საქმე №ას-20-2025 24 აპრილი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქოსაქმეთაპალატა

შემადგენლობა:

გოჩა ჯეირანაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლაშა ქოჩიაშვილი, ამირან ძაბუნიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „აკად. ო.ღ.ს.ე.ს.ც–ი“ (თავდაპირველი მოსარჩელე) ღ.ს.ე.ს

მოწინააღმდეგე მხარე – გ.თ–ძე (შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 01 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება და შეგებებული სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება (თავდაპირველი სარჩელით), ბრძანებათა ბათილად ცნობა, სახელფასო დავალიანების, პირგასამტეხლოს დაკისრება (შეგებებული სარჩელით)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 01 ნოემბრის განჩინებით შპს „აკად. ო.ღ.ს.ე.ს.ც–ის“ (შემდეგში - დამსაქმებელი ან კლინიკა ან თავდაპირველი მოსარჩელე ან აპელანტი ან კასატორი) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება, რომლითაც კლინიკის თავდაპირველი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გ.თ–ძის (შემდეგში - დასაქმებული ან შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე) შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: დამსაქმებელს დასაქმებულის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელფასო დავალიანება - 6735.41 ლარი და ხელფასის დაყოვნებისათვის, დაყოვნებული თანხის 0.07%-ის გადახდა, რაც დღეში 4.72 ლარს შეადგენს, 2018 წლის 3 დეკემბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1.2013 წლის 28 ივნისის ბრძანებით დასაქმებული დაინიშნა კლინიკის ზოგადი ქირურგიის განყოფილების ჩირქოვანი ქირურგიის სექტორის უფროსის თანამდებობაზე;

2.2.დასაქმებული კლინიკაში მუშაობდა 2018 წლის 29 ოქტომბრამდე;

2.3.2018 წლის 29 ოქტომბერს კლინიკაში ჩირქოვანი ქირურგიის სექტორმა შეწყვიტა ფუნქციონირება. ამ დროიდან დასაქმებულს კლინიკაში ოპერაცია არ გაუკეთებია; მას ახალი პაციენტი არ მიუღია. თანამშრომლები კლინიკაში ცხადდებოდნენ მხოლოდ დარჩენილი საქმეების დასასრულებლად, სამედიცინო დოკუმენტაციის მოწესრიგებისა და ჩატარებული ოპერაციების გამო კლინიკაში დარჩენილი რამოდენიმე პაციენტისათვის მომსახურების გასაწევად. ახალი პაციენტების გადამისამართება იმ კლინიკაში ხდებოდა, სადაც მუშაობა გააგრძელა დასაქმებულმა;

2.4.კლინიკის ქირურგიული სამსახურის უფროსის ზ.თ–ს 02.11.2018წ. მოხსენებითი ბარათით ირკვევა, რომ დასაქმებულმა და უმცროსმა ექიმმა - ი.ყ–მა შეწყვიტეს კლინიკაში პაციენტების მიღება და სამუშაო პროცესი 29.10.2018წ., რასაც ხსნიან სავარაუდოდ სხვა კლინიკაში გადასვლით;

2.5.კლინიკის 29.11.2018წ. ბრძანებით დასაქმებულს შეეფარდა დისციპლინური სახდელი - სასტიკი საყვედური და დაეკისრა, ერთჯერადად, ერთი თვის ხელფასის 50%-ის გადახდის ვალდებულება;

2.6.დასაქმებული კლინიკაში მუშაობის პერიოდში, ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად ასრულებდა ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებებს და მის მიმართ 29.10.2018წ.-მდე რაიმე სახის დისციპლინური სახდელი არ გამოყენებულა;

2.7.დასაქმებულს ოქტომბრის ხელფასის ნახევარი - 6735.41 ლარი ჩაერიცხა 03.12.2018წ., ხოლო მეორე ნახევარი არ აუნაზღაურდა;

