31 მარტი 2025 წელი

საქმე №ას-1462-2024 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ამირან ძაბუნიძე

გოჩა ჯეირანაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ე.კ–ძე

მოწინააღმდეგე მხარე - ნ.ც–ია, თ.თ–ვა

მესამე პირი - ს.ს.ი.პ. დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 27 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება

დავის საგანი - უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ე.კ–ძემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების: ნ.ც––იასა და თ.თ–ვას მიმართ, უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ქონების (მდებარე თბილისი, ........, საკადასტრო კოდი: ........) გამოთხოვისა და ამ ქონების თავისუფალ მდგომარეობაში გადაცემის შესახებ.

2. მოპასუხეებმა წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს.

3. დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მესამე პირის - ს.ს.ი.პ. დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს განმარტებით, ნ.ც–ია და თ.თ–ვა, როგორც სადავო ობიექტში განსახლებული დევნილები, წარმოადგენენ ფართის მართლზომიერ მფლობელებს.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 27 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

5. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ე.კ–ძემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით - სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, შემდეგ ფაქტობრივსამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებით:

6.1. 1998 წლის 10 თებერვალს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსა (მეიჯარე) და გ.დ-კ–ძეს (მოიჯარე) შორის, „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის, „სახელმწიფო ქონების იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ დებულებისა და სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 04.02.98წ. №1-3/82 ბრძანების გათვალისწინებით, გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მეიჯარემ გადასცა, ხოლო მოიჯარემ იჯარა-გამოსყიდვით მიიღო სახელმწიფო უზრუნველყოფის სამსახურის დაქვემდებარებაში მყოფი დაბა ....... „ბ“ ზონის №.. კოტეჯი, რომლის საბოლოო ფასი სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 04.02.98წ. №1-3/82 ბრძანებით შეადგენდა 5500 ა.შ.შ. დოლარის ეკვივალენტს ლარში. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 1998 წლის 10 თებერვლიდან 2002 წლის 10 თებერვლის ჩათვლით. 1998 წელს, დაბა ...., „ბ“ ზონა, სახლი №32 შეიძინა ფიზიკურმა პირმა გ.დი-კ–ძემ. საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა გაცემულ იქნა 1998 წლის 05 მარტს. მტკიცებულება: 1998 წლის 10 თებერვლის საიჯარო ხელშეკრულება (ტომი I, ს.ფ. 172- 174); მიღება-ჩაბარების აქტი (ტომი I, ს.ფ. 175); საქართველოს კონტროლის პალატის 2001 წლის 11 იანვრის წერილი (ტომი I, ს.ფ. 178); საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა (ტომი I, ს.ფ. 181).

6.2. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სააგენტოს 1998 წლის 24 აგვისტოს წერილის თანახმად, წ–ში განსახლებულ იძულებით ადგილნაცვალ პირებს ეცნობათ, რომ საქართველოს სახელმწიფო უზრუნველყოფის სამსახურის დაქვემდებარებაში მყოფი აგარაკების პრივატიზება მიმდინარეობდა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად და საქართველოს პრეზიდენტის 02.06.97-ის №192 განკარგულების გათვალისწინებით. პრივატიზების დამატებით პირობად მყიდველთან გაფორმებულ შესაბამის ხელშეკრულებაში, რომელიც ნოტარიულად მოწმდებოდა, გათვალისწინებული იყო იძულებით გადაადგილებულ პირთა ინტერესები. კერძოდ, ხელშეკრულების თანახმად - „მყიდველი ვალდებულია უზრუნველყოს შენობაში განთავსებული აფხაზეთიდან იძულებით ადგილნაცვალი პირების საბინაო პირობების შენარჩუნება მათ მუდმივ საცხოვრებელ ადგილზე დაბრუნებამდე“. მტკიცებულება: საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სააგენტოს 1998 წლის 24 აგვისტოს წერილი (ტომი I, ს.ფ. 176).

