საქმე №ას-169-2024 8 ნოემბერი, 2024 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: თეა ძიმისტარაშვილი,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - ა.გ–ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – მ.დ–ია, ე.ი–ია, მ.ი–ია (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა და თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით ა.გ–ძის (შემდეგში: მოსარჩელე ან კასატორი) სარჩელი მ.დ–იას (შემდეგში: პირველი მოპასუხე ან აპელანტი), ე.ი–იასა (შემდეგში: მეორე მოპასუხე) და მ.ი–იას (შემდეგში: მესამე მოპასუხე) მიმართ დაკმაყოფილდა; 2020 წლის 8 ივნისს პირველ, მეორე და მესამე მოპასუხეებს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე - მის.: ქ. თბილისი, ......., ს/კ ........, ცნობილ იქნა ბათილად 1/2 ნაწილში; მოსარჩელე ცნობილ იქნა უძრავი ქონების - მისამართი: ქ. თბილისი, .........., ს/კ ........, 1/2 წილის მესაკუთრედ; პირველ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 2 500 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ეროვნულ ვალუტაში, მაგრამ არა უმეტეს 7 500 ლარისა, გადახდა; მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის 1996 წლის 16 ნოემბერს რეგისტრირებული ქორწინება (აქტის ჩანაწერი #180) შეწყდა.

2. საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. მოსარჩელე და პირველი მოპასუხე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1984 წლის 28 აპრილიდან. მათ შორის ქორწინება შეწყდა, მაგრამ შემდეგ 1996 წლის 16 ნოემბერს ისევ დაქორწინდნენ;

2.2. საქმის მასალებშია თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც დგინდება, რომ მოცემულ დავაზე პირველმა მოპასუხემ მოითხოვა ქორწინების შეწყვეტა მოსარჩელესთან, რაც დაკმაყოფილდა და მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის, 1984 წლის 28 აპრილს, ქ. თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საბურთალოს სამსახურის მიერ (სააქტო ჩანაწერი #1708) რეგისტრირებული ქორწინება შეწყდა;

2.3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით (საქმე 2/12321-10), პირველი მოპასუხის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და იგი ცნობილი იქნა მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული მოძრავი ნივთების თანამესაკუთრედ, ასევე შპს ,,ს. დ. ს-ს. პ–ის“ საწესდებო კაპიტალში მოსარჩელის კუთვნილი 52.52 % წილიდან ნახევრის - 26,25 %-ის მესაკუთრედ და შპს ,,ს.ს.ს.კ–აში“ მოსარჩელის კუთვნილი 50% -დან 25% წილის მესაკუთრედ;

2.4. მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს თანაცხოვრების დროს შეეძინათ შვილი - ქ. გ–ძე (ამჟამად გ), რომლის შვილებიც არიან არასრულწლოვნები, წინამდებარე დავაში მეორე და მესამე მოპასუხეები;

2.5. ნოტარიუსმა თ. ვ–ძემ, 2001 წლის სექტემბერს, გასცა სამკვიდრო მოწმობა (რეგისტრაციის N 1-623), რომლის მიხედვით, პირველმა მოპასუხემ მიიღო დედის - ე.ა. ასული ხ–ის სამკვიდრო ქონება - მის.: ქ. თბილისი, ........ აღნიშნული უძრავი ქონება მითითებული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე საკუთრების უფლებით პირველი მოპასუხის სახელზე აღირიცხა;

2.6. ქ. თბილისში, ....., ბინა 29-დან, რომლის მესაკუთრე იყო პირველი მოპასუხე, 2010 წლის 24 აგვისტოს, გამოსახლებული იქნა მისი ყოფილი მეუღლე - მიმდინარე დავაში მოსარჩელე;

2.7. პირველ მოპასუხეს, როგორც გამყიდველს, და გ.ჯ–ძეს, როგორც მყიდველს, შორის, 2011 წლის 18 აპრილს, დაიდო უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე - მისამართი: ქ. თბილისი, ........, ბინა 29, 95 000 აშშ დოლარად;

2.8. ნოტარიუსმა თ.ვ–ძემ, 2013 წლის 26 სექტემბერს, გასცა სამკვიდრო მოწმობა (#131017648), რომლის მიხედვით პირველმა მოპასუხემ მიიღო მამის - ა.დ–ას სამკვიდრო ქონება, კერძოდ, ა.დ–ას სახელზე რიცხული უძრავი ქონების, სახლთმფლობელობის 1/3 ნაწილი, მდებარე: გარდაბნის რაიონი, ...... (უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი - სააღრიცხვო ბარათი). აღნიშნული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე პირველი მოპასუხე უძრავი ქონების მესაკუთრე გახდა;

