23 იანვარი, 2025 წელი,

საქმე №ას-1450 -2024 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

გიზო უბილავა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - შპს „ F. M. G.“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - სს „ბ.ს.კ–ია“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი - დიზაინის ბათილად ცნობა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შპს „ F. M. G.“-ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე ან კასატორი) საკასაციო პრეტენზიით, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, დაუსაბუთებელია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2024 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც სს „ბ.ს.კ–ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი, მოწინააღმდეგე მხარე ან შპს) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2024 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სარჩელი დაკმაყოფილდა; 2017 წლის 7 თებერვლის სერთიფიკატის შესაბამისად, მოპასუხის სახელით - d697 დიზაინის რეგისტრაცია გაუქმდა.

1.1. კასატორის მტკიცებით, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ მხარეებს შორის არასწორად გაანაწილა მტკიცების ტვირთი, ხოლო საქმეში დაცული მტკიცებულებები სრულყოფილად და ობიექტურად არ შეაფასა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მიღებულ შედეგამდე ობიექტურად ვერ მივიდოდით (დეტალურად იხ. საკასაციო საჩივარი).

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

3. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

4. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

4.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია.

დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

4.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

4.3. მოსარჩელე (მანამდე ღია სააქციო საზოგადოება „ბ.ს.კ–ია“) N 1242730 საერთაშორისო სავაჭრო ნიშნის საფუძველზე საავტორო უფლებების მფლობელია (რეგისტრაციის თარიღი - 10.02.2015, რეგისტრაციის ვადის გასვლის - 10.02.2025), საქონლის და მომსახურების საერთაშორისო კლასიფიკაციაა კლასები - 05 და 30.

4.4. საერთაშორისო სავაჭრო ნიშნის გამოსახულებაა (შეფუთვის წინხედი) - წითელი, ნარინჯისფერი, ყვითელი, თეთრი და შავი. ზედა ნაწილზე რუსულად სწორხაზოვანი წარწერით - „НАТРИЙ ДВУУГЛЕКИСЛЫЙ“, ხოლო ცენტრში დახრილი წარწერა - „Сода пищевая“, შეფუთვის ქვედა ნაწილში სამარკო ნიშნითა და წარწერით - „ГОСТ 2166 Т6“. N1242730 საერთაშორისო სავაჭრო ნიშანი 2016 წლის 6 ივნისს რეგისტრირებულია საქართველოს ს–ის მიერ 05 კლასის საქონელზე.

4.5. საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „ს–ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „ს–ი“) მიერ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის თაობაზე გაცემული N23645 მოწმობის (რეესტრში შეტანის თარიღი - 2013-04-26, რეგისტრაციის ვადის გასვლის თარიღი - 2033-04-26,) შესაბამისად, მხარე არის სასაქონლო ნიშნის მფლობელი - „ბ. ს. კ–ია“. ნიშნის გამოსახულება (შეფუთვის წინხედი) ნიშნის სიტყვიერი ნაწილი - არ შეიცავს სიტყვიერ მახასიათებლებს. საქონლის და/ან მომსახურების კლასი - 30;

საქონლის ჩამონათვალი: 30-ყავა, ჩაი, კაკაო, შაქარი, ბრინჯი...... საცხობი ფხვნილები, სოდა, მარილი და სხვა. ნიშნის გამოსახულება (შეფუთვის წინხედი) არის: თეთრი, ნარინჯისფერი, წითელი, ყვითელი.

4.6. „ს–ის“ მიერ გაიცა N697 მოწმობა, დიზაინი. პროდუქტის დასახელება - კოლოფი. რეგისტრაციის ძალაში შესვლის თარიღი - 2016-07-04. მფლობელი - მოპასუხე.

სალიცენზიო ხელშეკრულების ფარგლებში მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული დიზაინის გამოყენების უფლება ლიცენზიანტს - შპს „ს–ს“ 2017-02-01-დან 2022-12-31-მდე გადაეცა. დიზაინის გამოყენების უფლების გადაცემის შესახებ ს–ის მიერ 2017 წლის 4 აპრილს განხორციელდა შესაბამისი რეგისტრაცია.

5. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურდა, კერძოდ, დიზაინის რეგისტრაციის ბათილად ცნობის მოთხოვნა, „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სპეციალური კანონი) მე-5 მუხლის „ა“ (სასაქონლო ნიშანი არ რეგისტრირდება, თუ იგი იმავე საქონლის მიმართ რეგისტრირებული, უფრო ადრინდელი პრიორიტეტის მქონე სასაქონლო ნიშნის იდენტურია), 6.1 (რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან), 6.2. „ა“ და „დ“ პუნქტებით, განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს შეუძლია, აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის დაცული სასაქონლო ნიშნის იდენტურია და საქონელიც იდენტური, იდენტური ან მსგავსია და დაცულია სასაქონლო ნიშნის საქართველოში კარგი რეპუტაციის გამო, ამ ნიშნის გამოყენება მესამე პირს დაუმსახურებლად უქმნის ხელსაყრელ პირობებს ან ზიანს აყენებს სასაქონლო ნიშნის რეპუტაციას, ან მის განმასხვავებელუნარიანობას) და 28.1. „ბ“ ქვეპუნქტიდან (სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია მოხდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით) გამომდინარეობდა.

6. საკასაციო პალატა კასატორის ყურადღებას ასევე ამახვილებს „ინტელექტუალური საკუთრების უფლებების ვაჭრობასთან დაკავშირებული ასპექტების შესახებ შეთანხმების“ მე-15 მუხლზე, რომლის მიხედვითაც სასაქონლო ნიშანს შეიძლება, წარმოადგენდეს ნებისმიერი სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელსაც უნარი შესწევს, ერთი საწარმოს საქონელი და მომსახურება სხვა საწარმოს საქონლისა და მომსახურებისაგან განასხვაოს.

ამავე შეთანხმების მე-16 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად კი, რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის მფლობელს აქვს განსაკუთრებული უფლება აუკრძალოს ყველა მესამე პირს მისი თანხმობის გარეშე ვაჭრობის პროცესში იდენტური ამ მსგავსი ნიშნის გამოყენება ისეთი საქონელთან ან მომსახურებასთან დაკავშირებით, რომელთა მიმართაც რეგისტრირებულია სასაქონლო ნიშანი და როდესაც ასეთმა გამოყენებამ შეიძლება წარმოქმნას აღრევის ალბათობა. აღრევის ალბათობა მტკიცდება მაშინ, როდესაც იდენტური ნიშნის გამოყენება ხდება საქონელთან ან მომსახურებასთან დაკავშირებით.

7. სპეციალური კანონის 3.1 (სასაქონლო ნიშანი არის ნებისმიერი სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც შეტანილია სასაქონლო ნიშნების რეესტრში, ჩამოყალიბებულია ნათლად და მკაფიოდ და აქვს უნარი ერთი საწარმოს საქონელი ან/და მომსახურება მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისაგან (შემდგომ საქონელი) განასხვავოს) და 3.2 (სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა შეიძლება იყოს: სიტყვა (სიტყვები), სახელი (სახელები), ასო (ასოები), ციფრი (ციფრები), ბგერა (ბგერები), გამოსახულება, ფერი (ფერები), საქონლის ან მისი შეფუთვის ფორმა) მუხლების თანახმად, სასაქონლო ნიშანი გრაფიკულად გამოსახული სიმბოლოა, რომელიც ერთი საწარმოს საქონელს განასხვავებს მეორე საწარმოს საქონლისგან.

მისი მთავარი ფუნქციაა, მიუთითოს საქონლის წარმოშობაზე. სასაქონლო ნიშანი, ერთი და იმავე დანიშნულების მქონე საქონლის ან მომსახურების ფართო არჩევანის პირობებში, გზამკვლევია, რათა მომხმარებელმა ადვილად შეარჩიოს მისთვის სასურველი თვისებებისა და ხარისხის პროდუქცია.

8. „სამრეწველო საკუთრების დაცვის“ პარიზის კონვენციის 1-ლი მუხლის შესაბამისად, სამრეწველო საკუთრების დაცვის ობიექტებია პატენტები, სასარგებლო მოდელები, სამრეწველო დიზაინები, სასაქონლო ნიშნები, მომსახურების ნიშნები, საფირმო სახელწოდებები, წარმოშობის აღნიშვნები და ადგილწარმოშობის დასახელებები, აგრეთვე არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აღკვეთა.

ამავე კონვენციის მე-6 მუხლის თანახმად კი, სასაქონლო ნიშნებზე განსაკუთრებული უფლებების მოპოვებისა და დამცავი დოკუმენტების ძალაში შენარჩუნების წესებს არეგულირებს მხოლოდ ეროვნული კანონმდებლობა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს კანონმდებლობიდან და საერთაშორისო აქტების შინაარსიდან გამომდინარე, სასაქონლო ნიშნის მთავარი დანიშნულებაა განასხვავოს საქონელი სხვა საქონლის ან მომსახურებისაგან ან განასხვავოს ერთი მეწარმე მეორე მეწარმისაგან.

9. იგივე კონვენციის მე-10bis მუხლის თანახმად „(1) კავშირის ქვეყნები ვალდებული არიან უზრუნველყონ კავშირის ქვეყნების მოქალაქეები არაკეთილსინდისიერი კონკურენციისაგან ეფექტიანი დაცვით. (2) არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აქტს შეადგენს კონკურენციის ნებისმიერი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის პატიოსან ჩვევებს. (3) კერძოდ, აკრძალულია: 1. ისეთი ხასიათის მქონე ყველა ქმედება, რომელსაც შეუძლია რაიმე გზით გამოიწვიოს აღრევა კონკურენტის დაწესებულების, საქონლის, სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის მიმართ;

10. სასაქონლო ნიშნის განსხვავებისთვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება ფერს, ფორმას, ზომას, საქონლის ან მისი შეფუთვის საერთო შთაბეჭდილებას მომხმარებელში, რათა არ მოხდეს მათი ერთმანეთში აღრევა და მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანა. აღნიშნული ერთი მხრივ, იცავს მომხმარებლის უფლებებს, რათა სრული წარმოდგენა ჰქონდეს შეძენილ პროდუქციაზე, მეორე მხრივ, იცავს მეწარმის ინტერესებს, მის სახელს, საქმიან რეპუტაციას

11. სასაქონლო ნიშნის ძირითადი დანიშნულება პროდუქციის იდენტიფიცირება და ერთი მწარმოებლის მეორესაგან განსხვავებაა. ამ გარემოების გათვალისწინებით, ერთი მწარმოებლის მიერ თავისი სასაქონლო ნიშნის მიმსგავსება უკვე ცნობილ ნიშანთან, მომხმარებლის თვალში საკუთარი პროდუქციის ამ მწარმოებელთან დაკავშირების ან იგივე პროდუქციად გასაღების მცდელობაა.

იდენტურობისგან განსხვავებით, როდესაც სასაქონლო ნიშნის ყველა მახასიათებელი მეორდება, მიმსგავსების შემთხვევაში უნდა შეფასდეს ის საერთო ეფექტი, რასაც კონკრეტული ნიშანი მთლიანობაში ახდენს მომხმარებელზე. საშუალო მომხმარებელი პროდუქციის შეძენისას საერთო შთაბეჭდილებით ხელმძღვანელობს და უმნიშვნელო, არაგამოკვეთილ განმასხვავებელ დეტალებს ყურადღებას არ აქცევს.

12. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად განმარტა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონი და სადავო დიზაინი მართებულად არ მიიჩნია დაუცველ სასაქონლო ნიშნად.

სახელდობრ, მათი ანალიზისა და პროდუქციის შეფუთვის შედარებით დადგინდა, რომ პროდუქციის ყუთი ერთი ზომისაა, ფერები იდენტურია, კერძოდ, ორივე შემთხვევაში შეფუთვის წინხედი თეთრი, ნარინჯისფერი, წითელი და ყვითელია. პროდუქციის შეფუთვები ქმნის ერთსა და იმავე მწარმოებლის აღქმას, მით უფრო, რომ ორივე შემთხვევაში, პროდუქციას საკვები სოდა წარმოადგენს, შესაბამისად, ემთხვევა კომპანიების საქმიანობის სფერო. მიუხედავად იმისა, რომ დიზაინის სამართლებრივი დაცვა არ ვრცელდება დიზაინში ჩართულ სიტყვაზე ან სიტყვათა წყობაზე, იდენტურია ყუთზე არსებული წარწერაც: „Пищеваиа сода“, რაც მით უფრო მეტად ადასტურებს მომხმარებელში პროდუქციების აღრევის მაღალ შესაძლებლობას.

13. განსახილველ შემთხვევაში, მნიშვნელოვანია „დიზაინის შესახებ“ საქართველოს კანონის 1.1. მუხლის დებულება, რომლის თანახმად, საქართველოს კონსტიტუციის შესაბამისად, ეს კანონი აღიარებს ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტის, დიზაინის საკუთრების უფლების ხელშეუვალობას; აწესრიგებს დიზაინის შექმნასთან, რეგისტრაციასთან, გამოყენებასთან, სამართლებრივ დაცვასთან და აქედან გამომდინარე უფლებების განხორციელებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს. ხოლო მე-2 პუნქტის მიხედვით, ამ კანონის მოქმედება ვრცელდება დიზაინზე, რომელიც კანონით დადგენილი წესით რეგისტრირებულია ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის – „ს–ის“ მიერ სამრეწველო საკუთრების რეესტრში (შემდგომში – რეესტრი) ან რომელზედაც ვრცელდება საერთაშორისო რეგისტრაცია.

