საქმე №ას-474-2024 21 თებერვალი, 2025 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ამირან ძაბუნიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი,

გოჩა ჯეირანაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - ა.ძ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები - გ.წ–ი, სს „ს.ი–ი“ (მოპასუხეები)

თავდაპირველი მოპასუხე - შპს „ს.დ–ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ფულადი ვალდებულების შესრულება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ა.ძ–მა (შემდგომ – მოსარჩელე, კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს.დ–ის“, გ.წ–ისა და სს „ს.ი–ის“ (შემდგომ – მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე) მიმართ, ფულადი ვალდებულების შესრულების მოთხოვნით.

2. სარჩელის საფუძვლები:

2.1. მოსარჩელის განმარტებით, 2019 წლის 20 ივნისს ა.ძ–სა და შპს „ს.დ–ის“ (დირექტორი გ.წ–ი) შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება N20.06.29-6, რომლითაც ა.ძ–მა გაყიდა, ხოლო შპს „ს.დ–მა“ შეიძინა უძრავი ქონება, მდებარე - ქ. თბილისი, ..... (ს/კ ........), კომერციული ფართი N3, სახლი N2, სართული N1, ფართი 84.9 კვ.მ. ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების საფასური შეადგენდა - 61 500 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში.

2.2. ამავე დღეს, ა.ძ–სა და შპს „ს.დ–ს“ შორის დაიდო კიდევ ერთი ნასყიდობის ხელშეკრულება N20.06.19-5. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ა.ძ–ის საკუთრებაში არსებული ქონება, მდებარე - ქ. თბილისი, .........., ს/კ ........., ფართი: 78.1. კვ.მ. ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის თანახმად, ნასყიდობის საფასური შეადგენდა - 54 670 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში.

2.3. ხელშეკრულებებით მყიდველს მიენიჭა უფლება ნასყიდობის საგანი განეკარგა ნასყიდობის საფასურის სრულად გადახდამდე. შპს „ს.დ–ის“ მიერ 2019 წლის ივლისში შესრულდა ა.ძ–ის წინაშე ნაკისრი ვალდებულების მხოლოდ ნაწილი 12 000 აშშ დოლარის ოდენობით. ამავდროულად, აღნიშნული ხელშეკრულებების დადებიდან მოკლე დროში, 2019 წლის 2 ივლისს, შპს „ს.დ–მა“ ნასყიდობის საგნები გაასხვისა გამოსყიდვის უფლებით ნ.ფ–ზე.

2.4. მოსარჩელის მტკიცებით, გ.წ–ი სხვადასხვა ფიზიკური პირის წინააღმდეგ იყენებს კარგად ორგანიზებულ თაღლითურ სქემას, რომელშიც ჩართულია როგორც თვითონ, ისე მისი კომპანიები. სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობის თავის არიდების მიზნით, კი გ.წ–ი თავის ქონებას ერთ-ერთ კომპანიაზე აფორმებს, რაც კორპორატიული საფარველის გაჭოლვის საფუძველი უნდა გახდეს. კერძოდ, მხარე მიუთითებს, რომ შპს „ს.დ–ი“ არ არის გ.წ–ის საკუთრებაში არსებული ერთადერთი კომპანია. შპს „ს.ჰ–ი“ არის კიდევ ერთი კომპანია, რომელის დირექტორი და 100% წილის მფლობელი გ.წ–ია. კომპანია დაარსდა 2015 წლის 8 აპრილს და მას საკუთრებაში უძრავი ქონება არასოდეს ჰქონია. შპს „ს.ჰ–მა“ 2020 წლის 1 ივლისს (იმ პერიოდში როდესაც შპს „ს.დ–ის“ მიმართ სხვადასხვა პირს გაუჩნდა მოთხოვნა და კომპანია გახდა ვალაუვალი) 100% წილობრივი მონაწილეობით შექმნა კიდევ ერთი კომპანია - შპს „ს.ი–ი“. 2022 წლის 16 თებერვლიდან შპს „ს.ი–ი“ გარდაიქმნა სააქციო საზოგადოებად. სადამფუძნებლო შეთანხმებიდან ირკვევა, რომ აქციათა 100%-ს კვლავ შპს „ს.ჰ–ი“ ფლობს. სარჩელის აღძვრის დროისთვის, სს „ს.ი–ი“ სხვა უძრავ ქონებებთა ერთად იყო ......... ქ. N10-ში მდებარე იმ უძრავი ნივთების მესაკუთრე, რომლებიც 2019 წლის 20 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი იყო და წარმოადგენდა ერთიან ქონებას. ამასთან, უძრავი ქონების ორივე ნაწილი დატვირთული იყო იპოთეკით ფიზიკური პირების სასარგებლოდ. ყოველივე აღნიშნული მოწმობს, რომ გ.წ–ი ბოროტად იყენებს შეზღუდული პასუხისმგებლობის პრინციპს და პირადი ქონებრივი პასუხისმგებლობისგან თავის არიდებისა და ქონების გადამალვის მიზნით ქმნის სხვადასხვა კომპანიას, რომელთა სახელზეც აფორმებს საკუთარ და მისი ვალაუვალი კომპანიების საკუთრებაში არსებულ ქონებას.

2.5. მოსარჩელის განმარტებით, გ.წ–მა ასევე ბოროტად გამოიყენა შპს „ს.დ–ის“ შეზღუდული პასუხისმგებლობა და არ შეასრულა ა.ძ–ის წინაშე N20.06.29-6 და N20.06.29-5 ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულება. გარდა იმისა, რომ შესასრულებელია ა.ძ–ის წინაშე არსებული ფულადი ვალდებულებები, ამ ვალდებულებების შეუსრულებლობით ა.ძ–ს მიადგა ზიანი, კერძოდ, მან დამატებითი შემოსავლის მიღების მიზნით ვერ გამოიყენა ნასყიდობის ხელშეკრულებებიდან მისაღები თანხა და დაკარგა წელიწადში საშუალოდ 11 667 აშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის მიღების შესაძლებლობა (წლიური საპროცენტო განაკვეთი 11.2%).

3. მოპასუხის პოზიცია:

3.1. მოპასუხე შპს „ს.დ–მა“ წარდგენილი შესაგებლით, სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მხარეთა შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ითვალისწინებდა უძრავი ნივთის თეთრი კარკასის მდგომარეობაში გადაცემას. გარიგების აღნიშნული პირობა გამსხვისებლის მიერ ერთმნიშვნელოვნად დარღვეულია და შემძენმა („ს.დ–მა“) ნივთი მიიღო არა თეთრი, არამედ შავი კარკასის მდგომარეობაში, რამაც წარმოშვა ნივთის ფასის შემცირების მოთხოვნა იმ ოდენობით, რაც საჭირო იყო ნაკლის გამოსასწორებლად. აღნიშნულის გათვალისწინებით მოპასუხემ სრულად გადაუხადა ნასყიდობის თანხა. რაც შეეხება მიუღებელი შემოსავლის სახით თანხის დაკისრების მოთხოვნას, მოპასუხე არც ამ ნაწილში დაეთანხმა სარჩელს და განმარტა, რომ ა.ძ–მა ვერ დაადასტურა მის მიერ გადასაცემი თანხის სამეწარმეო მიზნით გამოყენების შესაძლებლობა. შპს „ს.დ–ისათვის“ ვერ იქნებოდა წინასწარ ცნობილი, რომ მოსარჩელე აპირებდა ხელშეკრულების საფუძველზე მისაღები თანხის სამეწარმეო საქმიანობისათვის გამოყენებას, რაც მიუღებელი შემოსავლის დაკისრებას გამორიცხავდა.

3.2. სს „ს.ი–მა“ წარდგენილი შესაგებლით, სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სს „ს.ი–ს“ ა.ძ–თან არანაირი სამართლებრივი კავშირი არ აქვს. მოსარჩელე ა.ძ–ი სარჩელში მიუთითებს ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება დაიდო შპს „ს.დ–სა“ და მოსარჩელე ა.ძ–ს შორის. აქედან გამომდინარე ცხადია სს „ს.ი–ი“ არ წარმოადგენს ხელშეკრულების მხარეს, შესაბამისად მის მიმართ შესრულების მოთხოვნას არ გააჩნია ლეგიტიმური საფუძველი. მოპასუხე ასევე არ დაეთანხმა გამჭოლი პასუხისმგებლობის შესახებ მითითებებს ვიანიდან სარჩელში მითითებული არ იყო კორპორაციული საფარველის გაჭოლვისთვის საჭირო კუმულატიური ელემენტები.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ა.ძ–ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. შპს „ს.დ–ს“ ა.ძ–ის სასარგებლოდ დაეკისრა დავალიანების - 104 170 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა. შპს „ს.დ–ს“ ა.ძ–ის სასარგებლოდ 2020 წლის 1 იანვრიდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე, მიუღებელი შემოსავლის სახით დაეკისრა დავალიანების ძირითადი თანხის - 104 170 აშშ დოლარის წლიური 5% სარგებლის გადახდა. ა.ძ–ს სარჩელის დანარჩენ ნაწილში უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 7 აპრილის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლის საფუძველზეც სს „ს.ი–ს“ (ID ნომერი .......) აეკრძალა მის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული ორი უძრავი ქონების, მდებარე: ა) ქალაქი თბილისი, ......., სახლი 2, სართული 1, 35.00 კვ.მ. ფართი ს/კ. ......., ბ) ქალაქი თბილისი, ........., სახლი 2, სართული 1,48.00 კვ.მ. ფართი ს/კ. .........,-ის, გასხვისება და იპოთეკით დატვირთვა.

4.2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა.ძ–მა.

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძველი:

5.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. ამავე განჩინების მე-3 პუნქტით, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2023 წლის 2 ნოემბრის განჩინებით გამოყენებული გადაწყვეტილების უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლის საფუძველზეც მოწინააღმდეგე მხარეს სს „ს.ი–ს“ (ს/ნ......) აეკრძალა ორი უძრავი ქონების, მდებარე: ა) ქ. ბათუმი, ....... გზატკეცილი შესახვევი N3, N4 დასახლება გონიო ს/კ ........, 28.99 კვ.მ. და ბ) ქ. ბათუმი, ........... დასახლება გონიო ს/კ .........., 28.99 კვ.მ. გასხვისება და უფლებრივად დატვირთვა.

5.2. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა გ.წ–ისა და სს „ს.ი–ის“ მიმართ, სოლიდარულად თანხის დაკისრების ნაწილში დაუსაბუთებელი იყო. სააპელაციო სასამართლოს აზრით, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, სააქციო საზოგადოებისა და ასევე გ.წ–ის მიმართ, როგორც შპს პარტნიორის/დირექტორის „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრების ფაქტობრივ-სამართლებრივი წინაპირობები არ იკვეთებოდა, რამდენადაც, საქმის კვლევისას სარწმუნოდ და უცილოდ ვერ იქნა დადგენილი მოპასუხეთა მხრიდან საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი კომპანიის პარტნიორთა გამჭოლი პასუხისმგებლობის წინაპირობები, კერძოდ, საქმეზე უცილოდ ვერ დადგინდა პასუხისმგებლობის შეზღუდვის კორპორაციული ფორმის ბოროტად გამოყენების, კორპორაციის, როგორც მხოლოდ პარტნიორის მიზნის მისაღწევი „ინსტრუმენტის“ დანიშნულებით გამოყენების, ასევე კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობისა და სააქციო საზოგადოების - კორპორაციის, როგორც პარტნიორის „ალტერ ეგოს“ არსებობის ფაქტები. ამასთან, სააპელაციო პალატის განმარტებით, ე.წ. გამჭოლი პასუხისმგებლობის გამოიყენება შეიძლება მაშინ, როდესაც პარტნიორის მხრიდან ადგილი აქვს მოტყუებას ან/და შეცდომაში შეყვანას, რასაც წარმოდგენილ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

5.3. სააპელაციო პალატამ ასევე, ყურადღება გაამახვილა, იმ გარემოებაზე, რომ 2019 წლის 20 ივნისის მდგომარეობით, ხელშეკრულებების გაფორმების პერიოდში შპს „ს.დ–ი“ მოვალეთა რეესტრში არ ირიცხებოდა. ამასთან, შპს „ს.დ–ს“ უძრავი ქონებების ნასყიდობის საფასური სრულად უნდა დაეფარა ხელშეკრულებების გაფორმებიდან არაუმეტეს ექვს თვეში, ხოლო ამ ვადაში გადაუხდელობის გამო მითითებული ხელშეკრულებების კრედიტორს, ა.ძ–ს მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 2019 წლის 20 დეკემბრიდან ანუ შეთანხმებიდან ექვსი თვის შემდეგ. სააპელაციო პალატამ უდავოდ მიიჩნია ის გარემოებაც, რომ შპს „ს.დ–ის“ რეგისტრაცია მოვალეთა რეესტრში პირველად განხორციელდა 2020 წლის 17 ივლისს (ს.ფ.55-56, ტ.1). მოცემული ფაქტობრივი გარემოებების მხედველობაში მიღებით, სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ აპელანტმა ხელშეკრულება გააფორმა გადახდისუნარიან, ამ თვალსაზრისით რისკებისაგან თავისუფალ, იურიდიულ პირთან, ე.ი. მხარეებს შორის სამართლებრივი ურთიერთობის დაწყებისას იურიდიული პირი მიიჩნეოდა გადახდისუნარიანად და იგი ასეთ სუბიექტს წარმოადგენდა მაშინაც, როდესაც ა.ძ–ს წარმოეშვა მოთხოვნის უფლება მოპასუხის მიმართ - მისი წარმოშობიდან თითქმის შვიდი თვის განმავლობაში. კრედიტორს კი, არა თუ მოცემულ პერიოდში, არამედ 2022 წლის აპრილამდე (სასამართლოში სარჩელის შემოტანამდე) მოთხოვნის უფლებით არ უსარგებლია.

