამოსილების ვადამდე შეწყვეტა.

7.10. 2019 წლის 23 აგვისტოს №458/კ საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის მინისტრის მოვალეობის შემსრულებელმა ი.ა–ძემ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე ბრძანება გამოსცა;

7.11. ა.დ–ს გათავისუფლების შესახებ ბრძანება და მეორე გაფრთხილების მიცემის თაობაზე 2019 წლის 12 აგვისტოს N5 ბრძანება ჩაბარდა შვებულებიდან გამოსვლის დღეს - 2019 წლის 26 აგვისტოს.

8. სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, პირველ რიგში სასამართლო ამოწმებს, რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. ამ საკითხის გამორკვევა კი, შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე მიღებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (შდრ. სუსგ №ას-151-147-2016, 19.04.2016). მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა 2019 წლის 23 აგვისტოს №458/კ ბრძანების საფუძველზე. სამუშაოდან გათავისუფლებას საფუძვლად შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია ,,ზოგადო განათლების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 49-ე მუხლის მე-7 პუნქტის ,,ბ’’ ქვეპუნქტი: (სამინისტრო უფლებამოსილია ვადამდე შეუწყვიტოს უფლებამოსილება დირექტორს, თუ საჯარო სკოლა დირექტორის საქმიანობის გამო 1 წლის განმავლობაში 2 წერილობით გაფრთხილებას მიიღებს). ამდენად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძველი, საქართველოს შრომის კოდექსის 47.1 მუხლით (სადავო პერიოდში მოქმედი 37-ე მუხლი) განსაზღვრული ხელშეკრულების შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძვლებიდან მიესადაგება ,,თ’’ ქვეპუნქტს, რომლის შესაბამისადაც - (შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია - დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევა, თუ მის მიმართ ბოლო 1 წლის განმავლობაში უკვე გამოყენებული იყო ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით გათვალისწინებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა).

9. კასატორის ძირითადი პრეტენზია ეფუძნება სადავო ბრძანების გამოცემისათვის საკმარისი წინაპირობების არ არსებობას, რაც მისივე მოსაზრებით, არასწორად გამოიკვლია სასამართლომ. აღნიშნულს პალატა ვერ გაიზიარებს და განმარტავს, რომ სტაბილური სასამართლო პრაქტიკით განმარტებულია დასაქმებულთა შრომის უფლებების დაცვის კონსტიტუციურ პრინციპი, რომლის შესაბამისად, დასაქმებულის მიერ ჩადენილი ყოველი დარღვევა შეფასებულ უნდა იქნეს მისი ჩადენის სიხშირის, სიმძიმის და რაც მთავარია, შედეგობრივი თვალსაზრისით. შესაბამისად, შრომის სამართალში “Ultima Ratio“-ს პრინციპი ითხოვს დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნამდე მისი ქმედების შეფასებას მიზეზ-შედეგობრივი თვალსაზრისით, დარღვევასა (გადაცდომას) და გათავისუფლებას, შორის ზომიერი ბალანსის დაცულობას. ნიშანდობლივია, რომ ამავე პრინციპის შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ დარღვევის (გადაცდომის) ჩადენისას გამოყენებულ უნდა იქნეს ისეთი ზომები, რომელიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს. შესაბამისად, მიზანშეწონილობის კუთხით, გადაცდომის დროს არჩეულ უნდა იქნეს პროპორციული დასჯის მექანიზმი, რაც, შედეგობრივად, გარდა იმისა, რომ დამრღვევს დასჯის, მას და სხვა დასაქმებულებს უფრო ეფექტური შრომის მოტივაციას შეუქმნის (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება №ას-483-457-2015, 07 ოქტომბერი, 2015 წელი);

10. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დასაქმებულთა შრომითი უფლებების დაცვის კუთხით ძალიან მნიშვნელოვანია დამსაქმებლის მიერ მისთვის მინიჭებული უფლებებით კეთილსინდისიერად სარგებლობა. დამსაქმებელი კანონით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობისას უფლებამოსილია შეწყვიტოს დასაქმებულთან შრომის სამართლებრივი ურთიერთობა, თუმცა, აღნიშნული უფლება უნდა განხორციელდეს ჯეროვნად, კანონით გათვალისწინებული დანაწესის ზუსტი დაცვით და თანაც ისე, რომ ადგილი არ ჰქონდეს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამ თვალსაზრისით განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება შრომის სამართალში მოქმედ Ultima Ratio-ს პრინციპის დაცვას, რაც იმას ნიშნავს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. აღნიშნული დასკვნა ეფუძნება პრინციპს, რომლის შესაბამისადაც, შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის შენარჩუნებას აქვს პრიორიტეტი მის რღვევასთან შედარებით. სწორედ აღნიშნული არგუმენტაცია დაედო საფუძვლად შრომის კოდექსის 37-ე მუხლში 2013 წლის 12 ივნისს განხორციელებულ ცვლილებას, რომლის მიხედვითაც, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია არა მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვალდებულებათა „დარღვევა“, არამედ, მითითებულ ვალდებულებათა „უხეში დარღვევა“. სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ნებისმიერი დარღვევა, პირის სამსახურიდან დათხოვნის საფუძველი არ უნდა გახდეს. აღნიშნული ეწინააღმდეგება დასაქმებულთა შრომის უფლებების დაცვის კონსტიტუციურ პრინციპს. ამდენად, იმისათვის, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება დამსაქმებლის მხრიდან ადეკვატურ, საჭირო და პროპორციულ ღონისძიებად იქნეს მიჩნეული, აუცილებელია, სახეზე იყოს ისეთი მძიმე დარღვევა, რომელიც სხვა უფრო მსუბუქი სანქციის გამოყენებას მიზანშეუწონელს ხდის. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხე სამინისტროს მიერ მისთვის კანონით მინიჭებული უფლებამოსილება კეთილსინდისიერად იქნა გამოყენებული.

11. ამრიგად, მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლების კვლევისას, სასამართლო ამოწმებს დამსაქმებლის უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. ამისათვის კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერების შეფასების მიზნით, დადგინდეს დასაქმებულის მიერ მისთვის დაკისრებული ვალდებულებების უხეში დარღვევის ფაქტი, რაც შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (შდრ. სუსგ-ები №ას-416-399-16, 2016 წლის 29 ივნისის განჩინება; №ას-812-779-2016, 2016 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება; №ას-1276-1216-2014, 2015 წლის 18 მარტის განჩინება; №ას-483-457-2015, 2015 წლის 7 ოქტომბრის განჩინება).

12. დამსაქმებელი მიუთითებს დასაქმებულის მხრიდან მისთვის დაკისრებული მოვალეობების არაჯეროვან/არაგულისხმიერ განხორციელებაზე, ორგანიზაციისათვის ზიანის მიყენებაზე. მოსარჩელე მხარე უარყოფს წარდგენილ პრეტენზიებს და აღნიშნავს, რომ იგი მოქმედებდა მისი უფლებამოსილებისა და დაკისრებული მოვალეობების ფარგლებში. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მტკიცებულებათა შეფასებას სასამართლო ორი თვალსაზრისით ახდენს: მათი სარწმუნოობისა, თუ არა სარწმუნოობის თვალსაზრისით და ასევე, იმის მიხედვით, თუ საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე რომელ ფაქტს ადასტურებს ესა თუ ის მტკიცებულება. სასამართლოს მიერ მტკიცებულებების შეფასება მტკიცებულებათა, როგორც ინდივიდუალურად, ასევე, ერთობლივად შეფასებას გულისხმობს. ამასთან, სასამართლო ვალდებულია, საქმეში არსებული ყველა მტკიცებულება შეაფასოს მათი შინაარსისა და იურიდიული დამაჯერებლობის კუთხით. სასამართლოსთვის მნიშვნელოვანია მოსარჩელისა თუ მოპასუხის დამოკიდებულება ამა თუ იმ მტკიცებულების წარმოდგენისა თუ მის წარმოდგენაზე უარის თქმის მიმართ.

13. საკასაციო სასამართლო განმეორებით აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სამსახურის სპეციფიკის, დარღვევის სიმძიმის, ხასიათისა და საქმის სხვა გარემოებათა გათვალისწინებით, მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლება ჩადენილი უხეში დარღვევის ადეკვატურ ღონისძიებას წარმოადგენდა. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, ,,ზოგადი განათლების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 35-ე მუხლის პირველ პუნქტზე რომლის თანახმად, საჯარო სკოლის მიერ ეროვნული სასწავლო გეგმის, ზოგადი განათლების სფეროში საქართველოს კანონმდებლობისა და სამინისტროს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების შესრულებისთვის, სასწავლო-სააღმზრდელო პროცესისა და ფინანსების მიზნობრივი ხარჯვისთვის თავისი კომპეტენციის ფარგლებში პასუხისმგებელია ამ საჯარო სკოლის დირექტორი, შესაბამისი სტრუქტურული ერთეული ან/და სტრუქტურული ერთეულის წევრი. ამავე კანონის 49-ე მუხლის მე-7 პუნქტის ,,ბ’’ ქვეპუნქტის თანახმად, სამინისტრო უფლებამოსილია ვადამდე შეუწყვიტოს უფლებამოსილება დირექტორს, თუ საჯარო სკოლა დირექტორის საქმიანობის გამო 1 წლის განმავლობაში 2 წერილობით გაფრთხილებას მიიღებს. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილების მართლზომიერების შეფასებისათვის, მნიშვნელოვანია ყურადღება გამახვილდეს საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს შიდა აუდიტის დეპარტამენტის უფროსის 2019 წლის 16 აგვისტოს მოხსენებით ბარათზე, რომელიც საფუძვლად დაედო შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას.

13.1. მოხსენებით ბარათში მითითებულია 2019 წლის 22 თებერვლის შიდა აუდიტის დეპარტამენტის დასკვნაზე, რომლის შესაბამისადაც: ა) სკოლასა და ელექტრონულ ტენდერში გამარჯვებულ კომპანიას შორის 2017 წლის ივლისში დადებულ იქნა ხელშეკრულება სკოლის წინამდებარე ეზოს საფარის სარეაბილიტაციო სამუშაოების ჩატარების თაობაზე. სკოლას, სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელექტრონულ სისტემაში, არ ჰქონდა ატვირთული შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულების შესრულებისა და ანგარიშსწორების დოკუმენტები; ბ) მიუხედავად ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოთა შესრულების ფაქტობრივი ცვლილებისა (სამუშაოები ვერ დასრულდა დათქმულ ვადაში), ხელშეკრულებაში არ განხორციელებულა შესაბამისი ცვლილება; გ) მითითებულ სამუშაოზე სკოლის მიერ მომწოდებელთან ანგარიშსწორება განხორციელებულია შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოდგენამდე; დ) შუალედური ანგარიშსწორება განხორციელებულია 2-ჯერ, როცა ხელშეკრულებით დადგენილი იყო ერთხელ. ამასთან, პირველი გადარიცხვა ვერ აკმაყოფილებს ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ საავანსო ანგარიშსწორების პირობებს, რადგან არ არის წარმოდგენილი საბანკო გარანტია; დ) შესრულებულ სამუშაოებზე შედგენილი იყო საექსპერტო დასკვნა, სადაც დაფიქსირდა, რომ ასფალტ-ბეტონის საფარის ნაცვლად, მოწყობილი იყო მონოლითური ბეტონის საფარი, გარდა ამისა, შეუსრულებელი იყო სხვა მცირე ღირებულების სამუშაოებიც. სამუშაოების მიღება განხორციელდა ისე, რომ არსებული ხარვეზების თაობაზე სკოლას წერილობით არ უცნობებია შემსრულებლისათვის, ამასთან არც შესაბამისი ცვლილება განუხორციელებია ხელშეკრულებაში და არც ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საჯარიმო სანქცია გამოუყენებია. ასევე არ შესულა შესაბამისი ცვლილება სკოლასა და სააგენტოს შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებაში.

