¹ბს-1070-1020(კ-06) 5 თებერვალი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი

შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის შესაბამისად, ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის ხელვაჩაურის ფილიალის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ 2006 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით მიიჩნია, რომ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის ხელვაჩაურის ფილიალის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლის მოთხოვნებს, კერძოდ, საკასაციო საჩივარი არ შეესაბამებოდა აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის ე) ქვეპუნქტს _ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ შეიცავდა გასაჩივრების საფუძვლებს (კასაციის მიზეზები), ანუ მითითებას იმის თაობაზე, თუ რომელი კანონი დაარღვია სასამართლომ და სწორად იყო თუ არა განმარტებული სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას კანონის ესა თუ ის ნორმა. საკასაციო პალატამ აღნიშნული გარემოება მიიჩნია ხარვეზად და კასატორს დაევალა მისთვის 2006 წლის 28 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარედგინა გასაჩივრების საფუძვლების (კასაციის მიზეზები) შემცველი საკასაციო საჩივარი. კასატორს განემარტა, რომ მითითებულ ვადაში ხარვეზის შეუვსებლობის შემთხვევაში საკასაციო საჩივარი არ დაიშვებოდა და დარჩებოდა განუხილველად.

როგორც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 28 დეკემბრის ხარვეზის შესახებ განჩინების საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის ხელვაჩაურის ფილიალისთვის ჩაბარების თაობაზე საფოსტო დასტურიდან ირკვევა, კასატორს აღნიშნული განჩინება ჩაჰბარდა 2007 წლის 8 იანვარს. შესაბამისად, კასატორს ხარვეზის შევსებისათვის მიცემული ვადა ამოეწურა 2007 წლის 22 იანვარს. საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის ხელვაჩაურის ფილიალს მისთვის მიცემულ ვადაში საქართველოს უზენაეს სასამართლოში არ შეუტანია გასაჩივრების საფუძვლების (კასაციის მიზეზები) შემცველი საკასაციო საჩივარი და შესაბამისად, არ შეუვსია 2006 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით დადგენილი ხარვეზი. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ აღნიშნული გარემოება საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის ხელვაჩაურის ფილიალის საკასაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების წინაპირობას წარმოადგენს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი არ უპასუხებს ამ მუხლში ჩამოთვლილ მოთხოვნებს, სასამართლო ავალებს საჩივრის შემტან პირს შეავსოს ხარვეზი, რისთვისაც უნიშნავს მას ვადას, ხოლო თუ ამ ვადაში ხარვეზი არ იქნება შევსებული, საკასაციო საჩივარი არ დაიშვება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლის მე-3 ნაწილისა და 401-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივარი დატოვებულ უნდა იქნეს განუხილველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. განუხილველი დარჩეს საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის ხელვაჩაურის ფილიალის საკასაციო საჩივარი;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს

მოსამართლის ნათია წკეპლაძის

გ ა ნ ს ხ ვ ა ვ ე ბ უ ლ ი ა ზ რ ი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა საკასაციო პალატამ განიხილა აფხაზეთის ა/რ-ის განათლებისა და კულტურის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილებაზე.

საკასაციო სასამართლოს ზემოთ მითითებული განჩინების გამოტანისას ვიხელმძღვანელე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 27-ე და 243-ე მუხლებით მინიჭებული უფლებით _ არ ვეთანხმები კოლეგიური სასამართლოს უმრავლესობას შ. გ-ის საჯარო მოხელედ მიჩნევისა და მისთვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების შესახებ და ვრჩები განსხვავებულ აზრზე, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობამ მიიჩნია, რომ შ. გ-ი წარმოადგენდა რა აფხაზეთის ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლის “ ........-ის” დირექტორს, შესაბამისად ის უთანაბრდებოდა საჯარო მოხელეს, რასაც არ ვეთანხმები.

“საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის თანახმად საჯარო სამართლის იურიდიული პირი არის შესაბამისი კანონით, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულებით ან კანონის საფუძველზე ადმინისტრაციული აქტით შექმნილი ორგანიზაცია, რომელიც სახელმწიფოს კონტროლით ახორციელებს პოლიტიკურ, სახელმწიფოებრივ, სოციალურ, საგანმანათლებლო, კულტურულ და სხვა საქმიანობას. ხოლო ამავე კანონის 9.1. მუხლის თანახმად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი შეიძლება შეიქმნას მხოლოდ ისეთი საჯარო მიზნებისა და ფუნქციების შესასრულებლად, რომელთა განხორციელება უშუალოდ არ შედის სახელმწიფო მმართველობის ორგანოების კომპეტენციაში.

ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1. “ა” მუხლის დეფინიციიდან გამომდინარე, ამ კოდექსის მიზნებისთვის სსიპ აფხაზეთის ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლი “ .......-ა” წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ორგანოს, მმართველობითი ფუნქციის განხორციელების ფარგლებში, თუმცა, ეს არ გულისხმობს, რომ ანსამბლის ხელმძღვანელი წარმოადგენს საჯარო მოხელეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

“საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 1.1 მუხლის თანახმად, რომელიც განსაზღვრავს საჯარო სამსახურის ცნებას, საჯარო სამსახური (შემდგომ სამსახური) არის საქმიანობა სახელმწიფო და ადგილობრივი თვითმმართველობის სახაზინო (საბიუჯეტო) დაწესებულებებში, საჯარო ხელისუფლების ორგანოებში, ხოლო ამავე კანონის მე-4 მუხლი ადგენს საჯარო მოსამსახურის ცნებას, რომლის თანახმად, საჯარო მოსამსახურეს წარმოადგენს საქართველოს მოქალაქე, რომელიც ამ კანონით დადგენილი წესით და დაკავებული თანამდებობის შესაბამისად ეწევა ანაზღაურებად საქმიანობას სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის დაწესებულებაში.

“საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 2.1 მუხლის მიხედვით, სახაზინო (საბიუჯეტო) დაწესებულება (შემდგომ დაწესებულება) არის სახელმწიფო ბიუჯეტის ან ადგილობრივი თვითმმართველობის ბიუჯეტის სახსრებზე შექმნილი და ბიუჯეტის დაფინანსებაზე მყოფი დაწესებულება, რომლის ძირითად ამოცანას საჯარო ხელისუფლების განხორციელება წარმოადგენს, ხოლო ამავე კანონის მე-2 მუხლი ადგენს და განსაზღვრავს იმ დაწესებულებათა ჩამონათვალს, რომელში საქმიანობაც ითვლება საჯარო საქმიანობად, ხოლო საჯარო სამართლის იურიდიულ პირის სსიპ აფხაზეთის ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლი “ .......-ში” საქმიანობა ვერ მიიჩნევა საჯარო სამსახურად, როგორც ამ ნუსხაში არმყოფი დაწესებულება.

“საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 21.07.01წ ბრძანებულების შესაბამისად /რომლითაც დამტკიცდა რანგირების მიხედვით საჯარო სამსახურის თანამდებობათა თანდართული რეესტრი/, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელი, როგორც საჯარო მოსამსახურე, აღნიშნულ რეესტრში არ ფიქსირდება, შესაბამისად, მითითებული თანამდებობა ვერ იქნება განხილული საჯარო სამსახურად.

მიმაჩნია, რომ საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელის თვისობრივად საჯარო მოხელის ფუნქციური დანიშნულების მქონე პირად განხილვა, რის საფუძველზეც სასამართლო კოლეგიის შემადგენლობის უმრავლესობამ დაასკვნა, რომ სსიპ-ის ხელმძღვანელი წარმოადგენს საჯარო მოხელეს, არ გამომდინარეობს მოქმედი კანონმდებლობიდან. პირის მიერ დაკავებული თანამდებობის, საქმიანობის სპეციფიკისა და თვისობრივი დატვირთვის გამო საჯარო მოხელესთან გაიგივება, იმ პირობებში როცა ის “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლში რეგალამენტირებულ საჯარო სამსახურის განმარტების ლეგალურ დეფინიციაში არ ჯდება, დაუშვებელია.

კანონმდებელმა განსაზღვრა რა საჯარო მოხელის სტატუსი, ზუსტად და მკაფიოდ ჩამოაყალიბა ის საფუძვლები, რომელთა არსებობის შემთხვევაში იძენს პირი ამგვარ სტატუსს. იმ პირობებში, როცა საჯარო სამართლის იურიდიულ პირის _ აფხაზეთის ქართული ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლ “ .......-ში” სხვა ნებისმიერი პირის საქმიანობა, არ განაკუთვნებს ამ პირებს საჯარო მოხელეებს და არ ანიჭებს მათ ამ სტატუსს, ასევე ხელმძღვანელის თანამდებობაც, მიუხედავად მისი ფუნქციური დანიშნულებისა, ამ სტატუსის მატარებელ თანამდებობად არ შეიძლება იქნეს განხილული.

სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობის მოსაზრებით, “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელის ფუნქციური დანიშნულებიდან გამომდინარე, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელსა და სახელმწიფოს შორის არსებობს ერთგულებასა და ნდობაზე დაფუძნებული განსაკუთრებული საჯარო-შრომითი ურთიერთობა, ამასთან საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელის სწორედ ფუნქციური დანიშნულების გათვალისწინებით, იგი უთანაბრდება მოხელეს და მის მიმართ ვრცელდება ის ვალდებულებები და გარანტიები, რასაც “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონი ითვალისწინებს საჯარო მოხელის მიმართ.” მიმაჩნია, რომ საზოგადოდ, ნებისმიერი შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის, განურჩევლად იმისა, სამართლის რომელი დარგის, კერძო თუ საჯარო, ნორმატიული აქტით მოწესრიგებულ სფეროშია წარმოშობილი, ემყარება ურთიერთობის მონაწილეთა შორის განსაკუთრებულ ნდობასა და ერთგულებას (სხვა ნიშნებთან ერთად), რის გამოც ამ ორი ელემენტის არსებობა შრომითი სამართალურთიერთობის მახასიათებელია და იგი ვერ იქნება განმსაზღვრელი კრიტერიუმი საჯარო შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის კვალიფიკაციისათვის. შესაბამისად, მიმაჩნია, რომ ამ ფასეულობების არსებობა სამართალურთიერთობაში არ განაპირობებს ურთიერთობის მონაწილის გათანაბრებას საჯარო მოხელესთან, ვინაიდან საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელი მოქმედი კანონმდებლობით ამგვარი სტატუსით არ არის აღჭურვილი.

შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით კერძოსამართლებრივ ურთიერთობას წარმოადგენს, მაგრამ იმავდროულად, კანონმდებლის მიერ საჯარო სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგება უზრუნველყოფილ იქნა საჯარო შრომით-სამართლებრივი ნორმატიული აქტით _ “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონით. სწორედ მითითებული კანონმდებლობით ხდება საჯარო მოხელისათვის საჯაროსამართლებრივი კომპეტენციის გადაცემა და შესაბამისად, იმ შეღავათების მინიჭება და გარანტიებით აღჭურვა, რაც კანონით გათვალისწინებულია საჯარო მოხელისათვის.

არ ვიზიარებ საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობის მოსაზრებას, რომ “საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 21.07.01წ ბრძანებულება /რომლითაც დამტკიცდა რანგირების მიხედვით საჯარო სამსახურის თანამდებობათა თანდართული რეესტრი/, არ არის რა მოხსენიებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელი, არ ნიშნავს, რომ ის არ წარმოადგენს საჯარო მოხელეს. მიმაჩნია, რომ აღნიშნულ რეესტრში პირის მოხსენიება არ აქცევს მას საჯარო მოხელედ, მაგრამ რეესტრი განსაზღვრავს საჯარო თანამდებობათა ნუსხას, რანგირებას ახდენს საჯარო მოხელეების, რაც კიდევ ერთი საკანონმდებლო დადასტურებაა საჯარო მოხელეთათვის სტატუსთან მიმართებაში. სასამართლოს განმარტება, რომ რეესტრი არ არის ამომწურავი, არ ნიშნავს, რომ საკანონმდებლო სივრცის არასრულობის გამო შესაძლებელია სასამართლომ შეავსოს განმარტების საფუძველზე ეს სივრცე და პირს მიანიჭოს ამგვარი სტატუსი, რამდენადაც სასამართლო ნორმის განმარტების უფლებამოსილებით არის აღჭურვილი და არა ნორმათშემოქმედებისა.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიხედვით, სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლის საფუძველზე ბათილად ცნობილი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემიდან ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე პერიოდში მოსარჩელეს _ შ. გ-ს აუნაზღაურა იძულებითი განაცდური, ხოლო საკასაციო სასამართლოს განჩინებით სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ან ნაწილშიც იქნა გაზიარებული და შესაბამისად უცვლელად დატოვებული.

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლი, რომლის საფუძველზეც სააპელაციო სასამართლომ მიიღო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, გულისხმობს, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ მიუღია გადაწყვეტილება შ. გ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების ან აღდგენის შესახებ, რაც წარმოადგენდა სადავო საკითხს, არამედ ადმინისტრაციულ ორგანოს დაავალა იმ ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლების გამოკვლევა და შეფასება /რაც დაედო საფუძვლად შ. გ-ის სამუშაოდან გათავისუფლებას/, და მათი ურთიერთშეჯერების შედეგად დაევალა ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა. ამასთან, ადმინისტრაციულ ორგანოს დაევალა არა კონკრეტული ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა, მაგალითად, შ. გ-ის სამუშაოზე უპირობო აღდგენის შესახებ /რა დროსაც მოსარჩელის დარღვეული შრომითი უფლება ექვემდებარება აღდგენას იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების გათვალისწინებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის მომენტამდე/ ან პირიქით, სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ, არამედ აფხაზეთის ა/რ-ის განათლებისა და კულტურის სამინისტრო გამოიკვლევს და შეაფასებს რა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებებს, თავად მიიღებს გადაწყვეტილებას თუ რა სახის ადმინისტრაციული აქტი გამოსცეს, რომელიც შესაძლებელია იყო, იმავე სამართლებრივი შედეგის _ მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების, ან სამუშაოზე დარჩენის თაობაზე, მხოლოდ შესაბამისი ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევის საფუძველზე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-100 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისათვის დადგენილ ერთთვიან ვადაში.