5.4. სააპელაციო პალატამ ასევე მიუთითა, რომ შპს „ს.ჰ–ი“ დაფუძნდა 2015 წლის 14 აპრილს (ს.ფ.70, ტ.1), რომლის 100%-იანი წილის მესაკუთრეს და დირექტორს წარმოადგენდა გ.წ–ი. გ.წ–ი ასევე იყო შპს „ს.დ–ის“ 100%-იანი წილის მესაკუთრე და დირექტორი, რომელიც დაფუძნდა 2018 წლის 26 ივნისს (ს.ფ.51, ტ.1). შპს „ს.ჰ–მა“ თავის მხრივ, 2020 წლის 3 ივლისს დააფუძნა შპს „ს.ი–ი“ (ს.ფ. 73, ტ.1), რომელიც 2022 წლის 16 თებერვალს გარდაიქმნა სააქციო საზოგადოებად (ს.ფ. 99, ტ.1). აპელანტის განმარტებით, შპს „ს.დ–თან“ ერთად გ.წ–ი და სს „ს.ი–ი“ წარმოადგენენ ე.წ. გამჭოლი პასუხისმგებლობის ფარგლებში სოლიდარულად პასუხისმგებელ პირებს. მოცემული მტკიცებულებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოწინააღმდეგე (მოპასუხე) მხარეები წარმოადგენენ ურთიერთდაკავშირებულ პირებს, თუმცა ცალკე აღებული ეს გარემოება და ის, რომ ისინი მსგავს საქმიანობას ეწევიან, არ წარმოადგენდა „გამჭოლი პასუხისმგებლობით“ ვალდებულების დაკისრების საფუძველს. ამ მიმართებით, პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ განსახილველ საქმეში არ არსებობდა მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოწინააღმდეგე პირების მხრიდან მოტყუების, შეცდომაში შეყვანის, მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ფაქტს, რომ კომპანიები პარტნიორის ხელში წარმოადგენენ „ინსტრუმენტს“, მის „ალტერ-ეგოს ან „ფიქციას“, რომ ადგილი ჰქონდა „არაადეკვატურ კაპიტალიზაციას“ და „კორპორატიული ფორმალობების დაუცველობას“.

5.5. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო პლატამ დაასკვნა, რომ ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირად, ისევე როგორც ნასყიდობის ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულების შესრულებაზე ვალდებულ პირად, მართებულად იქნა მიჩნეული მხოლოდ შპს „ს.დ–ი“ და არ არსებობდა მოპასუხედ დასახელებულ პირთა სოლიდარული ვალდებულების დადგენის საფუძვლები.

5.6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 დეკემბრის განჩინება, საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ა.ძ–მა.

6. კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

6.1. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ განჩინება დააფუძნა არასწორ გარემოებებს და სათანადოდ არ გამოიკვლია საქმეზე დართული მტკიცებულებები, ამასთან გასაჩივრებული განჩინება არ შეიცავს დასაბუთებას, თუ რის საფუძველზე იქნა გაზიარებული მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია.

6.2. კასატორის აზრით, მოპასუხედ დასახელებულმა კომპანიებმა, ბოროტად გამოიყენეს სამართლებრივ და სამეწარმეო საკითხებში მოსარჩელის უცოდინრობა და მოტყუებით დაეუფლნენ მის ქონებას.

6.3. კასატორი აცხადებს, რომ საქმის მასალებით უდავოდ იკვეთება სს „ს.ი–ისა“ და გ.წ–ის მიმართ გამჭოლი პასუხისმგებლობის დადგენისა და მათთვის სოლიდარული პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძვლები. კასატორი აცხადებს, რომ ა.ძ–სა და შპს „ს.დ–ს“ შორის ნასყიდობის ხელშეკრულებების დადების დღესვე, 2019 წლის 20 ივნისს, დაიდო დამატებით ვალის აღიარების ხელშეკრულებები, რომლითაც შპს „ს.დ–მა“ აღიარა ა.ძ–ის წინაშე ნასყიდობის ხელშეკრულებების საფასურის 61 500 აშშ დოლარისა და 54 670 აშშ დოლარის ოდენობით ვალი. ცხადია, ეს ხელშეკრულება მოსარჩელის წინაშე მოპასუხის ვალდებულების შესრულების არანაირ დამატებით გარანტიას არ ქმნიდა, თუმცა ეს ა.ძ–ისთვის უცნობი იყო, მას კონტრაჰენტი უქმნიდა ვალდებულების დამატებითი უზრუნველყოფის გარანტიას, რითიც განზრახ შეჰყავდა იგი შეცდომაში.

6.4. კასატორი ამტკიცებს, რომ შპს „ს.დ–ი“ და შპს „ს.ჰ–ის“ ერთადერთი პარტნიორი და დირექტორი გ.წ–ია, თავის მხრივ შპს „ს.ჰ–ი“ წარმოადგენს სს „ს.ი–რის“ ერთადერთ აქციონერს, ამ კომპანიების დამოუკიდებელ სუბიექტებად რეგისტრაცია მხოლოდ და მხოლოდ ფიქციაა ვინაიდან ისინი არსებითად ერთ კომპანიას წარმოადგენენ და ეწევიან იდენტურ საქმიანობას. ამასთან, კასატორი ამტკიცებს, რომ ხსენებული კომპანიები მათი დამფუძნებლის (გ.წ–ის) ხელით ბოროტად იყენებენ კორპორაციულსამართლებრივ ფორმას და ზიანს აყენებენ კრედიტორს. მხარე დასძენს, რომ საქმის მასალებში წარმოდგენილია მხარეთა შორის არსებული წერილობითი კორესპონდენცია, საიდანაც იკვეთება, რომ მოსარჩელეს შპს „ს.დ–ის“ დირექტორი მიუთითებს ხელშეკრულებასთან დაკავშირებული საკითხები გაარკვიოს მ.კ–ძესთან, რომელიც სს „ს.ი–ის“ დირექტორს წარმოადგენდა. კასატორის აზრით, წარდგენილი მტკიცებულებები ადასტურებს, რომ თავად ხსენებული კომპანიები ვერ ერკვევიან საკუთარ ორგანიზაციულსამართლებრივ ფორმაში და ხდება დირექტორების აღრევა, რაც ცალსახად ადასტურებს, რომ დასახელებული კომპანიები მხოლოდ ფორმალურად წარმოადგენენ სხვადასხვა სუბიექტებს.

6.5. გამჭოლი პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძვლად კასატორი ასევე, ასახელებს იმ გარემოებას, რომ შპს „ს.დ–ის“ სოციალური მედიიდან მოპოვებული ვიდეო რგოლის შინაარსის თანახმად, კონკრეტული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს წარმოადგენენ ფიზიკური პირები, მიწის ნაკვეთი დატვირთულია აღნაგობის უფლებით სს „ს.ი–ის“ მიერ, ხოლო შპს „ს.დ–მა“ გადაიბარა დაუსრულებელი მშენებლობის პროექტი იმავე მიწის ნაკვეთზე, რაც მიუთითებს მათ შეთანხმებულ მოქმედებაზე.

6.6. კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ გ.წ–მა შპს „ს.დ–ი“ დააფუძნა 2018 წელს. მაშინ როდესაც თავად ვალდებულებათა შეუსრულებლობის გამო მოვალეთა რეესტრში აღმოჩნდა. კასატორის აზრით, მან საწარმოს სამართლებრივი ფორმა გამოიყენა იმისათვის, რათა დაეფარა საკუთარი გადახდისუუნარობა და თავი აერიდებინა შპს-ს სახელით ახალი გარიგების დადების შედეგად მოსალოდნელი პასუხისმგებლობისთვის.