2.9. პირველ მოპასუხეს, როგორც გამყიდველს, და მოსარჩელეს, როგორც მყიდველს, შორის, 2016 წლის 3 მაისს, გაფორმდა უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავ ქონების - მისამართი: ქ. თბილისი, ........., ს/კ #......, 1/6 წილზე. ნასყიდობის საგნის ღირებულება 140 000 აშშ დოლარით განისაზღვრა;

2.10. მოსარჩელეს, როგორც გამყიდველს, და პირველ მოპასუხეს, როგორც მყიდველს, შორის, 2018 წლის 14 ივნისს, დაიდო უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება ამავე უძრავ ქონებაზე. ნასყიდობის ფასი 130 000 აშშ დოლარით განისაზღვრა;

2.11. პირველმა მოპასუხემ, როგორც გამყიდველმა, და ი.დ–ძემ, როგორც მყიდველმა, 2018 წლის 14 აგვისტოს დადეს უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე - მისამართი: ქ. თბილისი, ........, ს/კ #......... უძრავი ქონების ნასყიდობის ფასი 133 889 ლარით განისაზღვრა;

2.12. პირველ მოპასუხეს, როგორც გამყიდველს, და მოსარჩელეს, როგორც მყიდველს, შორის, 2015 წლის 5 მაისს, გაფორმდა უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე - მისამართი: ქ. თბილისი, ........, ბინა N31, ს/კ .........; ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 60 000 ლარით. აღნიშნული უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით მოსარჩელის სახელზე აღირიცხა;

2.13. მოსარჩელეს, როგორც გამყიდველს, და ნ.ს. ე. გ–ს, როგორც მყიდველს, შორის, 2017 წლის 3 ოქტომბერს, დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე - მისამართი: ქ. თბილისი, ........, ბინა N31, ს/კ .........; ნასყიდობის საგანი 110 000 აშშ დოლარად გაიყიდა;

2.14. 2017 წლის 30 ოქტომბრის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით მოსარჩელემ, როგორც ერთ-ერთმა ,,გამსესხებელმა“, იგივე ,,იპოთეკარმა“, მ.ჯ–ს, როგორც ,,მსესხებელს“, იგივე ,,მესაკუთრეს“, 6 თვის ვადით - 2018 წლის 30 აპრილამდე ასესხა ფულადი თანხა - 50 000 აშშ დოლარი ყოველთვიურად 2%-ის დარიცხვით და გადახდით. სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა უძრავი ქონება - მისამართი: ქ. თბილისი, .......;

2.15. აღნიშნული იპოთეკის ხელშეკრულება ნაწილობრივ, მოსარჩელის ნაწილში, გაუქმდა 2018 წლის პირველი ნოემბრის სანოტარო აქტით (#181345592) და მოსარჩელეს სესხის ძირითადი თანხა დაუბრუნდა;

2.16. მ.კ–ძეს, როგორც გამყიდველს, და პირველ მოპასუხეს, როგორც მყიდველს, შორის, 2018 წლის 2 ნოემბერს, დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე - მისამართი: ქ. თბილისი, ........, ბინა N47ა, ს/კ ......... აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე მითითებული უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით, საჯარო რეესტრში პირველი მოპასუხის სახელზე დარეგისტრირდა. ნასყიდობის ფასი 95 000 აშშ დოლარით განისაზღვრა;

2.17. პირველ მოპასუხეს, როგორც მჩუქებელს, და მის შვილიშვილებს - მეორე და მესამე მოპასუხეებს (კანონიერი წარმომადგენელი ქ.გ.), როგორც დასაჩუქრებულებს, შორის, 2020 წლის 8 ივნისს, უძრავ ქონებაზე - მისამართი: ქ. თბილისი, ........., ბინა N47ა, ს/კ ......., გაფორმდა ჩუქების ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე არასრულწლოვნები (მოცემული დავის მეორე და მესამე მოპასუხეები) რეესტრში მითითებული უძრავი ქონების მესაკუთრეებად აღირიცხნენ;

