საქმე №ას-1307-2023 30 ოქტომბერი, 2024 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ზ.ღ–ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი.კ–ძე (მოსარჩელე)

მოპასუხე - ა.ღ–ძე

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 26 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - საზიარო უფლების გაუქმება ქონების აუქციონზე რეალიზაციის გზით

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ზ.ღ–ძე (შემდეგ - პირველ მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი) ასაჩივრებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2022 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 26 ივლისის განჩინებას, რომლითაც ი.კ–ძის (შემდგომ - მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი, პირველი მოპასუხისა და ა.ღ–ძის (შემდეგ - მეორე მოპასუხე) მიმართ, დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საზიარო უფლება უძრავ ქონებაზე: 218.00 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების დაზუსტებული მიწის ნაკვეთზე და მასზე განთავსებულ №1 შენობა-ნაგებობაზე (საერთო ფართით - 132.29 კვ.მ) და №2 შენობა-ნაგებობაზე, მდებარე თბილისში, ....... (ს/კ ........), აუქციონზე რეალიზაციის გზით და ამონაგები თანხა განაწილდა მხარეებს შორის კუთვნილი წილების პროპორციულად, კერძოდ, მოსარჩელე - 3/5 წილი, პირველი მოპასუხე - 1/5 წილი და მეორე მოპასუხე - 1/5 წილი.

2. კასატორის მითითებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ სადავო უძრავი ქონების მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების ნატურით გაყოფა საჯარო რეესტრში აღრიცხული წილების შესაბამისად შეუძლებელია დანიშნულებრივი ღირებულების შემცირების გარეშე. სასამართლო ამ გარემოების დასადგენად დაეყრდნო მხოლოდ ექსპერტიზის დასკვნას და მნიშვნელობა არ მიანიჭა მხარეთა განმარტებას იმ ფაქტთან დაკავშირებით, რომ თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება თანამესაკუთრეებს ფაქტობრივად უკვე ნატურით აქვთ გაყოფილი და ისინი ფლობენ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული თავიანთი წილების შესაბამის ფართებს. ეს გარემოება ცხადყოფს, რომ არცერთ თანამესაკუთრეს არ ეშლება ხელი საკუთრების ფლობაში, შესაბამისად, სარჩელი მოკლებულია ყველანაირ საფუძველს.

3. სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოებაც, რომ მოპასუხე სოციალურად დაუცველია, ირიცხება სოციალურად დაუცველ ოჯახების ბაზაში და იღებს შესაბამის დახმარებას. უძრავი ქონება მისი ერთადერთ საცხოვრებელია და, იძულებით აუქციონზე გაყიდვის შემთხვევაში, ეს უკანასკნელი უსახლკაროდ რჩება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

4. საკასაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

5. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

6. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

7. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

8. მოსარჩელის მოთხოვნა სადავო უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმებაა მისი გაყიდვით, რის გამოც ყურადღება უნდა გამახვილდეს საზიარო უფლების თავისებურებაზე.

9. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კანონმდებლობა იცნობს საერთო საკუთრების ორ ფორმას: საზიარო და წილადი საკუთრება. წილადი საკუთრების თანამესაკუთრეს ეკუთვნის განსაზღვრული წილი საერთო საკუთრებაში; საზიარო საკუთრება არსებობს მაშინ, როცა თითოეული თანამესაკუთრის წილი საერთო ქონებაში არის იდეალური წილის სახით და თუ სხვა რამ არ არის დადგენილი, ივარაუდება, რომ თითოეულ თანამესაკუთრეს ეკუთვნის თანაბარი წილი (იხ.: ლევან თოთლაძე, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი 2, თბილისი 2018, მუხლი 173, ველი 1.).

10. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საზიარო უფლება განეკუთვნება კანონისმიერ ვალდებულებათა ურთიერთობების კატეგორიას. სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. ამდენად, საზიარო უფლების მოწილეებს უფლებები და ვალდებულებები კანონიდან წარმოეშობათ და მათ შორის ურთიერთობები კანონით წესრიგდება. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც გამოირკვა მოდავე მხარეები არიან უძრავი ქონების თანამესაკუთრეები, რომელიც წარმოადგენს საზიარო უფლების ობიექტს და მხარეები ერთმანეთთან კანონისმიერ ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებიან (იხ.: სუსგ №251-2022, 02.06.2022წ.; №ას-1407-2023, 20.05.2024წ.). შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული სადავო ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად, გამოყენებულ უნდა იქნეს საზიარო უფლებების თავის წესები (სსკ-ის 953-ე-968-ე მუხლები), რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 953-ე მუხლის თანახმად დადგენილია, რომ თუ უფლება რამდენიმე პირს ერთობლივად ეკუთვნის, მაშინ გამოიყენება საზიარო უფლებების თავის წესები, თუკი კანონიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს (იხ.: სუსგ №ას-125-2022, 13.10.2022წ.; №ას-1407-2023, 20.05.2024წ.).

11. სსკ-ის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. საქართველოს კანონმდებლობა ითვალისწინებს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას: საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (სსკ-ის 963-ე მუხლი); საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის გაყიდვის გზით (სსკ-ის 964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია (იხ.: სუსგ №ას-331-331-2018, 15.07.2019წ.; №ას-1407-2023, 20.05.2024წ.).

12. მოცემულ შემთხვევაში, საზიარო საგნის აუქციონზე რეალიზაციით საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ სარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ - სსკ) 964.1 მუხლი (თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია, მაშინ საზიარო უფლება გაუქმდება საზიარო საგნის, დაგირავებული ნივთის ან მიწის ნაკვეთის გაყიდვითა და ამონაგების განაწილებით).

13. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ: 1. საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ასევე მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. ამდენად, სსკ-ის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციონალური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს. ნატურით გასაყოფმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ის ასრულებს გაყოფამდე, ე.ი. არ უნდა წაერთვას ის ფუნქცია და მნიშვნელობა (იხ.: სუსგ №ას-59-58-2014, 29.06.2015წ.; №ას-39-39-2016, 01.03.2016წ.; №ას-1217-2018, 13.12.2018წ.; №ას-1463-2023, 06.03.2024წ.; №ას-1407-2023, 20.05.2024წ.).

14. საზიარო უფლების გაუქმება წარმოადგენს მოსარჩელის მოთხოვნას, რომლის დისპოზიციური უფლებამოსილება – შეარჩიოს საზიარო უფლების გაუქმების კონკრეტული საშუალება, შეზღუდულია მატერიალური კანონმდებლობით (იხ.: სუსგ №ას-1148-1094-2014, 19.03.2015წ.). სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, საზიარო უფლების გაუქმება ნივთის აუქციონზე რეალიზაციის გზით არ წარმოადგენს მესაკუთრის უპირობო უფლებას. აღნიშნულ უფლებას მესაკუთრე იძენს მხოლოდ მას შემდეგ, რაც სარწმუნოდ დაადასტურებს ნივთის ნატურით გაყოფის შეუძლებლობას (იხ.: სუსგ №ას-125-2022, 13.10.2022წ.).

15. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ თანასაკუთრების რეჟიმში არსებული ნივთის მესაკუთრე, ერთპიროვნულ მესაკუთრესთან შედარებით, ნივთის ფლობის, სარგებლობისა თუ განკარგვის უფლებით სარგებლობისას, ყოველთვის შეზღუდულია სხვა თანამესაკუთრის ნებითა და ინტერესებით, შესაბამისად, იგი ვერ ახორციელებს ნივთზე იმ მასშტაბის ფაქტობრივ თუ სამართლებრივ ბატონობას, როგორც ეს საკუთრების ბუნებითი შინაარსიდან გამომდინარეობს. სწორედ ამიტომ, თითოეულ თანამესაკუთრეს ნებისმიერ დროს შეუძლია, საზიარო უფლების გაუქმების გზით მიაღწიოს თანამესაკუთრის სამართლებრივი ბოჭვიდან გასვლას. გასათვალისწინებელია, რომ თანამესაკუთრის პირად კავშირს ნივთთან კანონმდებელი იმგვარ ანგარიშგასაწევ ფაქტორად განიხილავს, რომელიც საზიარო უფლების გაუქმების მექანიზმებს შორის გარკვეულ იურარქიულ მიმართებას აწესებს, კერძოდ, პირველ რიგში, მოწმდება ნივთის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობა, ხოლო, თუ ვერ მიიღწევა ღირებულების შეუმცირებლად, მხოლოდ ამის შემდეგ დგება დღის წესრიგში საზიარო საგნის გაყიდვისა და ამონაგების გაყოფის შესაძლებლობა (იხ.: სუსგ. №ას-1148-1094-2014, 19.03.2015წ.; №ას-1407-2023, 20.05.2024წ.).

