საქმე №ას-1197-2024 17 იანვარი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ამირან ძაბუნიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლაშა ქოჩიაშვილი, გოჩა ჯეირანაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „შ.ვ–ი“ (ყოფილი შპს „შ.ვ–სი“, მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ.ბ–ძე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. შპს „შ.ვ–სმა“ (შემდგომ – მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ.ბ–ძის (შემდგომ – მოპასუხე) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის კუთვნილი სასაქონლო ნიშნის „V–I ვ–სი“ (რეგისტრაციის ͏№26803, რეგისტრაციის თარიღი – 29.02.2016 წ.) რეგისტრაციის გაუქმება.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელის განმარტებით, 2016 წლის 29 თებერვლიდან მოპასუხის სახელზე საქართველოში რეგისტრირებულია სასაქონლო ნიშანი „V–I ვ–სი“ (რეგ. №26803) 33-ე კლასის საქონლის - ალკოჰოლიანი სასმელების (ლუდის გარდა) მიმართ. მითითებულ სასაქონლო ნიშანს მოპასუხე საქართველოს ტერიტორიაზე არ იყენებს, სულ მცირე, უკანასკნელი 5 წლის განმავლობაში.

3. 2022 წლის 26 აგვისტოს მოსარჩელემ საქპატენტში შეიტანა განაცხადი სასაქონლო ნიშნის „V–I“ (საიდენტიფიკაციო №.....) რეგისტრაციის მოთხოვნით.

4. სადავო სასაქონლო ნიშნის 5 წლის განმავლობაში უწყვეტად გამოყენების შესამოწმებლად მოსარჩელემ მიმართა რამდენიმე მსხვილ კომპანიას, თუმცა მათი პასუხიდან ირკვევა, რომ სასაქონლო ნიშნის „V–I ვ–სი“ მქონე პროდუქტის რეალიზაცია აღნიშნულ კომპანიებში არ ხდება. შესაბამისად, არსებობს „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 27-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმების წინაპირობა.

მოპასუხის პოზიცია:

5. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და არ დაეთანხმა მოსარჩელის მითითებას, რომ იგი მის სახელზე რეგისტრირებულ სადავო სასაქონლო ნიშანს არ იყენებს. მოპასუხე ახორციელებდა შესაბამისი სახელწოდებით ღვინის ჩამოსხმასა და რეალიზაციას. მოსარჩელემ წარმოადგინა 3 სავაჭრო ობიექტის წერილი, რომელთა განცხადებით მათ ქსელში არ იყიდება პროდუქცია სახელწოდებით „ვ–სი“, თუმცა მითითებული ინფორმაციით არ დასტურდება, რომ მოპასუხე არ იყენებს მის სახელზე რეგისტრირებულ სასაქონლო ნიშანს. საქპატენტს არ მიუღია გადაწყვეტილება მოსარჩელის განცხადებასთან დაკავშირებით, შესაბამისად, მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი ამ ეტაპზე არ იკვეთება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 ივლისის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

8. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2022 წლის 26 აგვისტოს მოსარჩელემ განაცხადი შეიტანა საქპატენტში სასაქონლო ნიშანი „V-ის“ (საიდენტიფიკაციო №..) რეგისტრაციის მოთხოვნით, თუმცა სასაქონლო ნიშანი „V. ვ–სი“ (რეგ. №2...) 33-ე კლასის საქონლის - ალკოჰოლიანი სასმელების (ლუდის გარდა) მიმართ 2016 წლის 29 თებერვლიდან რეგისტრირებულია მოპასუხის სახელზე. მოსარჩელე ითხოვს აღნიშნული რეგისტრაციის გაუქმებას.

9. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 20.1 მუხლით, რომლის თანახმად შემოქმედების თავისუფლება უზრუნველყოფილია. ინტელექტუალური საკუთრების უფლება დაცულია.

10. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგო - სსსკ) 363²⁵ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით, ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტი არის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად დაცული სასაქონლო ნიშანი, მომსახურების ნიშანი ან კოლექტიური ნიშანი, რეგისტრირებული დიზაინი, პატენტით დაცული გამოგონება ან სასარგებლო მოდელი, საავტორო უფლებით ან მომიჯნავე უფლებებით დაცული ობიექტი.

11. „სამრეწველო საკუთრების დაცვის“ პარიზის კონვენციის პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, სამრეწველო საკუთრების დაცვის ობიექტებია პატენტები, სასარგებლო მოდელები, სამრეწველო დიზაინები, სასაქონლო ნიშნები, მომსახურების ნიშნები, საფირმო სახელწოდებები, წარმოშობის აღნიშვნები და ადგილწარმოშობის დასახელებები, აგრეთვე არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აღკვეთა. ამავე კონვენციის მე-6 მუხლის მიხედვით, სასაქონლო ნიშნებზე განსაკუთრებული უფლებების მოპოვებისა და დამცავი დოკუმენტების ძალაში შენარჩუნების წესებს არეგულირებს მხოლოდ ეროვნული კანონმდებლობა.

12. „სამრეწველო საკუთრების დაცვის“ პარიზის კონვენციის 10bis მუხლის თანახმად, (1) კავშირის ქვეყნები ვალდებული არიან უზრუნველყონ კავშირის ქვეყნების მოქალაქეები არაკეთილსინდისიერი კონკურენციისაგან ეფექტიანი დაცვით. (2) არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აქტს შეადგენს კონკურენციის ნებისმიერი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის პატიოსან ჩვევებს. (3.1.) ისეთი ხასიათის მქონე ყველა ქმედება, რომელსაც შეუძლია რაიმე გზით გამოიწვიოს აღრევა კონკურენტის დაწესებულების, საქონლის, სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის მიმართ.

13. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის შესაბამისად, ამ კანონის მიზანია სასაქონლო, მომსახურების, კოლექტიური და სასერტიფიკაციო ნიშნების რეგისტრაციასთან, დაცვასა და გამოყენებასთან დაკავშირებული ურთიერთობების მოწესრიგება.

14. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმების საფუძვლებს ადგენს კანონის 27-ე მუხლი, კერძოდ, აღნიშნული კანონის მე-2 პუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას აუქმებს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ: ა) სასაქონლო ნიშანი რეალურად არ გამოიყენებოდა უწყვეტად 5 წლის განმავლობაში იმ საქონლისთვის, რომლისთვისაც რეგისტრირებულია ეს სასაქონლო ნიშანი საქართველოში. თუ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება დაიწყო ან განახლდა აღნიშნული, 5-წლიანი ვადის გასვლიდან სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმების მოთხოვნამდე პერიოდში, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმება დაუშვებელია.

15. მოცემულ შემთხვევაში აღნიშნული ნორმის საფუძველზე მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მოპასუხე არ იყენებს სასაქონლო ნიშანს უკანასკნელი 5 წლის განმავლობაში, რაც წარმოადგენს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმების საფუძველს.

16. სსსკ-ის მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის, მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის, 102-ე და 105-ე მუხლების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სასამართლო მტკიცება წარმოადგენს მტკიცებულებათა შეგროვების, შემოწმებისა და შეფასებისათვის სასამართლოსა და მხარეების სამართლით მოწესრიგებულ საქმიანობას, რომლის მიზანია საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების (ფაქტების) დადგენა. პირველი, რაც უნდა გააკეთოს მხარემ დამტკიცების მოვალეობის შესასრულებლად - ესაა მტკიცებულებათა წარმოდგენა სასამართლოში იმ ფაქტის დადგენის მიზნით, რომლის დამტკიცების მოვალეობაც მას ეკისრება. წარმოდგენილი მტკიცებულება ისეთ კავშირში უნდა იყოს დასადგენ გარემოებასთან, რომ შეიძლებოდეს ამ გარემოების არსებობა-არარსებობის შესახებ უტყუარი დასკვნის გაკეთება. მხარე საქმის შედეგით დაინტერესებული პირია, რამაც შესაძლოა, გავლენა მოახდინოს მისი ახსნა-განმარტების სისწორესა და უტყუარობაზე. მხარის ყოველი განმარტება ფაქტების შესახებ, რომელიც გაკეთებულია მის სასარგებლოდ, მართალია, მტკიცებულებაა, მაგრამ არასაკმარისია და მოითხოვს დადასტურებას სხვა მტკიცებულების მეშვეობით.

17. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ზემოაღნიშნულ ნორმათა შესაბამისად, ფაქტობრივ გარემოებათა მტკიცების ვალდებულება აკისრიათ მხარეებს, რომლებიც თავის სამართლებრივ მოთხოვნას აფუძნებენ აღნიშნულ გარემოებებს და, შესაბამისად, ისინი მიეთითება მათ მიერ. სსსკ-ი ადგენს მხარეთა მიერ დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებების მტკიცების ტვირთის განაწილების სტანდარტს. მხარეს, რომელიც თავის მოთხოვნას თუ შესაგებელს აფუძნებს კონკრეტულ ფაქტობრივ გარემოებას, ეკისრება მითითებული გარემოების მტკიცების ტვირთი. ამასთან, არამარტო მოსარჩელეა ვალდებული, ამტკიცოს სარჩელში მოყვანილი გარემოებები, არამედ მოპასუხეცაა ვალდებული, დაამტკიცოს მის მიერ შესაგებელში მოყვანილი გარემოებები.

18. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელემ 5 წლის განმავლობაში მოპასუხის მხრიდან სასაქონლო ნიშნის გამოუყენებლობა ვერ დაადასტურა. სადავო გარემოების დადასტურების მიზნით, მოსარჩელემ წარადგინა შპს „მ.ა.ფ.ჰ.ჯ–ას“ მიერ მომზადებული წერილი, სადაც აღნიშნულია, რომ მას უკანასკნელი 5 წლის განმავლობაში არ განუხორციელებია სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციით ვაჭრობა/რეალიზაცია. საქმის მასალებში დამატებით წარმოდგენილია სს „ფ–ის“ მიერ შედგენილი წერილი, სადაც მითითებულია, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციის რეალიზაცია უკანასკნელი 5 წლის განმავლობაში დასახელებული კომპანიის სავაჭრო ობიექტებში არ ხორციელდება. ასევე, საქმის მასალებს ერთვის კომპანია „8 000 მოსავლის“ წერილი, სადაც აღნიშნულია, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციის რეალიზაციას კომპანია არ ახორციელებს.

19. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი წერილები არ არის ამომწურავი მტკიცებულება სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციის რეალიზაციის არარსებობის დასადასტურებლად, ვინაიდან შესაძლოა აღნიშნული ობიექტები არ ახორციელებენ პროდუქციის რეალიზაციას, თუმცა პროდუქციის რეალიზაცია ზოგადად ხორციელდება და სასაქონლო ნიშანი გამოყენებადია.

20. აღნიშნულის საპირისპიროდ, მოპასუხე მხარემ წარმოადგინა სხვადასხვა ტიპის დოკუმენტაცია, რომლითაც ცალსახად დგინდება, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნით ხორციელდება ალკოჰოლური სასმელის რეალიზაცია. საქმეში წარმოდგენილია 2016 წლის პირველი დეკემბრის ხელშეკრულება, რომლითაც მოპასუხემ შპს „A.K-ს“ გადასცა უფლება, გამოიყენოს სასაქონლო ნიშანი. ასევე, წარმოდგენილია 2017 წლის 24 თებერვლის ხელშეკრულება, რომლითაც დასტურდება, რომ შპს „A.K.“ (უფლების მიმღები) და შპს „დ.ღ.კ–ია“ შეთანხმდნენ ალკოჰოლური პროდუქციის რეალიზაციაზე. აგრეთვე, წარმოდგენილია სავაჭრო ნიშანის ფოტოსურათი, სადაც ასახულია ღვინის ჩამოსხმის ან/და დაფასოების პერიოდი - 2021 წელი. ამდენად, წარმოდგენილი დოკუმენტაცია ცალსახად და უტყუარად ადასტურებს 2021 წლის მონაცემებით სასაქონლო ნიშნის გამოყენების ფაქტს. წარმოდგენილი მასალებიდან ასევე ირკვევა, რომ სასაქონლო ნიშნით წარმოებული პროდუქციის რეალიზაცია ადგილობრივ ბაზარზე არ ხდება, არამედ გადის ექსპორტზე.

21. სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში უმნიშვნელოა იმის დადგენა, თუ კონკრეტულად ვინ იყენებს სასაქონლო ნიშანს, - თავად მოპასუხე თუ სხვა პირი, სასაქონლო ნიშნის მფლობელის თანხმობით, ვინაიდან „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის გამოყენებად მიიჩნევა მისი გამოყენება სასაქონლო ნიშნის მფლობელის მიერ, აგრეთვე ლიცენზიატის მიერ და სასაქონლო ნიშნის მფლობელის თანხმობით მესამე პირის მიერ.

22. აპელანტმა სადავოდ გახადა შპს „A.K-თან“ გაფორმებული ხელშეკრულება, ხელმოწერის სანდოობა, თარიღი. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სასაქონლო ნიშნის გამოყენების უფლების გადაცემის ხელშეკრულება ფორმასავალდებულო გარიგებას არ წარმოდგენს, მისი დადება შესაძლებელია სანოტარო წესით დადასტურების გარეშეც. მტკიცებულება სადავოდ არ გამხდარა თავად ხელმომწერი პირების მიერ. ამასთან, თუ მხარე სადავოდ ხდის მტკიცებულებას, სსსკ-ის 137-ე მუხლის საფუძველზე მხარე აღჭურვილია უფლებით, დააყენოს შუამდგომლობა და მოითხოვოს კონკრეტული მტკიცებულების შემოწმება, რომლის გადამოწმების შედეგადაც თუკი დადგინდება, რომ საბუთი ყალბია, ასეთ მტკიცებულებას სასამართლო არ დაეყრდნობა და ამორიცხავს. თუმცა იმ ეტაპამდე, სანამ არ დადგინდება საბუთის სიყალბე, სასამართლო ვერ უგულებელყოფს წარმოდგენილ მტკიცებულებას. ასეთის დაშვების შემთხვევაში დაირღვევა თანასწორობის პრინციპი და მხარე გაუმართლებლად შეიზღუდება მტკიცების სტადიაზე. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეს დოკუმენტის სიყალბეზე შესაბამის ეტაპზე არ მიუთითებია. შესაბამისად, არ არსებობს მტკიცებულების სანდოობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი.

23. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები ადასტურებს მის მიერ სასაქონლო ნიშნის გამოყენებას.

24. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა სასაქონლო ნიშნის გამოყენების ფარგლებთან დაკავშირებით და განმარტა, რომ სასაქონლო ნიშნის გამოყენების უფლების გადაცემა მოიცავს სასაქონლო ნიშნის გამოყენების უფლებას არამხოლოდ საქართველოში, არამედ საზღვარგარეთ. პალატამ მიუთითა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომელიც განმარტავს, თუ რას გულისხმობს სასაქონლო ნიშნების გამოყენება. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ამ მუხლის პირველი პუნქტის მიზნებისთვის სასაქონლო ნიშნის გამოყენებად მიიჩნევა, აგრეთვე, საქართველოს ტერიტორიაზე სასაქონლო ნიშნის ექსპორტისთვის განკუთვნილ საქონელზე ან მის შეფუთვაზე დატანა. შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის გამოყენებად, კანონის მიხედვით, ასევე, მიიჩნევა სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციის გატანა ექსპორტზე. პალატამ ასევე მიუთითა შპს „A.K-სა“ და მოპასუხეს შორის დადებული ხელშეკრულების მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმად, მფლობელმა სასაქონლო ნიშნის გამოყენების უფლება შპს „A.K-ს“ გადასცა ნებისმიერ ქვეყანაში.

25. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ აღნიშნული კანონის 27-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტი არ აკონკრეტებს სასაქონლო ნიშნის გამოყენების ტერიტორიას და ექსპორტისთვის საქონლის გატანა სასაქონლო ნიშნის მფლობელის მხრიდან ცალკე ნებართვას არ საჭიროებს. ასეთის არსებობის შემთხვევაშიც თანხმობას შეიცავს მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულება. შესაბამისად, სასაქონლო ნიშანი გამოიყენება მოპასუხის მიერ, რის გამოც სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლოა და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს მართებულად ეთქვა უარი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

26. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი დარღვევების გარეშე, სააპელაციო საჩივარი არ შეიცავს იმ გარემოებებზე მითითებას, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი გახდება.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

27. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

28. კასატორის მითითებით, გასაჩივრებული განჩინების ძალაში დატოვების შემთხვევაში დამკვიდრდება პრაქტიკა, რომლის თანახმად სასაქონლო ნიშნის ნებისმიერი პირის მიერ გამოყენება, სასაქონლო ნიშნის მფლობელთან ამ პირის სამართლებრივ ურთიერთობაში ყოფნისა და მისი ნებართვით მოქმედების მიუხედავად, უთანაბრდება სასაქონლო ნიშნის მფლობელის მიერ ნიშნის გამოყენებას. აღნიშნული მიდგომა ეწინააღმდეგება „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის პირველ პუნქტს.

29. მხარის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ საქმეში წარდგენილი ფოტოსურათი, რომელზეც ასახულია ღვინის ჩამოსხმის ან/და დაფასოების პერიოდი - 2021 წელი, ადასტურებს მოპასუხის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის გამოყენებას. აღნიშნული მტკიცებულება მოპასუხემ 2022 წლის 14 ნოემბრის განცხადებაში მოიხსენია, როგორც „მოსარჩელის მიერ „ვ–ის“ სახელწოდებით ჩამოსხმული ღვინის ბოთლის ფოტოსურათი“. მოპასუხის მიერ წარდგენილი შეტყობინებებით დასტურდება, რომ იგი მოსარჩელის მხრიდან სადავო სასაქონლო ნიშნის გამოყენების წინააღმდეგი იყო. დასახელებულ გარემოებებზე სააპელაციო პალატას არ უმსჯელია.

30. მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ საქართველოში სასაქონლო ნიშან „V-ით“ ნიშანდებულ ღვინოს ასხამს შპს „დ.ღ.კ–ია“. საქმეში წარმოდგენილი მასალებით არ დასტურდება, რომ მითითებულ შპს-ს სასაქონლო ნიშნის მფლობელთან რაიმე სამართლებრივი ურთიერთობა ჰქონდა, მოქმედებს მისი ნებართვით. შესაბამისი თანხმობა არ არის ნახსენები არც ამ შპს-სა და შპს „A.K-ს“ შორის დადებულ ხელშეკრულებაში. მეტიც, აღნიშნული ხელშეკრულება მეტყველებს თანხმობის არარსებობაზე, რადგან 1.3 პუნქტის თანახმად „გამყიდველი (შპს „დ.ღ.კ–ია“) ანიჭებს მყიდველს უფლებას, რათა მან გაყიდოს საქონელი ყაზახეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. მყიდველი არ არის უფლებამოსილი, გაყიდოს ან გაასხვისოს საქონელი რაიმე სხვა საშუალებით აღნიშნული სასაქონლო ნიშნით ყაზახეთის რესპუბლიკის ფარგლებს გარეთ, რადგან ამან შესაძლოა გამოიწვიოს მესამე ქვეყნებიდან მყიდველების ექსკლუზიური უფლებების დარღვევა“. ამდენად, აღნიშნული დათქმით შპს „დ.ღ.კ–ია“ თავად უდგენს შპს „A.K-ს“ მის მიერ წარმოებული ღვინის სარეალიზაციო ტერიტორიას. ბუნებრივია, იმ შემთხვევაში თუ შპს „დ.ღ.კ–იას“ და შპს „A.K-ს“ შორის ხელშეკრულება დაფუძნებული იქნებოდა ამ უკანასკნელსა და მოპასუხეს შორის არსებულ ხელშეკრულებას, როგორც ამას მოპასუხე უთითებს, შპს „დ.ღ.კ–ია“ ვერ აუკრძალავდა შპს „A.K-ს“ სასაქონლო ნიშნის ყაზახეთის რესპუბლიკის ფარგლებს გარეთ გასხვისებას ზემოხსენებული უფლების დარღვევის საფუძვლით. მას ეცოდინებოდა, რომ საქართველოში სასაქონლო ნიშანი დარეგისტრირებული აქვს მოპასუხეს და აღნიშნული ნიშნის გამოყენებაზე მან თანხმობა მისცა შპს „A.K-ს“.

31. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

32. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

33. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

34. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილად უნდა ჩაითვალოს შემდეგი გარემოებანი:

35. 2016 წლის 29 თებერვლიდან სასაქონლო ნიშანი „V. ვ–სი“ (რეგ. №26..) 33-ე კლასის საქონლის - ალკოჰოლიანი სასმელების (ლუდის გარდა) მიმართ რეგისტრირებულია მოპასუხის სახელზე.

36. 2022 წლის 26 აგვისტოს მოსარჩელემ განაცხადი შეიტანა საქპატენტში სასაქონლო ნიშანი „V-ის“ (საიდენტიფიკაციო №...) რეგისტრაციის მოთხოვნით.

37. წინამდებარე სარჩელით მოსარჩელემ მოითხოვა აღნიშნული სასაქონლო ნიშნის მოპასუხის სახელზე რეგისტრაციის გაუქმება.

38. სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის მფლობელს ენიჭება ერთგვაროვან ან მსგავს საქონელზე ამ ნიშნის ან მისი ვარიანტების გამოყენების განსაკუთრებული უფლება. ამავე კონვენციის მე-6 მუხლის თანახმად კი, სასაქონლო ნიშნებზე განსაკუთრებული უფლებების მოპოვებისა და დამცავი დოკუმენტების ძალაში შენარჩუნების წესებს არეგულირებს მხოლოდ ეროვნული კანონმდებლობა.

39. საქართველოს კანონმდებლობა სასაქონლო ნიშნებზე განსაკუთრებული უფლებების მოპოვებას მათი „საქპატენტში“ რეგისტრაციის ფაქტს უკავშირებს. რეგისტრაციით ხდება დაცვის ობიექტის ნამდვილი არსობრივი ფარგლების დაფიქსირება. ამასთან ერთად, რეგისტრაციით აღინუსხება საქონლის ის წრე, რომელთა მიმართ გამოსაყენებლადაც არის განკუთვნილი სასაქონლო ნიშანი. რეგისტრაციის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფუნქცია „საქპატენტის“ მიერ ყველა რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის თაობაზე ინფორმაციის გამოქვეყნებაა, რაც ნიშნის მფლობელის კონკურენტებისათვის გაფრთხილებას წარმოადგენს. სპეციალური კანონის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან.

40. საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის მიხედვით, სასაქონლო ნიშანი, ეროვნული კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით მისი რეგისტრაციის მომენტიდან, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით დაცულ „ქონებას“ წარმოადგენს. შესაბამისად, რეგისტრაციის პროცედურების დასრულების შემდეგ, სასაქონლო ნიშანი ხდება საკუთრების ობიექტი და მასზე ვრცელდება საკუთრების დაცვის ყველა სამართლებრივი რეგულაცია. ზოგიერთ შემთხვევაში არა მხოლოდ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია, არამედ თავად რეგისტრაციის განაცხადი და სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მაძიებლის სამართლებრივი სტატუსიც კი უკვე შესაძლებელია, წარმოშობდეს ისეთ ქონებრივ უფლებებს, რომლებიც ექცევა პირველი ოქმის პირველი მუხლით გათვალისწინებული „ქონების“ ცნებაში (იხ. სუსგ №ას-1285-1223-2014, 01.12. 2015 წ.).

41. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 27-ე მუხლის მეორე პუნქტი განსაზღვრავს სასამართლოს მიერ მესამე პირის მოთხოვნით სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმების წინაპირობებს, რასაც უკავშირებს იმგვარი მოცემულობის დადგენას, რომლის დროსაც სასაქონლო ნიშანი რეალურად არ გამოიყენებოდა უწყვეტად 5 წლის განმავლობაში იმ საქონლისთვის, რომლისთვისაც რეგისტრირებულია ეს სასაქონლო ნიშანი საქართველოში. თუ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება დაიწყო ან განახლდა აღნიშნული, 5-წლიანი ვადის გასვლიდან სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმების მოთხოვნამდე პერიოდში, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმება დაუშვებელია.

42. ამდენად, კანონის მითითებული დანაწესის თანახმად, მოპასუხის სახელზე რიცხული სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გასაუქმებლად მოსარჩელეს სარწმუნოდ უნდა დაედასტურებინა, რომ სასაქონლო ნიშნის მფლობელს ან მისი სახელით შესაბამისი უფლებამოსილებით აღჭურველ პირს 5 წლის განმავლობაში სადავო სასაქონლო ნიშანი არცერთხელ არ გამოუყენებია. ამასთან, მითითებული ვადის გასვლა იმპერატიულად არ იწვევს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმებას. კანონმდებელი შესაძლებლობას აძლევს სასაქონლო ნიშნის მფლობელს, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია შეინარჩუნოს მაშინაც, როდესაც 5-წლიანი პერიოდი გავიდა, თუმცა სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმებამდე მფლობელი გამოიყენებს სასაქონლო ნიშანს. აღნიშნული დათქმა მნიშვნელოვანია იმ კუთხითაც, რომ გამოხატავს კანონმდებლის ნებას, მხოლოდ ფორმალური მიზეზის არსებობისას არ გააუქმოს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია.

43. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოებაში მტკიცების პროცესი, როგორც გაშუალებული შემეცნება, საკმაო სისრულითაა მოწესრიგებული კანონით. მაგალითად, სსსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. კანონი განსაზღვრავს, თუ რომელმა მხარემ რომელი ფაქტობრივი გარემოებები უნდა დაამტკიცოს. კანონი განსაზღვრავს აგრეთვე, თუ რომელ მხარეს ეკისრება ფაქტების მითითებისა და ამ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელი ფაქტები არ საჭიროებენ დამტკიცებას, მტკიცების რა საშუალებები დაიშვება და რა არ დაიშვება, როგორ და რა წესით ხდება მტკიცებულებათა შეგროვება, შემოწმება და შეფასება და ა.შ.

44. სამოქალაქო პროცესში მტკიცების საგანია მატერიალურ-სამართლებრივი მნიშვნელობის ფაქტები, რომლებზეც მიუთითებენ მხარეები თავიანთი მოთხოვნების (შესაგებლის) დასაბუთება-გამართლების მიზნით. მნიშვნელოვანია, რა კრიტერიუმით უნდა იხელმძღვანელოს სასამართლომ მტკიცების საგნის განსაზღვრისას. სარჩელის აღძვრით მოსარჩელეს სურს გარკვეული შედეგის დადგომა (ნივთის მიკუთვნება, ვალის დაბრუნება, ზიანის ანაზღაურება, ხელშეკრულების მოშლა და ა.შ.), მისი ეს სურვილი აისახება სარჩელის იმ ელემენტში, რომელსაც სარჩელის საგანი ეწოდება. ამრიგად, სარჩელის საგანს ქმნის მოსარჩელის მოთხოვნის შინაარსი, მაგრამ მოსარჩელისათვის სასურველი შედეგის დადგომა, მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება შესაძლებელია მხოლოდ გარკვეული ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც კანონი უკავშირებს მოსარჩელის მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის დაკმაყოფილებას. ზუსტად იგივე უნდა განსაზღვროს იმ ფაქტების წრემ, რომლებსაც უკავშირდება მხარეთა მოთხოვნის (შესაგებლის) ფაქტობრივი დასაბუთებულობა. მიუთითონ ფაქტებზე, რომლებიც ასაბუთებენ მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს, არის თვითონ მხარეთა მოვალეობა.

45. მტკიცების საგანში შედიან მხარეთა მიერ მითითებული ფაქტები, რომლებიც სასამართლოს შეხედულებით სამართლებრივად ასაბუთებენ (ამართლებენ) მათ მოთხოვნებს და შესაგებელს. კრიტერიუმი, რომლითაც უნდა იხელმძღვანელოს სასამართლომ იმისათვის, რომ სწორად განსაზღვროს მხარეთა მიერ მითითებული ფაქტებიდან, თუ რომელი ამართლებს სამართლებრივად მხარეთა მოთხოვნებს (შესაგებელს) და რომელი არაა, ესაა სარჩელის საგანი (მოსარჩელის მოთხოვნის შინაარსი), მოპასუხის შესაგებელი და მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმა.

46. „სამართლებრივი დავისას სამოქალაქო საქმის განმხილველ მოსამართლეს ორი ამოცანა აქვს დასაძლევი: პირველ რიგში, მან უნდა გამოარკვიოს, თუ რა მოხდა სინამდვილეში. მეორე რიგში კი მოსამართლემ სამართლებრივად უნდა შეაფასოს ფაქტობრივი გარემოებები და დაადგინოს, არსებობს თუ არა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი. მოსარჩელემ სასამართლოს უნდა მიუთითოს ყველა იმ გარემოებაზე, რომლებიც კანონის მიხედვით ასაბუთებს სასარჩელო მოთხოვნას. თუ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები ვერ აკმაყოფილებს აღნიშნულ მოთხოვნას, მაშინ სარჩელი უკვე ამ საფუძველზევე არ უნდა დაკმაყოფილდეს. ასეთ შემთხვევაში მოსამართლეს არა აქვს უფლება, საკუთარი ინიციატივით მოიძიოს სასარჩელო მოთხოვნის დამადასტურებელი გარემოებები და შეაგროვოს მტკიცებულებები. თუ მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებულია ყველა იმ გარემოებაზე, რომლებიც კანონის მიხედვით ადასტურებენ მოთხოვნის არსებობას, მაშინ უკვე მოპასუხეზეა დამოკიდებული, ამ გარემოებების არსებობის უარყოფა“ (იხ. თომას ჰერმანი, მტკიცებულებითი სამართალი, GIZ, თბილისი, 2016, გვ.3-4). „მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებებიდან ერთი ნაწილი უნდა დაამტკიცოს მოსარჩელემ, მეორე ნაწილი კი - მოპასუხემ. ამასთან ერთად, დამტკიცების ტვირთის განაწილების საფუძველზე, მოსარჩელე თავისუფლდება იმ ფაქტების დადგენისაგან, რომელიც მოპასუხემ უნდა დაამტკიცოს და პირიქით, მოპასუხე თავისუფლდება იმ ფაქტების დადგენისაგან, რომელიც მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს. მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების ინსტიტუტი მიუთითებს არა მარტო იმაზე, თუ რომელმა მხარემ რა ფაქტები უნდა დაამტკიცოს, არამედ იმაზეც, თუ რომელი ფაქტების დადგენის მოვალეობისაგან თავისუფლდება ესა თუ ის მხარე. შესაბამისად, მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი - ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს“ (იხ. ჰ. ბოელინგი, ლ, ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, თბ., 200-, გვ.64). ამრიგად, ფაქტებზე თვითონ მხარეებმა უნდა მიუთითონ. სასამართლოს შეუძლია მხოლოდ მხარეთა გამოკითხვისა და შეკითხვების მიცემის გზით ხელი შეუწყოს გადაწყვეტილებისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტების სრულად და ზუსტად განსაზღვრას.

47. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მხარეთა ნამდვილი შეჯიბრება რეალურად შეუძლებელი იქნებოდა, რომ არ იყვნენ ამ შეჯიბრებაში მონაწილე მხარეები თანასწორნი. „მხარეთა თანასწორობა და შეჯიბრებითობა სამოქალაქო საპროცესო სამართლის უმნიშვნელოვანესი პრინციპია, რაც, პირველ რიგში, გულისხმობს მოსარჩელისა და მოპასუხისათვის თანაბარი პროცესუალური შესაძლებლობების მინიჭებას. შეჯიბრებითობის პრინციპი ეფუძნება მხარეთა თანაბარ შესაძლებლობას, აღიჭურვონ სათანადო საპროცესო ინსტრუმენტებით...“ (შდრ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2016 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება საქმეზე №1/8/594; 2017 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილება საქმეზე №2/6/746).

48. საკასაციო სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს დამატებით განმარტოს, რომ სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტი. აღნიშნული სტანდარტის თანახმად, მტკიცების ტვირთი განაწილებულ უნდა იქნეს იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცება, რომელთა მტკიცება მათთვის ობიექტურად შესაძლებელია. მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა მას, ვინც უარყოფს.

49. განსახილველ შემთხვევაში, როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, მოსარჩელის მოთხოვნა შეეხება სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმებას იმ საფუძვლით, რომ მოპასუხეს მის სახელზე რეგისტრირებული სადავო სასაქონლო ნიშანი 5 წლის განმავლობაში არ გამოუყენებია.

50. თავისი სასარჩელო მოთხოვნის დასასაბუთებლად მხარემ მიუთითა შპს „მ.ა.ფ.ჰ.ჯ–ასა“ და სს „ფ–ის“ წერილებზე, რომელთა თანახმად უკანასკნელი 5 წლის განმავლობაში წერილის ავტორები სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციით ვაჭრობასა და რეალიზაციას არ ახდენდნენ. ასევე, საქმის მასალებს ერთვის კომპანია „8 000 მოსავლის“ წერილი, სადაც აღნიშნულია, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციის რეალიზაციას კომპანია არ ახორციელებს.

51. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ მითითებული მტკიცებულებები სადავო სასაქონლო ნიშნის მოპასუხის სახელზე რეგისტრაციის გაუქმების საფუძველს - მოპასუხის ან მისგან უფლებამოსილი პირის მიერ 5 წლის განმავლობაში უწყვეტად სასაქონლო ნიშნის გამოუყენებლობის ფაქტს სარწმუნოდ არ ადასტურებს. გარკვეული კომპანიების მხრიდან სადავო სასაქონლო ნიშნის მქონე პროდუქციის ვაჭრობა-რეალიზების არარსებობა არ გამორიცხავს ასეთი პროდუქციის რეალიზებას სხვა პირთა მეშვეობით. რაიმე სხვა წონადი მტკიცებულების სასამართლოსათვის წარდგენა კი მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო.

52. აღსანიშნავია, რომ მოპასუხემ სასარჩელო მოთხოვნის წინააღმდეგ წარდგენილი შესაგებლით მიუთითა სადავო სასაქონლო ნიშნის გამოყენებაზე. ხსენებულის დასტურად მოპასუხემ მიიჩნია საქმეზე დართული ფოტომასალა, ასევე, 2016 წლის პირველი დეკემბრის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს „A.K-ს“ გადასცა სადავო სასაქონლო ნიშნის გამოყენების უფლება. ასევე, წარმოდგენილია 2017 წლის 24 თებერვლის ხელშეკრულება, რომლითაც დასტურდება, რომ შპს „A.K“ (უფლების მიმღები) და შპს „დ.ღ.კ–ია“ შეთანხმდნენ ალკოჰოლური პროდუქციის რეალიზაციაზე. შესაბამისად, დასაბუთებულია და განსახილველ საკასაციო საჩივარში დასაბუთებული შედავებით გაქარწყლებული არ არის სააპელაციო პალატის მსჯელობა, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნით წარმოებული პროდუქციის რეალიზაცია ხდებოდა საზღვარგარეთ, რასთან დაკავშირებით რაიმე შეზღუდვას მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს.

53. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობაში მოქმედი დისპოზიციურობის ფარგლებში მოსარჩელეს ენიჭება უფლება, თავად აირჩიოს რა სახის მოთხოვნა წარადგინოს მოპასუხის მიმართ და რომელი მტკიცებულებებით გაამყაროს მისი დასაბუთებულება.

54. მოცემულ საქმეზე საკასაციო სასამართლომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შესწავლის ეტაპზე შეამოწმა როგორც მოსარჩელის მიერ სადავო გარემოების დასამტკიცებლად მითითებული მტკიცებულებები, ასევე, მოპასუხის საპასუხო პოზიცია.

55. კასატორმა დასაშვები და მოტივირებული პრეტენზია ვერ დაუპირისპირა სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ მოსარჩელემ მოცემულ დავაში მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთის რეალიზება ვერ შეძლო და სარჩელის დაკმაყოფილების ზემოთ მოყვანილი წინაპირობების არსებობა, ისევე, როგორც წინამდებარე საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძვლების არსებობა სარწმუნოდ ვერ დაასაბუთა.

56. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

57. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

58. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

59. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

60. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

61. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ შემდეგი თარიღით 2024-08-09 №1723208249 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „შ.ვ–ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „შ.ვ–ის“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №…….) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ შემდეგი თარიღით 2024-08-09 №1723208249 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ამირან ძაბუნიძე

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

გოჩა ჯეირანაშვილი