საქმე № ას-698-2024 27 ნოემბერი, 2024 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მირანდა ერემაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: თეა ძიმისტარაშვილი,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - შპს „ს.ს.კ–ი“ (აპელანტი, მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ.ყ–ვა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 02 აპრილის განჩინება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა კასატორისთვის თანხის დაკისრების ნაწილში

დავის საგანი – ხელშეკრულების შეწყვეტა, თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. 2005 წლის 8 სექტემბერს შპს „ს.ს.კ–სა“ (შემდგომში პირველი მოპასუხე, კასატორი ან საკასაციო საჩივრის ავტორი) და შპს „ა..“-ს (შემდგომში მეორე მოპასუხე ან კომპანია, პირველ მოპასუხესთან ერთად ტექსტში მოხსენებული, როგორც მოპასუხეები) შორის გაფორმდა ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულება რომლის მიხედვით, ხელშეკრულების მხარეებმა იკისრეს ვალდებულება იურიდიული პირის შეუქმნელად ერთობლივად ემოქმედათ ერთიანი სამეურნეო მიზნის მისაღწევად – მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კომპლექსის ასაშენებლად;

2. 2006 წლის 1 სექტემბერს, მოპასუხეებსა და გ.ყ–ვას (შემდგომში მოსარჩელე, ამხანაგობის წევრი ან წევრი) შორის დაიდო ხელშეკრულება (შემდგომში, ხელშეკრულება ან სადავო ხელშეკრულება) საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობის შესახებ, რომლის თანახმად, მოსარჩელე, როგორც წევრი, ერთიანდებოდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა.პ “-ში, რომელიც შეიქმნა ქ. თბილისში, ...... მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლის აშენების და აშენებული სახლის ექსპლუატაციაში შესვლის შემდეგ ამხანაგობის წევრებს შორის წილების განაწილების მიზნით. ბინის მშენებლობის დასრულების ვადად განისაზღვრა სახლის X სადარბაზოს მშენებლობის ვადა, რომელიც დამტკიცებული პროექტის მიხედვით უნდა დასრულებულიყო მშენებლობის დაწყებიდან (1 აგვისტო 2006 – 21 აგვისტო 2008) 24 თვის განმავლობაში. ხელშეკრულების 2.2. პუნქტის თანახმად, წევრის წილი (ბინა) შეადგენდა 3-ოთახიან ბინას (სადარბაზო 10, სართული 1, ბინა N328, საცხოვრებელი 105.40, ლოჯია, ტერასა, აივანი 17.09);

3. ხელშეკრულების 3.3 პუნქტით საწევროს ოდენობა განისაზღვრა ბინის ღირებულებით, კერძოდ, 64 379 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით, გადახდის დროისთვის ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი კურსის შესაბამისად. ხელშეკრულების ხელმოწერიდან 2 სამუშაო დღის განმავლობაში საწევროს 17.81 %-ს, 11 468 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს წევრი გადაუხდიდა კომპანიას (მეორე მოპასუხეს). წევრის მიერ პირველადი შენატანის განხორციელებიდან 7 სამუშაო დღის ვადაში კომპანია უზრუნველყოფდა წევრისათვის საწევროს დანარჩენი ნაწილის, კერძოდ, 52 911 აშშ დოლარის სესხის სახით გამოყოფას და საწევროს მთლიანი თანხის ამხანაგობისთვის გადახდას. ამავე ხელშეკრულების 4.1.3. პუნქტის თანახმად, თუ ბინის მშენებლობის ვადა გადააჭარბებდა 1.8 პუნქტში აღნიშნულ პერიოდს სამ თვეზე მეტი ვადით და წევრი არ დაარღვევდა ხელშეკრულების რომელიმე პუნქტს, იგი უფლებამოსილი იყო წერილობითი მოთხოვნის საფუძველზე მიეღო პირგასამტეხლო მის მიერ განხორციელებული პირველადი შენატანისა და კომპანიასთან მიმდინარე მომენტისათვის გადახდილი სესხის ძირითადი თანხის 0.3 % ზემოაღნიშნული სამი თვის შემდეგ მშენებლობის დასრულებამდე არსებულ ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე;

4. მოსარჩელემ სრულად შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, ამხანაგობას სრულად გადაუხადა 64 379 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი;

5. მოსარჩელეს ბინა უნდა გადასცემოდა 2008 წლის 21 აგვისტოსთვის, რაც დღემდე არ მომხდარა.