2.8.04.12.2018წ. კლინიკამ შეგებებული სარჩელის ავტორს გაფრთხილების წერილი გაუგზავნა, რომელიც ამ უკანასკნელს ახალი სამსახურის მისამართზე ჩაბარდა. წერილის შინაარსიდან ირკვეოდა, რომ თუ შეგებებული სარჩელის ავტორს არ სურდა კლინიკაში გამოცხადება თავისი სამსახურებრივი მოვალეობების შესასრულებლად უნდა დაეწერა განცხადება გათავისუფლებაზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში, კლინიკა უფლებამოსილი იყო მისთვის დაეკისრებინა მატერიალური პასუხისმგებლობა;

2.9.კლინიკის იმჟამინდელი გენერალური დირექტორის მ.ბ–ძის ჩვენებით, 29 ოქტომბრის შემდეგ, დაახლოებით ნოემბერ-დეკემბრის პერიოდში, ის ორჯერ იმყოფებოდა შეგებებული სარჩელის ავტორის ახალ სამუშაო ადგილას, თხოვნით, რომ ეს უკანასკნელი დაბრუნებულიყო კლინიკაში, რაზედაც უარი მიიღო;

2.10. ამდენად, ამ განჩინების პპ: 2.4; 2.9-ში დადგენილი გარემოებები მიუთითებენ, რომ კლინიკამ იცოდა შეგებებული სარჩელის ავტორის კლინიკაში გამოუცხადებლობის მიზეზი.

2.11. დამსაქმებლის 14.01.2019წ. №08/კ ბრძანებით შეგებებული სარჩელის ავტორი კლინიკიდან გათავისუფლდა საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში - სშკ-ის) 37.1 „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული სამართლებრივი საფუძვლით.

3. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სშკ-ის 44-ე, ასევე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ-ის) 394.1, 408.1, 409-ე და 411-ე მუხლების საფუძველზე შეფასების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ კლინიკის თავდაპირველი სარჩელი დასაქმებულისათვის ფაქტობრივად დამდგარი ზიანისა და მიუღებელი შემოსავლის დაკისრების თაობაზე, წარუმატებლად მიიჩნია.

4. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა 29.10.2018წ. შეწყდა, ხოლო დასაქმების პერიოდში დასაქმებული კეთილსინიდისიერად და ჯეროვნად ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობებს, რასთან დაკავშირებითაც დამსაქმებელს პრეტენზია არ გააჩნდა. ამასთან, ამ განჩინების პპ.2.4; 2.9-ში დადგენილია, რომ შეგებებული სარჩელის ავტორი სხვაგან დასაქმდა, მას აღარ ჰქონდა კლინიკასთან თანამშრომლობის სურვილი, რაც კლინიკისთვის ცნობილი იყო.

5. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, დასაქმებულისათვის დისციპლინური სახდელის შეფარდების შესახებ, კლინიკის 29.11.2018წ. ბრძანების წინაპირობები არ არსებობდა, გამომდინარე იქედან, რომ ჯერ ერთი, კლინიკამ 02.11.2018წ. მოხსენებითი ბარათიდანაც იცოდა, რომ დასაქმებულმა შეწყვიტა კლინიკასთან თანამშრომლობა (იხ., ამ განჩინების პ. 2.4.) და მეორეც, 29.10.2018წ.დან კლინიკას ახალი პაციენტების გადამისამართება ახალ კლინიკაში უწევდა (იხ., ამ განჩინების პ.2.3.).

6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დისციპლინური სახდელის დასაქმებულისათვის დაკისრება, ფორმალურ ხასიათს ატარებდა - მიზნად ისახავდა ამ უკანასკნელის მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნისათვის საფუძვლის შექმნას.

7. დასაქმებულის მიერ წარდგენილ შეგებებულ სარჩელს რაც შეეხება, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობდა მისი ნაწილობრივ დაკმაყოფილების საფუძველი სშკ-ის 41-ე მუხლის საფუძველზე, კერძოდ, განსახილველ საქმეზე დასტურდებოდა, რომ დამსაქმებელმა დასაქმებულს 2018 წლის ოქტომბრის ხელფასიდან თანხა დაუკავა (იხ., ამ განჩინების პ.2.7), ხოლო იმ გარემოებს გათვალისწინებით, რომ დასაქმებულისათვის დისციპლინური პასუხისმგებლობის დაკისრების წინაპირობები წარმოშობილად არ იქნა მიჩნეული, საფუძველს იყო მოკლებული ხელფასის გადაუხდელობა (დაკავება) (იხ., სააპელაციო სასამართლოს განჩინების პპ: 24.1-24.3).

8. იმავდროულად, ზემომითითებული გარემოება სსკ-ის 41.4 მუხლის საფუძველზე წარმოშობდა დამსაქმებელის ვალდებულებას, დასაქმებულისათვის გადაეხდა ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისთვის დაყოვნებული თანხის პირგასამტეხლო 0.07%.

9. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე აპელანტმა საკასაციო საჩივარი შეიტანა, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თავდაპირველი სარჩელის დაკმაყოფილება და შეგებებული სარჩელის უარყოფა მოითხოვა.

10. კასატორი არ ეთანხმება ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოთა შეფასებას, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა ურთიერთშეთანხმებით, 29.10.2018წ. შეწყდა. კასატორი აღნიშნავს, რომ დასაქმებულს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ნება წერილობით უნდა გამოევლინა. ორმხრივი ნების არსებობის შემთხვევაშიც ნებაც წერილობით, ორმხრივად უნდა გამოვლენილიყო, რასაც ადგილი არ ჰქონდა. დასაქმებული უარს აცხადებდა კლინიკასთან მოლაპარაკებასა და გაურკვევლობის მოგვარებაზე.

11. კასატორი აღნიშნავს, რომ ერთი მხრივ, შეგებებული სარჩელის ავტორი მიიჩნევს, რომ შრომითი ურთიერთობა მხარეთა შორის 29.10.2018წ შეწყვეტილია, ხოლო მეორე მხრივ, წარმოადგინა შეგებებული სარჩელი, რომლითაც გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა. კასატორის მოსაზრებით, შეგებებული სარჩელის წარდგენა აქარწყლებს მისივე ავტორის პოზიციას, რომ შრომითი ურთიერთობის დასრულება კლინიკასთან მისივე ნება იყო.

12. კასატორი სადავოდ ხდის, რომ მისთვის ცნობილი იყო მოსარჩელის სხვა კლინიკაში დასაქმებისა და მოსარჩელე კლინიკასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვიტის შესახებ. ეს გარემოება არ შეიძლება დადასტურებულიყო მოხსენებითი ბარათით, რადგან მოხსენებით ბარათში გამოთქმული იყო მხოლოდ ვარაუდი, რომ დასაქმებულმა შეწყვიტა კლინიკაში პაციენტების მიღება. კლინიკამ არ იცოდა, თუ რატომ არ ცხადდებოდა დასაქმებული სამსახურში. სასამართლო მიუთითებს, რომ კლინიკის იმჟამინდელი გენერალური დირექტორის - მ.ბ–ძის ჩვენებით, 29 ოქტომბრის შემდეგ, ნოემბერ-დეკემბრის პერიოდში (ზუსტად როდის, ვერ იხსენებს) ის ორჯერ იმყოფებოდა შეგებებული სარჩელის ავტორის ახალ სამუშაო ადგილას თხოვნით, რომ ეს უკანასკნელი დაბრუნებულიყო კლინიკაში, რაზედაც უარი მიიღო. ამ გარემოებას კასატორი დასაქმებულის არაკეთისინდისიერ ქცევად აფასებს, რადგან დასაქმებულმა კლინიკას წერილობით არ შეატყობინა, რომ აღარ სურდა მუშაობის გაგრძელება, და არც საკუთარი მოვალეობების შესასრულებლად ცხადდებოდა სამსახურში. კასატორი სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ დისციპლინური სახდელის დასაქმებულისათვის დაკისრება, ფორმალურ ხასიათს ატარებდა და მიზნად ისახავდა ამ უკანასკნელის მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნისათვის ხელოვნური საფუძვლის შექმნას.

13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

14. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

15. საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე [სსსკ-ის 391.5 მუხლი].

16. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) [სსსკ-ის 407.2 მუხლი]. შესაბამისად, ამ განჩინების პპ:2-ში მითითებულ გარემოებებს საკასაციო პალატისათვის სავალდებულო ძალა აქვთ, რადგან მათ მიმართ კასატორს დასაბუთებული საკასაციო შედავება არ წარმოუდგენია.

17. საკასაციო პალატის მსჯელობის მთავარ საგანს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ დასაქმებულის ნების გამოვლენის ნამდვილობა და დასაქმებულისათვის დისციპლინური პასუხისმგებლობის დაკისრების კანონიერება წარმოადგენს.

18. კასატორი არ ეთანხმება ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოთა შეფასებას, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა ურთიერთშეთანხმებით, 29.10.2018წ. შეწყდა და აღნიშნავს, რომ დასაქმებულს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ნება წერილობით უნდა გამოევლინა, ხოლო ორმხრივი ნების არსებობის შემთხვევაშიც ასეთი ნება წერილობით, ორმხრივად უნდა გამოვლენილიყო, რასაც ადგილი არ ჰქონდა.

19. ფორმის დაუცველობის მიზეზით მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტილად აღიარების სადავო საკითხთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა და შეწყვეტის კონკრეტული თარიღი განეკუთვნება ფაქტის საკითხს, რომლის არსებობის დასადასტურებლად მტკიცების ტვირთი მხარეებს შორის უნდა განაწილდეს შრომით დავებში არსებული მტკიცების ტვირთის განაწილების თავისებურებიდან გამომდინარე. მოსამართლის ერთ-ერთი ვალდებულება მტკიცებით საქმიანობაში მხარეთა შორის საპროცესო ვალდებულებების სწორი გადანაწილებაა. აღნიშნული ემსახურება პროცესის მონაწილე სუბიექტების უფლებრივი მდგომარეობის დაცვასა და იმავდროულად, უზრუნველყოფს მართლწესრიგის ეფექტურ ფუნქციონირებას. მტკიცების ტვირთის გადანაწილების დროს, უაღრესად დიდი მნიშვნელობისაა ის, თუ როდის გადადის მტკიცების ვალდებულება ერთი მხარიდან მეორეზე. როგორც წესი, ფაქტის მითითების და მისი დამტკიცების ტვირთი მჭიდრო კავშირშია ერთმანეთთან, თუმცა, არც ისაა გამორიცხული, რომ მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით ერთ მხარეს მხოლოდ ფაქტის მითითების ტვირთი ეკისრებოდეს, ხოლო მეორე მხარეს საწინააღმდეგოს დამტკიცების ტვირთი. ამის თვალსაჩინო მაგალითია შრომითი დავა, რომლის დროსაც, ფაქტებზე მითითების ტვირთი და დამტკიცების ტვირთი პროცესის სხვადასხვა მონაწილეს ეკისრება (იხ.: გაგუა ი., „მტკიცებულებები და მტკიცების პროცესი კერძო ხასიათის სამართლებრივ დავებზე, რედაქტორები: ძლიერიშვილი ზ., კვანტალიანი ნ. თბ., 2020 წელი, გვ: 229-231; 258-259; იხ., აგრეთვე სუსგ №ას-1338-2022, 16.02.2023წ., პ.40.).

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაში ერთ-ერთ საქმეზე დასაქმებულის შრომითი უფლების ხელყოფის დადგენა/შეფასების მიზნებიდან გამომდინარე, განიმარტა, რომ „შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა არ შეიძლება ყოველთვის გავაიგივოთ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე ბრძანების გამოცემასთან, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია დამსაქმებლის ნებისმიერი მოქმედება, რომელიც ქმნის დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე ნების გამოვლენის გონივრულ ვარაუდს... შრომითი ურთიერთობის წარმოშობის საფუძველია ფაქტობრივი შრომითი ურთიერთობა (სშკ-ის მე-7 მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა დასაქმებულის მიერ სამუშაოს შესრულების ფაქტობრივად დაწყების მომენტიდან, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული.), ასევე სამართლებრივად დასაშვებია, შრომითი ურთიერთობის ფაქტობრივად დასრულება განვიხილოთ დამსაქმებლის მხრიდან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტად“ (იხ., სუსგ Nას-391-2019, 26.12.2019წ., პპ: 2.1.; 7-9).

21. ამ განჩინების პ-2-ით დადგენილია, რომ შეგებებული სარჩელის ავტორი კლინიკაში დასაქმებული იყო ჩირქოვანი ქირურგიის სექტორში. 29.10.2018წ. კლინიკაში ჩირქოვანი ქირურგიის სექტორმა შეწყვიტა ფუნქციონირება. ამ დროიდან დასაქმებულს კლინიკაში ოპერაცია არ გაუკეთებია; მას ახალი პაციენტი არ მიუღია. თანამშრომლები კლინიკაში ცხადდებოდნენ მხოლოდ დარჩენილი საქმეების დასასრულებლად, სამედიცინო დოკუმენტაციის მოწესრიგებისა და ჩატარებული ოპერაციების გამო კლინიკაში დარჩენილი რამოდენიმე პაციენტისათვის მომსახურების გასაწევად. ახალი პაციენტების გადამისამართება იმ კლინიკაში ხდებოდა, სადაც მუშაობა გააგრძელა დასაქმებულმა. კლინიკის ქირურგიული სამსახურის უფროსის ზ.თ–ს 02.11.2018წ. მოხსენებითი ბარათით ირკვევა, რომ დასაქმებულმა შეწყვიტა კლინიკაში პაციენტების მიღება და სამუშაო პროცესი 29.10.2018წ., რასაც ხსნიან სავარაუდოდ სხვა კლინიკაში გადასვლით; კლინიკის იმჟამინდელი გენერალური დირექტორის მ.ბ–ძის ჩვენებით, 29 ოქტომბრის შემდეგ, დაახლოებით ნოემბერ-დეკემბრის პერიოდში, ის ორჯერ იმყოფებოდა შეგებებული სარჩელის ავტორის ახალ სამუშაო ადგილას, თხოვნით, რომ ეს უკანასკნელი დაბრუნებულიყო კლინიკაში, რაზედაც უარი მიიღო.

22. შექმნილ ფაქტობრივ მოცემულობაში, კასატორის პრეტენზია, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა არაა ნამდვილი, ვინაიდან შეგებებული სარჩელის ავტორს, წერილობით არ მოუმართვას კლინიკისათვის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სურვილით, დაუსაბუთებელია და ვერ გახდება საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველი (შდრ: სუსგ №ას-560-2021, 14.07.2021წ.).

23. ამასთან, იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა 29.10.2018წ. შეწყვეტილად იქნა მიჩნეული, ფაქტობრივ-სამართლებრივ დასაბუთებასაა მოკლებული დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულის მიმართ დისციპლინური სახდელის შეფარდების შესახებ გამოცემული 29.11.2018წ. ბრძანება და მის საფუძველზე დასაქმებულისათვის მუშაობის პერიოდში ხელფასის გადაუხდელობა (დაკავება). შესაბამისად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ დასაქმებულის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება დამსაქმებლისათვის სახელფასო ანაზღაურებისა და მისი დაყოვნებისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრების ნაწილში, არ ეწინააღმდეგება მყარად დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას (მრავალთა შორის იხ., სუსგ №ას-1338-2022, 16.02.2023წ., პ.43-47).

24. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივარი დაუსაბუთებელი, რაც გამორიცხავს მისი არსებითად განსახილველად დაშვების სამართლებრივ შესაძლებლობას.

25. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად. ამდენად საკასაციო პალატა კასატორთა არაძირითად არგუმენტებზე აღარ იმსჯელებს (იხ., „ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ“ N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

26. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს, რის გამოც, მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

27. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი (სსსკ-ის 401.4 მუხლი).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „აკად. ო.ღ.ს.ე.ს.ც–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. შპს „აკად. ო.ღ.ს.ე.ს.ც–ს“ (ს.კ: .......) დაუბრუნდეს 18.12.2024წ. №6582027 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8000 ლარის 70% – 5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღებისანგარიშის№200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გოჩა ჯეირანაშვილი

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე