¹ბს-1033-987(კ-07) 26 მარტი, 2008 წ.
ქ. თბილისი
Aადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნუგზარ სხირტლაძე(თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ლევან მურუსიძე, მარიამ ცისკაძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
22.11.02წ. შპს ,,ვ.-მ" სასარჩელო განცხდებით მიმართა ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ვაკე-საბურთალოს საგადასახადო ინსპექციის მიმართ განმეორებით დარიცხული დღგ-სა და საურავების გადახდისაგან განთავისუფლების თაობაზე. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ვაკე-საბურთალოს რაიონის საგადასახადო ინსპექციამ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის წერილის საფუძველზე გააუქმა მის მიერ 2001 წელს შეძენილ მასალებზე გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით ჩათვლილი დღგ – 19453 ლარის ოდენობით და იმ მოტივით, რომ აღნიშნული თანხა გადაუხდელად ჩათვალა, მას საურავის სახით დაარიცხა 4527,42 ლარი. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი მკაცრი აღრიცხვის ფორმის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება დღგ-ს გადახდის ფაქტი. ამავე კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილით, დამატებული ღირებულების გადასახადი არის არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც დგინდება მიწოდებული საქონლის ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდის მომხმარებელი ამ გადასახადით გაზრდილი ფასით შეძენისას, ხოლო მისი ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრება გადასახადის გადამხდელს და უნდა შესრულდეს უშუალოდ გადასახადის გადამხდელის მიერ, დაუშვებელია საგადასახადო ვალდებულების დაკისრება იმ პირისათვის, რომელიც არ წარმოადგენს კონკრეტული გადასახადის გადამხდელს. საგადასახადო ინსპექციების მიერ ანგარიშ-ფაქტურების გაცემა ხდებოდა აღურიცხავად, მესამე პირების მისამართების მითითების გარეშე. მათი საიდენტიფიკაციო ნომრები და მისამართები მითითებული იყო შპს ,,ვ.-ის" მიერ წარმოდგენილ ანგარიშ-ფაქტურებში და ამ პირთა მოძებნა საგადასახადო სამსახურისა და მათ დაქვემდებარებაში შემავალი ძალოვანი სტრუქტურების მოვალეობას წარმოადგენდა. მოსარჩელემ დღგ-ს განმეორებითი გადასახადისაგან განთავისუფლება მოითხოვა.
მოპასუხეებმა თბილისის ვაკე-საბურთალოს საოლქო საგადასახადო ინსპქეციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა სარჩელი არ ცნო.
ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 20.02.03წ. გადაწყვეტილებით შპს ,,ვ.-ის" სარჩელი დაკმაყოფილდა, მას აღუდგა დღგ-ს გაუქმებული ჩათვლები 19453 ლარის ოდენობით და გაუუქმდა მასზე დარიცხული საურავი 4527, 42 ლარის ოდენობით. რაიონული სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა.
სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარე შპს ,,ვ.-მ" დააზუსტა მოთხოვნა და მოითხოვა იმ წერილების ბათილად ცნობა, რომლითაც მას გაუუქმდა დღგ-ს თანხები და მოითხოვა დღგ-ს ჩათვლის აღდგენა 15074 ლარზე.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 26.07.04წ. გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 20.02.03წ. გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს ,,ვ.-ის” სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 26.07.04წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ვ.-მ”.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 09.02.05წ. განჩინებით შპს ,,ვ.-ის" საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 26.07.04წ. გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.10.07წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 20.02.03წ. გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს “ვ.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით სერია აა-04 ¹027876 დღგ-ეს თანხით 555.4 ლარი, სერია აა 99 ¹0114461 დღგ-ს თანხით 1326 ლარი, სერია აა-99 ¹155587 დღგ-ს თანხით 1381 ლარი, სერია აა 58 ¹000081 დღგ-ს თანხა 1779.80 ლარი, სერია აა-99 ¹ 226045 დღგ-ს თანხით 708.10 ლარი, სერია აა-05 ¹086932 დღგ-ს თანხა 3955.42 ლარი, სერია აა 05 ¹152098 დღგ-ს თანხა 2424.7 ლარი, სერია აა-04 ¹094575 დღგ-ს თანხა 1895.60 ლარი მიხედვით სადავო დღგ-ზე დარიცხული საურავი, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას I ინსტანციის სასამართლომ დაარღვია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე" ქვეპუნქტის შესაბამისად, ითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად და ექვემდებარება გაუქმებას.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 6.2 მუხლის თანახმად, დღგ განეკუთვნება საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს. ამ კოდექსის 90.2 მუხლის თანახმად დღგ, როგორც არაპირდაპირი გადასახადი, არის საქართველოს ტერიტორიაზე საქონლის, სამუშაოს მომსახურების წარმოებისა და მიმოქცევის პროცესში შექმნილი ღირებულების ნაწილი, აგრეთვე საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანილი ყველა დასაბეგრი საქონლის ღირებულების ნაწილის ბიუჯეტში სავალდებულო შენატანი. დღგ ექვემდებარება გადახდას საქონლის მიწოდების, სამუშაოს შესრულებისა და მომსახურების გაწევის ყველა სტადიაზე. ამ კოდექსის 114.1 მუხლის მიხედვით, ამ მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახდის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად და დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. დღგ-ის გადამხდელი ვალდებულია, რეგისტრაციის ადგილის მიხედვით საგადასახადო ორგანოს წარუდგინოს დღგ-ის დეკლარაცია ყოველ საანგარიშო პერიოდზე არაუგვიანეს ამ პერიოდის მომდევნო 10 რიცხვისა, ყოველ საანგარიშო პერიოდზე დეკლარაციის წარსადგენად დადგენილ ვადაში გადაიხადოს დღგ. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს "ვ.-ს" სამშენებლო მასალის მიწოდებისას ი/მ “მ. მ.-მ" 02.06.01წ. გამოუწერა აა-04 ¹027876 ანგარიშ-ფაქტურა დღგ-ს თანხით 555,4 ლარი, ი/მ “გ. მ.-მ" 21.07.01წ. აა-99 ¹0114461 ანგარიშ-ფაქტურა დღგ-ს თანხით 1326 ლარი, ი/მ “მ.-მ" 14.05.2000წ. აა-99 ¹155587 ანგარიშ-ფაქტურა დღგ-ს თანხით 1381 ლარი, ი/მ “კ. ხ.-მ" 20.06.01წ. აა-58 ¹000081 ანგარიშ-ფაქტურა დღგ-ს თანხით 1779,80 ლარი, ი/მ “კ. ს.-მ" 20.09.2000წ. აა-99 ¹226044 ანგარიშ-ფაქტურა დღგ-ს თანხით 708,10 ლარი, შპს “ი.ნ.ი.-მა" 09.11.01წ. აა-05 ¹086932 დღგ-ს თანხით 3955,42 ლარი და 07.05.02წ. აა-05 ¹152098 დღგ-ს თანხით 2424,7 ლარი ანგარიშ-ფაქტურები, შპს “ე.-მ" 16.06.02წ. აა-04 ¹094575 დღგ-ს თანხით 1895,60 ლარი. სააპელაციო პალატამ არ იქონია მსჯელობა შპს “ვ.-თვის" შპს “ნ.-ის" მიერ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებისა და ამ ანგარიშ-ფაქტურებში დაფიქსირებული დღგ-ს თაობაზე, ვინაიდან აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურები ამოღებული იყო საგამოძიებო ორგანოების მიერ და საქმეში დაცული არ იყო მათი სათანადო წესით დამოწმებული ასლები. სააპელაციო პალატის განცხადებით, მოსარჩელე მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, იმის დასადასტურებლად, რომ ზემოაღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული სადავო დღგ-ს თანხა მომწოდებლების (ინდმეწარმე “მ. მ.-ე, ინდმეწარმე “კ. ს.-ო", ინდმეწარმე “კ. ხ.-ი", ინდმეწარმე “მ.-ე", ინდმეწარმე “გ. მ.-ი", შპს “ნ.-ი" შპს “ი.ნ.ო.-ი", შპს “ე.-ი") მიერ გადახდილი იქნა საქართველოს ბიუჯეტში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სააპელაციო ინსტანციაში წარმოდგენილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 06.06.05წ. ¹4-09/4902 წერილის თანახმად, ინდმეწარმე “კ. ს.-ს”, ინდმეწარმე “კ. ხ.-ის”, ინდმეწარმე “მ.-ს” (ე. მ.-ი), შპს “ი.ნ.ი.-ის”, შპს “ე.-ის” არ ჰქონდათ შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები, გადასახადების პირადი ბარათების (ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების ამსახველი დოკუმენტები) მონაცემებით ერიცხებათ ვადაგადაცილებული დავალიანებები. საგადასახადო დავალიანების არსებობა დღგ-ს გადასახადთა მიმართებაში დასტურდებოდა აგრეთვე თბილისის, გორისა და თელავის საგადასახადო ინსპექციების მიერ წარმოდგენილი შპს “ნ.-ის”, ინდმეწარმე “მ. მ.-ს”, ინდმეწარმე “კ. ხ.-ის”, ინდმეწარმე “გ. მ.-ის”, შპს “ი.ნ. ი.-ის”, შპს “ე.-ის”, ინდმეწარმე “კ. ს.-ს”, ინდმეწარმე “მ.-ს” (ე. მ.-ი) შედარების აქტებით. კერძოდ, სადაო დღგ-ს თანხები დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით არ იყო გადახდილი საქართველოს ბიუჯეტში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით.
სააპელაციო პალატის განცხადებით, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 10.03.05წ. გადაწყვეტილებით განიმარტა, რომ 1997 წლის საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული დღგ-ის თანხის ჩათვლა წარმოადგენს შესაბამისი პირის უფლებას, გარკვეული პირობების დადგომის შემდეგ მიიღოს სახელმწიფოს მხრიდან, მის მიერ გაწეული საფასურის შედეგად დღგ-ით, როგორც გადასახადით გათვალისწინებული თანხის გადახდილად აღიარება. ამდენად, იმ შემთხვევაში, თუ მომწოდებლის მიერ არ შესრულდება მის მიმართ დადგენილი ვალდებულება და არ განხორციელდება დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანა, შესაბამისად, ვერ განხორციელდება მიმღების უფლება ჩაითვალოს დღგ-ის თანხა გადახდილად. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 05.12.05წ. განმარტებით, საქონლის მყიდველის მიერ საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა და გამყიდველისათვის დღგ-ის თანხის გადახდა არ წარმოადგენს საკმარის პირობას დღგ-ის თანხის ჩათვლის მისაღებად. ამისათვის აუცილებელია ერთდროულად ორი პირობის არსებობა: საქონლის (მომსახურების) მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ის გადახდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით და გამყიდველის მიერ დღგ-ის სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა. ამასთანავე ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ის ჩათვლების გაუქმების შედეგად დარიცხული საურავები დიდმა პალატამ მიიჩნია უკანონოდ და ჩათვალა, რომ აღნიშნული ეწინააღმდგებოდა საგადასახადო კოდექსის, როგორც ძირითადი პრინციპების, ისე მითითებული კოდექსის რიგი ნორმების მოთხოვნებს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.10.07წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ.
კასატორმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ გადასახადის დაბეგვრის მიზნებისთვის მეწარმე სუბიექტებმა შესაბამის პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, ერთის მხრივ, საქონლის მომწოდებლებმა წარადგინეს ანგარიშ-ფაქტურების მე-4 პირები კონტროლის განხორციელების მიზნით შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში, ხოლო მეორეს მხრივ საქონლის მყიდველმა შპს “ვ.-მ" ანგარიშ-ფაქტურის მე-3 პირები წარუდგინა მომსახურე საგადასახადო ინსპექციას ჩათვლის მისაღებად, რაც არ იქნა განხორციელებული საგადასახადო ორგანოს მხრიდან. საგადასახადო ორგანოს უარის თქმის სამართლებრივ საფუძველს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, წარმოადგენდა შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-2, მე-6, 114-ე, 115-ე და 118-ე მუხლები. ნაწარმოები ოპერაციის (საქონლის მიწოდების) დროს, როდესაც მოხდა დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციის წარმოება, გადასახადის თანხის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტში განისაზღვრებოდა “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ" კანონით. მხოლოდ ამ მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ დღგ-ის თანხა ჩაითვლება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად. კერძოდ, “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ" კანონის მე-9 მუხლის თანახმად, საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმირდება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით. ბიუჯეტების ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშებზე. დაუშვებელია ბიუჯეტების შემოსავლებში თანხების აღრიცხვა როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე კომერციულ ბანკებში შესაბამის ანგარიშებზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე. კასატორის აზრით, საქართველოს ბიუჯეტში თანხა ჩარიცხულად ითვლება, თუ ის ასახვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ის ჩათვლების განხორციელება საქართველოს ბიუჯეტიდან თანხების დაბრუნების ტოლფასია, რაც პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდის იმ თანხებზე ჩათვლების განხორციელებას, რომელიც არ მოხვდებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტის ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშებზე. კასატორის განცხადებით, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში სასამართლომ გაუქმებული დღგ-ის ძირითად თანხაზე დარიცხული საურავების მოხსნის სამართლებრივ საფუძვლად გამოიყენა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 05.12.05წ. გადაწყვეტილებაში მითითებული არგუმენტები, რაც, კასატორის აზრით, არასწორია. გადამხდელს ვალდებულება ეკისრება ბიუჯეტის წინაშე და გადახდის ვადის დარღვევის გამო მასზე უნდა გავრცელდეს 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საურავი საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესით და ოდენობით ვადაგადაცილებულ დღეზე, რაც სასამართლომ არ გაითვალისწინა. კასატორი თვლის, რომ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. კასატორმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 14.06.07წ. გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს “ვ.-ის" სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
კასატორმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ აღნიშნა, რომ 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის შესაბამისად, საქონლის მიმწოდებელმა მომსახურე საგადასახადო ინსპექციაში წარადგინა შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურების მე-4 პირები კონტროლის განხორციელების მიზნით, ხოლო საქონლის მყიდველმა აგნარიშ-ფაქტურების მე-3 პირები წარუდგინა შესაბამის საგადასახადო ორგანოს ჩათვლის მისაღებად, რაც საგადასახადო ორგანოს მხრიდან არ იქნა განხორციელებული საგადასახადო დეპარტამენტის წერილების საფუძველზე. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ამგვარი ქმედება გამომდინარეობდა შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებიდან. კასატორის აზრით, სასარჩელო განცხადება საურავის ნაწილშიც არ უნდა ყოფილიყო დაკმაყოფილებული, ვინაიდან აღნიშნული პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 30-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების შემსრულებლად ითვლება გადასახადის გადახდა დადგენილ ვადებში, ამავე კოდექსის 252-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, თუ გადასახადის თანხა არ არის გადახდილი დადგენილი ვადისათვის, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია გადაიხადოს გადაუხდელი თანხის 0.15% თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე, გადახდის ვადის დადგენილი თარიღიდან _ გადასახადის გადახდის თარიღამდე. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება მოითხოვა, რომლითაც სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 29.11.07წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, ხოლო 13.12.07წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული. მხარეებს დასაშვებობის თაობაზე მოსაზრებების წარმოდგენის უფლება მიეცათ. კასატორებმა წარმოადგინეს მოსაზრებები, რომელებშიც მითითებული იქნა მათ საკასაციო საჩივრებში აღნიშნული გარემოებანი. კასატორები მიიჩნევენ, რომ მათი საკასაციო საჩივრები დასაშვებია ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად უნდა იქეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.
საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.
საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად; საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
