¹ბს-103-103(კ-08) 27 მარტი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა გ. ა.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 11 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში სარჩელი აღძრა გ. ა.-მ მოპასუხე _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ 1997 წლიდან მუშაობდა საქართველოს უშიშროების სამინისტროში ...-ის დეპარტამენტის II სამმართველოს III განყოფილებაში ოპერატიულ თანამშრომლად. საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის 2004 წლის 9 აგვისტოს ¹2160 პ/შ ბრძანებით დათხოვნილ იქნა სამსახურიდან. აღნიშნული ბრძანება გაასაჩივრა სასამართლოში. თბილისის საოლქო სასამართლოს 2005 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი 2004 წლის 9 აგვისტოს ¹2160 პ/შ ბრძანება გ. ა.-ის საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს სამხედრო სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ და მოსარჩელე აღდგენილ იქნა ტოლფას თანამდებობაზე, იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურებით. აღნიშნული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში და 2005 წლის 10 აგვისტოს გაიცა სააღსრულებო ფურცელი. საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 15 ნოემბრის ¹8120 პ/შ ბრძანებით კიდევ ერთხელ ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის 2004 წლის 9 აგვისტოს ¹2160 პ/შ ბრძანება გ. ა.-ის საქართველოს უშიშროების სამინისტროს სამხედრო სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ; გ. ა.-ს განაცდური პერიოდი ჩაეთვალა შრომით სტაჟში, ხელფასის ანაზღაურებით, 2004 წლის 9 აგვისტოდან; გ. ა.-ი დაინიშნა შსს ...-ის დეპარტამენტის ...-ის რეგიონალური დანაყოფების მართვის სამსახურის აღმოსავლეთის რეგიონალური სამმართველოს ...-ის პუნქტის ოპერატიულ თანამშრომლად.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 15 ნოემბრის ¹8120 პ/შ ბრძანების მე-2-3 პუნქტები გაასაჩივრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, აღნიშნული ბრძანების მოქმედება შეჩერებულ იქნა.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ 2006 წლის 5 სექტემბერს ჩაჰბარდა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის მინისტრის მოადგილის _ ლ. გ.-ს 2006 წლის 16 აგვისტოს ¹5497 პ/შ ბრძანება. აღნიშნული ბრძანებით, შსს ...-ის დეპარტამენტის კადრების მთავარი სამმართველოს განკარგულებაში მყოფი, შსს ...-ის დეპარტამენტის ყოფილი რეგიონალური დანაყოფების მართვის სამსახურის აღმოსავლეთის რეგიონალური სამმართველოს ...-ის პუნქტის ოპერატიული თანამშრომელი _ გ. ა.-ი დათხოვნილ იქნა შსს სამხედრო სამსახურიდან 2006 წლის 12 აგვისტოდან.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის მინისტრის მოადგილის _ ლ. გ.-ს 2006 წლის 16 აგვისტოს ¹5497 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობა, შსს ...-ის დეპარტამენტის ... სამმართველოს ... განყოფილებაში ოპერატიულ თანამშრომლად აღდგენა და იძულებით გაცდენილი დროის ჩათვლა ნამსახურობის წლებში, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2006 წლის 15 ნოემბრიდან სამსახურში აღდგენამდე; მოპასუხისგან კადრების განკარგულებაში გადაყვანის ბრძანების გამოთხოვა და ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 15 სექტემბრის განჩინებით მოსარჩელის მოთხოვნა საქართველოს შს მინისტრის მ/შ მინისტრის მოადგილის _ ლ. გ.-ს 2006 წლის 16 აგვისტოს ¹5497 პ/შ ბრძანებისა და კადრების განკარგულებაში აყვანის ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე, მიღებულ იქნა წარმოებაში; შსს ...-ის დეპარტამენტის ... სამმართველოს ... განყოფილებაში ოპერატიულ თანამშრომლად აღდგენის, იძულებით გაცდენილი დროის ნამსახურობის წლებში ჩათვლისა და განაცდური ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში მოსარჩელეს წარმოებაში მიღებაზე ეთქვა უარი.

2006 წლის 27 სექტემბერს გ. ა.-მ განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამრთლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით და განმარტა, რომ ითხოვდა შს მინისტრის 2006 წლის 12 აპრილის ¹2464 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გ. ა.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეს უარი ეთქვა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის, მინისტრის მოადგილის 2006 წლის 16 აგვისტოს ¹5497 პ/შ და საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2006 წლის 12 აპრილის ¹2464 ბრძანებების ბათილად ცნობაზე.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2006 წლის 12 აპრილის ¹2464 პ/შ ბრძანების თანახმად ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულების მე-12 მუხლისა და ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დებულების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹614 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულების მე-11 პუნქტის ,,ა”, ,,ე” და ,,ნ” პუნქტების შესაბამისად, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ...-ის დეპარტამენტში განხორციელებულ საორგანიზაციო-საშტატო ცვლილებებთან დაკავშირებით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ...-ის დეპარტამენტის რიგით და ოფიცერთა შემადგენლობა გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და აყვანილ იქნა შსს ...-ის დეპარტამენტის კადრების მთავარი სამმართველოს განკარგულებაში და დაევალათ მოვალეობის შესრულება.

საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ შს მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის, მინისტრის მოადგილის ¹5497 პ/შ ბრძანების თანახმად, შსს ...-ის დეპარტამენტის კადრების მთავარი სამმართველოს განკარგულებაში მყოფი, შსს ...-ის დეპარტამენტის ყოფილი რეგიონალური დანაყოფების მართვის სამსახურის აღმოსავლეთის რეგიონალური სამმართველოს ...-ის პუნქტის ოპერატიული თანამშრომელი-გამომძიებელი, უფროსი ლეიტენანტი გ. ა.-ი დათხოვნილ იქნა შსს სამხედრო სამსახურიდან საქართველოს სამხედრო ძალების რეზერვში; საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, თითქოს მისი თანამდებობაზე დანიშვნის თაობაზე 2005 წლის 15 ნოემბრის ¹8120 ბრძანების მე-2 და მე-3 პუნქტები შეჩერებული იყო, რის გამოც მოპასუხეს არ ჰქონდა მისი სამუშაოდან დათხოვნის სამართლებრივი საფუძველი. სასამართლომ, სარჩელის წარმოებაში მიღების ეტაპზე, მითითებული ბრძანება არ მიიჩნია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის პირველი ნაწილით შესაჩერებელ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად, რის გამოც წარმოებაში მიღებისას სადავო აქტის მოქმედება არ შეუჩერებია. ამასთან, ასეთი მოთხოვნა მოსარჩელის მხრიდანაც არც ყოფილა დაყენებული. გ. ა.-ს ასეთის არსებობის შემთხვევაში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში უნდა წარედგინა სადავო აქტის შეჩერების სამართლებრივი საფუძველი.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში თავისი სამართლებრივი ფორმით, ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან მოხელის მიმართ ადგილი ჰქონდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 88-ე მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევას, რომლის თანახმადაც, მოხელის სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერება ნიშნავდა მოხელის დროებით გათავისუფლებას სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისაგან და შესაბამისი დაწესებულების გათავისუფლებას მოხელის სამსახურით უზრუნველყოფის მოვალეობისაგან. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების პერიოდში მოხელეს კანონით დადგენილ შემთხვევებში და წესით უნარჩუნდებოდა თანამდებობრივი სარგო, დანამატები ან ეძლეოდა სხვაგვარი კომპენსაცია, თუმცა სასამართლომ მიიჩნია, რომ არც აღნიშნული განხორციელდა კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, რადგან მოხელეს ადმინისტრაციულ ორგანოში არ წარუდგენია წერილობითი განცხადება სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების თაობაზე, რაც კანონის იმპერატიულ მოთხოვნას წარმოადგენდა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ შეიძლებოდა გამოყენებულიყო ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 111-ე მუხლი, რომელიც სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერებისას ზღუდავდა მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლებას.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული ორგანო გ. ა.-ს პირად ანგარიშზე ურიცხავდა ხელფასს, ხოლო ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე არ სარგებლობდა დარიცხული ხელფასით, არ გულისხმობდა მისი თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შეჩერებას.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, გ. ა.-ი შრომით ერთიერთობაში იმყოფებოდა რა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსთან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის თანახმად, წარმოადგენდა მოხელეს, ხოლო ,,პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურეს.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ა.-ი დანიშნული იყო შსს ...-ის დეპარტამენტის ყოფილი რეგიონალური დანაყოფების მართვის სამსახურის აღმოსავლეთის რეგიონალური სამმართველოს ...-ის პუნქტის ოპერატიული თანამშრომლის-გამომძიებლის თანამდებობაზე, რომელიც წარმოადგენდა აღნიშნული დეპარტამენტის შტატით გათვალისწინებულ თანამდებობას. საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2006 წლის 12 აპრილის ¹2464 პ/შ ბრძანებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ...-ის დეპარტამენტის რიგით და ოფიცერთა შემადგენლობა გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და აყვანილ იქნა შსს ...ის დეპარტამენტის კადრების მთავარი სამმართველოს განკარგულებაში, მათ შორის გ. ა.-ც, როგორც შტატით გათვალისწინებული თანამდებობის უფროსი ლეიტენანტი. კადრების განკარგულებაში ყოფნა გულისხმობდა შტატგარეშე დარჩენილი პირის იმდაგვარ მდგომარეობას, როდესაც იგი არ ასრულებდა შრომით მოვალეობებს და კანონით დადგენილი ვადის განმავლობაში უნდა გადაწყვეტილიყო მისი შრომითი მოწყობის საკითხი. ,,პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, პოლიციელი შეიძლებოდა აყვანილი ყოფილიყო კადრების განკარგულებაში არა უმეტეს ოთხი თვისა.