6.3. 2001 წლის 26 სექტემბრის განჩინების თანახმად, შეწყდა საქმის წარმოება №3/79-01 საქმეზე რ.თ–ვას სარჩელის გამო, მოპასუხეების გ.დ-კ–ძის და საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიმართ საიჯარო ხელშეკრულების, მიღება-ჩაბარების აქტის, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაუქმების შესახებ, მხარეთა მორიგების გამო. მხარეები მორიგდნენ შემდეგ პირობებზე:

„1. გ.დ-კ–ძე ვალდებულია შეუნარჩუნოს დ. წ–ის „ბ“ ზონაში, მდებარე №.. კოტეჯზე მასზე 1993 მცხოვრები და რეგისტრირებული რ.თ–ვას და მისი ოჯახის წევრების: ნ.ც––იას, ნ.თ–ვას, თ.თ–ვას, გ.ც–ას, ნ.გ–ას, ლ.წ–ას მფლობელობა მანამ, სანამდე მათ არ მოეხსნებათ იძულებით ადგილნაცვალ პირთა-დევნილთა სტატუსი ან მათი საცხოვრებელი პირობები არ გაუმჯობესდება იმგვარად, რომ აღარ იარსებებს აუცილებლობა ამ პირების ზემოაღნიშნულ მისამართებზე ცხოვრებისა. ამ პირობებთაგან ერთ-ერთის დადგომის შემთხვევაში რ.თ–ვა და მისი ოჯახის წევრები ვალდებული არიან გადასცენ დაბა წ–ში „ბ“ ზონაში მდებარე №32 კოტეჯი თავის კანონიერ მესაკუთრეს.

2. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსა და გ.დ-კ–ძეს შორის 1993 წ. 10 თებერვალს დადებულ საიჯარო ხელშეკრულებაში დაბა წ–ის „ბ“ ზონაში №32 კოტეჯის იჯარა-გამოსყიდვის შესახებ 3.1. პუნქტს დაემატა შემდეგი: „მეიჯარე ვალდებულია უზრუნველყოს შენობაში განთავსებულ აფხაზეთიდან იძულებით ადგილნაცვალი პირების საბინაო პირობების შენარჩუნება მათი მუდმივ საცხოვრებელ ადგილებში დაბრუნებამდე“, ეს დამატება ძალაშია დადების მომენტიდან.

3. გ.დი-კ–ძე ვალდებულია დაბა წ–ში „ბ“ ზონაში მდებარე №32 კოტეჯის გასხვისების (გაყიდვის, ჩუქების) და მემკვიდრეობით გადაცემის შემთხვევაში შეინარჩუნოს მორიგების 1-ლი და მე-2 პუნქტებში მოცემული მის მიერ აღებული ვალდებულებები. ეს ვალდებულებები გადადის მის უფლებამონაცვლეებზეც.“

მტკიცებულება: 2001 წლის 26 სექტემბრის განჩინება (ტომი I, ს.ფ. 63-64).

6.4. 2002 წლის 23 მაისის განჩინებით, დაკმაყოფილდა მოთხოვნა 2001 წლის 26 სექტემბრის განჩინების განმარტებასთან დაკავშირებით და დადგინდა შემდეგი:

„1. გ.დი-კ–ძე ვალდებულია შეუნარჩუნოს დ. წ–ის „ბ“ ზონაში, მდებარე №32 კოტეჯზე მასში 1993 წლიდან მცხოვრებ და რეგისტრირებულ რ.თ–ვას და მისი ოჯახის წევრების: ნ.ც––იას, ნ.თ–ვას, თ.თ–ვას, გ.ც–ას, ნ.გ–ას, ლ.წ–ას მფლობელობა მანამდე, სანამ მათ არ მოეხსნებათ იძულებით ადგილნაცვალ პირთა-დევნილთა სტატუსი ან მათი საცხოვრებელი პირობები არ გაუმჯობესდება იმგვარად, რომ აღარ იარსებებს აუცილებლობა ამ პირების ზემოაღნიშნულ მისამართებზე ცხოვრებისა. ამ პირობათაგან ერთ-ერთის დადგომის შემთხვევაში რ.თ–ვა და მისი ოჯახის წევრები ვალდებული არიან გადასცენ დაბა წ–ში „ბ“ ზონაში მდებარე №32 კოტეჯი თავის კანონიერ მესაკუთრეს.

2. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსა და გ.დ-კ–ძეს შორის 1993 წ. 10 თებერვალს დადებულ საიჯარო ხელშეკრულებაში დაბა წ–ის „ბ“ ზონაში №32 კოტეჯის იჯარა-გამოსყიდვის შესახებ 3.1. პუნქტს დაემატოს შემდეგი: „მოიჯარე ვალდებულია უზრუნველყოს შენობაში განთავსებულ აფხაზეთიდან იძულებით ადგილნაცვალი პირების საბინაო პირობების შენარჩუნება მათი მუდმივ საცხოვრებელ ადგილებში დაბრუნებამდე,“ ეს დამატება ძალაშია დადების მომენტიდან.

3. გ.დი-კ–ძე ვალდებულია დ. წ–ში „ბ“ ზონაში მდებარე №32 კოტეჯის გასხვისების (გაყიდვა-ჩუქების) და მემკვიდრეობით გადაცემის შემთხვევაში შეინარჩუნოს მორიგების 1-ლი და მე-2 პუნქტებში მოცემული მის მიერ არებული ვალდებულებები. ეს ვალდებულებები გადადის მის უფლებამონაცვლეებზეც.“ აღნიშნული განჩინება შესულია კანონიერ ძალაში.

მტკიცებულება: 2002 წლის 23 მაისის განჩინება (ტომი I, ს.ფ. 65-66); 2006 წლის 31 ოქტომბრის სააღსრულებო ფურცელი (ტომი I, ს.ფ. 179-180).

6.5. საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ქ.თბილისში, დაბა წ–ში, ........ მდებარე უძრავი ქონება (დაზუსტებული ფართობი: 116.00 კვ.მ შენობა-ნაგებობის საერთო ფართით 88.00 კვ.მ ს/კ ........) წარმოადგენს მოსარჩელე ე.კ–ძის საკუთრებას. უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტებია: 31/03/2014 წლის შეთანხმება; 20/07/2006 წლის უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულება.

მტკიცებულება: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან (ტომი I, ს.ფ. 15-16).

6.6. სადავო უძრავი ქონების (მდებარე: ქ. თბილისი, დაბა წ–ი, ........., ს/კ ........) ფლობას ახორციელებენ მოპასუხეები - ნ.ც–ია და თ.თ–ვა. იძულებით გადაადგილებული პირის - დევნილის ანკეტების მიხედვით მათ დროებით საცხოვრებელ ადგილს (რეგისტრაციის ადგილი) წარმოადგენს ქ.თბილისი, დაბა წ–ი, „ბ“ ზონა, კოტეჯი 32 (დღეს არსებული მისამართი: ქ. თბილისი, დაბა წ–ი, ...... ქუჩა №5).

მტკიცებულება: იძულებით გადაადგილებული პირის - დევნილის ანკეტები (ტომი II, ს.ფ. 4-12); მხარეთა ახსნა-განმარტებები.

6.7. საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს 2018 წლის 24 აპრილის წერილის თანახმად, ე.კ–ძეს ეცნობა, რომ ამ უკანასკნელის მიერ წარდგენილი პირობები სამინისტრომ გაუგზავნა ცხომარიების ოჯახს მისამართზე: ქ. თბილისი, დაბა წ–ი, „ბ“ ზონა, მწვანე ქუჩა №5, კოტეჯი 32. აღნიშნული წერილის საპასუხოდ ნ.ც––იამ სამინისტროში წარადგინა განცხადება და აღნიშნა, რომ მითითებულ მისამართზე 1993 წლიდან ცხოვრობს სამი ოჯახი, კერძოდ, ნ.ც–ია და მისი შვილი თ.თ–ვა, მისი მშობლები ლ. და ო.ც–ები და ნათესავი, გ.ც–ა. ნ.ც–ია განცხადებაში უთითებდა, რომ მისთვის შეთავაზებული წინადადება ერთი ორ-ოთახიანი ბინის სანაცვლოდ ფართის გამოთავისუფლების შესახებ ვერ ჩაითვლება მისაღებ ალტერნატივად და ითხოვს სამ ბინას. ე.კ–ძეს აღნიშნული წერილით ასევე ეცნობა, რომ მითითებულ მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობა ფიქსირება როგორც დევნილთა ყოფილი კომპაქტური განსახლების ობიექტი, სადაც რეგისტრირებულია ორი დევნილი ოჯახი, ჯამში სამი პირი, კერძოდ: 1) ნ.ც–ია და თ.თ–ვა და 2) გ.ც–ა.

მტკიცებულება: საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს 2018 წლის 24 აპრილის წერილი (ტომი I, ს.ფ. 154).

6.8. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2023 წლის 17 თებერვლის №33271 წერილის თანახმად, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრის ელექტრონული პროგრამის მონაცემებით ნ.ც–იასა და თ.თ–ვას საკუთრების უფლება უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული არ არის/არ ყოფილა.

მტკიცებულება: საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს №33271 წერილი (ტომი I, ს.ფ. 204).

6.9. ნ.ც–ია და თ.თ–ვა არიან იძულებით გადაადგილებული პირები, რომელთა დროებით საცხოვრებელ ადგილს წარმოადგენს წ–ი, ზონა „ბ“, კოტეჯი 32, ხოლო მათი განსახლების ფორმა არის ორგანიზებული, ამდენად, მოპასუხეებზე ვრცელდება საქართველოს კანონი „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“.

მტკიცებულება: ს.ს.ი.პ. დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს მიერ 2023 წლის 09 ივნისს წარმოდგენილი მტკიცებულებები - ტოლვილის ანკეტები, ტ. II, ს.ფ. 4-12.

6.10. მოპასუხეები სადავო უძრავ ქონებაში შესახლდნენ იქამდე, ვიდრე იგი აღირიცხებოდა გ.დი-კ–ძის საკუთრებაში. ამასთან, მოპასუხეთათვის სახელმწიფოს არც კომპენსაცია და არც სანაცვლო ბინა გადაუცია.

მტკიცებულება: ს.ს.ი.პ. დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს მიერ 2023 წლის 09 ივნისს წარმოდგენილი მტკიცებულებები - წერილი, ტ. II, ს.ფ. 3, ტოლვილის ანკეტები, ტ. II, ს.ფ. 4-12.

6.11. მოპასუხეების - ნ.ც––იასა და თ.თ–ვას მიერ სადავო უძრავი ნივთის ფლობა განპირობებულია მართლზომიერი საფუძვლის არსებობით. მტკიცებულება: საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მხარეთა ახსნა-განმარტებები.