13.2. მოხსენებით ბარათში, ასევე, მითითებულია 2019 წლის 7 აგვისტოს შიდა აუდიტის დასკვნაზე, რომლის შესწავლის შედეგად გამოვლინდა შემდეგი დარღვევები: ა) სკოლასა და მოქალაქე ე.ა–ძეს შორის დადებულ იქნა შრომითი ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ე.ა–ძე დასაქმდა სკოლაში ,,ფასიანი საგანმანათლებლო და სააღმზრდელო მომსახურების’’ გაწევის მიზნით შექმნილი ,,ლითონისა და ხის მასალის დამუშავების წრის’’ მასწავლებლად. აღნიშნული საგანმანათლებლო და სააღმზრდელო მომსახურება - ,,ლითონისა და ხის მასალის დამუშავების წრე’’ გათვალისწინებულია სკოლის 2018-2019 სასწავლო წლის სასკოლო სასწავლო გეგმაში. დადგინდა, რომ ეს საქმიანობა არ განხორციელებულა, მიუხედავად აღნიშნულისა, სკოლას არ მოუხდენია ხელშეკრულების შეწყვეტა. სკოლის ფართებს იყენებდნენ მესამე პირები პირადი მიზნებისათვის. კერძოდ, ამზადებდნენ ხისა და რკინის ნაკეთობებს, რეალიზაციის, სარგებლის მიღების მიზნით, მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი საქმიანობის განხორციელებისათვის ფართების იჯარის ფორმით გაცემა, სკოლის მოსწავლეთა უსაფრთხოების მიზნიდან გამომდინარე, არ მიიჩნია მიზანშეწონილად მაკონტროლებელმა ორგანომ (საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო). ამასთან, ფართების გაცემაზე სკოლას არ გამოუცხადებია ელექტრონული აუქციონი, არ დაუდია იჯარის შესახებ ხელშეკრულება და არ ჰქონია საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს / სსიპ ქონების ეროვნული სააგენტოს თანხმობა. ბ) სკოლის ანგარიშზე შესულია თანხები, როგორც ,,ლითონისა და ხის დამუშავების წრის’’ შემოსავალი, საიდანაც სკოლა ე.ა–ძეს ურიცხავდა ხელფასს, როგორც წრის მასწავლებელს, მაშინ როდესაც რეალურად სკოლაში არ მომხდარა მოსწავლეებისათვის ,,ლითონისა და ხის მასალის დამუშავების’’ სწავლება, ე.ა–ძეს არ გაუწევია მოსწავლეებისათვის აღნიშნული მომსახურება.

14. მოსარჩელეს პროცესუალურად მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების გაბათილება ევალებოდა, რაც განსახილველ შემთხვევაში, ვერ განხორციელდა, კასატორის მიერ პროცესუალური დარღვევების შესახებ მხოლოდ ზეპირსიტყვიერი მითითება კვალიფიციურ შედავებად ვერ იქნება მიჩნეული. საპროცესო სამართალწარმოებაში მოქმედი მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი). საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, შრომით სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის გადანაწილების სპეციალური წესი, კერძოდ, „სამართალწარმოებაში მოქმედებს მტკიცების ტვირთის განაწილების ორი ძირითადი წესი: ზოგადი წესი, რომელიც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად ეკისრება თითოეულ მხარეს, და სპეციალური წესი, რომელსაც თავად გამოსაყენებელი მატერიალური ნორმა აწესებს. ნიშანდობლივია, რომ შრომით-სამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს და ამდენად, უნდა ვიხელმძღვანელოთ მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციალური სტანდარტით, რომლის თანახმად, სწორედ დამსაქმებელია ვალდებული ადასტუროს დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების კანონიერი და საკმარისი საფუძვლის არსებობა. ამგვარი სტანდარტის გამოყენების ნორმატიულ საფუძველს ქმნის ის, რომ დამსაქმებელს გააჩნია მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები“ (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2015 წლის 07 ოქტომბრის განჩინება საქმეზე Nას-483-457-2015). ამდენად, შრომითსამართლებრივ ურთიერთობებში მოქმედი მტკიცების ტვირთის განაწილების ფარგლებში, პალატის განმარტებით, სწორედ სადავო სამართალურთიერთობის ძლიერი მხარე - დამსაქმებელი იყო ვალდებული, სასამართლოს წინაშე დაემტკიცებინა დასაქმებულის მიერ ვალდებულების დარღვევის ფაქტი. საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებებით კი, როგორც აღინიშნა, სადავო ფაქტი დადასტურდა. აქვე, პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ საკასაციო სამართალწარმოების დროს პალატა ხელმძღვანელობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტებით (სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება)) და სამართლებრივი კონტექსტით აფასებს დამტკიცებულად მიჩნეული ფაქტებს, რამდენად ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობას.

15. ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ფიზიკურ პირს ან კერძო სამართლის იურიდიულ პირს სახელმწიფო ქონებას სასყიდლით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული სარგებლობის ფორმებით, აუქციონის საფუძველზე, ქონების მმართველის თანხმობით, გადასცემს ის სახელმწიფო ორგანო, აფხაზეთის ან აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ორგანო, მუნიციპალიტეტი ან საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, რომელსაც ეს ქონება სარგებლობაში აქვს გადაცემული ან ბალანსზე ერიცხება. თუ სახელმწიფო ქონება არ არის სარგებლობაში გადაცემული, მას ფიზიკურ პირს ან კერძო სამართლის იურიდიულ პირს სარგებლობაში გადასცემს ქონების მმართველი დადგენილი წესით. ,,საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ე’’ ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო (ავტონომიური რესპუბლიკის) ქონების საფუძველზე შექმნილმა საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა სახელმწიფო კონტროლის განმახორციელებელი ორგანოს თანხმობით შეიძლება განახორციელოს ქმედებები საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ქონებასთან დაკავშირებით, თუ ისინი სცილდება ჩვეულებრივი საქმიანობის ფარგლებს. სკოლამ იმგვარად გადასცა სარგებლობაში მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ნაწილი მესამე პირებს, რომ ამგვარი თანხმობები არ მიუღია შესაბამისი ორგანოებისაგან. საყურადღებოა ის გარემოება, რომ სკოლამ თანხმობის მიღების მიზნით, მიმართა სამინისტროს და მიიღო მისგან უარი ხის, ავეჯის და რკინის ნაკეთობათა სახელოსნოს ფუნქციონირების თაობაზე იმ დასაბუთებით, რომ სკოლის უსაფრთხოებიდან გამომდინარე, ვინაიდან აღნიშნული დამხმარე კორპუსი არ იყო იზოლირებული ძირითადი სასწავლო კორპუსიდან, პირველ სართულზე მიმდინარეობდა სასწავლო პროცესი, ასევე, წარმოდგენილი ფოტოებიდან ვერ ირკვეოდა, რომ აღნიშნულ საამქროში დაცული იქნებოდა სახანძრო უსაფრთხოების ნორმები, შესაბამისად სამინისტრო წინააღმდეგი იყო ამგვარად ფართის გადაცემაზე. სკოლამ უგულებელყო სამინისტროს მითითება და მოახდინა ქონების მესამე პირისათვის გადაცემა. სკოლის თვითნებური ქმედება, აღმოეფხვრა უსაფრთხო გარემოს შექმნის ხელისშემშლელი გარემოებები ვერ იქნებოდა მიჩნეული ლეგიტიმურად მანამ, სანამ უფლებამოსილი ორგანო, სამინისტრო არ გამოხატავდა თანხმობას აღნიშნულის თაობაზე. სკოლას ქონების მესამე პირთათვის სარგებლობაში გადაცემის პროცესში არ უსარგებლია ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მოთხოვნებით, ამდენად, სკოლის ფართების გამოყენება ხდებოდა კანონის უხეში დარღვევით, სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, ამასთან სკოლის დოკუმენტაციაში შეტანილია არასწორი/მცდარი ინფორმაცია, რაც ასევე წარმოადგენს უხეშ დარღვევას. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების ერთობლივი გამოკვლევის შედეგად დასაქმებულის დისციპლინარული გადაცდომის ფაქტი ერთმნიშვნელოვნად დგინდება და ამ ფაქტის ნამდვილობას ეჭვქვეშ ვერ დააყენებს მხოლოდ კასატორის მითითება, რომ დარღვევა არ არსებობს.

