საქმე №ას-1517- 2022

25 მაისი 2023 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა:

თეა ძიმისტარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მირანდა ერემაძე

ამირან ძაბუნიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - სსიპ იუსტიციის სახლი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ.ყ–ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 6 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. სასარჩელო მოთხოვნა

1.1 მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ სსიპ იუსტიციის სახლის 2020 წლის 29 დეკემბრის N943/კ ბრძანების ბათილად ცნობა;

1.2 სსიპ იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტის თანამდებობაზე აღდგენა;

1.3 იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 29.12.2020 წლიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე თვეში 1200 ლარის ოდენობით.

2. სარჩელის საფუძვლები

2.1 2014 წლის 25 ივნისს, მოსარჩელე დასაქმებული იქნა იუსტიციის სახლში ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტად. მისი შრომის ანაზღაურება ყოველთვიურად შეადგენდა 1200 ლარს საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით. იმ დროისათვის მას გადაეცა 11 ობიექტი, ხოლო 2020 წლის 29 დეკემბრისათვის 110 ობიექტის სასარგებლოდ ახორციელებდა დაკისრებულ ვალდებულებებს. ნაკისრი ვალდებულებების სრულყოფილად შესრულების მიზნით უწევდა ზეგანაკვეთურად მუშაობა.

2.2 2017 წლის 26 მარტის N108/ს ბრძანებით, მოსარჩელე იყო პასუხისმგებელი პირი იუსტიციის სახლის ავტოპარკით სარგებლობასთან დაკავშირებული საკითხების ადმინისტრირებაზე, ავტოპარკის კოორდინირებულ, ეკონომიურ, პროდუქტიულ და ეფექტიან გამოყენებაზე. აღნიშნული ვალდებულება ასევე თავის თავში მოიცავდა დარღვევების აღმოჩენას და შესაბამის რეაგირებას.

2.3 2020 წლის 28 იანვარს, მოსარჩელემ მიმართა შესაბამის სამსახურს და აცნობა საწვავის შევსებაზე გადაცდომის შესახებ, რის შემდგომაც დაიწყო მისი შევიწროება, რაც დასრულდა მისი გათავისუფლებით. მოსარჩელის განმარტებით, დასკვნა და ბრძანება ერთი და იგივე დღეს არის დაწერილი, რაც საფუძვლიანი ეჭვის საფუძველია, რომ მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანების მიღება მოხდა ნაჩქარევად. 2020 წლის 29 დეკემბრის N012176 დასკვნაში აღნიშნულია, რომ საწვავის ლიმიტი თვის განმავლობაში დანართის თანახმად ნამდვილად დადგენილი იქნა 150 ლიტრი შიდა გადაადგილებისათვის, ხოლო მივლინებისათვის ხდებოდა ლიმიტის ზემოთ საწვავის დარიცხვა. ავტომობილით „RENAULT LOGAN" (სახ. ნომრით …….) სამსახურის უფროსი იმყოფებოდა მივლინებაში, რის საფუძველზე მის მიერ გავლილი უნდა ყოფილიყო 636 კილომეტრი, ვინაიდან ავტომობილი 100 კილომეტრის მანძილზე ხარჯავდა 9 ლიტრ საწვავს, მივლინებისათვის გამოყოფილი იქნა 58 ლიტრი საწვავი. თუმცა აღნიშნული საწვავის ნაწილი გახარჯული იქნა არა მივლინებისათვის, არამედ შიდა გადაადგილებისათვის, რის გამოც, მივლინების საწვავი არ იქნა საკმარისი 636 კმ.-ის დასაფარად. მოსარჩელის მიერ მივლინებისათვის გამოყოფილი იქნა შესაბამისი ოდენობის საწვავი.

2.4 რაც შეეხება ექსპერტიზას, რომლის ჩაუტარებლობასაც ედავება მოპასუხე მხარე, „RENAULT LOGAN“ (სახ. ნომრით ….) წარმოადგენდა ახალ ავტომობილს (სულ სამი ახალი ავტომობილი იქნა გადაცემული იუსტიციის სახლისათვის), რომელიც შესაბამისი სამსახურისათვის გადაცემული იქნა 2020 წელს. ამ დროისთვისაც დაწყებული COVID-19-ით გამოწვეული პანდემიის ფარგლებში ხელმძღვანელთან შეთანხმების (ზეპირსიტყვიერი) საფუძველზე ექსპერტიზის ჩატარება გადაიდო გარკვეული პერიოდით, ხოლო საწვავის ხარჯის დაანგარიშება მოხდა ტექნიკური მონაცემების საფუძველზე, რომლის თანახმადაც აღნიშნულ ავტომობილს 100 კმ.-ზე მაგისტრალზე ესაჭიროება 9 ლიტრი, ხოლო შიდა გადაადგილებისათვის 10 ლიტრი.

2.5 კოვიდ პანდემიის პერიოდში, სამსახურში გამოცხადების საკითხთან დაკავშირებით მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ ცნობილი იყო ხელმძღვანელისთვის, ვინაიდან მის პირად საქმეში არა ერთი ფორმა N100 და ბიულეტენი დევს, შესაბამისად მისი ოფისიდან მუშაობა შეუძლებელი იყო, თუმცა ამის გამო არც ერთი საქმე არ დაზიანებულა, უფრო მეტიც, მოსარჩელეს შეეძლო დღე-ღამის განმავლობაში ემუშავა 18, 16 საათი, რასაც ადასტურებს მისი არა ერთი სამუშაო ელექტრონული ფოსტა, რომელიც გაგზავნილი იქნა ღამის საათებში. იმისათვის, რომ ვალდებულება შეესრულებინა სრულყოფილად, მუშაობდა ზეგანაკვეთურად და ეს გამოწვეული იყო ბევრი საქმით და არა იმით, რომ მის ვალდებულებას სამუშაო საათებში ვერ/არ ასრულებდა.

2.6 მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 2020 წლის 14 დეკემბრიდან 15 დეკემბრამდე მან შეასრულა დაკისრებული სამსახურებრივი მოვალეობები სრულყოფილად, დილით, დაახლოებით 09:10 წუთზე ესაუბრა მანგლისის საზოგადოებრივი ცენტრის თანამშრომელს, რის შემდგომაც განაგრძო სხვა სამსახურებრივი ვალდებულებების შესრულება, თუმცა ხარვეზის გამო გაითიშა ტელეფონი, რომლის აღსადგენადაც დასჭირდა გარკვეული პერიოდი. ამ პერიოდის განმავლობაში, იმ პირებისგან, ვინც ცდილობდა დაკავშირებას და ვერ დაუკავშირდნენ, არცერთი ელექტრონული ფოსტა არ მიუღია, რომელთანაც ჰქონდა წვდომა და შეეძლო სათანადო პასუხის გაცემა. სამუშაო საათების განმავლობაში ტელეფონი იქნა გათიშული, თუმცა ეს არ იყო გამოწვეული მისი ბრალით, როგორც კი შეძლო ტელეფონის ხარვეზის აღმოფხვრა 2020 წლის 15 დეკემბერს ესაუბრა შესყიდვების სამსახურის უფროსს 15:41 წუთზე.