ამასთან, არ ვეთანხმები საკასაციო სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებას, რომლითაც განიმარტა, რომ “სამსახურიდან გათავისუფლებულ მუშაკს უნდა ანაზღაურებოდა გათავისუფლებიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამარლებრივი აქტის გამოცემამდე ხელფასი”, ვინაიდან ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლის გამოყენების ფარგლები არ არის დაცული სასამართლოს მიერ, შესაბამისად, ნორმის არასწორმა გაგება-განმარტებამ განაპირობა მისი არასწორი გამოყენება; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლის მიხედვით სასამართლო აღჭურვილია პროცესუალური უფლებამოსილებით, იმ სამართლებრივი დასკვნის შემთხვევაში, როცა სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი. აღნიშნული გულისხმობს, რომ სასამართლო სადავო საკითხს არ წყვეტს, მაშინ, როცა მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ბრძანების კანონიერება, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება. სასამართლო ისე, რომ არ წყვეტს ძირითად სადავო საკითხს _ ადმინისტრაციული აქტის მატერიალური კანონიერებისა და სამუშაოზე აღდგენის თაობაზე მოთხოვნას, წყვეტს თანამდევ იურიდიულ შედეგს _ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების საკითხს მოსარჩელის სასარგებლოდ, რაც ეწინააღმდეგება ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლის გამოყენების პრინციპს, ვინაიდან იმ შემთხვევაში, თუ სადავო საკითხი არსებითად წყდება, სახეზე არ არის მითითებული ნორმის გამოყენების წინაპირობა _ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლობა. მიმაჩნია, რომ საჯარო მოხელის გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობა სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად არ განაპირობებს პირის “საჯარო მოხელის სტატუსში” აღდგენას, მით უფრო იმ ვითარებაში, როცა მოსარჩელის მიერ არ ყოფილა გამოყენებული ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29.2. მუხლით მინიჭებული საპროცესო უფლება _ შესაბამისი შუამდგომლობის აღძვრა სადავო აქტის მოქმედების შეჩერების შესახებ, რომლის დაკმაყოფილების პირობებშიც იგი შეინარჩუნებდა “საჯარო მოხელის სტატუსს”, მით უფრო იმ ვითარებაში, რომ პირი არ წარმოადგენს საჯარო მოხელეს.

კონკრეტულ შემთხვევაში, ამგვარი უფლება გამოყენებული არ ყოფილა, სადავო აქტის მოქმედება შეჩერებული არ ყოფილა, პირი არ მუშაობდა, არ იღებდა ხელფასს და სადავო აქტის ბათილად ცნობა, მით უფრო სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ანუ ისე, რომ სასამართლოს შეფასება არ მიუცია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით სწორი იყო თუ არა მოსარჩელის გათავისუფლება, შესაბამისად, სამსახურში აღდგენის საკითხი პოზიტიურად არ გადაწყვეტილა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება ამ თვალსაზრისით ალოგიკურია, ვინაიდან იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება წარმოადგენს იურიდიულ შედეგს გათავისუფლების შესახებ ბრძანების არაკანონიერად მიჩნევის შემთხვევაში, მოცემულ დავაში სასამართლომ იმსჯელა არა აქტის მატერიალურ-სამართლებრივ კანონიერებაზე, არამედ პროცედურული დარღვევის /სადავო აქტის საქმის გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე გამოცემასთან დაკავშირებით/ გამო აქტის არაკანონიერებაზე ანუ ფორმალურ კანონიერებაზე.

მიმაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი გადაეწყვიტა შ. გ-თვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების საკითხი, რადგან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 207-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, იძულებითი გაცდენილი დროის ხელფასი ანაზღაურდება სამუშაოდან უკანონო გათავისუფლებისა და წინანდელ სამუშაოზე აღდგენის დროს. ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს არ გადაუწყვეტია შ. გ-ის სამუშაოზე აღდგენის საკითხი, შესაბამისად, მითითებული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო ამ ეტაპზე არ იყო უფლებამოსილი ემსჯელა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების საკითხზე.