16. რაც შეეხება მტკიცებულებათა გამოთხოვას, საკასაციო პალატა დაუსაბუთებლობის მოტივით არ იზიარებს და, სსსკ-ის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, აღნიშნავს, რომ საკასაციო სასამართლო არ წარმოადგენს ფაქტების დამდგენს, ამ ინსტანციაში ახალი მტკიცებულების გამოთხოვა/მიღება დაუშვებელია.

17. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ,,ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ,“ # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

18. კასატორი აცხადებს, რომ გასაჩივრებული განჩინება უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ ერთგვაროვან პრაქტიკას ეწინააღმდეგება, თუმცა ამგვარი განაცხადი დაუსაბუთებელია, რადგან კასატორი უთითებს კონკრეტულ საქმეებზე, მაგრამ არ ასახელებს კონკრეტულ გარემოებებს, რომლებიც განსახილველ საქმეში, მათ მიერ მითითებული მსგავს საქმეების შეფასებებისაგან განსხვავებულად შეფასდა. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არის ზოგადი და თეორიული ხასიათის, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მხარემ სასამართლოს უნდა დაუდასტუროს ფაქტობრივი გარემოებების მის სასარგებლოდ შეფასების მართლზომიერება, სამართლებრივი შეფასება კი სასამართლოს პრეროგატივაა. საკასაციო საჩივრის იმგვარი გადატვირთულობა, როგორიც განსახილველ საქმეშია, სასამართლოს ვერ შეუქმნის ან გაუმყარებს შინაგან რწმენას, რომ სარჩელი დასაბუთებულია, რადგან სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ გადაწყვეტილებას სასამართლო იმის მიხედვით იღებს, თუ როგორ წარადგენს ფაქტობრივ გარემოებათა თანმიმდევრულობას მოსარჩელე და როგორ შეედავება მას მოპასუხე. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

19. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

20. საკასაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმის არსებითად განხილვის ეტაპზეც, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების საფუძველზე, კასატორს არ მიუთითებია ისეთ გარემოებაზე, რაც საკასაციო სასამართლოს მისცემდა შესაძლებლობას, სადავო ბრძანებები ბათილად მიეჩნია, ეს კი საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების საფუძველია.

21. სსსკ-ის 401.4-ე მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა.დ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ა.დ–ის შუამდგომლობა მტკიცებულებათა გამოთხოვის შესახებ არ დაკმაყოფილდეს;

3. ა.დ–ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს გ. კ–ძის მიერ 08/11/2022წ. №0 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან - 300 ლარის 70% – 210 შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ამირან ძაბუნიძე

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

თეა ძიმისტარაშვილი