¹ბს-105-99(კ-07) 18 აპრილი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ნ. ნ-ის წარმომადგენელ ა. ც-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 ნოემბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 14 ივლისს ნ. ნ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების: ნოტარიუს ხ. კ-ის, რუსთაველის დასახლების ადმინისტრაციისა და მესამე პირის _ გ. ნ-ის მიმართ პრივატიზების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1999 წლამდე ცხოვრობდა ქ. ბათუმში, .... ქ. ¹13-ში მდებარე ¹38-39 ბინაში, მშობლებთან ერთად. აღნიშნული საცხოვრებელი ბინა მშობლებთან ერთად შეიძინა 1976 წლის 12 აგვისტოს, რაც დასტურდება ქ. ბათუმის საბინაო საკითხთა ადგილობრივი სამსახურის მიერ გაცემული ორდერით. 1999 წლის შემდეგ, ამოწერის გარეშე, საცხოვრებლად გადავიდნენ ქ. ბათუმში, .... ქ. ¹150-ში.

1995 წელს ნ. კაშიძეს გარდაეცვალა დედა – მ. ზ-ი, ხოლო მამა ა. ნ-ე - 2002 წლის 22 აპრილს. მოსარჩელის მოსაზრებით, უძრავი ქონების პირველი რიგის მემკვიდრე არის თვითონ და შემდეგ მისი ძმის შვილი - გ. ნ-ე, ვინაიდან მისი ძმა ნ. ნ-ე გარდაიცვალა მშობლების გარდაცვალებამდე.

2005 წლის 6 იანვარს მან განცხადებით მიმართა ნოტარიუს _ ხ. კ-ს მემკვიდრეობის დოკუმენტის მიღების თაობაზე, მაგრამ 2005 წლის 6 იანვრის დადგენილებით ეთქვა უარი აღნიშნული დოკუმენტის გაცემაზე. 2005 წლის 7 ივლისს განცხადებით მიმართა საბინაო საკითხთა ადგილობრივ სამსახურს, რათა მიეცა ზემოაღნიშნული ბინის ორდერი, რომელშიც მითითებული იქნებოდა თვითონაც. 2005 წლის 13 ივლისს ორდერის მიღების შემდეგ, მისთვის ცნობილი გახდა, რომ 2000 წლის 28 თებერვალს მამამისმა, მისი თანხმობის გარეშე, მოახდინა ბინის პრივატიზება, რითაც მას უკანონოდ ჩამოერთვა სადავო საცხოვრებელ ბინაზე როგორც ფლობს, ასევე საკუთრების უფლება.

მოსარჩელის განმარტებით, ნოტარიუსმა ხ. კ-მა არასწორად მოახდინა სადავო საცხოვრებელი ბინის პრივატიზების ხელშეკრულების გაფორმება მისი თანხმობის გარეშე, მაშინ როდესაც საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მოქალაქეს მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლი (ბინა) საკუთრებაში გადაეცემა მხოლოდ ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობით. ნოტარიუსი ვალდებული იყო ბინის პრივატიზაციის გაფორმებისას მოეთხოვა მისი თანხმობა, ვინაიდან იგი ბინის ორდერში მოხსენიებული იყო როგორც მესაკუთრე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა 2000 წლის 20 თებერვლის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას.

მოპასუხე ქ. ბათუმის მერიამ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. სარჩელი არ ცნო არც მესამე პირმა გ. ნ-ემ და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქ. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. ნ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის მოტივით.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესითY გაასაჩივრა ნ. ნ-ის წარმომადგენელმა.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე და 59-ე მუხლები, ასევე ,,საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის პირადობის მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ” საქართელოს კანონის მეორე მუხლის მესამე პუნქტი, საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი და საბინაო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორი განმარტება მისცა საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილებას, 1995 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილებასა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოქალაქეთა მიერ გაცემული მინდობილობა უნდა დამოწმდეს სანოტარო წესით ან იმ ორგანიზაციის მიერ, სადაც მუშაობს ან სწავლობს მარწმუნებელი.

აპელანტის განმარტებით, ნოტარიუსმა ხ. კ-მა ისე დაამოწმა 2000 წლის 2 თებერვლის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთ მხარედ, ადგილობრივი ორგანოს წარმომადგენლად მიუთითა ნ. რ-ი, რომელიც 2000 წელს საერთოდ არ მუშაობდა ქ. ბათუმის ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს ¹.... მიკორაიონში. აღნიშნულის შესახებ საქმეში არსებობს ცნობა, რაც სასამართლომ არ გაიზიარა და არასაკმარის მტკიცებულებად მიიჩნია.

საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბნეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მეორე მუხლის ბოლო აბზაცის შესაბამისად, ბინა, რომელიც სარგებლობის უფლებით გადაცემული აქვს რამდენიმე დამქირავებელს, საკუთრებაში გადაეცემა ყველა დამქირავებლის თანხმობით, ხოლო, რაც შეეხება საქალაქო სასამართლოს მითთებას, რომ აღნიშნულ დადგენილებაში შევიდა ცვლილება, აპელანტის მოსაზრებით, უკანონოა, რადგან საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1995 წლის ¹520 დადგენილების მე-4 პუნქტის მიხედვით ძალადაკარგულად ჩაითვალა ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცი და არა ბოლო მე-4 აბზაცი.

რაც შეეხება ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ნ. ნ-ე დროებით აღარ ცხოვრობდა ზემოაღნიშნულ ბინაში და მას უფლება დაკარგული ჰქონდა მასზე, ასევე არამართებულია, ვინაიდან საბინაო კოდექსის 69-ე მუხლის თანახმად, დამქირავებლის უფლებამოსილება დაკარგულად ითვლება მხოლოდ სასამართლოს გადაწყვეტილებით, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობდა.

Aაპელანტის განმარტებით, ,,საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის პრადობის მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, რეგისტრაცია ან რეგისტრაციის არქონა არ შეიძლება გახდეს საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა კონსტიტუციური უფლებებისა და თავისუფლებების შეზღუდვის, მათ შორის საკუთრების განკარგვის უფლების შეზღუდვის საფუძველი.

საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლის თანახმად, საკუთრების უფლების უკანონოდ შეზღუდვის და ჩამორთმევის უფლება არავის არა აქვს.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის შესაბამისად, კი ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით ნ. ნ-ის სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 12 ნოემბრის განჩინებით ნ. ნ-ის წარმომადგენლის - ა. ც-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ “საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზების შესახებ" საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცის თანახმად, მოქალაქეს მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლი საკუთრებაში გადაეცემოდა მხოლოდ ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის თანხმობით, თუმცა საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილების მე-4 პუნქტის შესაბამისად, ძალადაკარგულად ჩაითვალა ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცი და ამდენად, 2000 წლისათვის ბინის პრივატიზაციის განხორციელების მომენტისათვის, ბინის პრივატიზაციისათვის ოჯახის ყველა წევრის თანხმობა საჭირო არ იყო.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმის მასალებით, კერძოდ, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს ბათუმის სამსახურის მიერ გაცემული ცნობით დასტურდება, რომ ნ. ნ-ე 1996 წლის 28 მაისს რეგისტრაციაში გატარდა ქ. ბათუმში, .... ქუჩის ¹150-ში მდებარე ბინა ¹43-ში. აქედან გამომდინარე, სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების დროს ის ცხოვრობდა სხვა მისამართზე, რაც ასევე დასტურდება საბინაო ცნობითაც, შესაბამისად ნ. ნ-ე 2000 წლისათვის არ ითვლებოდა ა. ნ-ის ოჯახის წევრად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სადავო არ არის, რომ საბინაო ორდერების გაცემა ხდებოდა საქართველოს სსრკ საბინაო კოდექსის საფუძველზე, თუმცა აღნიშნული კოდექსი 1997 წლის 25 ნოემბრიდან ახალი სამოქალაქო კოდექსის (1505-ე მუხლი) ამოქმედებით ჩაითვალა ძალადაკარგულად. შესაბამისად, 2000 წლის ურთიერთობებზე ვერ გავრცელდებოდა უკვე ძალადაკარგულად გამოცხადებული კოდექსის ნორმები.

რაც შეეხება აპელანტის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულებას ხელი მოაწერა არაუფლებამოსილმა პირმა ნ. რ-მა, რომელიც პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების დროს არ მუშაობდა ქ. ბათუმის ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს ¹... მიკრორაიონში და მასზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახამად, არ იყო გაცემული სანოტარო წესით დამოწმებული მინდობილობა. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, უსაფუძვლოა, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 96-ე მუხლი აწესებს იმ წარმომადგენლების უფლებამოსილების გაფორმების წესს, რომლებიც გამოდიან ფიზიკური ან იურიდიული პირების წარმომადგენლებად სასამართლოში და ეს ნორმა არ შეიძლება გავრცელდეს სამოქალაქო სამართლებრივ ურთიერთობებში გარიგებების დადების დროს, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 103-ე მუხლის შესაბამისად, გარიგება შეიძლება დაიდოს წარმომადგენლის მეშვეობით. წარმომადგენლის უფლებამოსილება კი ან კანონიდან გამომდინარეობს ანდა წარმოიშობა დავალების (მინდობილობის) საფუძველზე.

