21 ნოემბერი, 2024 წელი,

საქმე №ას-879 -2024 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

გიზო უბილავა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ს.ს–ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ.კ–ვა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 14 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი - კრების ოქმის ბათილად ცნობა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ს.ს–ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, აპელანტი ან კასატორი) ასაჩივრებდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 14 მაისის გაჩინებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2023 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, რომლითაც გ.კ–ვას (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი ან მოწინააღმდეგე მხარე) მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ე–ას“ 2019 წლის 13 ივნისის №51 კრების ოქმი, ლ.ს–ძისათვის 4.48 კვ.მ სათავსის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტის დადასტურების შესახებ ცნობილ იქნა ბათილად; თბილისში, ......... მდებარე 8.68 კვ.მ სათავსოს ს/კ-ით #........, სრულად მოსარჩელის საკუთრებად ცნობის თაობაზე, მოთხოვნა უარყოფილ იქნა. კასატორის აზრით, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, განჩინება არ არის დასაბუთებული, სახელდობრ:

1.1. კასატორის მტკიცებით, სადავო კრების ოქმით განიკარგა მის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ფართი, ეს გარემოება კი გასაჩივრებული ოქმის ბათილად ცნობის საფუძველია (დეტალურად იხ. საკასაციო საჩივარი).

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 15 ივლისის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

3. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

4. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

4.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

4.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

4.3. 1992 წლის 11 ივლისის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, ნათელა ო–ს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელის უფლებითი წინამორბედი) თბილისში, ............ ქუჩა N12-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა - 25 კვ.მ საცხოვრებელი ერთი ოთახი, 67 კვ.მ დამხმარე და 5 კვ.მ "სარაია", უსასყიდლო საკუთრებაში გადაეცა.

4.4. ნათელა ო–ი 2007 წლის 26 დეკემბერს გარდაიცვალა. მისი დანაშთი სამკვიდრო ქონება 2008 წლის 27 ივნისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, გარდაცვლილის პირველი რიგის მემკვიდრემ, შვილმა - გ.ჩ–მა მიიღო.

4.4.1. გ.ჩ–ი 2014 წლის 24 დეკემბერს გარდაიცვალა. 2015 წლის 2 ივლისს მოსარჩელის სახელზე გაიცა N150700236 სამკვიდრო მოწმობა და, როგორც პირველი რიგის კანონისმიერმა მემკვიდრემ, გარდაცვლილი მეუღლის დანაშთი სამკვიდრო ქონება, მათ შორის თბილისში, ............ ქუჩა N12-ში მდებარე უძრავი ქონება სრულად მიიღო.

4.5. 2018 წლის 12 მაისს, ბმა „ე–ის“ N50 კრების ოქმით მოსარჩელეს ინდივიდუალურ საკუთრებაში დაუდასტურდა შპს „მ–ის“ აზომვით ნახაზზე ასახული თბილისში, ............ ქუჩა N12- ში მდებარე - 8.91 კვ.მ სათავსი.

4.6. ჩუღურეთის რაიონის საკრებულოს გამგეობის 1991 წლის 30 აგვისტოს N293 განკარგულების საფუძველზე, თბილისში, ............ ქუჩა N12- ში მდებარე 12 კვ.მ. ერთი ოთახი ჯ. ს–ძის ახლადდაქორწინებულ სამსულიან ოჯახს მიეკუთვნა.

4.7. 1992 წლის 17 სექტემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, ლ.ს–ძეს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის უფლებითი წინამორბედი) უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა თბილისში, ............ ქუჩა N12-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა ერთი ოთახი, 12 კვ.მ საცხოვრებელი, 3 კვ.მ დამხმარე და 5 კვ.მ სარდაფი.

4.8. ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1992 წლის 3 მარტის გადაწყვეტილებით, ჩუღურეთის რაისაბინაო საექსპლოატაციო ტრესტის სარჩელი დაკმაყოფილდა - ნ.ნ. ასული ო–ი გამოსახლდა გ. ............ ქუჩა #12-ის ეზოში მდგომი 5 კვ.მ სარდაფიდან/სარაიადან. გამონთავისუფლებული ფართი გადაეცა ჩუღურეთის რაისაბინაო საექსპლოატაციო ტრესტს. ამავე გადაწყვეტილებით დადგინდა სარაიის გამყოფი ტიხრის მოწყობა და დარჩენილი 5 კვ.მ დარჩა ნათელა ო–ის მფლობელობაში; აღნიშნულ საქმეში ლ.ს–ძე მონაწილეობდა მესამე პირის სტატუსით.

4.9. 2019 წლის 13 ივნისს, ბმა „ე–ის“ N51 კრების ოქმით ლ.ს–ძეს ინდივიდუალურ საკუთრებაში დაუდასტურდა შპს „ლ–ის“ 24.11.2018წ. აზომვით ნახაზზე ასახული თბილისში, ............ ქუჩა N12-ში მდებარე 4.48 კვ.მ სათავსო.

4.10. 2018 წლის 13 დეკემბერს ლ.ს–ძის წარმომადგენელმა დავით ს–ძემ განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის ცენტრალიზებული რეგისტრაციის სამსახურს და თბილისში გ. ............ ქუჩა #12-ში მდებარე 4.48 კვ.მ დამხმარე ფართის საკუთრების რეგისტრაცია მოითხოვა. საჯარო რეესტრის 2019 წლის 11 დეკემბრის N882019344547 გადაწყვეტილებით, მოთხოვნა დაკმაყოფილდა.

4.11. თბილისში, გიორგი ............ ქუჩა N12-ში მდებარე 8.68 კვ.მ. სათავსო ს/კ-ით N........ მოსარჩელისა და ლ.ს–ძის თანასაკუთრებად ირიცხებოდა. 2023 წლის 6 მარტიდან აღნიშნული ქონება მოსარჩელისა (უფლების დამდგენი დოკუმენტი - ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1992 წლის 3 მარტის გადაწყვეტილება) და მოპასუხის (უფლების დამდგენი დოკუმენტი - 13.06.1019 წლის #51 კრების ოქმი) თანასაკუთრებაა.

4.12. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებით, გ.კ–ვას სარჩელი თბილისში, გ. ............ ქუჩა N12-ში მდებარე 4,48 კვ.მ. დამხმარე ფართის ლ.ს–ძის საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 11 დეკემბრის N902018082594-24 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 12 აპრილის განჩინებით აღნიშნული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

4.13. ბმა „ე–ის“ 2019 წლის 13 ივნისის კრების ოქმით ლ.ს–ძისთვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში დადასტურებული 4.48 კვ.მ სათავსო არ წარმოადგენს 1992 წლის 17 სექტემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით ლ.ს–ძისთვის საკუთრებაში გადაცემულ 5 კვ.მ სარდაფს და არც ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1992 წლის 3 მარტის გადაწყვეტილებით ნათელა ო–ის ფაქტობრივი მფლობელობიდან გამონთავისუფლებულ 5 კვ.მ მოცულობის სარდაფს/სარაიას.

4.14. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებისას (2007 წლის 11 ივლისი) ბმა „ე–ას“ 2019 წლის 13 ივნისის N51 კრების ოქმით განკარგულ 4.48 კვ.მ. ფართზე (მდებარე - თბილისში, ............ ქ. N12-ში (ს/კ........)) ლ.ს–ძის მხრიდან ნივთის მფლობელობა არ დასტურდება.

4.15. 2019 წლის 13 ივნისს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ე–ის“ წევრთა კრება კანონის მოთხოვნათა დაცვით არ ჩატარებულა და ამხანაგობის წევრებს თბილისში, ............ ქუჩა N12-ში ს/კ-ით ....., მდებარე 4.48 კვ.მ ფართის ამხანაგობის წევრ, ლ.ს–ძისთვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტის დადასტურების თაობაზე ნება არ გამოუვლენიათ.

5. საკასაციო სასამართლო, პირველ რიგში, ყურადღებას მიაქცევს მოცემულ საქმეზე წარდგენილი სარჩელის შინაარს, რომლითაც მოსარჩელე ითხოვს ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობას და აცხადებს, რომ მითითებული ოქმით უკანონოდ განიკარგა ამხანაგობის კუთვნილი ქონება, დაირღვა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მოწვევის, ჩატარებისა და გადაწყვეტილების მიღების კანონით დადგენილი პროცედურა. ამასთან, მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესს N........საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ 8.68 კვ.მ. ფართზე ერთპიროვნული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია წარმოადგენს (იხ. 31.05.2023 წლის სხდომის ოქმის აუდიო ჩანაწერი 14:51:28 სთ).

6. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს.

7. საკასაციო სასამართლოს არაერთი განმარტებით იურიდიული ინტერესი არის ის ფაქტობრივი და სამართლებრივი შედეგი, რომლის მიღწევასაც ცდილობს მხარე აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილებით. აღიარებითი სარჩელის მიმართ ნამდვილი იურიდიული ინტერესის არარსებობა არათუ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის, არამედ სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის საფუძველსაც კი წარმოადგენს. დავის მიმართ იურიდიული ინტერესის არსებობის შემოწმება განეკუთვნება სამართლის საკითხს, შესაბამისად, ვიდრე საქმის განმხილველი სასამართლო სარჩელის საფუძვლიანობას შეამოწმებს, მნიშვნელოვანია, შეფასდეს აქვს თუ არა მოსარჩელეს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი დავის მიმართ და უზრუნველყოფს თუ არა მოსარჩელის მოთხოვნა ამ ინტერესის დაკმაყოფილებას. აღიარებითი სარჩელის შემთხვევაში იურიდიული ინტერესის არსებობა განპირობებულია არა ზოგადად მხარის ინტერესით, არამედ მატერიალურსამართლებრივი დანაწესით, რომლის შედეგის რეალიზაცია შესაძლებელია აღიარებითი სარჩელის აღძვრით. აღიარებითი სარჩელი უნდა ემსახურებოდეს მატერიალურსამართლებრივი ნორმით განსაზღვრული უფლების დაცვას (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის გადაწყვეტილება საქმე Nას-121-117-2016, 17 მარტი, 2016 წელი).

8. აღიარებითი სარჩელი დასაშვებია, თუ იკვეთება მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს. მაგალითად, მამად ცნობა, მამობის დადგენა, ქორწინების ბათილად ცნობა, ლიტერატურული ნაწარმოების ავტორად აღიარება და ა.შ. ამ სახის სარჩელების მიზანია არა სუბიექტური უფლების მიკუთვნება, არამედ უფლების სადავოობის აღმოფხვრა. ამ დროს სულაც არ არის აუცილებელი, რომ პირის უფლება დარღვეული იყოს, მაგრამ ვარაუდი იმისა, რომ მომავალში შეიძლება დაირღვეს, წარმოადგენს პირის იურიდიულ ინტერესს. ამიტომაც, ამ ტიპის სარჩელებს „უფლების დამდგენ“ სარჩელებსაც უწოდებენ. მიკუთვნებითი სარჩელებისგან განსხვავებით, აღიარებითი სარჩელის დავის საგანია თვით მატერიალურსამართლებრივი ურთიე–ა, რომელიც სუბსიდიური ხასიათის მატარებელია და იურიდიული ინტერესის არსებობა გამორიცხულია თუ შესაძლებელია მოპასუხის მიმართ მიკუთვნებითი მოთხოვნის წარდგენა (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის გადაწყვეტილება საქმე Nას-664-635-2016, 02 მარტი, 2017 წელი).

9. წინამდებარე საქმეში დადგენილია, რომ ამხანაგობის გასაჩივრებული კრების ოქმით განიკარგა ქონება (სარდაფი) რომელზეც მფლობელობა ჯერ კიდევ 1992 წლამდე მოსარჩელის ოჯახს უდასტურდება, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელეს დავის მიმართ გააჩნია რეალური იურიდიული ინტერესი.

10. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვასთან დაკავშირებულ ურთიე–ებს არეგულირებს სპეციალური კანონი „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“, რომლის სამართლებრივი ანალიზი ცხადყოფს, რომ კანონმდებელი განსხვავებულ სამართლებრივ რეჟიმში აქცევს, ერთი მხრივ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალურ საკუთრებასა და ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ სამეურნეო სათავსებს (სარდაფები, სხვენები და ა.შ), მეორეს მხრივ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას.

განსხვავებულია მათი განვითარების, განკარგვის პირობებიც და იმის მიხედვით, თუ როგორია საკუთრების უფლების შინაარსი, განსხვავებულია მისი განკარგვისათვის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობებიც (იხ. სუსგ საქმე Nას-17-14-2015, 01 ივლისი, 2015 წელი).

11. სპეციალური კანონის 4.1 მუხლის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალური საკუთრების საგანია ცალკეულ პირთა საკუთრებაში არსებული ბინა, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.). იმავე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა.შ.) მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზედაც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი.

მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრმა უნდა წარმოადგინოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ შედგენილი ოქმი და ნახაზი, რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელია სამეურნეო სათავსის ადგილმდებარეობის დადგენა.

12. იმავე კანონის 5.4 მუხლის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას წარმოადგენს: ა) მიწის ნაკვეთი; ბ) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მომსახურებისათვის განკუთვნილი შენობა-ნაგებობები და საინჟინრო-კომუნიკაციური მოწყობილობა და გაყვანილობა; გ) მრავალბინიანი სახლის მზიდი და შემომზღუდავი არამზიდი (ფასადის) კონსტრუქციები (საძირკვლები, კარკასი, კედლები, საერთო სარგებლობის აივნები, სართულშუა გადახურვები, პარაპეტები (მოაჯირები), ლავგარდანები (კარნიზები), საწვიმარი მილები და ა. შ.); დ) მრავალბინიანი სახლის ვესტიბიულები, სადარბაზოები, დერეფნები, კიბის უჯრედები, სარდაფები, სხვენები, საქვაბეები, ტექნიკური სართულები, სახურავები, ლიფტები, სხვადასხვა დანიშნულების შახტები, არხები, ნაგავგამტარები, ბუნკერები და ა. შ., რომლებიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში; ე) სატრანზიტო გაყვანილობა.

13. კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე.

14. ამდენად, იმის მიხედვით, საერთო საკუთრებაშია თუ ფაქტობრივ მფლობელობაში სადავო სამეურნეო სათავსები (სხვენი), შესაძლოა ვიმსჯელოთ მათი განკარგვის კანონით დადგენილი წესის დაცულობაზე. სადავო ურთიე–ის მომწესრიგებელი კანონი საერთო ქონების იმგვარი განვითარების შემთხვევაში, რომელიც გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, გადაწყვეტილების მიღებას ანდობს ამხანაგობის მხოლოდ ყველა წევრს (100%-იანი კვორუმი), ხოლო მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) ფაქტობრივი მფლობელობის საკითხის გადაწყვეტისათვის საკმარისად მიიჩნევს ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობას. შესაბამისად, სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად საკმარისია ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებაც.

15. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სადავო ფართი მოსარჩელის ფაქტობრივ მფლობელობაში იმყოფებოდა სპეციალური კანონის ამოქმედებამდე. მოპასუხეს/კასატორს აღნიშნულის საწინააღმდეგო სამართლებრივად ვარგისი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

16. დადგენილია, რომ კრების ოქმით განსახილველი საკითხის (სარდაფის ამხანაგობის წევრის საკუთრებაში აღრიცხვა) დადებითად გადაწყვეტას ესაჭიროებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობა, თუმცა, წინამდებარე საქმეში დაცული მტკიცებულებებით არ დასტურდება სპეციალური კანონის 27.4 მუხლით (კრების მოწვევის შესახებ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს უნდა ეცნობოს წერილობით) სადავო კრებაზე ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის მოწვევისა და მათ მიერ გადაწყვეტილების მიღების ფაქტი (სადავო კრებაზე განსახილველი საკითხის შესახებ დღის წესრიგის თვალსაჩინო ადგილას განთავსება), სახელდობრ, სასამართლოში დაკითხულმა მოწმემ ზუსტად ვერ დაასახელა ამხანაგობის რამდენი წევრი ესწრებოდა კრებას (იხ, მოწმე ი.ა–ძის ჩვენება), ბმა „ე–ას“ თავმჯდომარემ კი, განმარტა, რომ კრებას ამხანაგობის 3 წევრი არ ესწრებოდა (იხ. ამხანაგობის თავმჯდომარის ჩვენება); შესაბამისად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლიდან გამომდინარე, სადავო კრების ოქმის ბათილობის საფუძვლების დადასტურების შესახებ.

17. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად, ამდენად, საკასაციო პალატა უფლებამოსილია მიმოიხილოს მხოლოდ კასატორის ძირითადი არგუმენტები (იხ. „ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ“, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

18. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივარი - დაუსაბუთებელი, რაც გამორიცხავს მისი არსებითად განსახილველად დაშვების სამართლებრივ შესაძლებლობას.

19. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

20. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. განსახილველ შემთხვევაში, რაკი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა.ბ–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება #22613645097, გადახდის თარიღი 01.07.2024წ), 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ს.ს–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ს.ს–ძეს (პ/ნ ........) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა.ბ–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება #22613645097, გადახდის თარიღი 01.07.2024წ), 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

გიზო უბილავა