2.18. შპს ,,ს. დ. ს-ს. პ–ის“ დირექტორი და 52.52% წილის მესაკუთრე, 2010 წლის 27 მაისის მდგომარეობით, - მოსარჩელე, ხოლო 40% წილის მფლობელი - პირველი მოპასუხე იყო. იმავე წლის 2 ივნისის მდგომარეობით, მოსარჩელე შპს ,,ს. ა. თ. ს-ს. პ–ის“ პრეზიდენტი (გამგეობის წევრი) იყო. იმავე წლის 9 ნოემბრის მდგომარეობით, შპს ,,ს.ს.ს.კ–ის“ დირექტორი და 50% წილის მესაკუთრე მოსარჩელე იყო. იმავე წლის 31 მაისის მდგომარეობით, შპს ,,ს.ს.ს.ბ–ის“ დირექტორი და 100 % წილის მფლობელი მოსარჩელე იყო;

2.19. სსიპ შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებზე დაყრდნობით, 2018 წლის 2 ივლისის მდგომარეობით, შპს ს.დ.ს-საარბიტრაჟო პალატის საქმიანობის აქტივობის სტატუსია - ,,პასიური გადამხდელი“. პირველი მოპასუხის დეკლარირებული დასაბეგრი შემოსავალი 2007 წლის პირველი იანვრიდან 2021 წლის 31 მაისის ჩათვლით 10,68 ლარს შეადგენდა.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით პირველი მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; შეიცვალა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის პირველი, მე-2, მე-3, მე-4, მე-6 და მე-7 პუნქტები და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მოსარჩელის სარჩელი პირველი, მეორე და მესამე მოპასუხეების მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; პირველ, მეორე და მესამე მოპასუხეებს შორის, 2020 წლის 8 ივნისს, დადებული ჩუქების ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე - მისამართი: ქ. თბილისი, ......., ბინა 47ა, ს/კ ........., ცნობილ იქნა ბათილად ¼ ნაწილში; მოსარჩელე ცნობილ იქნა უძრავი ქონების - მისამართი: ქ. თბილისი, ........., ბინა 47 ა, ს/კ ...., ¼ წილის მესაკუთრედ; პირველ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1 250 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში, მაგრამ არაუმეტეს 3 750 ლარისა.

4. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 1151-ე, 1152-ე, 1158-ე, 1159-ე, 1164-ე, 1168.1-ე მუხლებზე მითითებით განმარტა, რომ რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მეუღლეთა თანასაკუთრებას და აღნიშნულ ქონებაზე მეუღლეებს თანაბარი უფლებები წარმოეშობათ. ქონებაზე თანასაკუთრების უფლება წარმოიშობა იმ შემთხვევაშიც, თუ ერთ-ერთი მეუღლე არ მუშაობს და არ აქვს დამოუკიდებელი შემოსავალი. სსკ-ის 1161-ე მუხლი ითვალისწინებს მეუღლეთა ინდივიდუალურ საკუთრებას, რაც მოიცავს ქონებას, რომელიც თითოეულ მათგანს ეკუთვნოდა დაქორწინებამდე და ქონება, რომელიც ქორწინების განმავლობაში მიღებულია მემკვიდრეობით ან ჩუქებით.

5. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადავო ქონება შეძენილია მეუღლეთა რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში და მასზე უნდა გავრცელდეს მეუღლეთა თანასაკუთრების რეჟიმი, თუ არ დადგინდება კანონით გათვალისწინებული ის საგამონაკლისო შემთხვევები, რაც რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდშიც კი გამორიცხავს მეუღლეთა თანასაკუთრების წარმოშობის საფუძველს.

6. მოსარჩელის მითითებით, სადავო ქონების ღირებულების (95 000 აშშ დოლარი) ნაწილი - 50 000 აშშ დოლარი, გადახდილ იქნა კიკეთში მდებარე აგარაკის გასხვისებით მიღებული თანხით, ხოლო დარჩენილი 45 000 აშშ დოლარი მის მიერ სესხად გაცემული თანხის უკან დაბრუნების შედეგად. პირველი მოპასუხე არ დაეთანხმა მოსარჩელის მოთხოვნას და წარადგინა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი, სადაც მიუთითა, რომ სადავო ქონება შეძენილია მისი მშობლებისგან მემკვიდრეობით მიღებული უძრავი ნივთების რეალიზაციის შედეგად მიღებული სახსრებით და შესაბამისად, წარმოადგენს მის ინდივიდუალურ საკუთრებას, ამასთან, მოსარჩელეს არასდროს ჰქონია შემოსავალი უძრავი ქონების შესაძენად.

7. სააპელაციო სასამართლომ მტკიცების ტვირთის განაწილების წესზე მიუთითა, ასევე მოიხმო საქმეში წარმოდგენილი შემდეგი მტკიცებულებები: - პირველი მოპასუხის სახელზე, 2013 წლის 26 სექტემბერს, გაცემულ იქნა სამკვიდრო მოწმობა, რომლის საფუძველზეც ამ უკანასკნელმა მიიღო მამის - ა.დ–ას სამკვიდრო ქონება, კერძოდ, სახლთმფლობელობის 1/3 ნაწილი, მდებარე: გარდაბნის რაიონი, .....; - პირველმა მოპასუხემ, 2016 წლის 3 მაისს, მოსარჩელეს მიჰყიდა უძრავი ქონება მდებარე: ქ. თბილისი, ......, ს/კ ........, 1/6 წილი 140 000 აშშ დოლარად; - აღნიშნული უძრავი ქონება მოსარჩელემ, 2018 წლის 14 ივნისს, პირველ მოპასუხეს 130 000 აშშ დოლარად მიჰყიდა; - პირველმა მოპასუხემ, 2018 წლის 14 აგვისტოს, კიკეთში მდებარე უძრავი ქონება ი.დ–ძეს 133 889 ლარად მიჰყიდა. ამდენად, უდავოა, რომ კიკეთში მდებარე აგარაკი პირველი მოპასუხის სამკვიდრო ქონება იყო და სსკ-ის 1161-ე მუხლის საფუძველზე მისი ინდივიდუალური საკუთრებაა.

8. სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებით, ინდივიდუალური საკუთრების რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხა, წარმოადგენს ერთ-ერთი მეუღლის პირად საკუთრებას და მასზე მეუღლეთა თანასაკუთრების რეჟიმი ვერ გავრცელდება. საქმის მასალებით არც ის დასტურდება, რომ მოსარჩელემ მნიშვნელოვანი ხარჯი გასწია პირველი მოპასუხის ინდივიდუალური საკუთრების გაუმჯობესების მიზნით და გაზარდა მისი ღირებულება, რაც შეიძლებოდა გამხდარიყო ინდივიდუალური საკუთრების თანასაკუთრებად გადაქცევის საფუძველი.

9. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა კიკეთში მდებარე აგარაკზე მოსარჩელის მიერ სამკვიდროს მიღებიდან მის გასხვისებამდე მეუღლეებს შორის გაფორმებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებებზე (იხ. წინამდებარე განჩინების 2.9, 2.10 და 2.12 ქვეპუნქტები) და დაასკვნა, რომ ამ გარემოებებს პირველი მოპასუხის ინდივიდუალური საკუთრების რეჟიმის ცვლილებაზე გავლენა ვერ ექნებოდა, ვინაიდან ვერც ერთმა მხარემ დამაჯერებლად ვერ განმარტა მათ შორის გაფორმებული გარიგების მოტივები. პირველი მოპასუხის განმარტებით, აღნიშნული ქმედებები განპირობებული იყო მოსარჩელის მხრიდან ძალადობის და მუქარის გამო, ხოლო მოსარჩელემ მიუთითა, რომ გადაფორმება ხდებოდა „გარკვეული მიზეზების გამო“. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა განმარტებები არ იძლევა ვარაუდის საფუძველს, რომ მეუღლეებს შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებებს რეალური საფუძველი ჰქონდათ და სამართლებრივი შედეგის დადგომისაკენ იყო მიმართული.

10. ყოველივე აღნიშნულის და ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ თვითონვე დაადასტურა კიკეთში მდებარე აგარაკის რეალიზაციიდან მიღებული თანხის - 50 000 აშშ დოლარის გადახდა სადავო ქონების შესაძენად, სააპელაციო სასამართლომდაასკვნა, რომ აღნიშნული ქონების ½ ნაწილი (ქონების შესაძენად ჯამში 95 000 აშშ დოლარია გადახდილი) პირველი მოპასუხის ინდივიდუალური საკუთრებაა და მასზე მოსარჩელის თანასაკუთრება გამორიცხულია. რაც შეეხება დანარჩენ ½ ნაწილს, როგორც თავად მოსარჩელემ განმარტა, მან 45 000 აშშ დოლარი გადაიხადა მის მიერვე სესხად გაცემული თანხის დაბრუნების შედეგად. აღნიშნული გარემოების დადგენის მიზნით, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა მოვლენათა განვითარების შემდეგ ქრონოლოგიაზე:

10.1. პირველ მოპასუხესა და მოსარჩელეს შორის, 2015 წლის 5 მაისს, დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ....., ბინა 31, ს/კ ......; აღნიშნული ქონება 2017 წლის 3 ოქტომბერს მოსარჩელემ მესამე პირზე 110 000 აშშ დოლარად გაასხვისა. მოსარჩელემ თვითონვე განმარტა, რომ ქონების რეალიზაციიდან მიღებული თანხის ნაწილი - 50 000 აშშ დოლარი სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების საფუძველზე მ.ჯ–ს გადასცა. ამას ადასტურებს საქმეში წარმოდგენილი 2017 წლის 30 ოქტომბრის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულება 2018 წლის პირველ ნოემბერს გაუქმდა და სესხის ძირითადი თანხა მოსარჩელეს დაუბრუნდა. სადავო უძრავი ქონება სესხის თანხის დაბრუნების მეორე დღეს - 2018 წლის 2 ნოემბერს არის შეძენილი;

10.2. ამდენად, მოვლენათა განვითარების ჯაჭვი ქმნის პრეზუმფციას, რომ სადავო ქონების შეძენისათვის განკუთვნილი თანხის ნაწილი - 45 000 აშშ დოლარი მოსარჩელემ გადაიხადა მის მიერ სესხად გაცემული თანხის დაბრუნების შემდეგ;

10.3. თავის მხრივ, პირველი მოპასუხე უთითებდა, რომ ზემოაღნიშნული თანხა თავის დროზე მის მიერ დედისაგან მემკვიდრეობით მიღებული, ქ. თბილისში, ...... მდებარე ბინის გასხვისების შედეგადაა მიღებული, თუმცა საამისოდ დამადასტურებელი მტკიცებულება მხარეს არ წარმოუდგენია; 11. სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ პირველი მოპასუხის მიერ მემკვიდრეობით მიღებული უძრავი ქონება /მდებარე ქ. თბილისი, ......, ბინა 29/ გასხვისებულია 2011 წლის 18 აპრილს, ხოლო სადავო ბინა შეძენილია 2018 წლის 2 ნოემბერს, შესაბამისად, უძრავი ნივთების გასხვისებასა და შეძენას შორის არსებული დროის ხანგრძლივობის გამო, ეჭვქვეშ დგება პირველი მოპასუხის განმარტება მისი სამკვიდრო ქონების გასხვისების შედეგად მიღებული სახსრებით სადავო ბინის შეძენის შესახებ;

12. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მეუღლეთა თანასაკუთრებასთან დაკავშირებით მოსარჩელის პოზიცია არა მთლიან სადავო ქონებაზე, არამედ მხოლოდ ½ ნაწილზე და მიიჩნია, რომ მოსარჩელის კუთვნილი წილი მთლიანი ქონების ¼ ნაწილია (½ ნაწილის ნახევარი).

13. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ბათილია პირველ, მეორე და მესამე მოპასუხეებს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულება ¼ ნაწილში.

14. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სსკ-ის 50-ე, 524-ე, 56-ე მუხლებსა და იმ ფაქტზე, რომ პირველ, მეორე და მესამე მოპასუხეებს შორის, 2020 წლის 8 ივნისს, დაიდო ჩუქების ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე, მისამართი: ქ. თბილისი, ......, ბინა 47ა, ს/კ .......

15. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ თავისთავად ის ფაქტი, რომ ბებიამ შვილიშვილებს აჩუქა ქონება, მათ შორის არსებული ახლო ნათესაური კავშირისა და მიჯაჭვულობის გათვალისწინებით, შეიძლებოდა მიჩნეულიყო სიყვარულისა და ზრუნვის ბუნებრივ გამოხატულებად, თუმცა დამატებით უნდა შეფასდეს თანმხლები მოვლენები. კერძოდ, ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების მომენტში მხარეებს შორის დაძაბული ურთიერთობა იყო. ასევე, დაძაბული ურთიერთობა იყო მოსარჩელესა და მის შვილს (მეორე და მესამე მოპასუხეების დედას) შორის. მათ შორის არსებული კონფლიქტური სიტუაციიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ოჯახური ძალადობის ჩადენის გამო სასჯელი მოიხადა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ პირველმა მოპასუხემ უძრავი ქონება შვილიშვილებს მოსარჩელის სასჯელაღსრულების დაწესებულებიდან გათავისუფლების დღიდან (2020 წლის 2 ივნისი) ექვს დღეში - 2020 წლის 8 ივნისს აჩუქა. ამასთან, პირველი მოპასუხე სადავო ბინაში ცხოვრებას აგრძელებს.

16. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა, რომ პირველი მოპასუხის რეალური განზრახვა ამ შემთხვევაში არა სადვო ქონებაზე საკუთრების უფლების დაკარგვა და მისი შვილიშვილებისათვის საჩუქრად გადაცემა, არამედ მეუღლის სავარაუდო ქონებრივი პრეტენზიების თავიდან არიდება იყო, მით უფრო, მათ ჰქონდათ ქონებრივი დავის გამოცდილება. გარდა ამისა, ასევე, გასათვალისწინებელია, რომ ქონება, რომელიც წარმოადგენდა მეუღლეთა თანასაკუთრებას, პირველმა მოპასუხემ განკარგა მეუღლის (მოსარჩელის)თანხმობის გარეშე, რის შესახებაც ცნობილი იყო არასრულწლოვნების (მეორე და მესამე მოპასუხეების) კანონიერი წარმომადგენლისათვის (მოსარჩელისა და პირველი მოპასუხის შვილისთვის), რაც ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობის კიდევ ერთი საფუძველია. სააპელაციო სასამართლო ასევე დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობას, რომ არასრულწლოვანთა საუკეთესო ინტერესიც კი ვერ აქცევს ბათილ გარიგებას ნამდვილად, როდესაც დადგენილია საკუთრების უფლების უკანონო შეზღუდვა.

17. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე, ასევე, ითხოვს ქორწინების განმავლობაში გასესხებული თანხიდან დაბრუნებული და პირველი მოპასუხისათვის გადაცემული 5 000 აშშ დოლარიდან კუთვნილ ½ წილს - 2 500 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში.

18. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე და პირველი მოპასუხე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1996 წლის 16 ნოემბრიდან. რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში, 2017 წლის 30 ოქტომბერს, მოსარჩელემ სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე მსესხებელს გადასცა 50 000 აშშ დოლარი, რომელიც მსესხებელმა 2018 წლის 1 ნოემბერს დააბრუნა. აღნიშნული თანხის ნაწილი - 5 000 აშშ დოლარი მოსარჩელემ, რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში, მეუღლეს - პირველ მოპასუხეს გადასცა, რომელმაც თანხა თავის საბანკო ანგარიშზე განათავსა. პირველ მოპასუხეს ეს ფაქტი შესაგებლით სადავოდ არ გაუხდია. შესაბამისად, მითითებული თანხა სსკ-ის 1158-ე, 1159-ე, 1168-ე მუხლების საფუძველზე მეუღლეთა თანასაკუთრებად უნდა იქნეს მიჩნეული, თუმცა მხარეთა ინტერესების დაბალანსების მიზნებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ სამართლიანად მიიჩნია, მოსარჩელეს მიაკუთვნოს არა 5 000 აშშ დოლარის ნახევარი, არამედ 2 500 აშშ დოლარის ნახევარი. აღნიშნულ დასკვნამდე სააპელაციო სასამართლო შემდეგი გარემოებების გამო მივიდა: სადავო ქონება 95 000 აშშ დოლარად იქნა შეძენილი, აქედან 50 000 აშშ დოლარი პირველი მოპასუხის ინდივიდუალური საკუთრება იყო, ხოლო 45 000 აშშ დოლარი მეუღლეთა თანასაკუთრება იყო, ანუ მოსარჩელეს უძრავი ქონებიდან ეკუთვნოდა 22 500 (45 000:2) აშშ დოლარის შესაბამისი წილი, თუმცა ვინაიდან უძრავი ნივთის მითითებული სიზუსტით გაყოფა შეუძლებელია, სასამართლომ მას სადავო ქონების ¼ წილი მიაკუთვნა, რაც თანხობრივად 23 750 აშშ დოლარია (95 000:4), ანუ 1 250 აშშ დოლარით მეტია მოსარჩელის კუთვნილ წილზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ სამართლიანად მიიჩნია, აღნიშნული 1 250 აშშ დოლარი უნდა გამოაკლდეს 5 000 აშშ დოლარის ნახევარს და სარჩელი 1 250 აშშ დოლარის მოთხოვნის ნაწილში დააკმაყოფილოს.

19. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

19.1. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

19.2. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რომ პირველი მოპასუხის მიერ მემკვიდრეობით მიღებული ქონების რეალიზაციის შედეგად შეძენილი სადავო ქონების ნაწილი პირველი მოპასუხის ინდივიდუალური საკუთრება იყო, რადგან სსკ-ის 1163-ე მუხლის საფუძველზე სადავო უძრავი ქონება გადაიქცა თანასაკუთრებად. კასატორი აღნიშნავს, რომ პირველმა მოპასუხემ 2013 წლის 26 სექტემბრის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მიიღო გარდაბნის რაიონის დასახლება კიკეთში, პირველი მაისის ქუჩაზე #13-ში მდებარე სახლთმფლობელობის 1/3 წილი, თავის დასთან ერთად. შეძენილი ქონება გარემონტდა და საცხოვრებელი ფართი გადიდდა მოსარჩელის სახსრებით, რის შემდეგაც პირველი მოპასუხის დამ მემკვიდრეობით მიღებული ამ ქონებიდან წილი მოითხოვა, რაც მოსარჩელემ ფულადი სახით გაისტუმრა. ასეთივე შემთხვევა იყო პირველი მოპასუხის მიერ მოშველიებული მემკვიდრეობით მიღებულ მეორე ქონებასთან დაკავშირებითაც, რომელიც ქ. თბილისში, აბასთუმის ქ. #4-ში მდებარეობდა.

19.3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად, მივიდა დასკვნამდე, რომ მოსარჩელის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

20. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

21. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

22. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს სრულად და საფუძვლიანად აქვს გამოკვლეული საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, მართებულად აქვს ისინი შეფასებული სსსკ-ით გარანტირებული პრინციპების დაცვით.

23. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მტკიცების ტვირთს აწესრიგებს სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. მტკიცების ტვირთი არის სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა სათანადოდ არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი – ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს. მტკიცების ტვირთისაგან უნდა გაიმიჯნოს ფაქტების მითითების ტვირთი, როგორც მხარის ფაკულტატური მოვალეობა. მხარეები სსსკ-ის მე-4 მუხლის თანახმად სრულიად თავისუფალი არიან მიუთითონ ნებისმიერ ფაქტზე. ეს მათი უფლებაა, მაგრამ მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ე.ი. იმის დადგენა და გარკვევა, თუ რამდენად ასაბუთებენ ეს ფაქტები იურიდიულად მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს – ეს უკვე სასამართლოს პრეროგატივაა. ამასთან, საკმარისი არ არის, რომ მხარემ ზოგადად გამოთქვას მოსაზრება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე, მაგალითად, განაცხადოს, რომ იგი მთლიანად უარყოფს მეორე მხარის მიერ მოხსენებულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და ეხებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას. მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ახსნა-განმარტებები უნდა იყოს დასაბუთებული და ეხებოდეს იმ გარემოებებს, რომლებსაც უშუალო კავშირი აქვს დავასთან. მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი – ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს (იხ. ჰაინ ბიოლინგი, ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, თბ., 2003, გვ.64; შეად. სუსგ-ებს: N ას-1298-2018; 22.03.2019წ; N ას-1329-2018, 22.02.2019წ; N ას-1610-2019, 07.02.2020წ; N ას- 1027-2020, 27.11.2020წ; N ას-634-2021, 4.11.2021წ; N ას-1363-2021, 5.04.2022წ; N ას-1183-2022, 23.12.2022წ; N ას-1572-2022, 5.05.2023წ.).

24. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ყოველი კონკრეტული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოშობილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, როგორც ეს ცნობილია, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. ე.ი. ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს.

25. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საოჯახო კანონმდებლობით მეუღლეთა საკუთრება იყოფა ორ ნაწილად: ინდივიდუალურ (სსკ-ის 1161-ე-1162-ე მუხლები) და საერთო თანაზიარ საკუთრებად (სსკ-ის 1158-ე მუხლი). ინდივიდუალურია ისეთი ქონება, რომელიც ერთ-ერთ მეუღლეს ეკუთვნის და თვითონვე განკარგავს. ასეთად ითვლება ქონება, რომელიც თითოეულ მათგანს ეკუთვნოდა დაქორწინებამდე და ქონება, რომელიც ქორწინების განმავლობაში მიღებულია მემკვიდრეობით ან ჩუქებით, ასევე ინდივიდუალური სარგებლობის ნივთები, ძვირფასეულობის გარდა. შესაძლებელია მეუღლის ქონების მეუღლეთა თანასაკუთრებად ტრანსფორმაცია (სსკ-ის 1163-ე მუხლი). თანაზიარ ქონებად (მეუღლეთა საერთო ქონებად) ჩაითვლება მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება, თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. ასეთ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლება წარმოიშობა მაშინაც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო საქმიანობას, უვლიდა შვილებს ან სხვა საპატიო მიზეზის გამო არ ჰქონია დამოუკიდებელი შემოსავალი. ქორწინების განმავლობაში მეუღლეთა შორის შეძენილ ქონებაზე თანასაკუთრების რეჟიმის დაწესებით, კანონმდებელი ხელმძღვანელობს იმ ვარაუდით, რომ, როგორც წესი, ასეთი ქონება იქმნება მეუღლეთა ერთობლივი სახსრებით, საოჯახო მეურნეობის ერთობლივი გაძღოლითა და ერთობლივი შრომით (შეად. სუსგ-ას №ას-7-7-2016, 16.03.2016წ.). რაც შეეხება საკასაციო საჩივრის ავტორის მითითებას სადავო ქონების ღირებულების გაზრდასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ, სსკ-ის 1163-ე მუხლის თანახმად, ქონების მხოლოდ მიმდინარე რემონტი არ შეიძლება ქონების საერთო საკუთრებად აღიარების საფუძველი გახდეს. ქონების რემონტი ან თანხის დაბანდება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია ქონების თანასაკუთრებად აღიარების საფუძველი, როცა ამ ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გაიზრდება (შეადრ. სუსგ-ას №ას-392-2021, 29.09.2021წ.). მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ მიუთითებია ისეთ გარემოებებზე, რომლებიც სადავო ქონების მდგომარეობის ქორწინების განმავლობაში მნიშვნელოვნად გაუმჯობესებას დაადასტურებდა.

26. სსკ-ის 1163-ე მუხლის თანახმად, ინდივიდუალური საკუთრება გარდაიქმნება თანასაკუთრებად, თუ დადგინდება, რომ ქორწინების განმავლობაში გაწეული ხარჯების შედეგად ამ ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გაიზარდა. იმ ღონისძიებების მაგალითად, რომელთა შედეგადაც იზრდება ღირებულება, კანონმდებელი ასახელებს: გადაგეგმარებას, მშენებლობის დასრულებასა და გადაკეთებას. ამ სამაგალითო ჩამონათვალის გაგრძელება შეიძლება შემდეგი ღონისძიებებით: კაპიტალური რემონტი, რეკონსტრუქცია, მნიშვნელოვანი დანადგარებით აღჭურვა და ა. შ. აუცილებელია, რომ ყველა ეს ღონისძიება „მნიშვნელოვნად“ ზრდიდეს ქონების ღირებულებას (რუსიაშვილი/ქავშბაია/მელაძე, სსკ-ის კომენტარი, წიგნი VII, თბილისი, 2021 წელი, მუხ.1163, ველი 6).

27. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობასა და დასკვნას, კასატორს კი მიუთითებს, რომ მის მიერ წარდგენილი სარჩელი არ შეიცავდა შესაბამის მტკიცებას იმ ფაქტის დადასტურებისათვის, რაც აუცილებელია, რომ ინდივიდუალური საკუთრება თანასაკუთრებად გარდაიქმნას (სსკ-ის 1163-ე მუხლი).

28. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს, ამ განჩინების მე-16 პუნქტში ასახული, გაანგარიშება პირველი მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკისრებული თანხის ოდენობასთან დაკავშირებით, არის მოსარჩელის ფულადი მოთხოვნის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების საუკეთესო და სამართლიანი, ფაქტობრივ-სამართლებრივად დასაბუთებული გადაწყვეტა, რადგან როდესაც შეუძლებელია ზუსტი წილობრივი მონაცემების საფუძველზე ქონების განაწილება/გაყოფა, ფულადი კომპენსაციის გზით უნდა მოხდეს ფაქტობრივად გაუნაწილებელი წილის ღირებულების დაბალანსება.

29. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ არ იმსჯელებს კასატორის იმ არგუმენტებზე, რომლებსაც იურიდიული შედეგის თვალსაზრისით პერსპექტივა არ გააჩნია. ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

30. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს. საკასაციო სასამართლოს მიერ უარყოფილია კასატორის საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, როგორც დასაბუთებული და კანონიერი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 407.1-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა.გ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: თ. ძიმისტარაშვილი

მ. ერემაძე