6.12. უპირველესად სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ განსახილველ საქმეში სადავო გარემოებას წარმოადგენდა მოპასუხეთა მიერ უძრავი ქონების ფლობის სამართლებრივი საფუძვლის არსებობა. პალატამ, განმარტა, რომ სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპის საფუძველზე მიმდინარეობს. ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 178-ე მუხლის „ე“ და „ვ“ ქვეპუნქტებზე მითითებით განმარტა, რომ სარჩელში აღნიშნული უნდა იყოს ის გარემოებები, რასაც ემყარება მოსარჩელის მოთხოვნა და მასშივე უნდა იყოს აღნიშნული ყოველივე ამის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. ხოლო ამავე კოდექსის 201-ე მუხლზე მითითებით პალატამ განმარტა, რას უნდა შეიცავდეს შესაგებელი იმ შემთხვევაში თუ მოპასუხე არ ეთანხმება სასარჩელო მოთხოვნას. პალატამ იმსჯელა შესაგებლის, როგორც საპროცესო თავდაცვის საშუალების მნიშვნელობაზე. განმარტა შესაგებლის სახეები და მიიჩნია, რომ მოცემულ საქმეში, მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი შესაგებელი, მართლზომიერი მფლობელობის ნაწილში კვალიფიციური შედავების გამო უნდა ჩათვლილიყო მოთხოვნის გამომრიცხველ შესაგებლად, შესაბამისად, პალატის მითითებით, მხარეთა შორის სადავო გარემოებად სწორად იქნა განსაზღვრული მფლობელობის მართლზომიერების საკითხი, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებისთვის, მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმის წინაპირობებიდან ერთ-ერთ არსებით გარემოებას წარმოადგენდა. აღნიშნული კი, მოპასუხის სამტკიცებელი გარემოება იყო.

6.13. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე მხარემ დაძლია მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთი, კერძოდ, ნ.ც–იამ და თ.თ–ვამ მიუთითეს 2006 წლის 31 ოქტომბერს გაცემულ სააღსრულებო ფურცელზე, 2001 წლის 26 სექტემბრისა და 2002 წლის 23 მაისის განჩინებებზე და განმარტეს, რომ წარმოადგენდნენ სადავო უძრავი ქონების მართლზომიერ მფლობელებს. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მითითებული სასამართლოს აქტებით, დადასტურებული იყო, რომ მოპასუხეებს სადავო უძრავ ქონებაში ცხოვრების მართლზომიერი საფუძველი გააჩნდათ იქამდე, ვიდრე არ დადგებოდა მართლზომიერი ფლობის შემწყვეტი ორი გარემოებიდან ერთ-ერთი, კერძოდ, სანამ მათ არ მოეხსნებოდათ იძულებით ადგილნაცვალ პირთა-დევნილთა სტატუსი ან მათი საცხოვრებელი პირობები არ გაუმჯობესდებოდა იმგვარად, რომ ამ პირების ზემოაღნიშნულ მისამართებზე ცხოვრების აუცილებლობა აღარ იარსებებდა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა მიერ სადავო ქონების ფლობის მართლზომიერი საფუძვლის გამაქარწყლებელი ზემოაღნიშნული რომელიმე გარემოების დადგომის მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოსარჩელეს, თუმცა, მან აღნიშნული ტვირთი ვერ დაძლია. საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არცერთი მითითებული გარემოება არ დასტურდებოდა.

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება, რომ მოსარჩელის მიერ გაკეთებული შეთავაზება მოპასუხეებისათვის ბინის გადაცემის თაობაზე, იმ პირობებში, როდესაც არ განხორციელებულა მოპასუხეებისათვის ალტერნატიული ფართის გადაცემა და ასევე, თ.თ–ვას მეუღლის საკუთრებაში უძრავი ქონების არსებობა არ წარმოადგენდა იმგვარ გარემოებებს, რომ სასამართლოს მოპასუხეთა საცხოვრებელი პირობები მიეჩნია გაუმჯობესებულად. მართლია, მოსარჩელის მხრიდან არსებობდა გარკვეული შეთავაზება მოპასუხეთა მიმართ ბინით უზრუნველყოფის თაობაზე, თუმცა, აღნიშნული შეთანხმება არ იქნა მიღწეული, ხოლო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2023 წლის 17 თებერვლის №33271 წერილის თანახმად, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრის ელექტრონული პროგრამის მონაცემებით ნ.ც–იასა და თ.თ–ვას საკუთრების უფლება უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული არ იყო/არ ყოფილა. ამასთან, კონკრეტულ საქმეზე მოსარჩელე მესაკუთრე ასევე კანონისმიერი ბოჭვის ფარგლებში ექცეოდა, კერძოდ, მოცემულ საქმეზე დგინდებოდა, რომ ნ.ც–ია და თ.თ–ვა იყვნენ იძულებით გადაადგილებული პირები, რომელთა დროებით საცხოვრებელ ადგილს წარმოადგენდა წ–ი, ზონა „ბ“, კოტეჯი 32, ხოლო მათი განსახლების ფორმა იყო ორგანიზებული. ამდენად, მოპასუხეებზე ვრცელდებოდა საქართველოს კანონი „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“, რომელიც იცავდა მათ გამოსახლებისგან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი ფართობიდან. ამდენად, მოსარჩელის შეთავაზება უძრავი ქონების საკუთრებაში აღრიცვა, მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში მოპასუხეთა მდგომარეობის გაუმჯობესებად არ უნდა ყოფილიყო მიჩნეული.