საქალაქო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ა.-ის თანამდებობიდან დათხოვნა განხორციელდა “პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ე” ქვეპუნქტის (რეორგანიზაციისას ან/და შტატების შემცირებისას) საფუძველზე. მოცემულ შემთხვევაში, გ. ა.-ის სამუშაოდან დათხოვნა განხორციელდა რეორგანიზაციის საფუძველზე, კანონის მოთხოვნათა დაცვით.

სასამართლომ განმარტა, რომ გ. ა.-ი შრომით ერთიერთობაში იმყოფებოდა რა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსთან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის თანახმად, წარმოადგენდა მოხელეს, ხოლო ,,პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურეს.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ ,,ომისა და სამხედრო ძალების ვეტერანთა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-15 მუხლის “ფ” პუნქტი, 2005 წლის 23 დეკემბერს განხორციელებული ცვლილების თანახმად, ამოღებული იყო. ახალი რედაქციით ჩამოყალიბებული კანონის მითითებული ნორმა რაიმე დათქმას სამუშაოდან დათხოვნისას უპირატესი დარჩენის თაობაზე არ შეიცავდა. სამუშაოზე უპირატესი დარჩენის უფლებას არ ითვალისწინებდა საქართველოს შრომის კოდექსი და არც “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი.

აღნიშნულის გათვალისწინებით, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლით ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძვლები, რადგან ისინი არ ეწინააღმდეგებოდა კანონს და არსებითად არ იყო დარღვეული მათი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ა.-მ, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის განჩინებით გ. ა.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებული შეფასებები და დასკვნები გამომდინარეობდა საქმის გარემოებებიდან და კანონის დაცვით იყო განხორციელებული.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ა.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2006 წლის 12 აპრილის ¹2464 პ/შ და შს მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 16 აგვისტოს ¹5497 პ/შ ბრძანებები ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი, ვინაიდან საქართველოს შს მინისტრის 2005 წლის 15 ნოემბრის ¹8120 პ/შ ბრძანების მე-3 პუნქტის მოქმედება შეჩერებული იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 1 თებერვლის განჩინებით და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად. “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 127-ე მუხლის მე-2² პუნქტის მიხედვით, სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის თაობაზე პირის მიერ სარჩელის წარდგენა არ იწვევს სადავო აქტის მოქმედების შეჩერებას. მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებულია არა გათავისუფლების, არამედ სამსახურში დანიშვნის შესახებ ბრანება. შსს ...-ის დეპარტამენტის აღმოსავლეთის რეგიონალური სამმართველოს უფროსის 2006 წლის 14 ნოემბრის ¹15/18/4/1-1995 წერილით დასტურდება, რომ მოსარჩელე არ ასრულებდა სამსახურებრივ მოვალეობას 2005 წლის 15 ნოემბრიდან, ანუ თანამდებობაზე დანიშვნიდან გათავისუფლებამდე, 2006 წლის 16 აგვისტომდე, ხოლო “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 111-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოხელე არ შეიძლება გათავისუფლდეს სამსახურიდან მანამდე, სანამ შეჩერებულია სამსახურებრივი ურთიერთობა.

კასატორი განმარტავს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2006 წლის 12 აპრილის ¹2464პ პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენს ის გარემოება, რომ შსს ...-ის დეპარტამენტში მოხდა რეორგანიზაცია და არა შტატების შემცირება, ხოლო საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულების მე-12 მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, შსს თანამშრომლის დათხოვნა და კადრების განკარგულებაში გადაყვანა შეიძლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოხდა შტატების შემცირება და შსს თანამშრომელი დარჩა შტატგარეშე, რასაც ადგილი არ ჰქონდა.

კასატორი ასევე განმარტავს, რომ შს მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის 2006 წლის 16 აგვისტოს ¹5497 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ გ. ა.-ი დათხოვნილი იყო რეორგანიზაციის საფუძველზე, ხოლო “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 96-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, დაწესებულების რეორგანიზაცია არ ქმნის საფუძველს მოხელის გასათავისუფლებლად, თუ რეორგანიზაციას არ სდევს შტატების შემცირება. იმავეს ადგენს საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულების მე-12 მუხლის მე-7 პუნქტი, მე-60 მუხლის “ვ” პუნქტი, საქართველოს “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის 212-ე მუხლის “გ” პუნქტი, რომლის თანახმადაც, შსს სამხედრო მოსამსახურის დათხოვნა და კადრების განკარგულებაში გადაყვანა შეიძლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოხდა შტატების შემცირება და შსს თანამშრომელი დარჩა შტატგარეშე, რასაც ადგილი არ აქვს კასატორის შემთხვევაში.

კასატორი განმარტავს, რომ იგი არის შსს სამხედრო მოსამსახურე და მასზე, როგორც შსს სამხედრო მოსამსახურეზე, ვრცელდება “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონი და არა “პოლიციის შესახებ” კანონის 22-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის “ე” ქვეპუნქტი, რითაც დათხოვნილ იქნა სამსახურიდან.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ. ა.-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 4 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 27 მარტამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ა.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ა.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ივნისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.