საქმე №ას-1266-2023

28 თებერვალი 2024 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა:

გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

მოსამართლეები: თეა ძიმისტარაშვილი (მომხსენებელი),

ლაშა ქოჩიაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ.ვ–ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 14 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა და მოსარჩელისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

გ.ვ–მა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“, „მოწინააღმდეგე მხარე“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხე", „აპელანტი“, „კასატორი“, „სააგენტო“) მიმართ, ქონების უმკვიდროდ ცნობისა და უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნით.

2. სარჩელის საფუძვლები:

2.1 მოსარჩელემ განმარტა, რომ მისმა დედამ და მამკვიდრებელმა, ვ.ვ–მა, სადავო საცხოვრებელი სადგომი 1960 წელს იყიდა ა.ა–გან. მოსარჩელე უთითებს, რომ 1960 წლიდან დღემდე, უწყვეტად ცხოვრობს სადავო საცხოვრებელ სადგომში და იხდის კომუნალურ გადასახადებს. მოსარჩელე ასევე უთითებს, რომ 2006 წლის 31 მარტს, ა.ა– მემკვიდრემ, გ.ა–მა, მემკვიდრეობით მიღებული უძრავი ქონება, რომელშიც სადავო საცხოვრებელი სადგომიც შედიოდა, ნ.თ–ს მიჰყიდა.

2.2 მოსარჩელის განმარტებით, ნ.თ–ი გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა თავის საკუთრებაში, მოსარჩელის მეზობლად და თანახმა იყო, თანხის გადახდის სანაცვლოდ მოსარჩელისთვის მისი კუთვნილი საცხოვრებელი სადგომი საკუთრებაში გადაეცა, მაგრამ 2012 წელს, ნ.თ–ი გარდაიცვალა.

2.3 მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სადავო საცხოვრებელი სადგომის თავდაპირველი მესაკუთრის უფლებამონაცვლეს, საჯარო რეესტრში სადავო ფართის მესაკუთრედ რეგისტრირებულ, აწ გარდაცვლილ, ნ.თ–ს, არც კანონით და არც ანდერძით მემკვიდრეები არ ჰყავს, მოსარჩელე, როგორც ვ.ვ–ის მემკვიდრე და სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე, უფლებამოსილია, საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა და მისი უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა მოითხოვოს.

3. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხე - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელეს უარი უნდა ეთქვას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, ვინაიდან სახეზე არ არის „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებული ურთიერთობა.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4.1 თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 08 ივლისის გადაწყვეტილებით, გ.ვ–ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. უმკვიდროდ იქნა ცნობილი ნ.თ–ის სახელზე, N....... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული, მისამართზე ქ. თბილისი, ......... მდებარე შენობა-ნაგებობა N1-დან 114მ2 ფართი, ასახული ფ/პ ა.ს–ძის მიერ 2021 წლის 15 მაისს და 2017 წლის 26 დეკემბერს მისამართზე „ქ. თბილისი, ....... შესრულებულ ნახაზებზე და ეს უძრავი ნივთი უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა მოსარჩელე გ.ვ–ს.

4.2 აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

5. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 08 ივლისის განჩინებით, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 08 ივლისის გადაწყვეტილება.

5.2 სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე შემედგი ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები:

5.2.1 საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობა-დახასიათების შესაბამისად, უძრავი ნივთი, მდებარე მისამართზე ქ. თბილისი, ........, 1943 წლიდან, აღრიცხული იყო მხოლოდ ა.ა– სახელზე (ს. ფ. 23).

5.2.2 ა.ა–სა და ვ.ვ–ს შორის 1960 წლის 5 სექტემბერს შედგენილი ხელწერილით ირკვევა, რომ ა.ა–მა გაყიდა თავისი სახლის ერთი ოთახი და მიჰყიდა ვ.ვ–ს, რაშიც მიიღო თანხა. ხელწერილის თანახმად, ვ.ვ–ს გადასახდელი დარჩა 200 ლარი, რომელიც უნდა გადახდილიყო მას შემდეგ, რაც გამყიდველი გააკეთებდა წყალს და კანალიზაციას გაიყვანდა სამზარეულოში (ს.ფ. 180-192).

5.2.3 საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2006 წლის 15 მარტის ამონაწერით დადგენილია, რომ სამკვიდრო მოწმობების საფუძველზე, ა.ა. სამკვიდრო ქონება, მდებარე მისამართზე ქ. თბილისი, ........., დარეგისტრირდა გ.ა–ისა (შვილი) და რ.ა–ის (შვილიშვილი) თანასაკუთრებად და თითოეული თანამესაკუთრის საკუთრებად დარეგისტრირდა უძრავი ნივთის ½ ნაწილი (ს. ფ. 39-40).

5.2.4 დადგენილია, რომ ეს ორი ფართი ფუნქციურად ერთ საერთო საცხოვრებელს წარმოადგენდა და 1960 წლისთვის მათ ერთი საერთო შესასვლელი ჰქონდათ.

5.2.5 უძრავი ქონების გამიჯვნის და ნასყიდობის 2006 წლის 31 მარტის N1-1350 ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ გ.ა–მა და რ.ა–მა გამიჯნეს მათ თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება და შეთანხმდნენ, რომ გამიჯვნის შედეგად წარმოშობილი მიწის ნაკვეთები და შენობა-ნაგებობები იქნებოდა ერთმანეთისგან იზოლირებული და დამოუკიდებელი, გაყიდვის შემთხვევაში კი, თითოეულ მხარეს მეორისგან დამოუკიდებლად მოქმედების უფლება ექნებოდა. იმავე ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ გ.ა–მა რ.ა–თან გამიჯნული თავისი წილი უძრავი ქონება - 218 მ2 მიწის ნაკვეთი შენობა-ნაგებობებით N1, N3 და N4 – 5000 ლარად მიჰყიდა ნ.თ–ს (ს. ფ. 45-49).

5.2.6 საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ, 2006 წლის 4 აპრილიდან, 218 კვ.მ დაზუსტებული მიწის ნაკვეთი სამი შენობა-ნაგებობით, მათ შორის N1 შენობა-ნაგებობით, მდებარე მისამართზე ქ. თბილისი, ........ (იგივე ......), საკადასტრო კოდით N......რეგისტრირებულია ნ.თ–ის საკუთრებად.

5.2.7 მოსარჩელის ახსნა-განმარტებით დადგენილია და სადავო არ არის, რომ გ.ა–ის სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხულ 218 კვ.მ-ში შედიოდა ვ.ვ–ის მიერ, 1960 წელს, ა.ა–აგან შეძენილი სახლის ნაწილი, 114 კვმ.

5.2.8 2013 წლის 24 ივნისს ნოტარიუსის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობით დადგენილია, რომ გ.ვ–ი არის, 2001 წლის 6 მარტს გარდაცვლილი ვ.ვ–ის შვილი და პირველი რიგის კანონისმიერი მემკვიდრე, რომელმაც სამკვიდრო ქონებაში შემავალი აქტივებით და პასივებით სრულად მიიღო სამკვიდრო (ს. ფ. 54-56).

5.2.9 ნ.თ–ი გარდაიცვალა 2012 წლის 9 ივნისს (იხ. გარდაცვალების მოწმობა ს. ფ. 79). როგორც ერთიან ელექტრონულ სამემკვიდრეო რეესტრში, ასევე ანდერძების ელექტრონულ რეესტრში არ მოიძებნა ინფორმაცია 2012 წლის 9 ივნისს გარდაცვლილი ნ.თ–ის სამკვიდრო ქონების თაობაზე (ს. ფ. 61-62).

5.2.10 საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილია, რომ, 2018 წლის 10 იანვრიდან, გ.ვ–ის (ვ.ვ–ის შვილი) საკუთრებად N........ საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულია უძრავი ქონება, მდებარე მისამართზე ქ. თბილისი, ........ (იგივე .........). საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება N2/3641-15 საქმეზე (ს. ფ. 52-53).

5.2.11 მოსარჩელის ახსნა-განმარტებით დადგენილია და სადავო არ არის, რომ ს/კ N........რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაში მუდმივად ცხოვრობს მოსარჩელის შვილი, ხოლო სადავო საცხოვრებელ სადგომში, რომელიც N.............ქონების უშუალოდ მომიჯნავე ფართია, ცხოვრობს მოსარჩელე გ.ვ–ი.

5.2.12 მოსარჩელის ახსნა-განმარტებით დადგენილია და მოპასუხე სადავოდ არ ხდის ფაქტობრივ გარემოებას, რომ ა.ა–სა და ვ.ვ–ს შორის 1960 წლის 5 სექტემბერს შედგენილი ხელწერილის საფუძველზე, მოსარჩელის სარგებლობაშია მისამართზე ქ. თბილისი, ....... მდებარე შენობა-ნაგებობა N1-დან 114 მ2 ფართი, ასახული ფ/პ ა.ს–ძის მიერ 2021 წლის 15 მაისს და 2017 წლის 26 დეკემბერს მისამართზე ქ. თბილისი, დასახლება .......“ შესრულებულ ნახაზებზე (ს. ფ. 57, 58).

