ბს-1047-998(კ-06) 21 მარტი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე: მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2000 წლის 8 აგვისტოს შპს “.. ..-მა” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თბილისის რეგიონალური საბაჟოს მიმართ და მოპასუხისათვის საურავის _ 3783,73 ლარის დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, 1999 წლის 17 თებერვალს შპს “.. ..-ს” დაუბრუნდა უკანონოდ გადახდევინებული საბაჟო გადასახდელები _ 2962,81 ლარის ოდენობით. საქართველოს საბაჟო კოდექსის 75-ე მუხლის საფუძველზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი წესით დაბრუნებულ თანხებს საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ განსაზღვრული განაკვეთების მიხედვით საურავი უნდა დარიცხვოდა, რომელიც გადამხდელისათვის ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ თბილისის რეგიონალური საბაჟოსთვის საურავის _ 3783,73 ლარის, გადახდილი სახელმწიფო ბაჟისა და წარმომადგენლის მომსახურებისთვის გაწეული ხარჯების დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს “.. ..-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა; თბილისის რეგიონალურ საბაჟოს მოსარჩელის სასარგებლოდ საურავის _ 3783,73 ლარის, სახელმწიფო ბაჟის _ 94,6 ლარისა და წარმომადგენლის მომსახურებისთვის გაწეული ხარჯების _ 151,3 ლარის გადახდა დაეკისრა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საბაჟოO დეპარტამენტმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

აპელანტმა აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 28 დეკემბრის ¹991 განკარგულების შესაბამისად, მხარისათვის დაბრუნებულ თანხაზე დარიცხული საურავი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო სამსახურს უნდა გადაეხადა და თბილისის რეგიონალური საბაჟოსთვის მითითებული თანხის დაკისრება უკანონო იყო.

აპელანტმა მიუთითა, რომ საქართველოს საბაჟოOორგანო “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის “ლ” ქვეპუნქტის თანახმად, საერთო სასამართლოებში საქმის განხილვისას სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებული იყო, ამდენად რაიონული სასამართლოს მიერ თბილისის რეგიონალური საბაჟოსთვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრება უკანონოდ მიიჩნია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება მოითხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საბაჟო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს “.. ..-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის რეგიონალურ საბაჟოს შპს “.. ..-ის” სასარგებლოდ საურავის _ 3783,73 ლარის, წარმომადგენლის მომსახურებისთვის გაწეული ხარჯების _ 151,3 ლარის გადახდა დაეკისრა, ხოლო გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 66,22 ლარი შპს “.. ..-ს” დაუბრუნდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საბაჟო დეპარტამენტმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2002 წლის 14 ივნისის განჩინებით საბაჟო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002 წლის 13 აგვისტოს საოქმო განჩინებით საქმეში თანამოპასუხედ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტი ჩაება.

იმავე სასამართლოს 2002 წლის 23 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით არასათანადო მოპასუხე _ თბილისის რეგიონალური საბაჟო შეიცვალა სათანადო მოპასუხით _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტით.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, შპს “.. ..-ს” შეეცვალა სახელწოდება დამფუძნებელთა 2000 წლის 6 ივნისის კრების ოქმის გადაწყვეტილებით და მას შპს “ .. ..” ეწოდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს “.. ..-ის” (ყოფილი “.. ..”) სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტს შპს “.. ..”-ის სასარგებლოდ დაეკისრა საურავის _ 3095,80 ლარის გადახდა; მასვე დაეკისრა წარმომადგენლის მომსახურებისთვის გაწეული ხარჯების _ 123,80 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი _ 78,40 ლარის ანაზღაურება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და შპს “.. ..-მა” საკასაციო წესით ცალ-ცალკე გაასაჩივრეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2004 წლის 23 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, ხოლო შპს “.. ..-ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს “.. ..-ის” (ყოფილი “.. ..”) სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტს შპს “.. ..-ის” სასარგებლოდ საურავის სახით _ 3783,73 ლარის გადახდა დაეკისრა; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტს შპს “.. ..-ის” სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი _ 78,40 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა; შპს “.. ..-ის” სასარჩელო მოთხოვნა წარმომადგენლისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 29 დეკემბრის ¹991 განკარგულებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1997 წლის 15 ივნისის ¹177 ბრძანებულების შესაბამისად, შპს “.. ..”-ს (ამჟამად შპს “.. ..”) ჩაეთვალა უკან დაბრუნებულად ცენტრალური ბიუჯეტის საბაჟო შემოსავლების ¹008103642 ანგარიშიდან (გადასახადი იმპორტის ოპერაციებიდან) 19553 ლარი და იმავდროულად _ თბილისის რეგიონალურ საბაჟოზე დამატებითი ღირებულების გადასახადი 7821 ლარი და აქციზის გადასახადი 11732 ლარი გადახდილად.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, რაიონულმა სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 29 დეკემბრის ¹991 განკარგულება, რომლის მე-3 პუნქტის თანახმად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტს ევალებოდა საბაჟო და საგადასახადო დეპარტამენტებიდან წარდგენილი დასკვნების შესაბამისად, თანხების დაბრუნება ან შესაბამის ანგარიშზე გადატანა. შესაბამისად, საქმე განხილულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტის მონაწილეობის გარეშე, რომელიც მოცემულ საქმეში სათანადო მოპასუხედ უნდა ყოფილიყო ჩაბმული. ამდენად, მოცემულ სამართალურთიერთობაში სათანადო მოპასუხეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტი წარმოადგენდა, რომელსაც უშუალოდ ევალებოდა თანხების დაბრუნება.

სააპელაციო სასანართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საბაჟო კოდექსის 75-ე მუხლის თანახმად, საბაჟო გადასახადის ზედმეტად გადახდილი თანხა უბრუნდებოდა გადამხდელს 30 დღის განმავლობაში განცხადების მიღების დღიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული ხანდაზმულობის ვადის გათვალისწინებით. საბაჟო გადასახადის უკან დაბრუნებისას მასზე პროცენტი ირიცხებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი წესით. აღნიშნული მუხლის შესაბამისად, კანონმდებლობის დარღვევით გადასახადის ზედმეტად გადახდევინების შემთხვევაში, პროცენტი გადახდილი უნდა ყოფილიყო გადასახადის გადამხდელისათვის ანაზღაურების შესახებ დეკლარაციის წარდგენის მომენტიდან ნამეტი თანხის დაბრუნების მომენტამდე, ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ ნამეტი თანხა ჩათვლილი იქნებოდა, ანაზღაურებად მიიჩნეოდა ამ გადასახადის გადახდის თარიღი, რომლისთვისაც მოხდებოდა ჩათვლა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ 1997 წლის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილში ანაზღაურების შესახებ დეკლარაციის წარდგენაში იგულისხმებოდა საბაჟო დეკლარაციის წარდგენა. სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “.. ..-მა” საბაჟო დეკლარაცია წარადგინა 1997 წლის 29 ოქტომბერს და ამდენად, საურავი უნდა გამოანგარიშებულიყო 1997 წლის 29 ოქტომბრიდან (საბაჟო დეკლარაციის წარდგენის დღიდან) 1999 წლის 17 თებერვლამდე (ზედმეტად გადახდევინებული თანხების დაბრუნების დღემდე).

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ გადასახდელი პროცენტი ყოველი კვარტლისათვის უთანაბრდებოდა საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ სამთავრობო სესხებისათვის დადგენილ განაკვეთს. ამდენად, რაიონულმა სასამართლომ სწორად განსაზღვრა საურავის ოდენობა, როდესაც მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 3783,73 ლარი დააკისრა. სამთავრობო სესხებზე საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი იყო შემდეგი წლიური საპროცენტო განაკვეთები: 1997 წელს _ 15%; 1998 წელს _ 11%; 1999 წელს _ 12%; 2000 წელს _ 12%. “საქართველოს 2001 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” კანონის მე-10 მუხლის თანახმად, 1997-2000 წლებისათვის სამთავრობო სესხისათვის იმპერატიულად განისაზღვრა წლიური 9%, თუმცა აღნიშნული პროცენტი მოცემული საურავის ოდენობის განსაზღვრისათვის არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული, ვინაიდან სარჩელი ხსენებული კანონის მიღებამდე იქნა აღძრული.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სასარჩელო მოთხოვნა რწმუნებულის მომსახურებისათვის გასაწევი ხარჯების ანაზღაურების შესახებ და განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 54-ე მუხლის პირველი ნაწლის თანახმად, სასამართლო მხოლოდ იმ შემთხვევაშია უფლებამოსილი, დააკისროს მოპასუხეს მოსარჩელის მიერ წარმომადგენელზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება, თუ მომსახურება უკვე განხორციელებული იყო და აღნიშნული დასტურდებოდა მტკიცებულებებით. საქმეში კი წარმოდგენილი იყო მინდობილობა, რომლის თანახმადაც მოსარჩელე მის წარმომადგენელს საქმის მოგების შემთხვევაში გადაუხდიდა დავის საგნის ღირებულების 10%-ს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ საკასაციო წესით იმ ნაწილში გაასაჩივრა, რომლითაც სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა. კასატორმა აღნიშნულ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 29 დეკემბრის ¹991 განკარგულება, რის გამოც არასწორად მიიჩნია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო სამსახური ზედმეტად გადახდილი თანხისა და მასზე დარიცხული საურავის დაბრუნებაზე ვალდებულ პირად.

კასატორი განმარტავს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 29 დეკემბრის ¹991 განკარგულების მე-3 პუნქტის შესაბამისად, საქართველოს სახელმწიფო საბაჟო და საგადასახადო დეპარტამენტების შეჯერებული მონაცემები ორგანიზაციებსა და ბიუჯეტს შორის ურთიერთდავალიანების თაობაზე წარედგინებოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტს, რომელსაც დროულად უნდა უზრუნველეყო წარდგენილი დასკვნების შესაბამისად თანხების დაბრუნება ან შესაბამის ანგარიშზე გადატანა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი განმარტავს, რომ მითითებული განკარგულების შესაბამისად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო სამსახური წარმოადგენს იმ ორგანოს, რომელიც ტექნიკურად ახორციელებდა თანხების გაცემას საბაჟო და საგადასახადო დეპარტამენტების მიერ წარდგენილი დასკვნების საფუძველზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტმაც გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი უკანონოდ მიიჩნევს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამეტამენტისთვის საურავის სახით 3783,73 ლარის დაკისრებას, ასევე არ იზიარებს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილშიც და აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის “ლ” ქვეპუნქტი, რომლის თანახმადაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო დეპარტამენტი საერთო სასამართლოებში საქმის განხილვისას სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 28 დეკემბრის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 28 დეკემბრის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 21 მარტამდე.

2007 წლის 23 იანვარს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ უზენაეს სასამართლოში საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის თაობაზე მოსაზრება წარმოადგინა და განმარტა, რომ საკასაციო საჩივრები დასაშვები იყო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.