6. მოსარჩელის მოთხოვნა

მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების მიმართ და მოითხოვა საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობის შესახებ 2006 წლის 1 სექტემბრის ხელშეკრულების შეწყვეტილად ცნობა, მოპასუხეებისთვის 64 379 აშშ დოლარისა და პირგასამტეხლოს, 23 160 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის დაკისრება.

8. მოპასუხეთა პოზიცია

მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს.

9. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. შეწყდა მხარეთა შორის 2006 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული #აპ2-118 ხელშეკრულება; მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ 64 379 აშშ დოლარისა და პირგასამტეხლოს, 7049 აშშ დოლარის გადახდა.

10. მოპასუხეების სააპელაციო საჩივრების მოთხოვნა

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

11. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

11.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 აპრილის განჩინებით მოპასუხეთა სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

11.2. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები, იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე-317-ე, 352-ე, 629-ე, 937-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ სადავო ურთიერთობა ხელშეკრულება ყველაზე ახლოს დგას ნარდობის ხელშეკრულებასთან, ხოლო ვინაიდან საცხოვრებელი ფართის გადაცემის შესახებ ვალდებულება მოპასუხეებს დათქმულ ვადაში არ შეუსრულებიათ (საცხოვრებელი სახლი დღემდე არ აშენებულა), მოსარჩელეს გააჩნდა კანონიერი უფლება უარი ეთქვა ხელშეკრულებაზე და მოეთხოვა გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება.

11.3. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 417-ე, 418-ე მუხლებზე და ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა მოპასუხეთათვის დაკისრებული პირგასამტეხლოს გონივრულობის შესახებ.

12. მოპასუხეების საკასაციო საჩივრების მოთხოვნა

12.1. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

12.2. პირველი მოპასუხის (კასატორის) განმარტებით, სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსი და მოსარჩელის მიმართ პასუხისმგებლობა მეორე მოპასუხესთან ერთად არასწორად დააკისრა პირველ მოპასუხეს. სასამართლოს როგორც მოპასუხეთა შორის, ასევე მოპასუხეებსა და მოსარჩელეს შორის ურთიერთობა უნდა მიეჩნია ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობად და ამ შემთხვევაში სსკ-ის 937-ე მუხლის შესაბამისად, პასუხისმგებლობა უნდა დაკისრებოდა მეორე მოპასუხეს, ვინაიდან სადავო ხელშეკრულების მიხედვით, ამხანაგობის საერთო მიზნის მისაღწევად აუცილებელი იყო სწორედ მის მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება, რადგან ამხანაგობის სახელით საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისა და საამისოდ საჭირო ფინანსური რესურსის მოზიდვის ვალდებულება მეორე მოპასუხემ იკისრა. ამრიგად, ხელშეკრულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ერთპიროვნული პასუხისმგებლობაც მას უნდა დაკისრებოდა.

13. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებით მეორე მოპასუხის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი ხარვეზის შეუვსებლობის გამო, ხოლო ამავე წლის 14 ივნისის განჩინებით, პირველი მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებული იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად,

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნას დაუშვებლად.

14. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

16. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

17. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის შედავებას იმის თაობაზე, რომ სასამართლოებმა სადავო სამართლებრივი ურთიერთობა ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების (ამხანაგობის ხელშეკრულების) ნაცვლად არასწორად მიიჩნიეს ნარდობის ხელშეკრულებად და, შესაბამისად, არასწორად განსაზღვრეს ვალდებულების შესრულებაზე პასუხისმგებელი სუბიექტი.

18. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოცემული დავის მსგავსი სამართლებრივი ურთიერთობა არაერთ საქმეში უზენაესი სასამართლოს მიერ სწორედ ნარდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობად არის შეფასებული (იხ. სუსგ საქმე №ას 160-156-2016, 29 ივლისი, 2016 წელი; სუსგ საქმე №ას-132-124-2017, 31 ივლისი, 2017 წელი).

19. იმისათვის, რომ ამხანაგობის ხელშეკრულება გაიმიჯნოს ნარდობის ხელშეკრულებისგან, აუცილებელია, უპირველეს ყოვლისა, აღიწეროს ამხანაგობის ხელშეკრულების ის მხარეები, რომლითაც იგი ემსგავსება ნარდობის ხელშეკრულებას. ამხანაგობის ხელშეკრულება, როგორც კონკრეტული მიზნის მისაღწევად პირთა გაერთიანებაზე აგებული ხელშეკრულება, მოითხოვს წევრებისაგან ისეთი მოქმედებების განხორციელებას, რომელთაც ახასიათებს სხვადასხვა ხელშეკრულებებისათვის დამახასიათებელი თავისებურებები. როდესაც სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ისეთ ხელშეკრულებაზე, რომელიც მიზნად ისახავს, მაგალითად, რაიმე ნაკეთობის დამზადებას, სახლის აშენებას და ა.შ., ამხანაგობის წევრთა უფლება-ვალდებულებები ემსგავსება ნარდობის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ურთიერთობებს. თუმცა ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება მხარეთა შორის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ისეთ უფლება-ვალდებულებებს, რაც დამახასითებელია კოლექტიური გაერთიანებისათვის, რომელსაც ახასიათებს კორპორაციული სტრუქტურის ისეთი თვისებები, რომელიც მოიცავს, როგორც ორგანიზაციულ, ასევე, ქონებრივ ელემენტებს. ზუსტად ასეთი ტიპის გაერთიანება წარმოადგენს გარკვეულწილად იმ საშუალებათა ერთობას, რითაც საბოლოოდ უზრუნველყოფილია ამ გაერთიანების მონაწილეთა მიერ დასახული მიზნის მიღწევა. ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურება ვლინდება იმაში, რომ დასახული მიზნის მიღწევა შესაძლებელია მხოლოდ მონაწილე პირთა ერთობლივი საქმიანობით (იხ. სუსგ №ას-482-458-2013, 16 იანვარი, 2014 წელი).

20. ამასთან, ერთობლივი საქმიანობის ინსტიტუტის თავისებურებები ვლინდება ერთ შემთხვევაში, ორი ან რამდენიმე პირის ერთობლივად განსახორციელებელ მოქმედებებში და, მეორე შემთხვევაში ამ მოქმედებათა განხორციელებისას პასუხისმგებლობის განსაზღვრაში, სადაც საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა ენიჭება მესამე პირებთან ურთიერთობას.

21. ამდენად, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების სამართლებრივი შეფასებისათვის საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა აქვს იმის გარკვევას, გააჩნიათ თუ არა საერთო უფლებები და ვალდებულებები მხარეებს (მონაწილეებს), ანუ საერთო მიზნისკენ მიმართული უფლება-ვალდებულებები და ერთიანად აგებენ თუ არა პასუხს მესამე პირებთან. ამისგან უნდა გაიმიჯნოს უფლებები და ვალდებულებები, რომლებიც ერთობლივი საქმიანობის მონაწილეებს შეიძლება გააჩნდეთ ერთმანეთთან.

22. როგორც წესი, ერთობლივი საქმიანობის მონაწილენი ერთმანეთთან არ გამოდიან, როგორც კრედიტორი და მოვალე. ყოველ წევრს აქვს უფლება, მეორისგან მოითხოვოს ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულების შესრულება მხოლოდ მთლიანად ამხანაგობის სასარგებლოდ, მაგრამ ერთობლივი საქმიანობის შიდა სახელშეკრულებო ურთიერთობას შეიძლება ახასიათებდეს ინდივიდუალურად განმსაზღვრელი ელემენტები, რა დროსაც ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის ამხანაგობაში გაწევრიანების ვალდებულებას წარმოადგენდეს არა მხოლოდ სხვა მონაწილეებთან ერთობლივად საერთო მიზნის მიღწევასთან დაკავშირებული მოქმედებების განხორციელება, არამედ - ასევე ინდივიდუალურად ამხანაგობის მონაწილეებთან ცალ-ცალკე დადებული ხელშეკრულებების საფუძველზე დამატებით ამ პირების სასარგებლოდ კონკრეტული ვალდებულებების განხორციელება (იხ. სუსგ №ას-523-497-2013, 4 აპრილი, 2014 წელი).

23. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ პირველმა და მეორე მოპასუხემ გადაწყვიტეს მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლის აშენება, რის გამოც, 2006 წლის 1 სექტემბერის Nაპ2-118 ხელშეკრულებით ისინი გაერთიანდნენ ამხანაგობაში საცხოვრებელი სახლის ერთობლივად ასაშენებლად და აშენებული სახლის ექსპლუატაციაში შესვლის შემდეგ ამხანაგობის წევრებს შორის წილების განაწილების მიზნით. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა მოსარჩელის, როგორც ამხანაგობის წევრის, საწევროს ოდენობა მისაღები ბინის ღირებულებით (64 379 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი) და მოპასუხეების ვალდებულება გარკვეული ანაზღაურების სანაცვლოდ მოსარჩელისთვის ფართის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ. მოპასუხეთა მხრიდან ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში კი, განისაზღვრა პირგასამტეხლოს საპროცენტო განაკვეთი.

24. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის შესახებ, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო ხელშეკრულება მისი შესრულების არსის გათვალისწინებით ყველაზე ახლოს დგას ნარდობის ხელშეკრულების შინარსთან (სსკ-ის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური, ანუ ნარდობის ძირითადი მახასიათებელი არის ის, რომ შემკვეთი საკუთრების უფლებას იძენს შესრულებული სამუშაოს რეზულტატზე, რისთვისაც იხდის კონკრეტულ საზღაურს) და მოპასუხეები, როგორც ერთობლივი საქმიანობის წევრები, ურთიერთობებში მონაწილეობენ, როგორც მენარდეები (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 930-ე და 932 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად მითითებულ ტერმინში „ერთობლივ მონაწილეობაში“ უნდა ვიგულისხმოთ სხვადასხვა სახის მონაწილეობა: ქონებრივი, ინტელექტუალური და ა.შ.), ვინაიდან ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება მიუთითებს საქმიანობაზე და ეს საქმიანობა შეიძლება გამოიხატოს სხვადასხვა სახის ხელშეკრულებებისათვის დამახასიათებელი შინაარსით (ნასყიდობით, გადაზიდვით, ნარდობით და ა.შ.).

25. დადგენილია, ასევე, და არც კასატორი ხდის სადავოდ იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელის მიერ ნაკისრი ვალდებულება შენატანის შეტანის შესახებ სრულად შესრულებულია, ხოლო ბინის მშენებლობა დღემდე არ დასრულებულა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეს სამოქალაქო კოდექსის 405-ე და 352-ე მუხლების საფუძველზე წარმოეშვა ნარდობის ხელშეკრულებიდან გასვლისა და ამ ხელშეკრულების საფუძველზე ამხანაგობისათვის გადაცემული თანხის უკან დაბრუნების მოთხოვნის უფლება. შესაბამისად, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სადავო სამართალურთიერთობა მართებულად დააკვალიფიცირეს ნარდობად და არა ერთობლივ საქმიანობად და ამ გამიჯვნას საფუძვლად მართებულად დაუდეს, როგორც მხარეთა ნება, ისე შესრულების შედეგის მიმართ მათი დამოკიდებულება და ხელშეკრულებით ნაკისრი უფლება-მოვალეობები, ვინაიდან ამხანაგობის წევრთა შიდა ურთიერთობაში მოსარჩელის მიზანს წარმოადგენდა ფართის საკუთრებაში მიღება ანაზღაურების სანაცვლოდ (სკ-ის 629-ე მუხლი), კასატორის ფუნქცია-მოვალეობები, ასევე, ხელშეკრულების შესრულებით წარმოშობილი სიკეთის მიმართ ინტერესი კი სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის შემადგენლობას შეესაბამება, რაც მისი სათანადო მოპასუხედ მიჩნევის წინაპირობას ქმნიდა.

26. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად გამოიყენა და განმარტა მატერიალური და საპროცესოსამართლებრივი ნორმები, ასევე მართებულად განახორციელა ის საპროცესო მოქმედებები, რომლებიც, მხარეთა თანასწორუფლებიანობის პირობებში, საჭირო იყო საქმის გარემოებათა დადგენისა და, მხარეთათვის დაკისრებული მტკიცების ტვირთის შესაბამისად, მათ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასებისათვის, რაც ცხადყოფს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

27. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

28. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს.

29. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის, 8000 ლარის გადახდა კასატორს გადაუვადდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარის) 30% - 2400 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ს.ს.კ–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. შპს „ს.ს.კ–ს“ (ს.კ. .......) სახელმწიფო ბიუჯეტის (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სასარგებლოდ დაეკისროს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 14 ივნისის განჩინებით საქმის განხილვის დასრულებამდე გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 8 000 ლარის 30%-ის - 2400 ლარის გადახდა;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: მ. ერემაძე

მოსამართლეები: თ. ძიმისტარაშვილი

ე. გასიტაშვილი