5.2.13 სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს ძველი თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საინფორმაციო ბარათით დადგენილია, რომ 1992 წლის 10 აპრილიდან, მოსარჩელე რეგისტრირებულია მისამართზე: ქ. თბილისი, ........... (ს. ფ. 77).

5.3 სააპელაციო პალატის განმარტებით, გ.ვ–ის მესაკუთრედ ცნობის საფუძვლები, სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის საფუძვლად არსებული პერიოდისათვის მოქმედი მოწესრიგების შესაბამისად უნდა შეფასდეს.

5.4 საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტის, და ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტზე დაყრდნობით, სარჩელი საფუძვლიანად მიიჩნია.

6. კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

6.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 14 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

6.2 კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია უდავოდ, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი - ნ.თ–ის საკუთრებაში ........., N........ ს.კ.-ზე მდებარე უძრავი ქონებიდან 114 კვ.მ ნაწილი მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ, ქ. თბილისში, ........., .......... ს.კ.-ზე მდებარე უძრავ ქონებასთან ერთად, ფუნქციურად ერთ საცხოვრებელს წარმოადგენდა და 1960 წელს ერთი შესასვლელი ჰქონდათ.

6.3 კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია უდავოდ, რომ ა.ა–სა და ვ.ვ–ს შორის არსებული ხელწერილის საფუძველზე მოსარჩელე სარგებლობდა მოთხოვნილი საცხოვრებელი სადგომით. აღნიშნულ გარემოებას კასატორი/მოპასუხე სადავოდ ხდიდა ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში.

6.4 კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია უდავოდ, რომ მოსარჩელე გ.ვ–ი 1960 წლიდან, უწყვეტად ცხოვრობს სადავო საცხოვრებელ სადგომში და იხდის კომუნალურ გადასახადებს. აღნიშნულს სადავოდ ხდიდა კასატორი/მოპასუხე. საქმეში არ არის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ კომუნალური გადასახადები სწორედ მოთხოვნილ სადგომზეა გადახდილი.

6.5 კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ 1960 წელს მოსარჩელის მამკვიდრებელმა, ვ.ვ–მა სადავო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება მიიღო სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით.

6.6 კასატორის განმარტებით, გ.ვ–ის მიერ მოთხოვნილი საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს დარჩა მემკვიდრეები, რომლებმაც მემკვიდრეობით მიიღეს მესაკუთრის დანაშთი უძრავი ქონება, მათ შორის გ.ვ–ის მოთხოვნილი ნაწილი, და დაირეგისტრირეს საკუთრებაში. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეზე საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ კანონის მე-9 მუხლის გავრცელებას მოესპო საფუძველი. შესაბამისად, დაუშვებელი იყო აღნიშნული ნორმის გამოყენებით სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიმართ წაყენებული მოთხოვნის დაკმაყოფილება. კანონის მე-9 მუხლის გამოყენებით მოსარგებლის უფლების რეალიზების აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრის მემკვიდრეების არარსებობა. აქედან გამომდინარე, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ" კანონის ფარგლებში მოსარჩელეს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობიდან წარმოშობილი ურთიერთობიდან გამომდინარე უფლების რეალიზების მიზნით მოთხოვნის დაყენება შეეძლო საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრის - ა.ა– მემკვიდრეების მიმართ და არა ქონების უმკვიდროობიდან გამომდინარე - სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

6.7 გ.ვ–ის განმარტება, რომ ა.ა– მემკვიდრის მიერ სადავო უძრავი ქონების გასხვისების შემდეგ, 2006 წელს, გ.ვ–მა ახალ მესაკუთრეს - ნ.თ–ს გადაუხადა 2000 ლარი სადავო უძრავი ქონების შეძენის მიზნით და ზეპირსიტყვიერად შეუთანხმდა ქონების საკუთრებაში გადაცემაზე, მხოლოდ იმას ადასტურებს, რომ ნ.თ–თან სადავო ქონებაზე ხელშეკრულება მოსარჩელეს არ გაუფორმებია კანონით დადგენილი წესით და შესაბამისად, არ წარმოშობია დავის საგანზე საკუთრების უფლება.

7. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი, მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

8. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული, შემდეგ გარემოებათა გამო:

9. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

10. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

11. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის დისპოზიციიდან გამომდინარე (საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა), საკასაციო პალატის შეფასების საგანია კასატორის შედავების საფუძვლიანობა.

12. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსთვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

13. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება)

14. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონზე (შემდეგ - სპეციალური კანონი), რომელიც აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. (იხ. სუსგ №ას-164-2021, 21.09. 2021 წ.).

15. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, სადავო საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობისა და საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია, სპეციალური კანონის მე-9 მუხლის პირველი და მე-2 (თუ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე გარდაცვლილი ან გარდაცვლილად გამოცხადებულია და არც კანონით მემკვიდრეები და არც ანდერძით მემკვიდრეები არ არიან, ან არცერთმა მემკვიდრემ არ მიიღო სამკვიდრო, ანდა ყველა მემკვიდრეს ჩამოერთვა მემკვიდრეობის უფლება, მოსარგებლე უფლებამოსილია მოითხოვოს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა; ამ მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად უმკვიდროდ ცნობილი საცხოვრებელი სადგომი სასამართლო გადაწყვეტილებით მოსარგებლეს საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაეცემა და საჯარო რეესტრში რეგისტრირდება) პუნქტები. აღნიშნული მოთხოვნა განხორციელებადია შემდეგი წინაპირობების არსებობისას: მოსარჩელე უნდა იყოს საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე; მესაკუთრე უნდა იყოს გარდაცვლილი ან გარდაცვლილად გამოცხადებული; არც კანონით და არც ანდერძით მემკვიდრეები არ უნდა არსებობდნენ.

16. სპეციალური კანონიდან გამომდინარე, პირისათვის საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლის სტატუსის მინიჭების ცნობის თაობაზე არსებობს მყარი სასამართლო პრაქტიკა. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ თავისი შინაარსით ატიპიურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. რადგანაც იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით ქ. თბილისში უძრავი ქონების შეძენა მხოლოდ დედაქალაქში ჩაწერილ პირებს შეეძლოთ, ქვეყნის სხვა რეგიონებიდან ჩამოსულ პირებთან კანონის გვერდის ავლის მიზნით იდებოდა ამ ტიპის გარიგებები. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობები შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა), და ფაქტობრივად მხარეთა შორის არსებული ნამდვილი ურთიერთობა იფარებოდა, კერძოდ, მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეულ თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ყოველთვიურად კი – ბინის ქირას; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლება მოსარგებლეს ფაქტობრივად გადაეცემოდა „სამუდამოდ“, ანუ ურთიერთობა არ იყო დროებითი (ხანმოკლე); ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალურ კანონს დაუქვემდებარა. ამასთან, ამ კანონით წესრიგდება მხოლოდ ის ურთიერთობები, რომლებიც ზემოთ დასახელებულ ნიშნებს უტყუარად შეიცავს, შესაძლებელია, ეს ნიშნები არსებობდეს კუმულაციურადაც ან მხოლოდ ზოგიერთი მათგანის სახითაც (იხ. სუსგ-ები: Nას-137-2019, 06.05.2019წ; Nას-1931-2018, 26.03.2019წ; Nას-1293-2018, 01.03.2019წ; Nას-1763-2019, 21.02.2020წ; Nას-761-2020, 8.04.2021წ; Nას-1439-2020, 22.04.2021წ; Nას-318-2021, 5.04.2022წ; Nას-282-2021, 05.07.2022წ; Nას-958-2022, 30.09.2022წ;)

17. სპეციალური კანონის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ კანონით გათვალისწინებული უფლებები და მოვალეობები თანაბრად ვრცელდება მესაკუთრესა და მოსარგებლეზე, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებზე. კანონის მე-2 მუხლის, პირველი პუნქტის, „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით. ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებით/გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია, კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული საფასურის გადახდა.

18. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წანამძღვარი და ისინი სამართლებრივად სწორად შეაფასა.

19. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის შედავებას იმ გარემოებასთან მითითებით, სადაც კასატორი განმარტავს, რომ სასამართლომ არასწორად მიიჩნია უდავოდ, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი - ნ.თ–ის საკუთრებაში არსებული, ......., N..........ს.კ.-ზე მდებარე უძრავი ქონებიდან 114 კვ.მ ნაწილი მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ, ქ. თბილისში, ......., ........ ს.კ.-ზე მდებარე უძრავ ქონებასთან ერთად, ფუნქციურად ერთ საცხოვრებელს წარმოადგენდა და 1960 წელს ერთი შესასვლელი ჰქონდათ. აღნიშნულის საპირისპიროდ, პალატა მიუთითებს საჯარო რეესტრის ამონაწერზე, რომლითაც დასტურდება, რომ უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისი, ........ (იგივე ...... დასახლება, ........, ს/კ N.........) საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია გ.ვ–ზე. საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება N2/3641-15 საქმეზე. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ საჯარო რეესტრში N........ საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაში მუდმივად ცხოვრობს მოსარჩელის შვილი, ხოლო სადავო საცხოვრებელ სადგომში, რომელიც N.........ქონების უშუალოდ მომიჯნავე ფართია, ცხოვრობს მოსარჩელე გ.ვ–ი. მოსარჩელის ახსნა-განმარტებითა და მოწმეების ჩვენებით დადგენილია, რომ ეს ორი ფართი ფუნქციურად ერთ საერთო საცხოვრებელს წარმოადგენდა და 1960 წლისთვის მათ ერთი საერთო შესასვლელი ჰქონდათ.

20. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებების, მათ შორის, მოწმეთა ჩვენებების, ერთობლივი შეფასების საფუძველზე სწორად დაადგინა, საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. ხოლო კასატორმა დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენის გზით ვერ გააბათილა ის გარემოება, რომ მოსარჩელე სპეციალური კანონით გათვალისწინებული სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეა.

21. საკასაციო პალატა, ასევე არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, მასზედ, რომ მოცემული სამართალურთიერთობა გამოვიდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობიდან წარმოშობილი ურთიერთობების სამართლებრივი რეჟიმიდან და გადაინაცვლა საერთო საფუძვლით მოწესრიგებულ უძრავი ქონების ნასყიდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობის სივრცეში. კერძოდ, კასატორი მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ გ.ვ–ის მიერ მოთხოვნილი საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს დარჩა მემკვიდრეები, რომლებმაც მემკვიდრეობით მიიღეს მესაკუთრის დანაშთი უძრავი ქონება, მათ შორის გ.ვ–ის მოთხოვნილი ნაწილი, და დაირეგისტრირეს საკუთრებაში. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეზე საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ კანონის მე-9 მუხლის გავრცელებას მოესპო საფუძველი.

22. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ვ.ვ–მა, სადავო საცხოვრებელი სადგომი 1960 წელს იყიდა ა.ა–გან, სადაც უწყვეტად დღემდე ცხოვრობს ვ.ვ–ის შვილი გ.ვ–ი. საქმის მასალებით ასევე დასტურდება, რომ ა.ა– მემკვიდრეებმა გ.ა–მა და რ.ა–მა, 2006 წლის 31 მარტს, სანოტარო წესით დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე გამიჯნეს მემკვიდრეობით მიღებული უძრავი ქონება, გამიჯვნის დროს გ.ვ–ის სარგებლობის ფართი მოიაზრებოდა გ.ა–ის საკუთრებაში, რომელიც გამიჯვნის შემდეგ შეადგენდა 322 კვ.მ ფართიდან, 218 კვ.მ ფართს, ხოლო რ.ა–ის ფართი გამიჯვნის შემდეგ დაფიქსირდა 104 კვ.მ. გამიჯვნის შემდეგ გ.ა–მა, უძრავი ქონება 218 კვ.მ ფართით მიჰყიდა ნ.თ–ს, სწორედ ამ ფართში შედიოდა გ.ვ–ის სარგებლობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომი 114 კვმ.

23. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოსარჩელის მესაკუთრედ ცნობის წინაპირობები, სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის გათვალისწინებითა და მოქმედი მოწესრიგების შესაბამისად, მართებულად იქნა შეფასებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ და მასზე სწორად გავრცელდა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი. ამ სამართლებრივ მოცემულობას ვერ შეცვლის კასატორის პრეტენზია, რომელიც ეხება იმ გარემოებას, რომ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს დარჩა მემკვიდრეები, რომლებმაც მემკვიდრეობით მიიღეს მესაკუთრის დანაშთი უძრავი ქონება, ვინაიდან „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის, მე-2 პუნქტის შესაბამისად, ამ კანონით გათვალისწინებული უფლებები და მოვალეობები თანაბრად ვრცელდება როგორც მესაკუთრესა და მოსარგებლეზე, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებზე.

24. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ გ.ვ–ის სარგებლობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომის რეგისტრირებულ მესაკუთრეს, საქმის განხილვის დროისთვის წარმოადგენს ნ.თ–ი, რომელიც გარდაიცვალა 2012 წლის 9 ივნისს (იხ. გარდაცვალების მოწმობა ს. ფ. 79). როგორც ერთიან ელექტრონულ სამემკვიდრეო რეესტრში, ასევე ანდერძების ელექტრონულ რეესტრში არ მოიძებნა ინფორმაცია 2012 წლის 9 ივნისს გარდაცვლილი ნ.თ–ის სამკვიდრო ქონების თაობაზე (ს. ფ. 61) საკასაციო პალატა კვლავ მოიხმობს სპეციალური კანონის მე-9 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტებს და განმარტავს, რომ სადავო საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე ნ.თ–ი გარდაცვლილია, არ დასტურდება კანონით ან ანდერძით მემკვიდრეების არსებობა ან სამკვიდროს მიღების ფაქტი, შესაბამისად, მოსარგებლე უფლებამოსილია მოითხოვოს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის უმკვიდროდ ცნობა;

25. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებების, მათ შორის, მოწმეთა ჩვენებების, ერთობლივი შეფასების საფუძველზე სწორად დაადგინა, საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. ხოლო კასატორმა დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენის გზით ვერ გააბათილა ის გარემოება, რომ მოსარჩელე სპეციალური კანონით გათვალისწინებული სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეა.

26. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის მე-6 მუხლით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლოს უფლების რეალიზება უმეტესწილად დამოკიდებულია და გულისხმობს სასამართლოს მიერ დასაბუთებული, მტკიცებულებათა შეჯერების საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილების მიღებას. მტკიცების ტვირთის როლი განსაკუთრებით ვლინდება სამოქალაქო სამართალწარმოებაში, სადაც მხარეთა ნების ავტონომიას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება. შესაძლებელია მხარის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყოს, მაგრამ შეუძლებელია მხარემ მიიღოს თავისი სასარგებლო გადაწყვეტილება, თუ ვერ დაამტკიცებს თავის სასარგებლო გარემოებებს საპროცესო სამართლით დადგენილი წესით. ამიტომაც, ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორს წარმოადგენს მტკიცების ტვირთის სწორი გადანაწილება მოდავე მხარეებს შორის. მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი – ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს (იხ. სუსგ-ები;: № ას-1298-2018; 22 მარტი, 2019წ; № ას-1329-2018, 22 თებერვალი, 2019წ; № ას-1610-2019, 07 თებერვალი, 2020წ; №ას- 1027-2020, 27 ნოემბერი, 2020წ; № ას-634-2021, 4 ნოემბერი, 2021წ; № ას-1363-2021, 5 აპრილი, 2022წ; № ას-1183-2022, 23 დეკემბერი, 2022წ; № ას-1572-2022, 5 მაისი,2023 წ; №ას-1017, 13 ოქტომბერი, 2023 წ.).

27. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილების მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს; საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.

28. სსსკ-ის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. სასამართლო მტკიცებულებათა კვლევისათვის დადგენილი სტანდარტის გათვალისწინებით (ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად), ვალდებულია, გამოიტანოს სწორი დასკვნები საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

29. საკასაციო პალატის შეფასებით, გასაზიარებელია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დადგენილი გარემოებებისა და საქმეში არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე, მოსარჩელემ სამოქალაქო საპროცესო სამართალში მოქმედი სადავო გარემოებების მტკიცების სტანდარტის დაცვით, უზრუნველყო მის მტკიცების საგანში შემავალი გარემოების დადასტურება, მოპასუხემ კი ვერ შეძლო სასარჩელო მოთხოვნის განხორციელების გამორიცხვა, შესაბამისად, კასატორმა ვერ დაარწმუნა საკასაციო პალატა, საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძვლების არსებობაში.

30. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

31. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

32. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის. 33. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

34. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

35. პროცესის ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის "ს1“ ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სისტემაში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი - სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან თავისუფლდება - სახელმწიფო ქონებასთან დაკავშირებულ დავაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად; საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: თეა ძიმისტარაშვილი

ლაშა ქოჩიაშვილი