14. „დიზაინის შესახებ“ საქართველოს კანონის 3.1. მუხლის თანახმად, დიზაინი არის მთლიანი პროდუქტის ან მისი ნაწილის გამოხატულება, რომელიც გამომდინარეობს თვით პროდუქტის ნიშნებისაგან, მათ შორის, ხაზებისაგან, კონტურებისაგან, ფერებისაგან, ფორმისაგან, ტექსტურისაგან ან/და მასალისაგან, ან პროდუქტის მორთვისაგან. ამავე კანონის 4.1 მუხლის თანახმად კი, დიზაინის სამართლებრივი დაცვის ფარგლებს განსაზღვრავს მისი გამოსახულება. ხოლო მე-2 პუნქტის მიხედვით, სამართლებრივი დაცვა არ ვრცელდება დიზაინში ჩართულ სიტყვაზე ან სიტყვათა წყობაზე.

15. მოცემულ შემთხვევაში, ზემოაღნიშნულ ნორმათა წინაპირობების არსებობა უდავოდ დასტურდება, შესაბამისად, ყურადღება უნდა გამახვილდეს სადავო ნიშანზე მხარეთა განსაკუთრებული უფლებების რეგისტრაციაზე. დადგენილია, რომ სასაქონლო ნიშანზე მოსარჩელის განსაკუთრებული უფლება წარმოშობილია და მას აქვს დაცვის ღირსი ინტერესი, შესაბამისად, სახეზეა სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობა, რამდენადაც „დიზაინის შესახებ“ საქართველოს კანონის 29.1. მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, დიზაინის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო, თუ დადგინდა, რომ დიზაინი მთლიანად ან რომელიმე შემადგენელი ელემენტით ემთხვევა საქართველოში რეგისტრირებულ, უფრო ადრინდელი პრიორიტეტის მქონე სასაქონლო ნიშანს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც დიზაინის რეგისტრაციას ითხოვს ამ სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მფლობელი.

16. სამოქალაქო ბრუნვაში სასაქონლო ნიშნის დაცვის განსაკუთრებული საჭიროებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მოიხმობს ადამიანის უფლებათა ევროსასამართლოს პრეცედენტულ სამართალსაც.

ევროსასამართლოს მიერ დამკვიდრებული სტანდარტის თანახმად, სასაქონლო ნიშანზე უფლება საკუთრებით სარგებლობის უფლების ფარგლებში ექცევა და მისი მოპოვება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, თუ ეს არ ლახავს კეთილსინდისიერი მესამე პირების უფლებებს. ერთ-ერთ საქმეზე, რომელიც აპლიკანტის საავტორო უფლების დარღვევას უკავშირდებოდა, ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ევროკონვენციის პირველი დამატებითი ოქმი (საკუთრების უფლება) ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებით გამოყენებადი იყო (იხ: Eur. Court H.R.: Melnychuk v. Ukraine, Judgment of 7 july, 2005).

17. ამდენად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სადავო დიზაინზე განსაკუთრებული უფლების მქონე მოსარჩელემ წარმატებით დაძლია მისი უფლების დარღვევის მტკიცების ტვირთი, რაც კანონის ზემოხსენებული ნორმებიდან გამომდინარე მოთხოვნას იურიდიულად ამართლებს. ამ დასკვნის წინააღმდეგ კი, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ მსჯელობას.

18. საბოლოოდ საკასაციო პალატა ასკვნის, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კანონიერია, რომლის წინააღმდეგაც საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ დასაბუთებულ პრეტენზიას და ის არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

19. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც რეგისტრირებული ნიშნის კანონიერების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

20. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. განსახილველ შემთხვევაში, რაკი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მერალ შამოიანის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება #24584782993, გადახდის თარიღი 12.11.2024წ), 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ F. M. G.“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს „ F. M. G.“ (ს/ნ .......) დაუბრუნდეს მ.შ–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება #24584782993, გადახდის თარიღი 12.11.2024წ), 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

გიზო უბილავა