2.7 მოსარჩელე ასევე უთითებს, რომ ხელმძღვანელთა მიერ მისი შეფასების შესახებ ინფორმაციით, 2018 წელს მოქმედებდა 5 ბალიანი შეფასების სისტემა, რომლის თანახმადაც პირველი და მეორე შეფასება განისაზღვრა 4,6-4,6 ქულით, ხოლო 2019 წელს განისაზღვრა 10 ბალიანი შეფასების სისტემა, რომლითაც პირველ ნაწილში მისი შეფასება იყო 9.8 ქულა, მეორე ნაწილში 10 ქულა, რაც ადასტურებს დაკისრებული ვალდებულების სრულყოფილად შესრულებას.

3. მოპასუხის პოზიცია

3.1 მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ გ.ყ–ის ვალდებულებები გაწერილია მის სამუშაო აღწერილობაში, რომლის მიხედვითაც დასაქმებულის ძირითადი ვალდებულებები დაკავშირებული იყო იუსტიციის სახლის ავტოპარკის მართვასთან. ასევე მის ვალდებულებაში შედიოდა იუსტიციის სახლის ბალანსზე რიცხული გენერატორების საწვავით მომარაგება და ყოველთვიურად მოხმარებული საწვავის ხარჯვის რეალური მაჩვენებლების დადგენა. იუსტიციის სახლს 2015 წლიდან ბალანსზე ერიცხებოდა 9 ავტომობილი, ხოლო 2020 წლისთვის - 12. ასევე, 2020 წლიდან ხდებოდა იუსტიციის სახლის 110 ტერიტორიულ ორგანოში განთავსებული გენერატორების საწვავით მომარაგება. თუმცა, მოსარჩელის ძირითადი საქმიანობა მაინც ავტოპარკის ადმინისტრირებას უკავშირდებოდა.

3.2 მოპასუხემ განმარტა, რომ მოსარჩელეს 2016, 2017 და 2019 წლებში, ჯამში სამჯერ, შეეფარდა დისციპლინური სახდელი, მათ შორის, ორი - სასტიკი საყვედური, ხოლო 2020 წლის განმავლობაში თანამშრომელთა შეფასება არ განხორციელებულა.

3.3 მოპასუხემ განმარტა, რომ შიდა აუდიტის სამსახურის მიერ, იუსტიციის სახლის ავტომობილების მიერ გახარჯული საწვავის აღრიცხვის პროცესში აღმოჩენილ იქნა გარკვეული უზუსტობები, რაზედაც მოსარჩელემ არანაირი განმარტება არ მიაწოდა შიდა აუდიტის სამსახურს დისციპლინური წარმოების ეტაპზე. იუსტიციის სახლის ბალანსზე რიცხულ ავტომობილზე „RENAULT LOGAN“ (სახ. ნომრით ……) მივლინების მიზნებისთვის გამოყოფილი იქნა 58 ლიტრი საწვავი, თუმცა, ის ფაქტი, რომ საწვავის ნაწილი გახარჯული იქნა შიდა გადაადგილებისთვის, ვერც ერთი მოპოვებული (მათ შორის, მოსარჩელის მიერ მოწოდებული) მასალების საფუძველზე ვერ დასტურდება. თავად მოსარჩელეც აღნიშნავს, რომ ავტომობილზე თვის განმავლობაში გამოყოფილი იყო საწვავი 150 ლიტრის ოდენობით, ამავე ავტომობილზე მივლინების ფარგლებში მან დამატებით გამოყო 58 ლიტრი საწვავი. შესაბამისად, საწვავის ხარჯს ოქტომბრის თვეში უნდა შეედგინა 208 ლიტრი. თუმცა, კომპანია „რომპეტროლის“ მიერ მოწოდებული ინფორმაციით, ასევე მოსარჩელის მიერ საფინანსო-საბიუჯეტო სამსახურში წარდგენილი დეკლარაციის შესაბამისად, ოქტომბრის თვეში „RENAULT LOGAN“ (სახ. ნომრით …..) მიერ გახარჯული საწვავის ხარჯმა შეადგინა 180 ლიტრი (მათ შორის 150 ლიტრი ყოველთვიური ლიმიტი), რაც 28 ლიტრით ნაკლებია საწვავის იმ ოდენობაზე, რომელიც გამოყოფილი უნდა ყოფილიყო ავტომობილისთვის მივლინების გათვალისწინებით.

3.4 მოპასუხის განმარტებით, საქმისმწარმოებელთან დამყარებულ სატელეფონო კომუნიკაციას მოსარჩელის ინიციატივით ადგილი არ ჰქონია და არც შესაბამისი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებაა წარმოდგენილი საქმეში, თუმცა, წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ მიუხედავად საქმისმწარმოებლის არაერთი მიმართვისა, მოსარჩელემ არ მიაწოდა მას მოთხოვნილი ინფორმაცია და არ მისცა შესაბამისი განმარტებები. მოსარჩელე ნამდვილად ხშირად სარგებლობდა საავადმყოფო ფურცლით და სამსახური ყოველთვის ითვალისწინებდა მის ჯანმრთელობის მდგომარეობას. იუსტიციის სახლმა, ჯერ კიდევ საგანგებო მდგომარეობის გამოცხადებამდე, გადაიყვანა პირველ რიგში, ჯანმრთელობის გარკვეული პრობლემების მქონე თანამშრომლები მუშაობის დისტანციურ რეჟიმზე. მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელისათვის ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება მოითხოვდა სამუშაო ადგილზე ყოფნას, რთული ეპიდემიოლოგიური მდგომარეობის გათვალისწინებით არასდროს ყოფილა მოთხოვნა მისი სამუშაო ადგილზე გამოცხადებასთან დაკავშირებით (მოსარჩელის გარკვეული ვალდებულებების შესრულება სხვა თანამშრომლებს უწევდათ, მიუხედავად მათი დატვირთულობისა), მხოლოდ მას შემდგომ, რაც ზაფხულის პერიოდში გამოსწორდა ეპიდემიოლოგიური მდგომარეობა და თანამშრომელთა დიდი ნაწილი დაუბრუნდა სამუშაო ადგილებს, ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის მიერ ეთხოვა მოსარჩელეს შესაბამისი ჯანმრთელობის დამადასტურებელი ცნობის წარმოდგენა, რომელიც გახდებოდა მისი დისტანციურ სამუშაო რეჟიმზე დარჩენის საფუძველი, თუმცა, მას აღნიშნული ცნობა არ წარმოუდგენია, იმის გათვალისწინებით, რომ ცნობის წარმოდგენა მისთვის სირთულეს არ წარმოადგენდა, კიდევ ერთხელ მიუთითებს სამსახურისადმი მის გულგრილ დამოკიდებულებაზე.

