საქმე №ას-1447-2023 23 დეკემბერი, 2024 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვლადიმერ კაკაბაძე, გიზო უბილავა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - შპს „დ–სი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - სს „ს.რ–ა“

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 20 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის სრულად უარყოფა

დავის საგანი - თანხის დაკისრება, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს „დ–სი“ (შემდეგ - მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი) ასაჩივრებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 20 სექტემბრის განჩინებას, რომლითაც სს „ს.რ–ის“ (შემდეგ - მოსარჩელე) სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მოსარჩელეს უარი ეთქვა პირგასამტეხლოს მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, მოპასუხეს დაეკისრა ვაგონის დაზიანების შედეგად მიყენებული ზიანის - 41 666,61 ლარისა და სადგურის მომსახურების საფასურის, 869 448,91 ლარის, გადახდა მოსარჩელის სასარგებლოდ.

2. კასატორი სადავოდ ხდის სასამართლოს მიერ მისთვის თანხის დაკისრებას და განმარტავს, რომ მოსარჩელე არ წარუდგენია სპეციალური დაწესებულების მიერ მომზადებული დასკვნა ვაგონების დაზიანების მიზეზისა და ბრალეული პირის დასადგენად, რაც შეეხება მომსახურების თანხას, სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მიერ ცალმხრივად და მიკერძოებულად შედგენილი დოკუმენტები, რომელსაც მოპასუხე მხარე არ ეთანხმება და არ აწერს ხელს, ამასთან, აქტებში არ არის მითითებული, რა სახის ტვირთი გადაიზიდა, ანდა რით გამოიხატა 24-საათიანი მომსახურება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

3. საკასაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

4. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

5. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

7. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

8. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია შემდეგი გარემოებები:

8.1. 2013 წლის 21 თებერვალს მხარეთა შორის გაფორმებული დავალიანების აღიარებისა და დაფარვის შესახებ ხელშეკრულების თანახმად, გადამხდელი კისრულობს ვალდებულებას, დაფაროს 2013 წლის 24 იანვრის ვითარებით სატვირთო გადაზიდვებიდან და მასთან დაკავშირებული მომსახურებიდან გამომდინარე მოსარჩელის მიმართ წარმოშობილი დავალიანება, 492 286,90 ლარი, ეტაპობრივად, 10 თვის ვადის დაცვით, ამ ხელშეკრულებითა და დანართით დადგენილი წესითა და პირობებით. ამავე ხელშეკრულების თანახმად, ხელშეკრულების დანართით გათვალისწინებული ვადის მიხედვით ვალდებულებების შეუსრულებლობისას, გადამხდელს ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე ეკისრება პირგასამტეხლო სრული სახელშეკრულებო თანხის 0,1%.

8.2. 2013 წლის 21 თებერვლის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების დაფარვის მიზნით მოპასუხემ მოსარჩელის ანგარიშზე 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2014 წლის 11 აპრილის ჩათვლით ჩარიცხა 492 286,90 ლარი; ხოლო ამავე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, პირგასამტეხლოს დაფარვის მიზნით, 2013 წლის 24 მაისს ჩარიცხა 21 176,32 ლარი; რაკი ხელშეკრულებით ნაკისრი ფულადი ვალდებულებები სრულდებოდა ვადაგადაცილებით, პირგასამტეხლო ვადაგადაცილებისათვის სარჩელის წარმოდგენის დროისათვის განისაზღვრა 134 878,62 ლარით.

8.3. 2014 წლის 21 ოქტომბერს მხარეთა შორის გაფორმდა ტვირთის გადაზიდვისა და მასთან დაკავშირებული სხვა მომსახურებისათვის ანგარიშსწორების წესის შესახებ ხელშეკრულება, რომლითაც განისაზღვრა, რომ მოპასუხე უზრუნველყოფდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების საფასურის სრულად ანაზღაურებას არაუგვიანეს საანგარიშო თვის მომდევნო თვის 25 რიცხვისა. მოპასუხემ დაარღვია 2014 წლის ოქტომბრისა და ნოემბრის მომსახურების საფასურის გადახდის ვადა. დავალიანების დაფარვის მიზნით მოპასუხემ მოსარჩელის ანგარიშზე 2015 წლის 17 მარტს ჩარიცხა 84 000 ლარი, რომლითაც დავალიანებაზე ძირითად თანხის დასაფარად წარიმართა 80 307,10 ლარი, ხოლო პირგასამტეხლოს დასაფარავად - 3692,9 ლარი; სარჩელის წარმოდგენის დროისათვის პირგასამტეხლო ვადაგადაცილებისათვის განისაზღვრა 14 869,27 ლარით.

9. მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხისათვის გაწეული მომსახურების - 457 037,45 ლარისა და სადგურის მომსახურების - 412 411,46 ლარის, სულ 869 448,91 ლარის დაკისრებაა. მოპასუხისათვის მოსარჩელის მიერ ამ თანხის დარიცხვის საფუძველი გახდა მოპასუხის მიერ სადგურითა ვაგონებით სარგებლობის ფაქტი, მათ შორის, ხარჯის ანაზღაურება ვაგონების დაყოვნებისათვის.

10. სააპელაციო პალატამ მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სარკინიგზო კოდექსით, კერძოდ, 22-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად, ტვირთის გადაზიდვისა და ამასთან დაკავშირებული სხვა მომსახურების გაწევის (სამუშაოს შესრულების) საფასურის გადახდამდე ვაგონის (კონტეინერის) დაყოვნებისა და ტვირთის ვაგონში (კონტეინერში) შენახვისათვის პასუხისმგებლობა, აგრეთვე, ვაგონით (კონტეინერით) სარგებლობის საფასურის გადახდის ვალდებულება მისი დაყოვნების მთელი დროისათვის ეკისრება ტვირთმფლობელს ან ექსპედიტორს ხელშეკრულების შესაბამისად. ამავე კოდექსის 23-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, რკინიგზის მიერ ტვირთგამგზავნისათვის (ტვირთმიმღებისათვის) ან ექსპედიტორისათვის ვაგონის (კონტეინერის) დასაცლელად ან დასატვირთად გამოყოფის მომენტიდან მისი უკან დაბრუნების მომენტამდე ტვირთგამგზავნი (ტვირთმიმღები) ან ექსპედიტორი ვალდებულია, გადაიხადოს ვაგონით (კონტეინერით) სარგებლობის საფასური და რკინიგზას აუნაზღაუროს ვაგონის (კონტეინერის) დაგვიანებით დაბრუნების გამო გაწეული ტვირთის შენახვის ხარჯი. ხოლო, ამავე კოდექსის 36-ე მუხლის მე-10 ნაწილის შესაბამისად, ტვირთგამგზავნის (ტვირთმიმღების) ან ექსპედიტორის მიზეზით რკინიგზის სადგურში ან ნავსადგურის მისამართზე მისული ან დატვირთვა-გადმოტვირთვის (გადატვირთვის) სამუშაოების ადგილზე მიწოდებული ან ამ ადგილის გათავისუფლების მოლოდინში მდგარი ვაგონის (კონტეინერის) დაყოვნებისას, აგრეთვე, ამავე პირების მისამართზე მისული ვაგონის (კონტეინერის) გზად მდებარე რკინიგზის სადგურში დაყოვნებისას აღნიშნული პირები ვალდებული არიან, რკინიგზას გადაუხადონ ვაგონით (კონტეინერით) სარგებლობისა და ტვირთის შენახვის დადგენილი საფასური მისი დაყოვნების მთელი დროისათვის.

11. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების წესზე და აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ხოლო, ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. მოხმობილი ნორმების ანალიზით დასტურდება, რომ სადავოდ მიჩნეული უფლების კანონიერება უნდა დამტკიცდეს. დარღვეული უფლების დაცვა მხარეს კონკრეტულ ფაქტებსა და სათანადო მტკიცებულებებზე დაყრდნობით შეუძლია. არაერთ შემთხვევაში სადავო გარემოების დადასტურება მხოლოდ კანონით პირდაპირ განსაზღვრული მტკიცებულებების წარდგენის გზითაა შესაძლებელი. საქართველოს სარკინიგზო კოდექსის 52-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, გარემოებები, რომლებიც სარკინიგზო მიმოსვლის მონაწილეთა პასუხისმგებლობის საფუძველს წარმოადგენს, დასტურდება კომერციული, ტექნიკური და საერთო ფორმის აქტებით.

12. საქმეში წარმოდგენილია სწორედ კანონით გათვალისწინებული საერთო ფორმის აქტები, რომლებიც მოპასუხის თანხის გადახდის ვალდებულებას ადასტურებს. გარდა ამისა, წარმოდგენილია დარიცხვებისა და გადახდის აღრიცხვის ცენტრის დავალიანების დაანგარიშების ცხრილები, დარიცხვის ბარათები, სადგურის მომსახურებისა და ტვირთის მიღება-ჩაბარების სამახსოვროები. შესაბამისად, მითითებულ მტკიცებულებეზე დაყრდნობით სასამართლომ ვაგონების დაყოვნებისა და მომსახურების გაწევის შესახებ დაადგინა. ამასთან, სარევიზიო ცენტრის მიერ გადამოწმდა სარკინიგზო მომსახურების დამადასტურებელი პირველადი დოკუმენტაციის შედგენის სისწორე და სატვირთო და კომერციული საქმიანობის დოკუმენტური რევიზიის საფუძველზე – მოპასუხეს სადგურის მომსახურებისა და მასთან დაკავშირებული 24 სთ-ზე მეტი მომსახურების საფასური. მეორე კასატორის მხოლოდ ზოგადი პრეტენზია, რომ ეს დოკუმენტები მოსარჩელემ ცალმხრივად შეადგინა, არასათანადო შედავებაა და არ არის საკმარისი იმისათვის, რომ სასამართლომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ გაიზიაროს. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელემ, რომელსაც თითოეული მომსახურებისათვის ევალებოდა შესაბამისი სარკინიგზო გადაზიდვის შინაარსის მქონე დოკუმენტების წარდგენა, დაადასტურა სარკინიგზო მომსახურების, მათ შორის – 24 სთ-ზე მეტი მომსახურების გაწევის ფაქტი. მოპასუხეს კი, აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება, თუნდაც იმის დასადასტურებლად, რომ მოსარჩელის მიერ შედგენილ დოკუმენტებში არასწორი ინფორმაციაა მითითებული და მას მომსახურება რეალურად არ მიუღია ანდა არასწორად, კანონის დარღვევითაა შედგენილი დოკუმენტები, სასამართლოსთვის არ წარუდგენია. ამასთან, მოპასუხის შესაგებელი ძირითადად იმას ეფუძნებოდა, რომ გაწეული მომსახურების ანაზღაურების წინაპირობა არ არსებობდა, რამდენადაც სადგური და ვაგონები მოსარჩელეს არ ეკუთვნოდა. ამასთან დაკავშირებული საკასაციო პრეტენზია კი აღარ წარმოუდგენია.

13. მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის - 41 666,61 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრებაცაა. მოთხოვნის ფაქტობრივ საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებს, თავისი კუთვნილი ვაგონების ლიანდაგიდან აცდენის გამო დაზიანებას, რაც გამოიწვია ლიანდაგის გაუმართაობამ, რაც, თავის მხრივ, მოპასუხის მიერ სარკინიგზო მონაკვეთის მშენებლობის წარმოებამ განაპირობა.

14. მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, მისი მოთხოვნა სსკ-ის 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 409-ე (თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება) მუხლებს ეფუძნება.

15. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ წარმოშობის საფუძვლების მიხედვით, განასხვავებენ სახელშეკრულებო და არასახელშეკრულებო ზიანს. არასახელშეკრულებო ზიანის უზოგადესი და ცენტრალური ნორმაა სსკ-ის 992-ე მუხლი, რომელიც განამტკიცებს ბრალეული პასუხისმგებლობის პრინციპს და დაზარალებულს (კრედიტორს) ვალდებული პირის მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას ანიჭებს. აღნიშნული მუხლის გამოყენების წინაპირობებია: ზიანი, ქმედების მართლწინააღმდეგობა, მიზეზობრივი კავშირი და ბრალი (ე.წ. „გენერალური დელიქტი“). პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული ოთხივე წინაპირობა (იხ.: სუსგ №ას-769-737-2016; 20.06.2018წ.; №ას-1426-2018, 11.04.2019წ.; №ას-1273-2023, 29.02.2024წ.; №ას-921-2024, 26.07.2024წ.).

16. საკასაციო პალატის განმარტებით, როგორც ზიანის მიყენების ფაქტი, ასევე, განცდილი ზიანის ოდენობის დამტკიცების ტვირთი აწევს დაზარალებულ მხარეს, ანუ კრედიტორს, რომელიც სასამართლო პროცესში წარმოადგენს მოსარჩელეს. ზიანის ანაზღაურების ოდენობა არ უნდა აღემატებოდეს რეალურად განცდილი დანაკარგების ჯამს. ზიანის ანაზღაურების ინსტიტუტი მიმართულია ვალდებულების დარღვევის პრევენციისა და მხარეთა ინტერესების წონასწორობის აღდგენაზე (იხ: სუსგ №ას-1322-2018, 4.04.2019წ.; №ას-921-2024, 26.07.2024წ.).

17. განსახილველ შემთხევაში, საქმეში წარმოდგენილია ვაგონის დაზიანების შესახებ აქტები, რომლითაც განისაზღვრა დაზიანების თარიღი, დაზიანების მიზეზი, ზიანზე პასუხისმგებელ პირად განისაზღვრა მოპასუხე, ხოლო მიყენებული ზიანის ოდენობად - 41 666,61 ლარი. აღნიშნულ აქტებს ხელს აწერს მოპასუხის მხრიდან უფლებამოსილი პირიც. ამ მტკიცებულების საწინააღმდეგოდ მოპასუხეს რაიმე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. შესაბამისად, სრულიად უსაფუძვლოა მისი საკასაციო პრეტენზია, რომ მოსარჩელეს სპეციალური დაწესებულებიდან უნდა წარმოედგინა დასკვნა, რომელიც ვაგონების დაზიანების მიზეზსა თუ ბრალეული პირს დაადგენდა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისათვის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობის თაობაზე სააპელაციო პალატის მსჯელობას.

18. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, კასატორის პრეტენზიას არ გააჩნია სამართლებრივად ვარგისი საფუძველი, მან სასამართლოს ვერ წარუდგინეს შესაბამისი მტკიცებულებები, რაც გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივ დაუსაბუთებლობას დაადასტურებდა, შესაბამისად, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, მართებული გადაწყვეტილება მიიღო.

19. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

20. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391.5 მუხლის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

22. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „დ–სის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. შპს „დ–სს“ (ს/კ .........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ნ. ს–ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 8 000 ლარის (საგადასახადო დავალება №19743464944/გადახდის თარიღი 11.12.2023), 70% - 5 600 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

ვლადიმერ კაკაბაძე

გიზო უბილავა