6.7. კასატორი დასძენს, რომ შპს „ს.ჰ–მა“ 2020 წლის 1 ივლისს (იმ პერიოდში როდესაც შპს „ს.დ–ის“ მიმართ სხვადასხვა პირს გაუჩნდა მოთხოვნა და კომპანია გახდა ვალაუვალი) 100% წილობრივი მონაწილეობით შექმნა კიდევ ერთი კომპანია - შპს „ს.ი–ი“. 2022 წლის 16 თებერვლიდან შპს „ს.ი–ი“ გარდაიქმნა სააქციო საზოგადოებად. სადამფუძნებლო შეთანხმებიდან ირკვევა, რომ აქციათა 100%-ს კვლავ შპს „ს.ჰ–ი“ ფლობს. დღეის მდგომარეობით სს „ს.ი–ი“ სხვა უძრავ ქონებებთან ერთად არის ....... ქ. N10-ში მდებარე იმ უძრავი ნივთების მესაკუთრე, რომლებიც 2019 წლის 20 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი იყო და წარმოადგენდა ერთიან ქონებას. კასატორის აზრით, ყოველივე აღნიშნული მოწმობს, რომ გ.წ–ი ბოროტად იყენებს შეზღუდული პასუხისმგებლობის პრინციპს და პირადი ქონებრივი პასუხისმგებლობისგან თავის არიდებისა და ქონების გადამალვის მიზნით, ქმნის სხვადასხვა კომპანიას, რომელთა სახელზეც აფორმებს საკუთარ და მისი ვალაუვალი კომპანიების საკუთრებაში არსებულ ქონებას.

6.8. კასატორის აზრით, გაუმართლებელია სააპელაციო პალატის ის მსჯელობა, რომლის თანახმადაც მოსარჩელეს დაეკისრა შპს „ს.დ–ის“ გადახდისუუნარობის რისკის განჭვრეტა და ფაქტობრივად იგი დადანაშაულდა კონტრაჰენტის მიმართ სამართლებრივი მოქმედების განხორციელების გაჭიანურებაში. კასატორი ამტკიცებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს ეს დასკვნა უადგილოა იმ პირობებში, როდესაც მოთხოვნა ხანდაზმული არ არის, ამასთან, რეალურ სამართლებრივ სურათს ვერ შეცვლიდა მოსარჩელის მიერ სამართლებრივი მნიშვნელობის ქმედების რამდენიმე თვით ადრე გატარება.

6.9. კასატორი პრეტენზიას აცხადებს პირველი ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილებაში გამჭოლი პასუხისმგებლობის პრინციპის ნებაყოფლობით კრედიტორებზე გავრცელების შეუძლებლობის შესახებ და აცხადებს, რომ კრედიტორების ამგვარი ტიპის (ნებაყოფლობით და არანებაყოფლობით) დაყოფას ქართული სამეწარმეო სამართალი არ იცნობს, ვინაიდან კანონის მიზანია გამჭოლი პასუხისმგებლობა დაეკისროს ყველა იმ პარტნიორს, რომელიც ბოროტად იყენებს შეზღუდული პასუხისმგებლობის ინსტიტუტს.

6.10. კასატორი მოიხმობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას (Nას-1307-1245-2014, 2015 წლის 6 მაისი) და უთითებს, რომ გასაჩივრებული განჩინება წინააღმდეგობაშია მითითებულ პრაქტიკასთან, ვინაიდან კასატორი (მოსარჩელე) დავის ყველა ეტაპზე მიუთითებდა კორპორატიული საფარველის გაჭოლვის იმ არაერთ საფუძველს, რომელებიც მითითებულ პრაქტიკაშია აღწერილი, თუმცა მათი არსებობა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა უგულებელყვეს.

6.11. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2024 წლის 15 მაისის განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, ა.ძ–ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

7. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

8. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

9. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

10. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

11. საკასაციო პალატის განსჯით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, კასატორს არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რის გამოც დადგენილად მიიჩნევა შემდეგი:

- 2019 წლის 20 ივნისს, ა.ძ–სა და შპს „ს.დ–ს“ (დირექტორი გ.წ–ი) შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება N20.06.29-6, რომლითაც ა.ძ–მა გაყიდა, ხოლო შპს „ს.დ–მა“ შეიძინა უძრავი ქონება, მდებარე - ქ. თბილისი, ...... (ს/კ ......), კომერციული ფართი N3, სახლი N2, სართული N1, ფართი 84.9 კვ.მ.; ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების საფასური შეადგენდა - 61 500 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში. ხელშეკრულების 1.2. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების დადებიდან 6 თვის განმავლობაში, მყიდველს გამყიდველისაგან მიენიჭა უფლება ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე ნასყიდობის საგნით სარგებლობის. კერძოდ, მყიდველს გამყიდველის თანხმობის გარეშე შეეძლო ქონების გაყოფა, გამიჯვნა, გასხვისება. ამავე ხელშეკრულებების 1.3. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების საფასური მყიდველს უნდა გადაეხადა ხელშეკრულების დადებიდან 4 თვის განმავლობაში, თუმცა ამ ვადის გაგრძელება შესაძლებელი იყო კიდევ 2 თვით. ამ ხელშეკრულებებით მყიდველს მიენიჭა უფლება ნასყიდობის საგანი განეკარგა ნასყიდობის საფასურის სრულად გადახდამდე. ხელშეკრულების 2.2. პუნქტის თანახმად, გამყიდველი იღებს ვალდებულებას აღნიშნული ფართის მყიდველის მიერ გაყიდვის შემთხვევაში მყიდველს, მომავალ მესაკუთრეს ჩააბაროს ფართი თეთრი კარკასის მდგომარეობაში, მისთვის მისაღები ტიხრების შესაბამისად. ხელშეკრულების 3.2. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულებით განსაზღვრული ნასყიდობის ფასის 20%-ის გადახდა უნდა მოხდეს ხელშეკრულების დადებიდან ერთი კვირის ვადაში. მყიდველის მიერ ნასყიდობის საგნის ღირებულების სრული გადახდა უნდა განხორციელდეს ხელშეკრულების გაფორმებიდან მინიმუმ ოთხი თვისა და მაქსიმუმ ექვსი თვის განმავლობაში. მყიდველმა ნასყიდობის ფასი გამყიდველს უნდა გადაუხადოს უნაღდო ანგარიშსწორებით, გამყიდველის საბანკო ანგარიშზე ფულადი სახსრების ჩარიცხვის გზით. ხელშეკრულების 4.2. პუნქტის თანახმად, მყიდველის მიერ წინამდებარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ის პასუხისმგებელია გამყიდველის წინაშე თავისი უძრავი ქონებით ან/და აქტივებით. ხელშეკრულების 5.1. პუნქტის თანახმად, ნასყიდობის საგნის ხარისხი შეთანხმებულია მხარეთა შორის. მყიდველმა მოიწონა მისი მდგომარეობა და ხარისხი. იმ შემთხვევაში, თუ წინამდებარე ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი აღმოჩნდება უფლებრივად ან ნივთობრივად სხვა ნაკლის მქონე, გამყიდველი ვალდებულია თავისი ხარჯით გამოასწოროს ეს ნაკლი. მყიდველს არ წარმოეშობა უფლებები ამ ნაკლის გამო, თუ ხელშეკრულების დადების მომენტში მან იცოდა ამ ნაკლის შესახებ. ხელშეკრულების 5.2. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით მხარეების სრული შეთანხმების შედეგია და უპირატესობა ენიჭება მხარეებს შორის მანამდე არსებულ როგორც წერილობით ისე ზეპირ წინადადებებთან, მოლაპარაკებებთან, განცხადებებთან, ვალდებულებებთან და შეთანხმებებთან შედარებით;

- 2019 წლის 20 ივნისს, შპს „ს.დ–ის“ (დირექტორი გ.წ–ი) მხრიდან აღიარებულ იქნა ა.ძ–ის მიმართ ვალი - 61 500 აშშ დოლარის ოდენობით, რომელიც წარმოიშვა მხარეთა შორის 2019 წლის 20 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. ვალის აღიარების შეთანხმების შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეთანხმებული თანხის 20% - 12 300 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში მყიდველი გადაიხდის ხელშეკრულების დადებიდან ერთი კვირის განმავლობაში. შეთანხმების მე-2 პუნქტის თანახმად, მოვალე ვალდებულია კრედიტორს ვალის დარჩენილი თანხა - 49 200 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში დაუბრუნოს არაუგვიანეს 2019 წლის 20 დეკემბრისა. შეთანხმების მე-4 პუნქტის თანახმად, კრედიტორი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 367-ე და 627-ე მუხლების შესაბამისად უფლებამოსილია ვალის დაბრუნების ვადის დადგომამდე ვადაზე ადრე მოითხოვოს ვალის დაუყოვნებლივ დაბრუნება, თუ მოვალის ქონებრივი მდგომარეობა არსებითად გაუარესდება, ან მოვალე გადახდისუუნარო გახდება, რითაც საფრთხე შეექმნება ვალის დაბრუნებას. ამ შემთხვევაში მოვალე ვალდებულია კრედიტორს ვალი დაუბრუნოს მოთხოვნისთანავე. შეთანხმების მე-5 პუნქტის თანახმად, ვალის გადახდისათვის დადგენილი ვადის დარღვევის შემთხვევაში, კრედიტორი უფლებამოსილია დაუყოვნებლივ მოითხოვოს ვალის დაბრუნება და მიმართოს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ ყველა პროცედურას ვალის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად;

- 2019 წლის 20 ივნისის ხელშეკრულების საფუძველზე, უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისი, ...... (ს/კ .........), კომერციული ფართი N3, სახლი N2, სართული N1, ფართი 84.9 კვ.მ. - აღირიცხა შპს „ს.დ–ის“ საკუთრებად;

- 2019 წლის 20 ივნისს, ა.ძ–სა და შპს „ს.დ–ს“ (დირექტორი გ.წ–ი) შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება N20.06.29-5, რომლითაც ა.ძ–მა გაყიდა, ხოლო შპს ,,ს.დ–მა“ შეიძინა უძრავი ქონება, მდებარე - ქ. თბილისი, ..... (ს/კ ........), ფართი: 78.1. კვ.მ.; ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის თანახმად, ნასყიდობის საფასური შეადგენდა - 54 670 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში. 1.2. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების დადებიდან 6 თვის განმავლობაში, მყიდველს გამყიდველისაგან მიენიჭა უფლება ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე ნასყიდობის საგნით სარგებლობის. კერძოდ, მყიდველს გამყიდველის თანხმობის გარეშე შეეძლო ქონების გაყოფა, გამიჯვნა, გასხვისება. ამავე ხელშეკრულებების 1.3. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების საფასური მყიდველს უნდა გადაეხადა ხელშეკრულების დადებიდან 4 თვის განმავლობაში, თუმცა ამ ვადის გაგრძელება შესაძლებელი იყო კიდევ 2 თვით. ამ ხელშეკრულებებით მყიდველს მიენიჭა უფლება ნასყიდობის საგანი განეკარგა ნასყიდობის საფასურის სრულად გადახდამდე. ხელშეკრულების 2.1.1. პუნქტის თანახმად, გამყიდველი ვალდებულია გადასცეს მყიდველს ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო ნივთი. ხელშეკრულების 3.2. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულებით განსაზღვრული ნასყიდობის ფასის 20%-ის გადახდა უნდა მოხდეს ხელშეკრულების დადებიდან ერთი კვირის ვადაში. მყიდველის მიერ ნასყიდობის საგნის ღირებულების სრული გადახდა უნდა განხორციელდეს ხელშეკრულების გაფორმებიდან მინიმუმ ოთხი თვისა და მაქსიმუმ ექვსი თვის განმავლობაში. მყიდველმა ნასყიდობის ფასი გამყიდველს უნდა გადაუხადოს უნაღდო ანგარიშსწორებით, გამყიდველის საბანკო ანგარიშზე ფულადი სახსრების ჩარიცხვის გზით. ხელშეკრულების 4.2. პუნქტის თანახმად, მყიდველის მიერ წინამდებარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ის პასუხისმგებელია გამყიდველის წინაშე თავისი უძრავი ქონებით ან/და აქტივებით. ხელშეკრულების 5.1. პუნქტის თანახმად, ნასყიდობის საგნის ხარისხი შეთანხმებულია მხარეთა შორის. მყიდველმა მოიწონა მისი მდგომარეობა და ხარისხი. იმ შემთხვევაში, თუ წინამდებარე ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი აღმოჩნდება უფლებრივად ან ნივთობრივად სხვა ნაკლის მქონე, გამყიდველი ვალდებულია თავისი ხარჯით გამოასწოროს ეს ნაკლი. მყიდველს არ წარმოეშობა უფლებები ამ ნაკლის გამო, თუ ხელშეკრულების დადების მომენტში მან იცოდა ამ ნაკლის შესახებ. ხელშეკრულების 5.2. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით მხარეების სრული შეთანხმების შედეგია და უპირატესობა ენიჭება მხარეებს შორის მანამდე არსებულ როგორც წერილობით ისე ზეპირ წინადადებებთან, მოლაპარაკებებთან, განცხადებებთან, ვალდებულებებთან და შეთანხმებებთან შედარებით;

- 2019 წლის 20 ივნისს შპს „ს.დ–ის“ (დირექტორი გ.წ–ი) მხრიდან აღიარებულ იქნა ა.ძ–ის მიმართ ვალი - 54 670 აშშ დოლარის ოდენობით, რომელიც წარმოიშვა მხარეთა შორის 2019 წლის 20 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. ვალის აღიარების შეთანხმების შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეთანხმებული თანხის 20% - 10 934 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში მყიდველი გადაიხდის ხელშეკრულების დადებიდან ერთი კვირის ვადაში. შეთანხმების მე-2 პუნქტის თანახმად, მოვალე ვალდებულია კრედიტორს ვალის დარჩენილი თანხა - 43 736 აშშ დოლარის ლარში დაუბრუნოს არაუგვიანეს 2019 წლის 20 დეკემბრისა. შეთანხმების მე-4 პუნქტის თანახმად, კრედიტორი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 367-ე და 627-ე მუხლების შესაბამისად უფლებამოსილია ვალის დაბრუნების ვადის დადგომამდე ვადაზე ადრე მოითხოვოს ვალის დაუყოვნებლივ დაბრუნება, თუ მოვალის ქონებრივი მდგომარეობა არსებითად გაუარესდება, ან მოვალე გადახდისუუნარო გახდება, რითაც საფრთხე შეექმნება ვალის დაბრუნებას. ამ შემთხვევაში მოვალე ვალდებულია კრედიტორს ვალი დაუბრუნოს მოთხოვნისთანავე. შეთანხმების მე-5 პუნქტის თანახმად, ვალის გადახდისათვის დადგენილი ვადის დარღვევის შემთხვევაში, კრედიტორი უფლებამოსილია დაუყოვნებლივ მოითხოვოს ვალის დაბრუნება და მიმართოს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ ყველა პროცედურას ვალის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად;

- 2019 წლის 20 ივნისის ხელშეკრულების საფუძველზე, უძრავი ქონება, მდებარე, თბილისი, ........ (ს/კ .........), ფართი: 78.1. კვ.მ. - აღირიცხა შპს „ს.დ–ის“ საკუთრებად;

- შპს „ს.დ–ის“ მიერ 2019 წლის ივლისში შესრულდა ა.ძ–ის წინაშე ნაკისრი ვალდებულების მხოლოდ ნაწილი 12 000 აშშ დოლარის ოდენობით;

- 2019 წლის 20 ივნისის ხელშეკრულებების დადებიდან რამდენიმე დღეში, 2019 წლის 2 ივლისს შპს „ს.დ–მა“ ნასყიდობის საგნები გაასხვისა გამოსყიდვის უფლებით ნ.ფ–ზე;

- შპს „ს.დ–ი“ დაფუძნდა 2018 წლის 26 ივნისს. მისი 100%-იანი წილის მფლობელი და დირექტორი არის გ.წ–ი;

- შპს „ს.ჰ–ი“, რომელიც დაფუძნდა 2015 წლის 8 აპრილს და რომლის 100 %-იანი წილის მფლობელი და დირექტორი გ.წ–ი იყო. ხოლო 2020 წლის 9 სექტემბრიდან მ.კ–ძე იყო შპს „ს.ი–ის“ დირექტორი;

- შპს „ს.ჰ–მა“ 2020 წლის 1 ივლისს დააფუძნა შპს „ს.ი–ი“, რომლის 100%-იანი წილის მფლობელი იყო შპს „ს.ჰ–ი“, ხოლო დირექტორი მ.კ–ძე;

- მას შემდეგ, რაც შპს „ს.დ–მა“ გამოსყიდვის უფლებით გაასხვისა ........ ქ. N10-სა და ......ქუჩა N58-ში მდებარე უძრავი ქონებები, 2020 წლის 3 იანვარს ნასყიდობის საგნებზე მოიხსნა შპს „ს.დ–ის“ გამოსყიდვის უფლება და უძრავი ნივთები გახდა ნ.ფ–ის საკუთრება;

- 2020 წლის 1 თებერვალსა და 6 თებერვალს, ნასყიდობის საგნები, უძრავი ნივთები ნ.ფ–მა მიჰყიდა მ.კ–ძეს;

- 2020 წლის 5 მარტს, მ.კ–ძემ უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ........ ს/კ ......... ფართი - 78.1 კვ.მ. გამოსყიდვის უფლებით გაასხვისა ხ.ხ–ზე. 2020 წლის 3 ნოემბერს, უძრავ ნივთზე მ.კ–ძის გამოსყიდვის უფლება გაუქმდა და ნივთი სრულად გადავიდა ხ.ხ–ის საკუთრებაში. ამის შემდეგ უძრავი ქონება რამდენჯერმე გაიყიდა. დღეის მდგომარეობით, უძრავი ქონება მ. ს.ი.მ ა–ის სახელზე;

- 2020 წლის 5 დეკემბერს, უძრავი ქონება, მდებარე - ქ. თბილისი, ........., (ს/კ .........), კომერციული ფართი N3, სახლი N2, სართული N1, ფართი 84.9 კვ.მ., ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე დარეგისტრირდა ი.ტ–ის სახელზე;

- 2021 წლის 14 დეკემბერს, უძრავი ქონება, მდებარე - ქ.თბილისი, ...... (ს/კ .........), კომერციული ფართი N3, სახლი N2, სართული N1, ფართი 84.9 კვ.მ. საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში აღირიცხა შპს „ს.ი–ის“ სახელზე. ამასთან, შპს „ს.ი–ის“ განცხადების საფუძველზე ზემოაღნიშნული უძრავი ნივთი გაიყო და დარეგისტრირდა 35 კვ.მ. ფართის საცხოვრებელ სახლად - ს/კ ....... და 48.9 კვ.მ. ფართის მქონე საცხოვრებელ სახლად - ს/კ ........ ორივე ქონება არის სს „ს.ი–ის“ საკუთრებაში და დატვირთულია ფიზიკური პირის იპოთეკით;

- შპს „ს.ი–ს“ შეეცვალა სამართლებრივი ფორმა და 2022 წლის 16 თებერვლიდან გარდაიქმნა სააქციო საზოგადოებად, რომლის დირექტორია გ.მ–ძე.

12. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის ფარგლებში შესაფასებელია მეორე მოპასუხედ დასახელებული პირისთვის სოლიდარული ვალდებულების დაკისრების კანონიერი საფუძვლების არსებობა. მოსარჩელე მეორე მოპასუხის სოლიდარული პასუხისმგებლობის დადგენას მოითხოვდა გ.წ–ის მიმართ (სს „ს.ი–თან“ ერთად), რადგან, მოსარჩელის მტკიცებით, კომპანიის 100 %-იანი წილის მესაკუთრე პარტნიორის მხრიდან ადგილი ჰქონდა საწარმოს შეზღუდული პასუხისმგებლობის სამართლებრივი ფორმის ბოროტად გამოყენების შემთხვევას, რაც მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის შესაბამისად პარტნიორის სოლიდარულ პასუხისმგებლობას (კორპორატიული საფარველის გაჭოლვა) წარმოშობს.

13. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ იმ შედეგის გათვალისწინებით, რომლის მიღწევასაც მხარე მეორე მოპასუხის მიმართ ისახავდა მიზნად, დამფუძნებელ ნორმას წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, რომლითაც დადგენილია, რომ პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. რაც შეეხება სოლიდარული პასუხისმგებლობის დაკისრებას, ასეთ შემთხვევაში, უნდა არსებობდეს თავად სოლიდარული ვალდებულების წარმოშობის წინაპირობები. სამოქალაქო კოდექსის 998-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ზიანის მიღებაში მონაწილეობს რამდენიმე პირი, ისინი პასუხს აგებენ, როგორც სოლიდარული მოვალეები. დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე პასუხისმგებლობის სოლიდარულად დაკისრების მიზნებისათვის მოსარჩელის მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებების წრეს განეკუთვნება თავად ზიანის არსებობის ფაქტი, მოპასუხეების მართლსაწინააღმდეგო ქმედება და მიზეზობრივი კავშირი ამ ქმედებასა და ზიანს შორის. სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი სპეციალური კანონის 44-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება არის საზოგადოება, რომლის პასუხისმგებლობა მისი კრედიტორების წინაშე შემოიფარგლება მთელი მისი ქონებით. კაპიტალური საზოგადოება (კომპანია), ჩვეულებრივ, საზოგადოების კრედიტორის წინაშე წარმოშობილი ვალდებულებისათვის პასუხს აგებს მთელი თავისი ქონებით და საზოგადოების პარტნიორებს ამ ვალდებულებისათვის პასუხისმგებლობა არ ეკისრებათ. აღნიშნული დათქმა კაპიტალური საზოგადოების ეკონომიკური ბუნების უმთავრესი მახასიათებელი და განმსაზღვრელი არის, იგი ადგენს ზოგად წესს, რომლის შესაბამისადაც შპს-ის პასუხისმგებლობა კრედიტორების წინაშე შემოიფარგლება მისი ქონებით, რაც მისი პარტნიორის პირად პასუხისმგებლობას გამორიცხავს საზოგადოების ვალდებულებებისათვის. კაპიტალური ტიპის საზოგადოების დაფუძნების ერთ-ერთი უმთავრესი უპირატესობა სწორედ ქონების გამიჯვნის პრინციპია, რომელიც მიზნად ისახავს, ერთი მხრივ, კომპანიის დამფუძნებელთა პირადი ქონების დაცვას კომპანიის კრედიტორთა მოთხოვნებისაგან და, მეორე მხრივ, კომპანიის ქონების დაცვას დირექტორებისა და პარტნიორების მიერ აღნიშნული ქონების პირადი სარგებლობისათვის უკანონო გამოყენებისაგან. თუმცა, ამ პრინციპისაგან საგამონაკლისო დათქმას ითვალისწინებს სპეციალური კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტი, რომელიც საწარმოს კრედიტორთა წინაშე პარტნიორის პირად პასუხისმგებლობას ითვალისწინებს, თუ გამოვლინდება პასუხისმგებლობის შეზღუდვის სამართლებრივი ფორმის ბოროტად გამოყენება, კერძოდ, კომანდიტური საზოგადოების შეზღუდული პარტნიორი, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების, სააქციო საზოგადოებისა და კოოპერატივის პარტნიორები საზოგადოების კრედიტორების წინაშე პასუხს აგებენ პირადად, თუ ისინი ბოროტად გამოიყენებენ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის სამართლებრივ ფორმებს. პარტნიორის პირადი პასუხისმგებლობის საკითხი რეგულირებულია სამეწარმეო სამართალში დამკვიდრებული ე.წ. „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დოქტრინით (იხ. სუსგ. საქმე №ას-1118-2022 25 ნოემბერი, 2022 წელი).

14. სპეციალური კანონი კომპანიის პარტნიორთა გამჭოლ პასუხისმგებლობას ითვალისწინებს მაშინ, როდესაც ისინი ბოროტად იყენებენ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის სამართლებრივ ფორმას. ამასთან, „გამჭოლი პასუხისმგებლობა“ გამოიყენება მხოლოდ კაპიტალური ტიპის საზოგადოებებისათვის, როგორიცაა შპს, სს ან კოოპერატივი ანდა კომანდიტის (შეზღუდული პარტნიორის) პასუხისმგებლობისათვის კომანდიტურ საზოგადოებაში. ამხანაგობის ტიპის საზოგადოებებში სპს-ის პარტნიორისა და კს-ის კომპლემენტარებისათვის საზოგადოების კრედიტორების წინაშე პირდაპირი პასუხისმგებლობა ჩვეულებრივი საკითხია. შეზღუდული პასუხისმგებლობის ფორმის ბოროტად გამოყენებაში იგულისხმება შემთხვევა, როცა შპს-ის პარტნიორი საზოგადოებაში უშუალოდ ხელმძღვანელობს და ახორციელებს ისეთ საქმიანობას, რომელიც მიზნად ისახავს გადასახადებისაგან თავის არიდებას, ანუ როცა პარტნიორი საზოგადოებას არადეკლარირებული შემოსავლის მაგენერირებელი წყაროს დანიშნულებით იყენებს (იხ. სუსგ. საქმე №ას-1118-2022, 25 ნოემბერი, 2022 წელი).

15. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნული ნორმა ფართოდ განიმარტება და თავის თავში მოიცავს არა მხოლოდ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის კორპორატიული ფორმის ბოროტად გამოყენებას (მაგ., კორპორაციის, როგორც მხოლოდ პარტნიორის მიზნის მისაღწევი „ინსტრუმენტის“ დანიშნულებით გამოყენება; „კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობა“; კორპორაციის, როგორც პარტნიორის „ალტერ ეგოს“ არსებობა), არამედ თავად შეზღუდული პასუხისმგებლობის, როგორც პასუხისმგებლობის ელემენტის, ბოროტად გამოყენებას, რაც გულისხმობს პარტნიორის მიერ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის პრივილეგიის მარტოოდენ სხვისი ინტერესების საზიანოდ გამოყენებას და საკუთარი ეკონომიკური რისკებისა და დანაკარგის სხვაზე გადაკისრებას კრედიტორის განზრახ შეცდომაში შეყვანით.

16. განსახილველ შემთხვევაში, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილია და საკასაციო პალატაც იზიარებს, რომ 2019 წლის 20 ივნისის მდგომარეობით, ხელშეკრულებების გაფორმების პერიოდში შპს „ს.დ–ი“ მოვალეთა რეესტრში არ ირიცხებოდა. უდავოდაა დადგენილი, რომ შპს „ს.დ–ს“ უძრავი ქონებების ნასყიდობის საფასური სრულად უნდა დაეფარა ხელშეკრულებების გაფორმებიდან მაქსიმუმ ექვს თვეში, ხოლო ამ ვადაში გადაუხდელობის გამო მითითებული ხელშეკრულებების კრედიტორს, ა.ძ–ს მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 2019 წლის 20 დეკემბრიდან ანუ შეთანხმებიდან ექვსი თვის შემდეგ. უდავოა ის გარემოებაც, რომ შპს „ს.დ–ის“ რეგისტრაცია მოვალეთა რეესტრში პირველად განხორციელდა 2020 წლის 17 ივლისს (ტომი I, ს.ფ. 55-56). მოცემული ფაქტობრივი გარემოებების მხედველობაში მიღებით ცალსახაა, რომ ა.ძ–მა ხელშეკრულება გააფორმა გადახდისუნარიან, ამ თვალსაზრისით რისკებისაგან თავისუფალ იურიდიულ პირთან, ე.ი. მხარეებს შორის სამართლებრივი ურთიერთობის დაწყებისას იურიდიული პირი მიიჩნეოდა გადახდისუნარიანად და იგი ასეთ სუბიექტს წარმოადგენდა მაშინაც, როდესაც ა.ძ–ს წარმოეშვა მოთხოვნის უფლება მოპასუხის მიმართ - მისი წარმოშობიდან თითქმის შვიდი თვის განმავლობაში.

17. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ გამოყენების საჭიროება, როგორც წესი, წარმოიშობა იმ შემთხვევაში, როცა ვალდებულება წარმოეშვა კომპანიას, მაგრამ იგი არ არის გადახდისუნარიანი. კრედიტორი, გადახდისუნარიანი პირის ძიებაში, უჩივის კომპანიის პარტნიორს და მიუთითებს, რომ ამა თუ იმ მიზეზის გამო, ის პირადად აგებს პასუხს კომპანიის სახელით წარმოშობილი ვალდებულებებისათვის. ასეთ შემთხვევაში, როდესაც კომპანია გადახდისუუნაროა და კრედიტორი ითხოვს გადახდას პარტნიორისაგან, სასამართლომ უნდა გადაწყვიტოს, ვალდებულების შეუსრულებლობით წარმოშობილი დანაკარგი მესამე პირს თუ პარტნიორს დააკისროს. ყოველ ასეთ შემთხვევაში შეზღუდული პასუხისმგებლობის პრინციპის უპირობო გამოყენება გამოიწვევდა შედეგს, რომელიც ყოველთვის კრედიტორს აზარალებს (შდრ. იხ. სუსგ. საქმე № ას-532-2021 13 ივლისი, 2022 წელი).

18. ზემოაღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით, პალატა დასძენს, რომ კორპორაციული საფარველის გაჭოლვისთვის არ არის საკმარისი მეორე მოპასუხის 100%-იანი მონაწილეობა სადავო კომპანიაში, მიუხედავად იმისა, რომ ასეთ მოცემულობაში კონტროლი და საკუთრება შეიძლება ერთი პირის ხელში იყოს მოქცეული. ამისათვის საჭიროა კონტროლის გამოყენება არამართლზომიერი ქმედებისთვის - კანონისმიერი ან სახელშეკრულებო ვალდებულებისგან თავის ასარიდებლად, რაც უთანაბრდება კორპორაციული ფორმის ბოროტად გამოყენებას და მიზეზშედეგობრივი კავშირი კონტროლსა და კრედიტორისთვის მიყენებულ ზიანს შორის. აღნიშნული კონტროლი შეიძლება გამოვლინდეს არასათანადო კაპიტალიზაციის, კორპორაციულ ფორმალობათა დაუცველობის, ქონებათა აღრევის, დირექტორატის იდენტურობის, ანდა სხვა გარემოებების სახით (იხ. სუსგ. საქმე Nას-246-2020, 19.11.2020 წ.).

19. საკასაციო პალატა წინამდებარე განჩინების მე-11 პუნქტში მოყვანილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და წარდგენილი საკასაციო საჩივრის შესწავლის შედეგად (რომელიც არ შეიცავს დასაბუთებულ შედავებას დადგენილ ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ), მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ სასამართლოს ვერ დაუდასტურა, რომ ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის პირველი მოპასუხეს არაადეკვატური ფინანსები ჰქონდა თავისი საქმიანობისათვის. სპეციალური კანონი კომპანიის პარტნიორთა გამჭოლ პასუხისმგებლობას ითვალისწინებს მაშინ, როდესაც ისინი ბოროტად იყენებენ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის სამართლებრივ ფორმას. საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ პარტნიორის პირადი პასუხისმგებლობა წარმოადგენს საგამონაკლისო მექანიზმს, განსაკუთრებით კი, პირადი პასუხისმგებლობა „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ ფორმით. შესაბამისად, იგი აერთიანებს ფაქტობრივ გარემოებათა და წინაპირობათა ფართო წრეს, რის გამოც, ერთ-ერთ რთულად დასამტკიცებელ სამართლებრივ მოცემულობად მიიჩნევა. ამ სახის პასუხისმგებლობის განსაზღვრისთვის საჭიროა, ერთი მხრივ, პარტნიორის ქმედებებსა და კომპანიის გადახდისუუნარობას და, მეორე მხრივ, პარტნიორის ქმედებებსა და კრედიტორისთვის მიყენებულ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის დადგენა (შდრ. იხ. სუსგ. საქმე №ას-532-2021, 13 ივლისი, 2022 წელი). აღსანიშნავია ისიც, რომ როგორც ზიანის მიყენების ფაქტი, ასევე, განცდილი ზიანის ოდენობის დამტკიცების ტვირთი აწევს დაზარალებულ მხარეს ანუ კრედიტორს, რომელიც სასამართლო პროცესში წარმოადგენს მოსარჩელეს. შესაბამისად, კომპანიის პარტნიორის მიერ შეზღუდული პასუხისმგებლობის ფორმის ბოროტად გამოყენების მტკიცების ტვირთი ეკისრება მოსარჩელეს (იხ. სუსგ-ები: №ას-1307-1245-2014, 6.05.2015წ., №ას-1158-1104-2014, 6.05.2015წ.), კასატორმა კი ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება.

20. სახელდობრ, ამგვარი მტკიცების ტვირთის დაძლევად, ვერ გამოდგება კასატორის ის განმარტება, თითქოს შპს „ს.დ–ის“ სოციალური მედიიდან მოპოვებული ვიდეო რგოლის შინაარსის თანახმად, დგინდება, რომ მასში ასახული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს წარმოადგენენ ფიზიკური პირები, მიწის ნაკვეთი დატვირთულია აღნაგობის უფლებით სს „ს.ი–ის“ მიერ, ხოლო შპს „ს.დ–მა“ გადაიბარა დაუსრულებელი მშენებლობის პროექტი იმავე მიწის ნაკვეთზე, რაც მიუთითებს მათ შეთანხმებულ მოქმედებაზე და არსებობს პასუხისმგებლობის გაჭოლვის საფუძვლები. მსგავსად ამ არგუმენტისა, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კანონით დაკისრებული მტკიცების ტვირთის დაძლევად ვერ იქნება მიჩნეული ვერც საკასაციო საჩივარში მოყვანილი ის გარემოებები, რომელთა თანახმადაც: შპს „ს.ჰ–ი“ დაფუძნდა 2015 წლის 14 აპრილს (ს.ფ.70, ტ.1), რომლის 100%-იანი წილის მესაკუთრეს და დირექტორს წარმოადგენდა გ.წ–ი. გ.წ–ი ასევე იყო შპს „ს.დ–ის“ 100%-იანი წილის მესაკუთრე და დირექტორი, რომელიც დაფუძნდა 2018 წლის 26 ივნისს (ს.ფ.51, ტ.1). შპს „ს.ჰ–მა“ თავის მხრივ 2020 წლის 3 ივლისს დააფუძნა შპს „ს.ი–ი“ (ს.ფ. 73, ტ.1), რომელიც 2022 წლის 16 თებერვალს გარდაიქმნა სააქციო საზოგადოებად (ს.ფ. 99, ტ.1). საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ მოხმობილი ფაქტები საქმის განხილვის ეტაპზეც არ გამხდარა სადავო, ასევე შესაძლებელია ეს გარემოებები მართლაც ქმნიდეს მოწინააღმდეგე (მოპასუხე) მხარეების ურთიერთდაკავშირებულ პირებად მიჩნევის საფუძველს, თუმცა არ ადასტურებს მოპასუხედ დასახელებული პირებისთვის ვალდებულების სოლიდარულად, გამჭოლი პასუხისმგებლობის მექანიზმის გამოყენებით, დაკისრების საფუძველს. გარდა ზემოაღნიშნულისა, პალატა სრულად იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოების მსჯელობას, რომ განსახილველ საქმეში არ არსებობს მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოწინააღმდეგე პირების მხრიდან მოტყუების, შეცდომაში შეყვანისა და მართლსაწინააღმდეგო ქმედების განხორციელების ფაქტს, ვინაიდან კასატორმა საკუთარი ნებისა და სახელშეკრულებო ავტონომიის გამოყენების შედეგად, ხელშეკრულება დადო ფინანსური პრობლემების არმქონე, მოქმედ იურიდიულ პირთან. ის გარემოება კი, რომ კომპანია ხელშეკრულების დადების შემდგომ ამა თუ იმ მიზეზის გამო ვალაუვალი გახდება, საწარმოებთან დადებული გარიგებების გარკვეული რისკიცაა, ვინაინაიდან, როგორც წინამდებარე განჩინებაში აღინიშნა, კორპორაციები შეზღუდული პასუხისმგებლობის ინსტიტუტით სარგებლობენ და კრედიტორების წინაშე პასუხს მხოლოდ კომპანიის ქონებით აგებენ (გარდა საგამონაკლისო შემთხვევებისა). ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო პალატა ასკვნის, რომ ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირად, ისევე როგორც ნასყიდობის ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულების შესრულებაზე ვალდებულ პირად მართებულად იქნა მიჩნეული მხოლოდ შპს „ს.დ–ი“ და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძვლები.

21. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან. გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ მოდის წინააღმდეგობაში კასატორის მიერ მითითებულ პრაქტიკასთანაც ((Nას-1307-1245-2014, 2015 წლის 6 მაისი), მართალია კასატორი მიუთითებს ყველა იმ საფუძველზე, რომელიც მოხმობილ გადაწყვეტილებაში გამჭოლი პასუხისმგებლობის მექანიზმის გამოყენების საფუძველია, თუმცა ვერ ადასტურებს მას.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მხარეს უარი უნდა ეთქვას საქმის განხილვაზე.

23. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 399-ე, 372-ე და 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ა.ძ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად; ა.ძ–ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს მის მიერ 13/05/2024წ. №21824089216 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6000 ლარის 70% - 4200 ლარი; შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150; საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ამირან ძაბუნიძე

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

გოჩა ჯეირანაშვილი