3.5 მოპასუხემ ასევე აღნიშნა, რომ იუსტიციის სახლისთვის გასაგებია მოსარჩელის განმარტება ტელეფონის დაზიანებასთან დაკავშირებით, თუმცა, ამავდროულად გასათვალისწინებელია ის უპასუხისმგებლო დამოკიდებულება, რომელიც ამ ვითარებაში გამოავლინა მოსარჩელემ სამსახურისადმი. მოსარჩელე ვალდებული იყო უშუალო ხელმძღვანელისთვის თუნდაც ელ. ფოსტაზე მიეწოდებინა ინფორმაცია მისი ტელეფონის დაზიანებისა და დაზიანების აღმოფხვრის თაობაზე.

3.6 მოპასუხის მითითებით, სარჩელში აღნიშნული დისციპლინური სახდელების გარდა, მოსარჩელეს არაერთი სხვა სახდელი ჰქონდა დაკისრებული მუშაობის პერიოდში. ა) 2016 წლის 29 ივლისის N525/ს ბრძანების შესაბამისად მოსარჩელეს შეეფარდა დისციპლინური სახდელი-საყვედური, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის საფინანსო-სარევიზიო სამმართველოს 2016 წლის 27 ივნისის N4 დასკვნის საფუძველზე; ბ) 2017 წლის 13 ივნისის N324/ს ბრძანების შესაბამისად შეეფარდა დისციპლინური სახდელი - სასტიკი საყვედური, შიდა აუდიტის სამსახურის 2017 წლის 7 ივნისის N011229დ დასკვნის საფუძველზე; გ) 2019 წლის 2 მაისის N375/ს ბრძანებით შეეფარდა დისციპლინური სახდელი - სასტიკი საყვედური, შიდა აუდიტის სამსახურის 2019 წლის 19 აპრილის NO1971დ დასკვნის საფუძველზე; შიდა აუდიტის სამსახურის მიერ ორივე წარმოების ფარგლებში დადასტურებულ იქნა მოსარჩელის მხრიდან მასზე დაკისრებული ვალდებულებების დარღვევა, რის შედეგადაც, ვერ იქნა დროულად განხორციელებული შესყიდვის პროცედურები და გაფორმებული შესყიდვის ხელშეკრულებები, რაც მნიშვნელოვანი იყო ავტოპარკის გამართული ფუნქციონირებისათვის.

3.7 ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხე მიიჩნევს, რომ გ.ყ–ის სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე მიღებული გადაწყვეტილება არის კანონიერი, ობიექტური და საფუძვლიანი.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი

4.1 თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით, გ.ყ–ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ იუსტიციის სახლის 2020 წლის 29 დეკემბრის N943/კ ბრძანება გ.ყ–ის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ; გ.ყ–ი აღდგენილი იქნა სსიპ იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტის თანამდებობაზე; სსიპ იუსტიციის სახლს გ.ყ–ის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 29.12.2020 წლიდან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ყოველთვიური ხელფასის 1200 ლარის (დარიცხული) გათვალისწინებით.

4.2 აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება.

5.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 06 ოქტომბრის განჩინებით, სსიპ იუსტიციის სახლის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება.

5.2 სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ კონკრეტული დავის ფარგლებში, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გამოცემულ ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად.

5.3 სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა სშკ-ს 47.1 მუხლის ,,ზ“ ქვეპუნქტისა (შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია - დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა) და ,,თ“ ქვეპუნქტის (შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია - დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევა, თუ მის მიმართ ბოლო 1 წლის განმავლობაში უკვე გამოყენებული იყო ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით გათვალისწინებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა) საფუძველზე. ამდენად, მნიშვნელოვანია არსებობდეს სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ და ,,თ“ ქვეპუნქტების სამართლებრივი საფუძვლით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონიერი საფუძვლების განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოებები. კერძოდ, აუცილებელია გამოვლენილი დარღვევის ხასიათისა და ბუნების შეფასება, რადგან მოცემული მუხლის ფარგლებში პასუხისმგებლობის საფუძველი შესაძლებელია იყოს, მხოლოდ უხეში ანდა განმეორებით ჩადენილი დარღვევის არსებობა.

5.4 სააპელაციო პალატამ განმარტა, იმისათვის, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება დამსაქმებლის მხრიდან ადეკვატურ, საჭირო და პროპორციულ ღონისძიებად იქნეს მიჩნეული, აუცილებელია, სახეზე იყოს ისეთი მძიმე დარღვევა, რომელიც სხვა უფრო მსუბუქი სანქციის გამოყენებას არამიზანშეწონილს ხდის. პროპორციულობის პრინციპის დაცვით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მიერ დასაშვები უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუმართლებელია ამ უკანასკნელის უფლების დაცვის სხვა საფუძვლების გამოყენება. მაშასადამე, არასათანადო მოქმედებები, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება გახდეს დათხოვნის საფუძველი, როცა იგი მიაღწევს მნიშვნელოვან დონეს.

5.5 პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება მასზედ, რომ შიდა აუდიტის სამსახურში მიმდინარე ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში გ.ყ–ის მხრიდან არ განხორციელდა შესაბამისი ინფორმაციის/განმარტების წარდგენა და საქმეში არსებული მტკიცებულებების და მხარეთა განმარტებების გათვალისწინებით, დადასტურებულად მიიჩნევს მოსარჩელის სათანადო ჩართულობას ზემოაღნიშნული საკითხების (გახარჯული საწვავისა და სხვა მონაცემების დაანგარიშების) კვლევის პროცესში. პალატის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მხრიდან სახეზე არ იყო სსიპ იუსტიციის სახლის აღმასრულებელი დირექტორის 2017 წლის 29 დეკემბრის N875/ს ბრძანებით დამტკიცებული სსიპ იუსტიციის სახლის შინაგანაწესის 48-ე მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობა (დისციპლინური წარმოების პროცესში ყველა პირი ვალდებულია იუსტიციის სახლის შიდა აუდიტის სამსახურს მოთხოვნისთანავე წარუდგინოს ყველა მოთხოვნილი დოკუმენტი თუ ინფორმაცია), რამეთუ უდავო იყო, რომ შიდა აუდიტის სამსახურის მოთხოვნის საფუძველზე 2020 წლის 18 და 23 ნოემბერს ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტმა გ.ყ–მა წარადგინა შპს „რ.ს–ოს“ სისტემიდან ამოღებული ამონაწერი, სადაც ასახული იყო ინფორმაცია 2020 წლის 01 ოქტომბრიდან 2020 წლის 15 ნოემბრის ჩათვლით პერიოდში სსიპ იუსტიციის სახლის სარგებლობაში არსებული ავტომობილების მიერ ჩასხმული საწვავის თაობაზე, ასევე ცხრილი, რომელშიც მოცემული იყო მონაცემები ამავე პერიოდში სსიპ იუსტიციის სახლის სარგებლობაში არსებულ ავტომობილებზე თითოეული მივლინების ფარგლებში დარიცხული საწვავის ოდენობების შესახებ, მათ შორის, ავტომობილ ,,RENAULT LOCAN”-ზე (სახ. ნომრებით …..). გარდა ამისა, დადგენილია და მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია ის ფაქტი, რომ ელექტრონულ წერილში დასმულ ყველა საკითხთან დაკავშირებით მოსარჩელემ ზეპირად მისცა განმარტება გ.მ–ს (დასკვნაზე ხელმომწერი შიდა აუდიტის სამსახურის სპეციალისტი) სატელეფონო გასაუბრების გზით.

5.6 სააპელაციო პალატამ ფაქტობრივი გარემოებების შეჯამების საფუძველზე დაასკვნა, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუკი აპელანტი (მოპასუხე მხარე) მტკიცებულებებით დაადასტურებდა დასაქმებულის მიერ საქმეში მითითებულ დარღვევებს/გადაცდომებს, ეს არ უნდა შეფასებულიყო უხეშ დარღვევად და არ უნდა გამხდარიყო მისი უალტერნატივოდ თანამდებობიდან დათხოვნის საფუძველი, ვინაიდან აღნიშნული დარღვევა არ წარმოადგენდა ისეთი ხასიათის დარღვევას, რომლისთვისაც რელევანტური იქნებოდა დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის მიმართ ყველაზე მძიმე დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის გამოყენება.

5.7 სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნა და მიიჩნია, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, დამსაქმებელმა ვერ დაადასტურა მის მიერ მიღებული ბრძანების კანონშესაბამისობა.

6. კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები

6.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 06 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

6.2 კასატორის მოსაზრებით, წარმოების ეტაპზე მოსარჩელემ შიდა აუდიტის სამსახურს მიაწოდა მხოლოდ გარკვეული სახის დოკუმენტები და სატელეფონო კომუნიკაციისას შიდა აუდიტის სამსახურის თანამშრომელს რამდენიმე კითხვაზე უპასუხა, რაც ნამდვილად ვერ ჩაითვლება იმის დასტურად, რომ მოსარჩელემ შეასრულა შინაგანაწესით გათვალისწინებული (48-ე მუხლის მე-3 პუნქტი) ვალდებულება ადმინისტრაციული წარმოების ეტაპზე.

6.3 კასატორი მიიჩნევს, რომ დამსაქმებელმა ყველანაირად სცადა წლების განმავლობაში თავიდან აერიდებინა დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა, სწორედ იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ პრიორიტეტს ყოველთვის შრომითი ურთიერთობის შენარჩუნება წარმოადგენდა და, რომ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის გარდა სხვა გზით ვერ გამოსწორდა დასაქმებულის დამოკიდებულება შესასრულებელი სამუშაოს მიმართ, ისევე როგორც მისი ხარისხი. დამსაქმებელს არ შეიძლება დაეკისროს "თმენის ვალდებულება" და მოესპოს შესაძლებლობა გონივრულად მართოს და განკარგოს რესურსები. მოწინააღმდეგისათვის გამოცხადებული ამდენი საყვედური და სასტიკი საყვედური, რომელიც მის მიერ არ გასაჩივრებულა, უკვე თავისთავად მეტყველებს შესრულებული სამუშაოს ხარისხზე, რაც უდავოდ უნდა იქნეს მიჩნეული განგრძობადად ჩადენილ მძიმე ხარისხის დარღვევად.

6.4 კასატორი განმარტავს, რომ ორივე ინსტანციის სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის გარემოებები, რადგან შიდა აუდიტის N012176 დასკვნით (რომელსაც მოწინააღმდეგე მხარეც დაეთანხმა და არ გაუსაჩივრებია), დასტურდება, რომ გ.ყ–მა ვერ შეასრულა მასზე დაკისრებული სამსახურებრივი ვალდებულებები. მისი პირდაპირო ვალდებულება იყო ავტოპარკის ადმინისტრირება, რაც თავის თავში გულისხმობდა საწვავის ხარჯვისა და აღრიცხვის საკითხის კონტროლს. ასევე, გ.ყ–მა სსიპ - იუსტიციის სახლის შიდა აუდიტის სამსახურს მოთხოვნისთანავე არ წარუდგინა ყველა მოთხოვნილი დოკუმენტი თუ ინფორმაცია და არ მისცა წერილობითი ან/და ზეპირი ახსნა-განმარტება მის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებასთან დაკავშირებულ საკითხებზე, რაც გარდა სამსახურეობრივი გადაცდომისა, მეტყველებს მოპასუხის ზერელე დამოკიდებულებაზე შესასრულებელი სამუშაოზე და ნათლად იკვეთება მისი, როგორც დასაქმებულის დამოკიდებულება მისი პასუხისმგებლობის ქვეშ არსებულ სამუშაოზე.

6.5 კასატორი განმარტავს, რომ გაუგებარია თუ რა კრიტერიუმებზე დაყრდნობით მიიჩნევს სასამართლო, რომ გამოვლენილი დარღვევა არ იყო უხეში. ფაქტია, რომ მოსარჩელე საწვავს არასწორად აღრიცხავდა, არა მხოლოდ ერთ ავტომობილზე (რომელიც შიდა აუდიტის სამსახურის კვლევის საფუძველი გახდა), არამედ იუსტიციის სახლის ბალანსზე რიცხულ სხვა ავტომობილებზეც. საწვავის არასწორად აღრიცხვამ და არასრულად დარიცხვამ, გამოიწვია იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის უფროსის შეფერხება და გამოუვალ მდგომარეობაში ჩაყენება მივლინებისას, შესაბამისად უდავოა, რომ პირდაპირი კავშირი არსებობს მოსარჩელის მიერ ჩადენილ გადაცდომასა და დამდგარ შედეგს შორის.

6.6 კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებითა და პირვანდელ თანამდებობაზე აღდგენასთან დაკავშირებით. იმ პირობებში, როცა შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში მოსარჩელე არასერიოზულად ეკიდებოდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს და მოქმედებდა არაკეთილსინდისიერად, მისი თანამდებობაზე აღდგენა დაუშვებლად მიაჩნია.

6.7 კასატორისთვის გაუგებარია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა ზიანის საკითხთან მიმართებით, ვინაიდან სსიპ - იუსტიციის სახლის მხრიდან მოსარჩელისადმი არანაირი ზიანის მიყენება არ განხორციელებულა, შესაბამისად კასატორი მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში სასამართლოს მსჯელობა აბსოლუტურად არარელევანტურია.

6.8 კასატორმა განმარტა, რომ სსიპ - იუსტიციის სახლის აღმასრულებელმა დირექტორმა იუსტიციის სახლის შინაგანაწესის 42-ე მუხლის მე-2 პუნქტით განსაზღვრული დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში (რომლის მიხედვითაც იგი არ არის შეზღუდული დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის შერჩევაში), მიიღო როგორც საკანონმდებლო, ისე კანონქვემდებარე აქტებთან სრულ შესაბამისობაში მყოფი გადაწყვეტილება გ.ყ–ის სამსახურიდან გათავისუფლებასთან დაკავშირებით. გადაწყვეტილება ეფუძნება „საქართველოს შრომის კოდექსის“ 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტებს. სსიპ - იუსტიციის სახლის აღმასრულებელი დირექტორის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება გ.ყ–ის სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე არის კანონიერი, ობიექტური და საფუძვლიანი. 2020 წლის 29 დეკემბრის №943/კ ბრძანება საქართველოში მოქმედი კანონმდებლობის სრული დაცვით არის გამოცემული და უდავოა, რომ არ არსებობს სამართლებრივი საფუძველი მისი ბათილად ცნობისათვის (გაუქმებისათვის).

7. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 10 იანვრის განჩინებით სსიპ იუსტიციის სახლის საკასაციო საჩივარი, მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

8. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული, შემდეგ გარემოებათა გამო:

9. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

10. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო საჩივარი დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით დასაბუთებულ შედავებას არ შეიცავს, რის გამოც საკასაციო პალატისთვის სავალდებულო ძალისაა სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ:

11. გ.ყ–ი 2014 წლის 25 ივნისიდან დასაქმებული იყო სსიპ იუსტიციის სახლში სხვადასხვა პოზიციაზე, ბოლოს კი იკავებდა ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტის თანამდებობას, სადაც მისი შრომის ანაზღაურება სამსახურიდან გათავისუფლების პერიოდისთვის შეადგენდა 1200 ლარს (გადასახადების ჩათვლით).

12. სსიპ იუსტიციის სახლის 2017 წლის 06 მარტის N108/ს ბრძანებით იუსტიციის სახლის ავტოპარკით სარგებლობასთან დაკავშირებული საკითხების ადმინისტრირებაზე, ავტოპარკის კოორდინირებულ, ეკონომიურ, პროდუქტიულ და ეფექტიან გამოყენებაზე პასუხისმგებელ პირად განისაზღვრა იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტი - გ.ყ–ი, რომელიც ვალდებული იყო საწვავის ყოველთვიურ ინვენტარიზაციაზე.

13. სსიპ იუსტიციის სახლის 2020 წლის 14 აგვისტოს N726/ს ბრძანებით დადასტურებულად ჩაითვალა სსიპ იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტის, გ.ყ–ის მიერ დისციპლინური გადაცდომის ჩადენა და დასაქმებულის საქმიანობის მარეგულირებელი სპეციალური კანონმდებლობის დარღვევისა და სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების გამო, შეეფარდა დისციპლინური სახდელი - საყვედური. დისციპლინური პასუხისმგებლობის გამოყენების საფუძველი გახდა სსიპ იუსტიციის სახლის შიდა აუდიტის სამსახურის 2020 წლის 11 აგვისტოს N011360დ დასკვნა, რომლითაც დადგინდა სსიპ იუსტიციის სახლსა და სადაზღვევო კომპანიას შორის იუსტიციის სახლის ბალანსზე რიცხული ავტოსატრანსპორტო საშუალებების დაზღვევის მიზნით გაფორმებული ხელშეკრულების მონიტორინგთან დაკავშირებული დარღვევა.

14. სსიპ იუსტიციის სახლის 2020 წლის 29 დეკემბრის N943/კ ბრძანებით, საქართველოს ორგანული კანონის „საქართველოს შრომის კოდექსის“ 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტების, „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის-იუსტიციის სახლის დებულების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2015 წლის 25 ივლისის N85 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ და „მ“ ქვეპუნქტებისა და „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის იუსტიციის სახლის შინაგანაწესის დამტკიცების შესახებ“ სსიპ „იუსტიციის სახლის“ აღმასრულებელი დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2017 წლის 29 დეკემბრის N875/ს ბრძანებით დამტკიცებული შინაგანაწესის 32-ე მუხლის „თ“ და „ი“ ქვეპუნქტების, 41-ე მუხლის „ა“, „ბ“, „კ“, „ლ“, „მ“ და „ნ“ ქვეპუნქტებისა და 42-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სსიპ იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტს, გ.ყ–ს, დამსაქმებლის საქმიანობის მარეგულირებელი სპეციალური კანონმდებლობის სამართლებრივი აქტების, შრომის ხელშეკრულების, შინაგანაწესის, ინსტრუქციის მოთხოვნათა დარღვევის, სამსახურებრივი მოვალეობების შეუსრულებლობის, არაჯეროვანი შესრულების ან მათდამი დაუდევარი დამოკიდებულების, შრომის დისციპლინის დარღვევის, დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევის, დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით, ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევის, თუ დასაქმებულის მიმართ ბოლო 1 წლის განმავლობაში უკვე გამოყენებული იქნა ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით გათვალისწინებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა და შინაგანაწესის 48-ე მუხლის მე-3 პუნქტის შეუსრულებლობის გამო, 2020 წლის 29 დეკემბრიდან შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება და გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.

15. განსახილველი დავის ფარგლებში საკასაციო სასამართლოს მიერ შეფასების საგანს წარმოადგენს მოსარჩელისათვის სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნის წინაპირობების არსებობა. საკასაციო პალატა კასატორის საკასაციო საჩივრის ფარგლებში თავდაპირველად შეამოწმებს მოსარჩელესთან მოპასუხის მიერ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონიერებას, რაც შესაძლებელია შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გამოცემულ ბრძანებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად ( შდრ: სუსგ №ას-151-147-2016, 19.04.2016წ; №ას-861-861-2018, 25.09.2018წ; სუსგ №ას-416-399-2016,29.06.2016წ.). სასამართლო ზედამხედველობის ფარგლებში ყოველთვის უნდა შეფასდეს ის სუბიექტური და ობიექტური ფაქტორები, რომლებზე დაყრდნობითაც განისაზღვრება დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულების მოშლის შესახებ გამოვლენილი ცალმხრივი ნების კანონიერების, თანაზომიერების საკითხი (შდრ: სუსგ №ას-887-854-2016, 08.02.2019წ.).

16. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე სამუშაოდან გათავისუფლდა სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტების (დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა; დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევა, თუ მის მიმართ ბოლო 1 წლის განმავლობაში უკვე გამოყენებული იყო ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით გათვალისწინებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა;) საფუძველზე. იმ ვითარებაში, როდესაც სადავოა სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის ბრძანებების კანონიერება, გასათვალისწინებელია სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის თავისებურება, რაც დავის გადასაწყვეტად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებების მტკიცების ტვირთის განაწილებაში მდგომარეობს.

17. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სასამართლოს ერთ-ერთი ვალდებულება მტკიცებით საქმიანობაში მხარეთა შორის საპროცესო ვალდებულებების სწორი გადანაწილებაა. აღნიშნული ემსახურება პროცესის მონაწილე სუბიექტების უფლებრივი მდგომარეობის დაცვასა და იმავდროულად, უზრუნველყოფს მართლწესრიგის ეფექტურ ფუნქციონირებას. მტკიცების ტვირთის გადანაწილების დროს, უაღრესად დიდი მნიშვნელობისაა ის, თუ როდის გადადის მტკიცების ვალდებულება ერთი მხარიდან მეორეზე. როგორც წესი, ფაქტის მითითების და მისი დამტკიცების ტვირთი მჭიდრო კავშირშია ერთმანეთთან, თუმცა, არც ისაა გამორიცხული, რომ მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით ერთ მხარეს მხოლოდ ფაქტის მითითების ტვირთი ეკისრებოდეს, ხოლო მეორე მხარეს საწინააღმდეგოს დამტკიცების ტვირთი. ამის თვალსაჩინო მაგალითია შრომითი დავა, რომლის დროსაც, ფაქტებზე მითითების ტვირთი და დამტკიცების ტვირთი პროცესის სხვადასხვა მონაწილეს ეკისრება, კერძოდ, დასაქმებული უთითებს სამუშაოდან მისი გათავისუფლებისათვის აუცილებელი სშკ-ის შესაბამისი ნორმით გათვალისწინებული წინაპირობების არარსებობაზე, ხოლო დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მნიშვნელოვანი საფუძვლის მტკიცების ტვირთი დამსაქმებელს ეკისრება. ამდენად, შრომითისამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე დავებზე, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისთვის მნიშნელოვანი საფუძვლის (“Good Reason“) არსებობის მტკიცების ტვირთი, დამსაქმებელს ეკისრება. კანონმდებლის ასეთი მიდგომა განპირობებულია იმით, რომ შრომითი ურთიერთობიდან გამომდინარე დავებში, ,,სუსტი მხარის“ - დასაქმებულის პროცესუალური თანადგომა პრიორიტეტულია. ცხადია, ეს არ უნდა მივიჩნიოთ შეჯიბრებითობისა და პროცესუალური თანასწორობის კონსტიტუციური უფლების დარღვევად. მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები აქვთ. დამსაქმებელი სარგებლობს მტკიცებითი უპირატესობით, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმის თაობაზე, რომ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას საამისოდ გათვალისწინებული მართლზომიერი საფუძველი ჰქონდა.

18. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, დამსაქმებელია (მოპასუზე) ვალდებული სათანადო მტკიცებულებებით დაადასტუროს დასაქმებულების (მოსარჩელე) მიერ, მათზე ხელშეკრულებით ანდა შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევის ფაქტი, რაც სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სამართლებრივი საფუძვლით მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერ საფუძვლად იქნება მიჩნეული.

19. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები არ წარმოშობენ იმგვარი დასკვნის გაკეთების საფუძველს, რომ მოსარჩელემ უხეშად დაარღვია მასზე დაკისრებული შრომითი მოვალეობები.

20. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მოპასუხის მითითებაზე, რომ სადავო ბრძანება ეფუძნება დასაქმებულის მხრიდან ჩადენილ სამ სხვადასხვა დარღვევას: ერთ შემთხვევაში ავტოპარკის ბალანსზე არსებული ავტომობილებისთვის საწვავის ხარჯის არასწორად გაანგარიშებას, მეორე შემთხვევაში, შიდა აუდიტის სამსახურის მოთხოვნისთანავე მისთვის ყველა მოთხოვნილი დოკუმენტისა თუ ინფორმაციის წარუდგენლობას და მესამე შემთხვევაში, დასაქმებულთან, რომელიც სამუშაოს ასრულებდა დისტანციურად, სამსახურებრივ საკითხთან დაკავშირებით სამუშაო საათებში ხშირად ვერ ხდებოდა ტელეფონით დაკავშირება (ტელეფონი ჰქონდა გამორთული), რაც აფერხებდა გარკვეული სამუშაო პროცესების განხორციელებას.

21. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას ძირითად დარღვევასთან მიმართებით - საწვავის არასწორად გაანგარიშების ნაწილში და გამორიცხავს აღნიშნულის იმგვარ უხეშ დარღვევად კვალიფიკაციას, რაც აღწევს მნიშვნელოვან დონეს და ქმნის დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნის სათანადო საფუძველს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის ქმედება, რაც მასზე პირდაპირ დაკისრებული ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულებაში გამოიხატა (კერძოდ, მოპასუხე ორგანიზაციის ბალანსზე რიცხულ ავტომობილ RENAULT LOCAN- (სახ. ნომრით .....). სარგებლობისათვის, ყოველთვიური ლიმიტისა და მივლინებების გათვალისწინებით, 2020 წლის ოქტომბრის თვეში არასწორად იქნა გაცემული საწვავის ოდენობა, რომლით უზრუნველყოფა და დაანგარიშეებაზე კონტროლი ევალებოდა მოსარჩელეს), ვერ შეფასდება იმ ხარისხის დარღვევად, რომელიც შეიძლება აპრიორი დაედოს საფუძვლად დასაქმებულის გათავისუფლებას.

22. კასატორი ასევე აპელირებს იმ გარემოებზე, რომ დისციპლინური წარმოების ეტაპზე მოსარჩელის მიერ არ იქნა მიწოდებული მოთხოვნილი დოკუმენტაცია. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის აღნიშნულ პრეეტნზიას და ეთანხმება ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხემ სათანადო და დამაჯერებელ მტკიცებულებებზე მითითებით, ვერ უზრუნველყო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება, სახელდობრ, ვერ შეძლო სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლად დასახელებული გარემოებების უტყუარობის გაქარწყლება. პალატა დადასტურებულად მიიჩნევს მოსარჩელის სათანადო ჩართულობას ზემოაღნიშნული საკითხების (გახარჯული საწვავისა და სხვა მონაცემების დაანგარიშების) კვლევის პროცესში და მიიჩნევს, რომ სახეზე არ არის სსიპ იუსტიციის სახლის შინაგანაწესის 48-ე მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობა (დისციპლინური წარმოების პროცესში ყველა პირი ვალდებულია იუსტიციის სახლის შიდა აუდიტის სამსახურს მოთხოვნისთანავე წარუდგინოს ყველა მოთხოვნილი დოკუმენტი თუ ინფორმაცია), ვინაიდან უდავოა, რომ შიდა აუდიტის სამსახურის მოთხოვნის საფუძველზე 2020 წლის 18 და 23 ნოემბერს ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტმა გ.ყ–მა წარადგინა შპს „რ.ს–ოს“ სისტემიდან ამოღებული ამონაწერი, სადაც ასახული იყო ინფორმაცია 2020 წლის 01 ოქტომბრიდან 2020 წლის 15 ნოემბრის ჩათვლით პერიოდში სსიპ იუსტიციის სახლის სარგებლობაში არსებული ავტომობილების მიერ ჩასხმული საწვავის თაობაზე, ასევე ცხრილი, რომელშიც მოცემული იყო მონაცემები ამავე პერიოდში სსიპ იუსტიციის სახლის სარგებლობაში არსებულ ავტომობილებზე თითოეული მივლინების ფარგლებში დარიცხული საწვავის ოდენობების შესახებ, მათ შორის, ავტომობილ ,,RENAULT LOCAN”-ზე (სახ. ნომრით ........). პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ დადგენილ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია ის ფაქტი, რომ ელექტრონულ წერილში დასმულ ყველა საკითხთან დაკავშირებით მოსარჩელემ ზეპირად მისცა განმარტება გ.მ–ს (დასკვნაზე ხელმომწერი შიდა აუდიტის სამსახურის სპეციალისტი) სატელეფონო გასაუბრების გზით. საკასაციო პალატა მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ აუდიტის სამსახურმა დამატებით მოითხოვა დასაბუთება, რაც საწვავის არსებულ სადავო დაანგარიშებასა და ხარჯებს გაამართლებდა, რაც თავის მხრივ საფუძველია შეფასდეს სწორედ მოსარჩელის მიერ საწვავის არასწორად გაცემის ფაქტი და ვერ მიიჩნევა დისციპლინური წარმოებისაგან თავის არიდებად.

23. რაც შეეხება დასაქმებულის მიერ შრომის დისციპლინის დარღვევას, რაც კასატორის განმარტებით, გამოიხატა სამუშაო დროს მობილურ ტელეფონის გამორთვაში, პალატა მიუთითებს, რომ გ.ყ–ი იმ ეტაპზე იმყოფებოდა დისტანციურ სამუშაო რეჟიმზე და სამსახურებრივ მოვალეობებს ასრულებდა სახლიდან სხვადასხვა საკომუნიკაციო საშუალებების გამოყენებით. კონკრეტულ დროის მონაკვეთში დასაქმებულის სარგებლობაში არსებულ ტელეფონზე დაკავშირების შეუძლებლობა, მოსარჩელემ ახსნა იმ გარემოებით, რომ ტელეფონი დაზიანდა და მისი აღდგენა შესაძლებელი გახდა მოგვიანებით. ტელეფონის დაზიანების ფაქტს სადავოდ არ ხდიდა არც მოპასუხე მხარე, თუმცა მიაჩნდა, რომ დისტანციურ სამუშაო რეჟიმში ყოფნის პირობებში, სატელეფონო კომუნიკაციის მნიშვნელობიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ვალდებული იყო, უშუალო ხელმძღვანელისათვის, თუნდაც ელექტრონულ ფოსტაზე, მიეწოდებინა ინფორმაცია ტელეფონის დაზიანებისა და ხარვეზის აღმოფხვრის სავარაუდო დროის შესახებ. აღნიშნულ საკითხთან მიმართებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელესთან სატელეფონო კომუნიკაციის შეფერხება გამოწვეული იყო მისგან დამოუკიდებელი მიზეზით, ტელეფონის დაზიანებით, რის შესახებაც, დისტანციურად სამუშაო რეჟიმის გათვალისწინებით, მოსარჩელეს უნდა მოეხდინა დამსაქმებლის ინფორმირება, თუმცა, საქმეში არ მოიპოვება რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც მოსარჩელესთან დაკავშირების შეუძლებლობის გამო მოპასუხისათვის ზიანის მიყენების ფაქტს დაადასტურებდა, ასევე არ დგინდება, რომ თავად დამსაქმებელი შეეცადა კომუნიკაციის სხვა საშუალებით, მათ შორის, ელექტრონული ფოსტით დაკავშირებას, სადაც ასევე არ უპასუხა მოსარჩელემ.

24.საკასაციო პალატა, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონიერების კვლევის ფარგლებში მოიხმობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას. კერძოდ, უზენაესმა სასამართლომ არაერთხელ განმარტა, რომ უმნიშვნელოვანესი პრინციპი, რომელიც უნდა იყოს გათვალისწინებული „უხეში დარღვევის“ საფუძვლით შრომითი ხელშეკრულების კანონიერების შეფასებისას, არის პროპორციულობისა და გონივრული საფუძვლის პრინციპი. პროპორციულობის, იგივე თანაზომიერების პრინციპი ნიშნავს, რომ კანონის მიზნის მისაღწევად გამოყენებული ღონისძიება უნდა იყოს დასაშვები, აუცილებელი და პროპორციული. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მიერ დასაშვები უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუმართლებელია ამ უკანასკნელის უფლების დაცვის სხვა საფუძვლების გამოყენება (იხ. სუსგ-ები №ას-106-101-2014, 2.10.2014წ.; №ას-1183-1125-2014, 13.02.2015წ.; Nას-1300-2022, 25.05.2023წ.; Nას-1446-2023, 27.12.23.; Nას-650-2023, 7.07.2023წ.; Nს-1446-2023, 27.12.2023წ.).

25. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკით ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულებების დარღვევა რამდენად არის „უხეში“, ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში ინდივიდუალური შეფასების საგანია, რა დროსაც მხედველობაში მიიღება საქმის ფაქტობრივი გარემოებები. როგორც წესი, უხეშ დარღვევად ფასდება ისეთი მძიმე გადაცდომა, რაც მიწანშეუწონელს ხდის დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების გაგრძელებას და არ არსებობს დასაქმებულისგან გასამართლებელი პასუხის მიღების აუცილებლობა (იხ. სუსგ-ები: №ას-816-782-2016, 6.12.2016 წ.; Nას-128-2018, 15.02.2019წ.; Nას-146-2023, 11.04.2023წ.; Nას-503-2023, 13.06.2023წ.; Nას-1392-2023, 25.01.2024წ.;)

26. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის სამართლებრივ შეფასებებს გამოვლენილ დარღვევებთან მიმართებაში და განმარტავს, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები გამორიცხავს გადაცდომის(საწვავის არასწორად გაანგარიშების ეპიზოდი) იმგვარ უხეშ დარღვევად კვალიფიკაციას, რაც აღწევს მნიშვნელოვან დონეს და ქმნის დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნის სათანადო საფუძველს. უზენაესი სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ საქმეზე არ დასტურდება საკასაციო საჩივარში მითითებული გარემოება: საწვავის არასწორად აღრიცხვის შედეგად, სამსახურებრივი მივლინებისას, იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის (უფროსის) საქმიანობის შეფერხებისა და სამსახურისათვის კონკრეტული ზიანის მიყენების ფაქტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის ქმედება, რაც მასზე პირდაპირ დაკისრებული ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულებაში გამოიხატა, ვერ შეფასდება იმ ხარისხის დარღვევად, რომელიც შეიძლება საფუძვლად დაედოს დასაქმებულის აპრიორი გათავისუფლებას. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, პალატა მიიჩნევს, რომ დამსაქმებელმა ვერ შეძლო იმის დამტკიცება, რომ არსებობდა სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული წინაპირობები, რაც მართლზომიერ საფუძველზე განაპირობებდა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას.

27. შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მეორე საფუძვლის (მოქმედი დისციპლინური სახდელის არსებობის პირობებში, კვლავ დისციპლინური გადაცდომის ჩადენის) შეფასებისას, უპირველესად საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლომ არაერთ გადაწყვეტილებაში/განჩინებაში განმარტა, სშკ-ის 47.1-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე დასაქმებულისთვის დისციპლინური სახდელის დაკისრების მართლზომიერების შეფასების მიზნებისთვის, განმსაზღვრელია დასაქმებულის მიერ ვალდებულების განმეორებით დარღვევის ფაქტის გამოვლენა, რადგან მოცემული მუხლის ფარგლებში პასუხისმგებლობის საფუძველი შესაძლებელია იყოს, მხოლოდ იმავე დარღვევების განმეორებითობა. დარღვევის განმეორებითობასთან მიმართებით არსებითია ქმედების ერთგვაროვნება (იხ. სუსგ-ები: N ას-808-2021.10.06.2022წ; N ას-1072-2020, 25.02.2022; N ას-1350-2019, 29.11.2019 წ; N ას-368-2019, 31.07.2019 წ; N ას-416-399-2016, 29.06.2016 წ.); განმეორებით გადაცდომის ჩადენის შემთხვევაშიც, აღნიშნული არ წარმოადგენს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის, როგორც უკიდურესი ღონისძიების გამოყენების უპირობო და აუცილებელ საფუძველს, რადგან აუცილებელია შეფასდეს თუ რამდენად არსებითია განმეორებით გამოვლენილი დარღვევა და წარმოადგენს თუ არა ეს დარღვევა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მართლზომიერ საფუძველს. სამოქალაქო ბრუნვისათვის დამახასიათებელი კეთილსინდისიერების პრინციპისა და უფლების ბოროტად გამოყენების აკრძალვის გათვალისწინებით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა, მხოლოდ იმ შემთხვევაში უნდა იქნეს გამოყენებული, თუ დარღვევას აქვს არსებითი ხასიათი. გათავისუფლების მიზნებისათვის, საჭიროა დარღვევის ხასიათისა და ბუნების შემოწმება (მაგ. სიმძიმე, მნიშვნელობა), დარღვევის ხარისხის დადგენა, ბრალეულობა. უნდა შეფასდეს რამდენად გონივრული, აუცილებელი, პროპორციული და თანაზომიერია აღნიშნულ დარღვევებთან მიმართებით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა, ხომ არ არის შესაძლებელი უფრო მსუბუქი დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის გამოყენება.

28. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა, საგულისხმოდ მიიჩნევს ასევე მიუთითოს სსიპ იუსტიციის სახლის შრომის შინაგანაწესის 55-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, დისციპლინური სახდელის მოქმედების პერიოდში დისციპლინური სახდელის გაქარწყლებამდე ან მოხსნამდე დასაქმებულის მიერ განმეორებით მსგავსი ან უფრო მძიმე დისციპლინური გადაცდომის ჩადენისას, გამოიყენება უფრო მკაცრი სახდელი, ხოლო განმეორებით უფრო მსუბუქი დისციპლინური გადაცდომის ჩადენისას, ჩადენის გარემოებების გათვალისწინებით, შესაძლოა გამოყენებული იქნეს იგივე ან უფრო მსუბუქი სახდელის ზომა. დადგენილია, რომ სსიპ იუსტიციის სახლის 2020 წლის 14 აგვისტოს N726/ს ბრძანებით დადასტურებულად ჩაითვალა სსიპ იუსტიციის სახლის ინფრასტრუქტურის განვითარებისა და ლოჯისტიკის სამსახურის სპეციალისტის, გ.ყ–ის მიერ დისციპლინური გადაცდომის ჩადენა და დასაქმებულის საქმიანობის მარეგულირებელი სპეციალური კანონმდებლობის დარღვევისა და სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების გამო, შეეფარდა დისციპლინური სახდელი - საყვედური. კერძოდ, დისციპლინური პასუხისმგებლობის გამოყენების საფუძველი გახდა სსიპ იუსტიციის სახლსა და სადაზღვევო კომპანიას შორის იუსტიციის სახლის ბალანსზე რიცხული ავტოსატრანსპორტო საშუალებების დაზღვევის მიზნით გაფორმებული ხელშეკრულების მონიტორინგთან დაკავშირებული დარღვევა. შესაბამისად, საკასაციო პალატის შეფასებით, დასაქმებულის ფუნქცია-მოვალეობების გაანალიზებით, ასევე მისი დატვირთულობის გათვალისწინებით, დისციპლური წარმოების ფარგლებში გამოვლენილი დარღვევების საპასუხო ადეკვატურ ღონისძიებას არ წარმოადგენს ყველაზე მკაცრი დისციპლინური სახდელი - მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლება.

29. საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ არაერთ გადაწყვეტილებაში განმარტა, რომ დასაქმებულის მიერ ჩადენილი ყოველი დარღვევა უნდა შეფასდეს მისი ჩადენის სიხშირის, სიმძიმის და, რაც მთავარია, შედეგობრივი თვალსაზრისით. შრომის სამართალში პრინციპი - „Ultima Ratio“, ითხოვს დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნამდე მისი ქმედების შეფასებას მიზეზშედეგობრივი თვალსაზრისით, დარღვევასა (გადაცდომას) და გათავისუფლებას შორის ზომიერი ბალანსის დაცულობას. ამავე პრინციპის შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ დარღვევის (გადაცდომის) ჩადენისას გამოყენებულ უნდა იქნეს ისეთი ზომები, რომელიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს. შესაბამისად, მიზანშეწონილობის კუთხით, გადაცდომის დროს არჩეულ უნდა იქნეს პროპორციული დასჯის მექანიზმი, რაც, შედეგობრივად, გარდა იმისა, რომ დამრღვევს დასჯის, მას და სხვა დასაქმებულებს უფრო ეფექტური შრომის მოტივაციას შეუქმნის (იხ. სუსგ-ები: №ას-1101-2022, 17.11.2022წ; №ას-1350-2019, 27.11.2019წ; №ას-368-2019, 31.07.2019წ., პ.23; №ას-416-399-2016, 29.06.2016წ.).29. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

30. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

31. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

32. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

33. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

34. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

35. პროცესის ხარჯები

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ იუსტიციის სახლის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. კასატორს, სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სსიპ იუსტიციის სახლის მიერ საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის სახით, სახელმწიფო ბიუჯეტში, 2022 წლის 27 დეკემბერს, N48500 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი 1380 ლარის 70% - 966 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე თეა ძიმისტარაშვილი

მოსამართლეები: მირანდა ერემაძე

ამირან ძაბუნიძე