16. მოცემულ შემთხვევაში, მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის თანაბრად გადანაწილების საფუძველზე, ვინაიდან მოსარჩელე საზიარო უფლების ქონების რეალიზაციის გზით გაუქმებას მოითხოვდა, სწორედ მისი მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას წარმოადგენდა (სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლები) იმ ფაქტის დადასტურება, რომ საზიარო საგნის დაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად, ღირებულების შემცირების გარეშე, შეუძლებელი იყო, რაც განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით დადასტურდა, კერძოდ, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2022 წლის 20 ივნისის დასკვნაში ცალსახადაა მითითებული, რომ ქ. თბილისში, ......... მდებარე №........ საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონების მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების გამიჯვნა 3/5, 1/5 და 1/5 წილების შესაბამისად დანიშნულებრივი ღირებულების შემცირების გარეშე შეუძლებელია, ვინაიდან, შენობა-ნაგებობების მდებარეობა და გასაყოფი ფართის სიმცირე არ ქმნის აღნიშნული ქონების იზოლირებულად, დანიშნულებრივი ღირებულების შემცირების გარეშე გამიჯვნის შესაძლებლობას.

17. პალატა მიუთითებს, რომ მოპასუხეს, რომელიც არ ეთანხმებოდა სადავო ქონების ნატურით გამიჯვნის შეუძლებლობის შესახებ ფაქტობრივ გარემოებას, წარმოეშვა ვალდებულება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაედასტურებინა საწინააღმდეგო. აღსანიშნავია, რომ კასატორს, ზემოაღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნის საწინააღმდეგოდ, რაიმე შედავება ანდა საპირწონე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია და მხოლოდ საზიარო უფლების ნატურით გამოყოფის შესაძლებლობის თაობაზე ზეპირი ახსნა-განმარტებით შემოიფარგლა, რაც საკმარისი ვერ იქნება სადავო გარემოების დასადასტურებლად.

18. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმეზე გამოკვლეული მტკიცებულებებისა და ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, სააპელაციო პალატამ სწორად დაადგინა მოცემული საქმის გადაწყვეტისათვის უმთავრესი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, არ დასტურდებოდა მოდავე მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების შესაძლებლობა ნატურით გაყოფის გზით, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებას განაპირობებდა, ხოლო კასატორმა ვერ მიუთითა ვერცერთ ისეთ გარემოებასა და ვერ წარმოადგინა რაიმე რელევანტური მტკიცებულება, რაც საკასაციო პალატას სააპელაციო პალატის დასკვნის სისწორეში/სანდოობაში ეჭვის საფუძველს გაუჩენდა.

19. რაც შეეხება წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტში მითითეულ საკასაციო პრეტენზიებს, პალატა მიუთითებს, რომ კასასტორის მატერიალური და ოჯახური მდგომარეობა ვერ გახდება კანონისმიერი მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი, რადგან სსკ-ის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონმდებლის ნება ნათელი და ცალსახაა - საზიარო უფლების მქონე პირს ნებისმიერ დროს შეუძლია, მოითხოვოს თავისი იდეალური წილის რეალურად გამოყოფა.

20. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება.

21. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

22. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

23. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

24. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (იხ.: სუსგ №ას-1266-2018, 30.04.2020წ.; №ას-1636-2023, 30.05.2024წ.; №ას-48-2024, 25.04.2024წ.).

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

26. კასატორი, სსსკ-ის 46-ე მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ.ღ–ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე