საქმე №ას-64-2024

29 ოქტომბერი 2024 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა:

თეა ძიმისტარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ეკატერინე გასიტაშვილი,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - მ.ბ–ი (მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელით მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები - ე.ბ–ი, ო.ბ–ი (მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 08 ნოემბრის განჩინება.

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - უძრავი ქონების სარგებლობისა და პრივატიზების უფლების არარსებობის დადგენა (სარჩელში), არაპრივატიზებული უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობა, სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტის დადგენა (შეგებებულ სარჩელში)

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის უარყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა

1. მ.ბ–მა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე", „შეგებებული სარჩელით მოპასუხე“, „აპელანტი“, „კასატორი“) სარჩელი აღძრა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში, ე.ბ–ის და ო.ბ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხეები", „შეგებებული სარჩელით მოსარჩელეები“, „მოწინააღმდეგე მხარეები“) მიმართ, შემდეგი სასარჩელო მოთხოვნით: დადგენილ იქნეს ე.ბ–ისა და ო.ბ–ის უფლების არარსებობა, ქ. რუსთავში, …….. მდებარე არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ბინის კანონიერ მოსარგებლეობასა და მის პრივატიზაციაზე.

2. მოპასუხის პოზიცია

მოპასუხეებმა წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

3. შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა

2.1 ე.ბ–ი და ო.ბ–ი ცნობილი იქნენ ქ. რუსთავში, …….. მდებარე, არაპრივატიზებული უძრავი ქონების მესაკუთრეებად, ე.ბ–ი - უძრავი ქონების 2/3 ნაწილში, როგორც ჯ.ბ–ის მემკვიდრე და ო.ბ–ი - 1/3 ნაწილში, როგორც ბინის კანონიერი მოსარგებლე.

2.2 ბათილად იქნეს ცნობილი, 2000 წლის 29 მარტს გარდაცვლილ ვ.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე მ.ბ–ის სასარგებლოდ, ნოტარიუს გ.გ–ის მიერ 01.09.2016 წელს გაცემული სამკვიდრო მოწმობა N 160983525.

2.3 ბათილად იქნეს ცნობილი, 1993 წლის 14 ნოემბერს გარდაცვლილ ო.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე მ.ბ–ის სასარგებლოდ 01.09.2016 წელს გაცემული სამკვიდრო მოწმობა N 160981309.

2.4 დადგინდეს ჯ.ბ–ის მიერ დედის ვ.ბ–ის და მამის ო.ბ–ის დანაშთი ქონების კანონით განსაზღვრულ ვადაში ფაქტობრივი დაუფლებით მიღების იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი.

4. შეგებებული სარჩელის მოპასუხის პოზიცია

შეგებებული სარჩელის მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

5. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი

5.1 რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით:

5.1.1 მ.ბ–ის სარჩელი, ე.ბ–ის და ო.ბ–ის მიმართ, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ბინის კანონიერი სარგებლობისა და პრივატიზაციის უფლების არარსებობის დადგენის მოთხოვნით, არ დაკმაყოფილდა.

5.1.2 ე.ბ–ის და ო.ბ–ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ:

5.1.3 ბათილად იქნა ცნობილი, მ.ბ–ის სასარგებლოდ, 1993 წლის 14 ნოემბერს გარდაცვლილი, ო.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე გაცემული N160981309 და 2000 წლის 29 მარტს გარდაცვლილი, ვ.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე 01.09.2016 წელს გაცემული N 160983525 სამკვიდრო მოწმობები.

5.1.4 დადგინდა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი მასზედ, რომ ჯ.ბ–მა (დაბ.02.04.1952წ. გარდაცვალების თარიღი: 26.10.2008წ, პ/ნ …….) ფაქტობრივი ფლობით მიიღო დედის, ვ.ბ–ის (გარდაცვალების თარიღი: 29.03.2000წ) და მამის ო.ბ–ის (გარდაცვალების თარიღი: 14.11.1993წ) დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

5.1.5 შეწყდა საქმის წარმოება, ე.ბ–ის და ო.ბ–ის სარჩელის გამო, მ.ბ–ის მიმართ არაპრივატიზებული უძრავი ქონების, მდებარე ქ. რუსთავი, …….., მესაკუთრედ ცნობის ნაწილში.

5.2 რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ.ბ–მა.

6. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება

6.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 08 ნოემბრის განჩინებით, მ.ბ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

6.2 სააპელაციო პალატამ, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ 1992 წლის 1 თებერვლის N107 დადგენილების საფუძველზე განმარტა, რომ დადგენილებით განისაზღვრა ბინის პრივატიზების უფლება, რომელიც გააჩნია როგორც პირს, ვისზეც გაიცა ორდერი და ვინც წარმოადგენს ფართის დამქირავებელს‚ ასევე დანარჩენ, მასთან მცხოვრებ ოჯახის წევრებს. სახელმწიფომ ყველა იმ მოქალაქეს, რომელიც დადგენილი წესით იყო შესახლებული ბინაში, დამქირავებელი იქნებოდა იგი, თუ მისი ოჯახის წევრი, მისცა საშუალება, გამხდარიყო ბინის მესაკუთრე.

6.3 სააპელაციო პალატამ, უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეების მამა, ჯ.ბ–ი, წარმოადგენდა სადავო ბინის პრივატიზებაზე უფლების მქონე სუბიექტს, ვინაიდან მითითებული იყო ორდერში. ასევე უდავოა, რომ მისი სამკვიდრო კანონით დადგენილი წესით მიიღო პირველმა მოპასუხემ, ე.ბ–მა. რაც შეეხება მეორე მოპასუხეს, ო.ბ–ს, მხარეები სადავოდ არ ხდიან გარემოებას მასზედ, რომ იგი დაბადებიდან - 1980 წლიდან ცხოვრობს სადავო ბინაში. საქმეში წარმოდგენილი, თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის მიერ გაცემული ცნობის მიხედვით, მეორე მოპასუხე, 1996 წლიდან, დღემდე რეგისტრირებულია სადავო ბინაში. მოპასუხეების მიერ სადავო ბინის ფლობის ფაქტს ადასტურებს საქმეში წარმოდგენილი კომუნალური გადასახადის გადახდის ქვითრები. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით, ასევე დასტურდება, რომ 2011 წლის 5 მაისს მეორე მოპასუხის ინიციატივით მოწვეული იქნა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო კრება. 2016 წლის 8 ივლისს მოპასუხეებმა შპს "ხ–თან" გააფორმეს ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, შემსყიდველმა მიმწოდებელს დაუკვეთა ქ. რუსთავი, ………. მდებარე ავარიული ლოჯის რეკონსტრუქცია-გამაგრების პროექტი და კონსტრუქციული დასკვნა.

6.4 ქ. რუსთავის მუნიციპალიტეტის, ძველი რუსთავის სახელობის ადმინისტრაციულ ერთეულში, მერის წარმომადგენლის მიერ შედგენილი აქტების თანახმად, სადავო მისამართზე, 1967 წლიდან - 2008 წლამდე, (გარდაცვალებამდე), ცხოვრობდა ჯ.ბ–ი; მისი შვილი, ო.ბ–ი კი, სადავო მისამართზე ცხოვრობს, 1980 წლიდან დღემდე, ხოლო მოსარჩელე 1968 წლიდან, 1982 წლამდე.

6.5 ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ, მოპასუხეები, სადავო ქონების პრივატიზების უფლების მქონე სუბიექტებად მიიჩნია, ხოლო სარჩელი აღნიშნული უფლების არარსებობის დადგენის შესახებ, უსაფუძვლოდ.

6.6 სააპელაციო პალატამ საფუძვლიანად მიიჩნია, ე.ბ–ის და ო.ბ–ის შეგებებული სარჩელი, 2000 წლის 29 მარტს გარდაცვლილ, ვ.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე, მ.ბ–ის სასარგებლოდ, ნოტარიუს, გ.გ–ის მიერ, 01.09.2016 წელს, გაცემული სამკვიდრო მოწმობის N 160983525 და 1993 წლის 14 ნოემბერს გარდაცვლილ ო.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე, მ.ბ–ის სასარგებლოდ, 01.09.2016 წელს, გაცემული სამკვიდრო მოწმობის N 160981309 ბათილად ცნობის თაობაზე და განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის თანახმად, სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრება ხდება მისი გახსნის მომენტიდან, მაგრამ, იმისათვის, რომ მემკვიდრე გახდეს მამკვიდრებლის უფლება-მოვალეობების მატარებელი, მან უნდა მიიღოს სამკვიდრო. სამკვიდროს მიღება ნიშნავს მემკვიდრედ მოწოდებული პირების ნების გამოხატვას სამემკვიდრეო-სამართლებრივ ურთიერთობებში შესვლის შესახებ. სამკვიდროს მიღების უფლების განხორციელება შეიძლება მოხდეს როგორც ნების პირდაპირი გამოვლენის საფუძველზე, როდესაც მემკვიდრე სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ, ისე კონკლუდენტური (ფაქტობრივი) მოქმედებებით, კერძოდ, როცა მემკვიდრე შეუდგა სამკვიდრო ქონების ფლობას ან მართვას, რაც ადასტურებს მემკვიდრის სურვილს სამკვიდროს მიღების თაობაზე. ფაქტობრივი ფლობისკენ მიმართული ნებისმიერი მოქმედებიდან აშკარად უნდა იკვეთებოდეს მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღების სურვილი, მემკვიდრის ნება მემკვიდრის ყველა ამგვარი მოქმედების შედეგს უნდა წარმოადგენდეს სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობა მაგალითად: მამკვიდრებლის საცხოვრებელ სახლში ცხოვრება, მამკვიდრებლის ნივთების, როგორც საკუთარის მართვა, მოვლა და სხვა.

6.7 სამკვიდროს მიღება ფაქტობრივი ფლობით, რომელიც ამტკიცებს სამკვიდროს მიღების ფაქტს, გულისხმობს მემკვიდრის მიერ ნებისმიერ მოქმედებებს ამ ქონების მართვის, განკარგვისა და სარგებლობის შესახებ, მის სათანადო მდგომარეობაში შენარჩუნებას ან გადასახადების გადახდა, ბინის ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე სამემკვიდრეო სახლში მცხოვრები დამქირავებლისაგან ქირის ამოღებას, სამემკვიდრეო ქონების ხარჯზე სამკვიდრო ქონების დაცვისა და მართვისათვის საჭირო ხარჯების გადახდას ან მამკვიდრებლის ვალების დაფარვას და ა.შ. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ მითითებული მოქმედებები შეიძლება შეასრულოს როგორც მემკვიდრემ, ასევე, მისი დავალებით, სხვა პირმა, სამკვიდროს მიღების კანონით განსაზღვრულ ვადაში. სამკვიდრო ქონების მართვა შეიძლება ასევე გამოიხატოს ამ ქონებასთან დაკავშირებით მემკვიდრის მიერ ფაქტობრივი და იურიდიული ხასიათის მოქმედებების განხორციელებაში, რომლებიც უზრუნველყოფენ ცალკეული ობიექტების (სახლის, აგარაკის თუ საბაღე ნაკვეთის, სამშენებლო ობიექტების და სხვა) ნორმალურ ფუნქციონირებას და ეკონომიკურ მდგომარეობას, ასევე მოქმედებებში, რომლებიც მიმართულია მთლიანი სამკვიდროს მდგომარეობის მოწესრიგებისთვის (მამკვიდრებლის კუთვნილი ქონებრივი ფასეულობების გამოკვლევა, მოვალეების დადგენა და მათ მიერ ვალების დაფარვის პირობები და ა.შ.). სამკვიდრო ქონების მართვა თავისი შინაარსით, საკუთრების უფლების განხორციელების მოქმედებების ანალოგიურად განიხილება.

6.8 სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა, საქმეში არსებულ, 1996 წლის 08 მაისს, ვ.ბ–ის მიერ, ნაბეჭდი სახით შედგენილ ანდერძზე, რომელშიც მითითებულია, რომ მოანდერძემ, მთელ თავის ქონება, მათ შორის, საცხოვრებელი სახლი მდებარე, მცხეთის რაიონი სოფელი ......., აშენებული 1972 წელს, 16 კვ.მ., უანდერძა შვილს, მ.ბ–ს. პალატამ აღნიშნა, მოპასუხეს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ ანდერძში მითითებული უძრავი ქონება მოანდერძის საკუთრება იყო და შედიოდა მის სამკვიდრო მასაში. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, საქმეში წარმოდგენილია მიწის (უძრავი ქონების) საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობა, რომლის თანახმად, შეგებებული სარჩელის ავტორების მამის სახელზე ირიცხებოდა მცხეთაში, სოფელ ....... მდებარე სასოფლო-სამეურნეო ნაკვეთი, დაზუსტებული ფართობი 0,23. 2017 წლის 13 ივნისს მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ ე.ბ–ს საკუთრებაში გადასცა სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი ფართობით - 2300 კვ.მ. და ერთი შენობა-ნაგებობა, ფართობით - 70 კვ.მ., მდებარე: ……, სოფელი ….. ამდენად, არ დასტურდება, რომ მცხეთის რაიონში, ……. მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენდა შეგებებული სარჩელის მოპასუხის დედის სამკვიდრო ქონებაში შემავალ აქტივს.

6.9 სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო სათანადო მტკიცებულებების წარმოდგენით დაედასტურებინა დედის სამკვიდროს მიღება, სამკვიდრო მასაში შემავალი მოძრავი ნივთების დაუფლებით. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამართულ სხდომაზე, მოწმეების ლ.ქ–ის და რ.ბ–ძის განმარტებით, მათ თავად მოპასუხის მიერ მიწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე იციან, რომ სოფელ ქანდადან მ. წამოიღო ჭურჭელი, თუმცა არცერთი მათგანი ამ ფაქტს პირადად არ შესწრებია.

6.10 სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შეგებებული სარჩელის მოპასუხემ, თავი ვერ გაართვა მტკიცების ტვირთს და ვერ წარმოადგინა სარწმუნო მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა მშობლების დანაშთი ქონების ფაქტობრივი ფლობით დაუფლების ფაქტს. შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მართებულად გაუქმდა მოსარჩელის სახელზე 2016 წლის 01 სექტემბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობები.

6.11 სააპელაციო პალატამ, ასევე საფუძვლიანად მიიჩნია შეგებებული სარჩელის ავტორების მოთხოვნა, მამის, ჯ.ბ–ის მიერ, მისი მშობლების ვ. და ო.ბ–ების სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების შესახებ, იურიდიული ფაქტის დადგენის თაობაზე და უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, სადავო უძრავ ქონებაში, ჯ.ბ–ის გარდაცვალებამდე ცხოვრების ფაქტი, რაც ამ უკანასკნელის მიერ მისი მშობლების სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადასტურებულად მიჩნევის საფუძველია.

6.12 ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ, სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები, რის გამოც მ.ბ–ს სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უთხრა უარი.

7. კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები

7.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 08 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

7.2 კასატორი განმარტავს, სამკვიდრო მოწმობები გაცემულია იმდაგვარად, რომ კასატორს სამკვიდრო ქონებიდან მიღებული აქვს მხოლოდ თავისი წილი. შესაბამისად, ღია რჩება სხვა მემკვიდრისთვის მისაღები წილი.

7.3 კასატორი განმარტავს, რომ საქმის მასალებში მოიპოვება ადგილობრივი თვითმმართველობის მიერ გაცემული ცნობა, რომელიც ადასტურებს კასატორის მიერ მემკვიდრეობის მიღების ფაქტს, რაც არც პირველი ინსტანციის და არც მეორე ინსტანციის სასამართლოების მიერ არ იქნა გათვალისწინებული. სამკვიდროს მიღება არის ცალმხრივი გარიგება, რაც იმას ნიშნავს, რომ უნდა არსებობდეს მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღების ნება და სამკვიდროს მიღების მიზნით განხორციელებული მოქმედებების არსებობის ფაქტი, რომლებიც თავის მხრივ ადასტურებენ სამკვიდრო ქონების ფლობასა და მართვას. ასეთად კი, მიიჩნევა მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრის ცხოვრება იმავე საცხოვრებელ სახლში და სხვა. სამკვიდრო მიღებულად ჩაითვლება იმ შემთხვევაშიც, როდესაც მემკვიდრე არ ფლობს მამკვიდრებლის ნივთებს, მაგრამ მისი მოქმედებიდან დასტურდება, რომ სამკვიდროს თავისად მიიჩნევს, რაც შეიძლება გამოიხატებოდეს გადასახადების გადახდაში, დამქირავებლისათვის ქირის გადახდევინებაში, თხოვებაში და ა.შ. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოს მიერ არ არის გათვალისწინებული ის ფაქტობრივი გარემოება რომ მ.ბ–ს ხელი ეშლებოდა და ეშლება საკუთარ სამკვიდროში შემავალი ქონებით სარგებლობაში, რაც თავისთავად არ ნიშნავს მოქმედების განუხორციელებლობას.

7.4 კასატორმა განმარტა, მიუხედავად იმისა, რომ მას სხვისი უფლებები არ შეულახავს, საშუალება არა აქვს ისარგებლოს მისი კუთვნილი ქონებით და განახორციელოს მემკვიდრის უფლებები.

8. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 01 თებერვლის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნას წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

9. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული, შემდეგ გარემოებათა გამო:

10. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

11. სსსკ-ის 404-ე მუხლის, პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებსა და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო სასამართლოს შეფასებით კასატორს ასეთი დასაბუთებული საკასაციო შედავება წარმოდგენილი არა აქვს.

12. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ თავდაპირველი სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს მოპასუხეების - ო.ბ–ის და ე.ბ–ის მიმართ, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ბინის მდებარე, ქ. რუსთავში, ……. კანონიერი სარგებლობისა და პრივატიზაციის უფლების არარსებობის დადგენა, რომელიც პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოების მიერ არ დაკმაყოფილდა. მართალია, კასატორის მიერ სრულად იქნა გასაჩივრებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება, თუმცა პალატა, კასატორის ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ამ ნაწილში საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს არანაირ შედავებას ზემოაღნიშნული მოთხოვნასთან მიმართებაში, რაც შეეხება შეგებებული სარჩელის მოთხოვნებს: 2000 წლის 29 მარტს გარდაცვლილ, ვ.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე, მ.ბ–ის სასარგებლოდ, ნოტარიუს გ.გ–ის მიერ, 01.09.2016 წელს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის N 160983525 და 1993 წლის 14 ნოემბერს გარდაცვლილ, ო.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე, მ.ბ–ის სასარგებლოდ 01.09.2016 წელს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის N 160981309 ბათილად ცნობის თაობაზე, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, საკასაციო პალატის კვლევის საგანია გაცემული სამკვიდრო მოწმობების კანონიერება.

13. სსკ-ის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სამკვიდროს გახსნის ადგილის სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. აღნიშნული საკანონმდებლო დანაწესის შესაბამისად, კანონით მინიჭებული მემკვიდრეობის უფლების პრაქტიკულად განხორცილებისა და რეალიზაციისათვის აუცილებელია მემკვიდრის მიერ ზემოაღნიშნული ორი პირობიდან ერთ-ერთის შესრულება. ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლი ადგენს დროს, რომლის განმავლობაში მემკვიდრემ უნდა გამოთქვას სამკვიდროს მიღების სურვილი - სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

14. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ცალსახაა, რომ სამკვიდროს გახსნის შედეგად მემკვიდრეობის მიღებისათვის მხოლოდ მემკვიდრეობის უფლების ქონა საკმარისი არ არის, ანუ მხოლოდ უფლების არსებობა არ წარმოშობს იურიდიულ შედეგს. საკასაციო პალატის განმარტებით, სამემკვიდრეო-სამართლებრივი ურთიერთობების წარმოშობა და სამემკვიდრეო უფლებების განხორციელება უკავშირდება არა მარტო სამკვიდროს გახსნის მომენტს, არამედ მემკვიდრეთა მხრიდან გარკვეული იურიდიული მოქმედებების შესრულებას. აღნიშნული უფლების სარეალიზაციოდ აუცილებელია კონკრეტული მოქმედების განხორციელება - მემკვიდრეობის მიღება (იხ. სუსგ საქმე №ას-851-800-2010, 16 თებერვალი, 2011 წელი; №ას-1258-2022, 1 მარტი, 2023 წელი; №ას-50-2022, 27 იანვარი, 2023 წელი).

15. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის პრეტენზია მიემართება იმ გარემოებას, რომ იგი მამკვიდრებლის (დედის) დანაშთ ქონებას ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა.

16. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, მამკვიდრებლების - ვ.ბ–ის და ო.ბ–ის დანაშთ ქონებაზე, მ.ბ–ის სასარგებლოდ ნოტარიუსის, გ.გ–ის მიერ 01.09.2016 წელს N160983525 და N160981309 გაცემული სამკვიდრო მოწმობების ბათილად ცნობის თაობაზე და დამატებით განმარტავს, რომ სამკვიდროს გახსნის მომენტში წარმოშობილი სამემკვიდრეო-სამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსში შედის მემკვიდრის უფლება, მიიღოს სამკვიდრო ან უარი თქვას მის მიღებაზე. იმისათვის, რომ მემკვიდრე გახდეს მამკვიდრებლის უფლებამონაცვლე, როგორც უკვე აღინიშნა, მან უნდა მიიღოს სამკვიდრო. სამკვიდროს მიღება ნიშნავს მემკვიდრის ნების გამოხატვას სამემკვიდრეო-სამართლებრივ ურთიერთობებში შესვლის შესახებ. სამკვიდროს მიღების უფლების განხორციელება შეიძლება მოხდეს, როგორც ნების პირდაპირი გამოვლენის საფუძველზე, როდესაც მემკვიდრე სანოტარო ორგანში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ, ისე კონკლუდენტური (ფაქტობრივი) მოქმედებებით, კერძოდ, როცა მემკვიდრე შეუდგა სამკვიდრო ქონების ფლობას ან მართვას, რაც ადასტურებს მემკვიდრის სურვილს სამკვიდროს მიღების თაობაზე.

17. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების დროს განმსაზღვრელია იურიდიული მნიშვნელობის მქონე კომპონენტები - სამკვიდროს მართვა-დაუფლებისკენ მიმართული ნება და ამგვარი ნების მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვეში გამოვლენა. ფაქტობრივი ფლობისკენ მიმართული ნებისმიერი მოქმედებიდან უნდა იკვეთებოდეს მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღების სურვილი. მემკვიდრის ყველა მოქმედების შედეგს უნდა წარმოადგენდეს სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლება (მაგალითად: მამკვიდრებლის საცხოვრებელ სახლში ცხოვრება, მამკვიდრებლის ნივთების, როგორც საკუთარის მიღება და განკარგვა, სამკვიდროს ფაქტობრივი მართვა, მოვლა და სხვა) (შდრ. იხ. სუსგ-ებს: №ას-134-2022, 06.06.2022წ.;.№ას-923-2022, 22.02.2024წ; № ას-1449-2023, 09.02.2024წ.)

18. სააპელაციო პალატამ ასევე მართებულად აღნიშნა, რომ სამკვიდროს მიღება ფაქტობრივი ფლობით, რომელიც ამტკიცებს სამკვიდროს მიღების ფაქტს, გულისხმობს მემკვიდრის მიერ ნებისმიერ მოქმედებებს ამ ქონების მართვის, განკარგვისა და სარგებლობის შესახებ, მის სათანადო მდგომარეობაში შენარჩუნებას ან გადასახადების გადახდას, ბინის ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე სამემკვიდრეო სახლში მცხოვრები დამქირავებლისაგან ქირის ამოღებას, სამემკვიდრეო ქონების ხარჯზე სამკვიდრო ქონების დაცვისა და მართვისათვის საჭირო ხარჯების გადახდას ან მამკვიდრებლის ვალების დაფარვას და ა.შ. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ მითითებული მოქმედებები შეიძლება შეასრულოს როგორც მემკვიდრემ, ასევე, მისი დავალებით, სხვა პირმა, სამკვიდროს მიღების კანონით განსაზღვრულ ვადაში. სამკვიდრო ქონების მართვა შეიძლება ასევე გამოიხატოს ამ ქონებასთან დაკავშირებით მემკვიდრის მიერ ფაქტობრივი და იურიდიული ხასიათის მოქმედებების განხორციელებაში, რომლებიც უზრუნველყოფენ ცალკეული ობიექტების (სახლის, აგარაკის თუ საბაღე ნაკვეთის, სამშენებლო ობიექტების და სხვა) ნორმალურ ფუნქციონირებას და ეკონომიკურ მდგომარეობას, ასევე მოქმედებებში, რომლებიც მიმართულია მთლიანი სამკვიდროს მდგომარეობის მოწესრიგებისთვის (მამკვიდრებლის კუთვნილი ქონებრივი ფასეულობების გამოკვლევა, მოვალეების დადგენა და მათ მიერ ვალების დაფარვის პირობები და ა.შ.). სამკვიდრო ქონების მართვა თავისი შინაარსით, საკუთრების უფლების განხორციელების მოქმედებების ანალოგიურად განიხილება.

19. კასატორის პრეტენზია ისაა, რომ პირველი ინსტანციის და მეორე ინსტანციის სასამართლოების მიერ არ იქნა გათვალისწინებული ადგილობრივი თვითმმართველობის მიერ გაცემული ცნობა, რომელიც ადასტურებს კასატორის მიერ მემკვიდრეობის მიღების ფაქტს. ასევე, სასამართლოს მიერ არ არის გათვალისწინებული ის ფაქტობრივი გარემოება რომ მ.ბ–ს ხელი ეშლებოდა და ეშლება საკუთარ სამკვიდროში შემავალი ქონებით სარგებლობაში, რაც თავისთავად არ ნიშნავს მოქმედების განუხორციელებლობას.

20. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა, წარმოდგენილი კასაციის ფარგლებში აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობის სამართლებრივი შეფასებისათვის უნდა დადგინდეს მატერიალურ სამართლებრივი ნორმით გათვალისწინებული გარკვეული იურიდიული ფაქტების (იურიდიული შემადგენლობის) უტყუარად არსებობა, რაც შესაძლებელია სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით აღიარებული მტკიცებულებებით. ამასთან, ამა თუ იმ ფაქტობრივი გარემოებების დასადგენად მტკიცებულებათა მიღება და შეგროვება უნდა განხორციელდეს განკუთვნადობისა და დასაშვებობის პრინციპების მოთხოვნათა გათვალისწინებით. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი განსაზღვრავს მტკიცებულებათა სახეებს, რომელთა შეფასება სასამართლოს კომპეტენციაა. ამავე კოდექსის 105–ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

21. როგორც უკვე აღინიშნა, კასატორი, ქონების ფაქტობრივი ფლობით დაუფლების დადასტურების მიზნით მიუთითებს მუხრანის თემის გამგებლის მიერ 2003 წლის მარტის თვით დათარიღებული ცნობებზე, რომლებიც ადასტურებენ, რომ აწ გარდაცვლილი ვ.ბ–ი გარდაცვალებამდე ნამდვილად ცხოვრობდა მცხეთის რაიონის სოფელ ......., გარდაიცვალა 2000 წლის 26 მარტს, იყო კომლის უკანასკნელი წევრი, მის სახელზე ირიცხებოდა მიწის ნაკვეთი და 0,15 ჰა მიწა და მასზედ მდგომი საცხოვრებელი ბინა. მისი გარდაცვალების შემდეგ მის ქონებას ფლობს და განაგებს, შვილი მ.ბ–ი. მეორე ცნობა გაიცა მასზედ, რომ ვ.ბ–ის სახელზე არ ირიცხება მიწის გადასახადის დავალიანება, არც ელ.ენერგია;

22. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ, სავსებით მართებულად, სარწმუნოდ არ მიიჩნია მუნიციპალიტეტის მიერ გაცემულ ცნობებში გადმოცემული ინფორმაცია, რადგან იგი წინააღმდეგობაში მოდის საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან, კერძოდ, ცნობაში მითითებულია, რომ ვ.ბ–ი გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა მცხეთის რაიონში, სოფელ ......., თუმცა 2016 წლის 01 სექტემბერს, კასატორის სახელზე გაცემულ, სადავოდ ქცეულ სამკვიდრო მოწმობაში მითითებულია, რომ ვ.ბ–ის გარდაცვალებით, 2000 წლის 29 მარტს სამკვიდრო გაიხსნა შემდეგ მისამართზე, რუსთავი, …. აქვე, საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაპყრობს შეგებებული სარჩელის მოპასუხის შუამდგომლობით საქმეზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებზე, რომლებიც ადასტურებენ, რომ მოსარჩელის დედა ცხოვრობდა რუსთავში, ……. ქუჩაზე და იქვე გარდაიცვალა.

23. ამ გარემოებებს ვერ აქარწყლებს არც კასატორის მიერ მითითებული, 1996 წლის 08 მაისს, ვ.ბ–ის მიერ ნაბეჭდი სახით შედგენილი ანდერძი, სადაც მითითებულია, რომ მოანდერძემ, მთელი თავის ქონება, მათ შორის, საცხოვრებელი სახლი მდებარე, მცხეთის რაიონი სოფელი ....... აშენებული 1972 წელს, 16 კვ.მ., უანდერძა შვილს, მ.ო. ასულ ბ–ს (ტ.1, ს.ფ. 16).

24. საქმეზე არ არის წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, რომ ანდერძში მითითებული უძრავი ქონება მოანდერძის საკუთრება იყო და შედიოდა მის სამკვიდრო მასაში. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, საქმეში წარმოდგენილია მიწის (უძრავი ქონების) საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობა, რომლის თანახმად, მოწინააღმდეგე მხარის (შეგებებული სარჩელის ავტორების) მამის სახელზე ირიცხებოდა მცხეთაში, სოფელ ....... მდებარე სასოფლო-სამეურნეო ნაკვეთი, დაზუსტებული ფართობი 0,23ჰა; ასევე, 2018 წლის 18 აგვისტოს #1/1361 წერილის თანახმად, ქ. რუსთავის მუნიციპალურ არქივში დაცული საბინაო მეურნეობის სამმართველოს მასალებით დასტურდება, რომ 1992 წლის 10 სექტემბერს მოქალაქე მ.ბ–ის სახელზე გაიცა საცხოვრებელ ბინაში (მდებარე ქ. რუსთავი ……..) შესახლების ორდერი. (ტ.1, ს.ფ. 56,57, 58).

25. საგულისხმოა, რომ სადავოდ ქცეული სამკვიდრო მოწმობების თანახმად, სამკვიდრო აქტივში არ არის შეტანილი მცხეთის რაიონის სოფელ ....... მდებარე უძრავი ქონება. მიუხედავად ამ მოცემულობისა, საკასაციო პალატა, დამატებით მიუთითებს, ზემოთ მითითებული უძრავი ქონება მიჩნეული რომც იქნეს როგორც მ.ბ–ის დედის დანაშთი სამკვიდრო ქონება, არ დასტურდება ამ უკანასკნელის მიერ ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი. ამ სადავო საკითხთან მიმართებით კასატორის არგუმენტები შემდეგია: იგი მიუთითებს, რომ ხელი ეშლებოდა და ეშლება საკუთარ სამკვიდროში შემავალი ქონებით სარგებლობაში.

26. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის მე-6 მუხლით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლოს უფლების რეალიზება უმეტესწილად დამოკიდებულია და გულისხმობს სასამართლოს მიერ დასაბუთებული, მტკიცებულებათა შეჯერების საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილების მიღებას. მტკიცების ტვირთის როლი განსაკუთრებით ვლინდება სამოქალაქო სამართალწარმოებაში, სადაც მხარეთა ნების ავტონომიას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება. შესაძლებელია მხარის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყოს, მაგრამ შეუძლებელია მხარემ მიიღოს თავისი სასარგებლო გადაწყვეტილება, თუ ვერ დაამტკიცებს თავის სასარგებლო გარემოებებს საპროცესო სამართლით დადგენილი წესით.

27. მტკიცების ტვირთზე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვით თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება.

28. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებებიდან ერთი ნაწილი უნდა დაამტკიცოს მოსარჩელემ, მეორე ნაწილი - მოპასუხემ. მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი - ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს (იხ. ჰ. ბოელინგი, ლ. ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, თბ., 2003, 64).

29. საკასაციო პალატა კვლავ მიუთითებს გასაჩივრებულ სამკვიდრო მოწმობებზე, რომლითაც დასტურდება, რომ ნოტარიუსმა მოსარჩელის მიერ მშობლების დანაშთი ქონების ფაქტობრივი ფლობით დაუფლების ფაქტი დადგენილად მიიჩნია ბინაში შესახლების ორდერის საფუძველზე. საქმეზე დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება, რომ მ.ბ–ი 1968 წლიდან 1982 წლამდე ცხოვრობდა ქალაქ რუსთავში, …….. მდებარე ბინაში. საქმის მასალებში არ მოიპოვება რაიმე მტკიცებულება რაც დაადასტურებდა, რომ მ.ბ–ი დედის გარდაცვალების შემდგომ ცხოვრობდა სადავო მისამართზე. ასევე არ დასტურდება სათანადო მტკიცებულებების მეშვეობით, რომ კასატორს ხელი ეშლებოდა მშობლების დანაშთ სამკვიდროში შემავალი უძრავი ქონებით სარგებლობაში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ კასატორმა თავი ვერ გაართვა მტკიცების ტვირთს და ვერ წარმოადგინა სარწმუნო მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით დაუფლების ფაქტს.

30. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

31. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო არაერთ გადაწყვეტილებაში უთითებს, რომ ეროვნული სასამართლოს გადაწყვეტილება უნდა პასუხობდეს მხარის მიერ სამართლებრივ და პროცედურულ საკითხებთან დაკავშირებით წარმოდგენილი არგუმენტების ძირითად ასპექტებს (იხ., გადაწყვეტილება საქმეზე Ruiz Torija v. Spain, §§ 29-30). შესაბამისად, უფლება მოსმენაზე მოიცავს არა მხოლოდ სასამართლოს წინაშე არგუმენტების წარდგენის შესაძლებლობას, არამედ სასამართლოს ვალდებულებას, გადაწყვეტილების დასაბუთებაში მიუთითოს მიზეზები, რომელთა საფუძველზეც გაიზიარა ან უარყო შესაბამისი არგუმენტები. სასამართლომ შეიძლება აუცილებლად არ მიიჩნიოს იმგვარ არგუმენტებზე პასუხის გაცემა, რომლებიც აშკარად არარელევანტური, დაუსაბუთებელი ან სხვაგვარად დაუშვებელია მსგავსი არგუმენტების მიმართ არსებული სამართლებრივი დებულებების ან მყარად დადგენილი სასამართლო პრაქტიკის საფუძველზე, თუმცა, ყველა გადაწყვეტილება უნდა იყოს ნათელი და საქმეში მონაწილე მხარეებს შესაძლებლობას უნდა აძლევდეს გაიგონ, თუ რატომ გაითვალისწინა სასამართლომ მხოლოდ კონკრეტული გარემოებები და მტკიცებულებები (იხ., გადაწყვეტილება საქმეზე Seryavin and Others v. Ukraine §§ 55-62). სასამართლოს აქვს ვალდებულება, სათანადოდ იმსჯელოს მხარეთა მიერ წარდგენილ დოკუმენტებზე, არგუმენტებსა და მტკიცებულებებზე (იხ. Kraska v. Switzerland, § 30; Van de Hurk v. the Netherlands, § 59; Perez v. France, § 80).

32. საკასაციო პალატის შეფასებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

33. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის. 34. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

35. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

36. პროცესის ხარჯები

კასატორი, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის, I ნაწილის „მ¹“ ქვეპუნქტის საფუძველზე გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ.ბ–ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად; საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე თეა ძიმისტარაშვილი

მოსამართლეები: ეკატერინე გასიტაშვილი

მირანდა ერემაძე