სადავო ხელშეკრულების თანახმად, ნ. რ-ი ხელშეკრულების მხარედ გამოდიოდა როგორც ქ. ბათუმის ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს ¹.... მიკრორაინობის გამგეობის წარმომადგენელი. სრულად დასაშვებია, რომ იგი მართლაც არ მუშაობდა ¹... მიკრორაინის გამგეობაში, თუმცა მას ჰქონდა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება, რაც დადასტურებულია სადავო ხელშეკრულებით.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ნ-ის წარმომადგენელმა ა. ც-ემ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლომ განჩინების გამოტანისას არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 59-ე, 953-959-ე მუხლები, ასევე ,,საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტი და საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი და საბინაო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორი განმარტება მისცა საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენლებას, 1995 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილებასა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილს და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 103-ე მუხლს. დადგენილებაში შევიდა უკანონო ცვლილება, რადგანაც საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1995 წლის ¹520 დადგენილების მე-4 პუნქტის მიხედვით ძალადაკარგულად ჩაითვალა ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის მე-3 აბზაცი და არა ბოლო მე-4 აბზაცი.

რაც შეეხება ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ნ. ნ-ე დროებით აღარ ცხოვრობდა ზემოაღნიშნულ ბინაში და მას ბინის პრივატიზაციის უფლება დაკარგული ჰქონდა, კასატორის მოსაზრებით, არამართებულია, ვინაიდან, საბინაო კოდექსის 69-ე მუხლის თანახმად, დამქირავებლის უფლებამოსილება დაკარგულად ითვლება მხოლოდ სასამართლოს გადაწყვეტილებით, რაც არ არსებობს და ამასთან, ნ. ნ-ე 2000 წელს ცხოვრობდა მშობლებთან ერთად.

,,საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, რეგისტრაცია ან რეგისტრაციის არქონა არ შეიძლება გახდეს საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა კონსტიტუციური უფლებებისა და თავისუფლებების, მათ შორის, საკუთრების განკარგვის უფლების შეზღუდვის საფუძველი.

საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლის შესაბამისად, საკუთრების უფლების უკანონოდ შეზღუდვისა და ჩამორთმევის უფლება არავის არა აქვს.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის თანახმად, ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული აქტი ბათილია, თუ დარღვეულია მისი მომზადებისა და გამოცემის წესი ან ეწინააღმდეგება კანონს. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, კასატორის განმარტებით, პრივატიზაციის ხელშეკრულების დადებისა და დამოწმების დროს დარღვეულია მისი მომზადებისა და გამოცემის წესი, იგი ასევე ეწინააღმდეგება კანონს, ვინაიდან შეეზღუდა და წაერთვა კონსტიტუციით მინიჭებული უფლება.

კასატორის მოსაზრებით, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულმა პალატამ არასწორად გამოიყენა დ განმარტა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 103-ე მუხლი, რადგანაც პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში მონაწილე ერთ-ერთი მხარე ნ. რ-ი არ მუშაობდა ¹.... მიკრორაიონის გამგეობაში და მინდობილობა არ იყო კანონით დადგენილი წესით გაფორმებული, ანუ ნოტარიული წესით დამოწმებული.

Kკასატორის განმარტებით, სანოტარო მოქმედების შესახებ საქართველოს კანონმდებლობის თანახმად, ნოტარიუსს არ ჰქონდა უფლება, დაემოწმებინა ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, თუ მას არ ექნებოდა ბინის ორდერები და ბინის დამქირავებლების თანხმობა.

ნოტარიუსმა ხ. კ-მა ისე დაამოწმა პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომ ბინის ორდერები საერთოდ არ ჰქონდა საქმეში, არც ბინის დამქირავებლები გაურკვევია და არც მათი თანხმობა ჰქონდა, ასევე ისე გაუფორმა ა. ნ-ეს და დაუმოწმა ხელშეკრულება ბინა ¹38-ზე, რომ საერთოდ არ გაურკვევია, ვისი იყო აღნიშნული ბინა და ვინ იყო მისი დამქირავებელი. აღნიშნული ბინის დამქირავებელი იყო მ. ზ-ი, რომლის სახელზეც არის ბინის ორდერი და ნოტარიუსს რაიმე დამადასტურებელი დოკუმენტი, თუნდაც ოჯახის წევრებისა, არ ჰქონდა საქმეში, რაც ასევე ადასტურებს ხელშეკრულების გაყალბებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორი ითხოვდა მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობას, იმ საფუძვლით, რომ იგი აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მოთხოვნეს, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 ნოემბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით ნ. ნ-ის სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. ნ-ის წარმომადგენელ ა. ც-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად ნ. ნ-ის წარმომადგენელ ა. ც-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2007 წლის 6 მარტს მესამე პირმა გ. ნ-ემ განცხადებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა ნ. ნ-ის წარმომადგენელ ა. ც-ის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა, იმ მოტივით, რომ იგი არ აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, სამტრედიის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ ნ. ნ-ის წარმომადგენელ ა. ც-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ნ. ნ-ის წარმომადგენელ ა. ც-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას ნ. ნ-ის წარმომადგენელ ა. ც-ის საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.