6.14. სააპელაციო პალატამ მიუთითა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომ მოპასუხეები ნ.ც–ია და თ.თ–ვა რეგისტრირებული იყვნენ იძულებით გადაადგილებულ პირებად. მათ საცხოვრებელ მისამართს წლებია წარმოადგენდა დაბა წ–ი, დევნილთა კომპაქტური დასახლება „აგარაკების სამმართველო“. უძრავი ქონება დღესაც წარმოადგენდა დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს, სადაც მოპასუხეთა ჩასახლება განხორციელდა სახელმწიფოს ნებით, რომელიც იმ მომენტისათვის ქონების მფლობელს წარმოადგენდა და მიიჩნია, მოპასუხეები სადავო უძრავ ქონებაში შესახლდნენ იქამდე, ვიდრე იგი აღირიცხებოდა გ.დი-კ–ძის საკუთრებაში, ხოლო ამ უკანასკნელმა სადავო სახლზე საკუთრების პრივატიზების დროს იკისრა ვალდებულება დევნილის სტატუსის მქონე მართლზომიერი მფლობელების მიმართ, რაც დადასტურდა შემდგომში სასამართლოს აქტებითაც. აღნიშნული ვალდებულება ვრცელდებოდა გ.დი-კ–ძის მემკვიდრეზეც, მოსარჩელეზე.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებისა და „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა-დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის ცალკეულ მუხლებზე მითითებით სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დადასტურდა მოპასუხის მიერ სადავო ქონების ფლობის მართლზომიერი საფუძვლის არსებობა, რაც მოპასუხის სამტკიცებელ გარემოებას წარმოადგენდა, ხოლო დადასტურებული ვერ იქნა სადავო ქონების ფლობის მართლზომიერი საფუძვლის გამაქარწყლებელი რომელიმე გარემოების არსებობა, რაც მოსარჩელე/აპელანტის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა. იმ შემთხვევაში, თუკი სახელმწიფო გამოყოფდა და შესთავაზებდა მოპასუხე მხარეს უძრავი ქონებით დაკმაყოფილებას ან სხვაგვარად პირობების გაუმჯობესებას, მიუხედავად მოპასუხეთა უარისა და უარის თქმის საფუძვლისა, აღნიშნული ჩაითვლებოდა, რომ მათ მიმართ სახელმწიფოს ვალდებულება შესრულებული იყო, რაც მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნას საფუძვლიანს გახდიდა. აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ იყო წარმოდგენილი, რის გამოც მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა ვერ დაკმაყოფილდებოდა.

6.15. პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტს სააპელაციო ინსტანციაში რაიმე სხვა, განსახილველი საქმისთვის სათანადო არგუმენტი წარმოდგენილი არ ჰქონდა და დამატებით განმარტა სააპელაციო სასამართლოს წარმოების წესი და ფარგლები, რომ სააპელაციო სასამართლო უფლებამოსილია, სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება შეამოწმოს მხოლოდ იმ ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით და იმ მტკიცებულებებით, რომლებიც წარდგენილი იყო და შემოწმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში და რომ ახალი ფაქტებისა და მტკიცებულებების წარდგენა სააპელაციო სასამართლოში მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ გამონაკლის შემთხვევებშია დასაშვები.

6.16. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმე არ იყო განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც აპელანტი მხარე მიუთითებდა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც წარმოდგენილ სააპელაციო საჩივარს არ ჰქონდა წარმატების პერსპექტივა.

7. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ე.კ–ძემ მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

7.1. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა უკანონოდ დაადგინეს, რომ მოპასუხეების მიერ სადავო უძრავი ნივთის ფლობა განპირობებული იყო მართლზომიერი საფუძვლის არსებობით. სააპელაციო პალატის მითითებით, მოპასუხეებს სადავო უძრავ ქონებაში ცხოვრების მართლზომიერი საფუძველი გააჩნდათ იქამდე, ვიდრე არ დადგებოდა მართლზომიერი ფლობის შეწყვეტის ორი გარემოებიდან ერთ-ერთი, თუმცა ამავდროულად ყურადღება არ გაამახვილა მოსარჩელის მითითებაზე, რომ მოპასუხეებს უკვე ჰქონდათ საცხოვრებელი ფართები. ზემოაღნიშნულით ილახება მოსარჩელის საკუთრების უფლება, რადგან მას არ აქვს შესაძლებლობა ისარგებლოს საკუთარი უძრავი ქონებით.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ საკასაციო საჩივარი მიღებული იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

9. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

10. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

11. უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვის თაობაზე მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა ყველა ის ფაქტობრივი წანამძღვარი, რომელიც მითითებული ნორმით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელია. სავინდიკაციო სარჩელი ეფუძნება იმ მოცემულობას, რომ მესაკუთრეს, რომელსაც ჩამორთმეული აქვს მფლობელობა, შეუძლია ნივთი მოითხოვოს მფლობელისაგან, რომელიც არაკეთილსინდისიერად აკავებს ნივთს. საკუთრების უფლებამ ნივთზე სრული ბატონობა უნდა უზრუნველყოს, მათ შორის ფაქტობრივი ბატონობა - მფლობელობის სახით. ცხადია, მესაკუთრეს სხვა უფლებამოსილებებთან ერთად აქვს მფლობელობის უფლებაც და თუკი მოხდება საკუთრების მფლობელობის ჩამორთმევა, მას შეუძლია არაუფლებამოსილ მფლობელს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება (იხ: თამარ ზარანდია, სანივთო სამართალი, გამომცემლობა „მერიდიანი“, მეორე შევსებული გამოცემა, 2019წ., გვ. 245; ს.უ.ს.გ. №ას-457-2021, 05.10.2021წ.)

12. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

შესაბამისად, მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება (ს.უ.ს.გ. Nას-914-2019, 25.07.2019წ.; ს.უ.ს.გ. Nას-246-246-2018; 20.03.2018წ.).

13. განსახილველ შემთხვევაში, სადავო არაა, რომ კასატორი სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეა. აღნიშნული დასტურდება საჯარო რეესტრის ამონაწერით, რომლის მიმართაც, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. მხარეთა შორის სადავოა მოპასუხეთა მიერ ქონების ფლობის მართლზომიერება. მათი განმარტებით, ისინი კანონის საფუძველზე ფლობენ სადავო ქონებას, ამიტომ მართლზომიერ მფლობელებს წარმოადგენენ.

14. მხარეთა შორის სადავო არაა ის გარემოება, რომ მოპასუხეები რეგისტრირებული არიან იძულებით გადაადგილებულ პირებად. მათ საცხოვრებელ მისამართს წლებია წარმოადგენს დაბა წ–ი, დევნილთა კომპაქტური დასახლება „აგარაკების სამმართველო“. უძრავი ქონება წარმოადგენს დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს, სადაც მოპასუხეთა ჩასახლება განხორციელდა სახელმწიფოს ნებით, რომელიც იმ მომენტისათვის ქონების მფლობელს წარმოადგენდა, რაც სადავო არ არის, როგორც შემძენი გ.დი-კ–ძის მიერ ამ ფაქტობრივი გარემოების იმთავითვე ცოდნის ფაქტი. ამდენად, მოპასუხეები სადავო უძრავ ქონებაში შესახლდნენ იქამდე, ვიდრე იგი აღირიცხებოდა გ.დი-კ–ძის საკუთრებაში, ხოლო ამ უკანასკნელმა სადავო სახლზე საკუთრების პრივატიზების დროს იკისრა ვალდებულება დევნილის სტატუსის მქონე მართლზომიერი მფლობელების მიმართ, რაც დადასტურდა შემდგომში სასამართლოს აქტებითაც. აღნიშნული ვალდებულება ვრცელდება გ.დი-კ–ძის მემკვიდრეზეც, მოსარჩელეზე. ამასთან, დადგენილია, რომ მოპასუხეთათვის სახელმწიფოს არც კომპენსაცია და არც სანაცვლო საცხოვრებელი გადაუცია. შესაბამისად, ამჟამინდელ მესაკუთრეს (საწარმოს, პირველ კასატორს) ეკისრება სხვა პირთა მიერ მისი საკუთრებით მართლზომიერი სარგებლობის თმენა მანამ, ვიდრე არ გამოვლინდება სპეციალური კანონის მე-14 მუხლის /დევნილის საცხოვრებელ ფართობთან დაკავშირებული უფლებების დაცვა/ მე-2 პუნქტით დადგენილი მართლზომიერი ფლობის შეწყვეტის წინაპირობები (შდრ. სუსგ-ებს: # ას-1009-970-2016, 23.12.2016წ.

15. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის შესახებ, რომ მოპასუხეები არიან სადავო უძრავი ქონების მართლზომიერი მფლობელები, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 162-ე მუხლის თანახმად, დაუშვებელია, მართლზომიერ მფლობელს მოეთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება. 16. „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა-დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-14 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, ამ კანონის მე-6 მუხლის პირველ პუნქტში აღნიშნული მიზეზის აღმოფხვრამდე ან დევნილის გრძელვადიანი საცხოვრებლით უზრუნველყოფამდე დევნილს არ ასახლებენ მის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი ფართობიდან, გარდა იმ შემთვევისა, როდესაც: ა)დევნილთან ფორმდება წერილობითი შეთანხმება მის მიერ დაკავებული ფართობის სანაცვლოდ მისი სათანადო ფულადი ან სხვა სახის დახმარებით უზრუნველყოფის თაობაზე; ბ)დევნილს გამოეყოფა შესაბამისი საცხოვრებელი ფართობი, რომლითაც არ გაუარესდება მისი საყოფაცხოვრებო პირობები; გ)ხდება სტიქიური ან სხვა მოვლენა, რომელიც ითვალსიწინებს კომპენსაციას და რეგულირდება საერთო წესით.

17. დადგენილია, რომ მოპასუხეთათვის სახელმწიფოს არც კომპენსაცია არ მიუცია ბინის სანაცვლოდ და არც სანაცვლო ბინა არ გადაუცია, რის გამოც მესაკუთრე კანონიერი ბოჭვის ფარგლებში რჩება და მის უფლებას, მოსთხოვოს მართლზომიერ მფლობელს ფართის გამოთავისუფლება, ნაკლიანს ხდის კანონისმიერი დათქმა-პირობა, რომ კომპაქტური ჩასახლების ადგილებიდან არ შეიძლება დევნილთა გამოსახლება შესაბამისი ფართობით უზრუნველყოფის ან ანაზღაურების გარეშე, შესაბამისად, მოცემული დავა ვერ მოექცევა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის რეგულირების სფეროში.

18. საკასაციო პალატა მნიშვნელოვნად მიიჩნევს, მოპასუხეთა მფლობელობის მართლზომიერების თვალსაზრისით ყურადღება გაამახვილოს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ პრაქტიკაზე (იხ. „საღინაძე და სხვები საქართველოს წინააღმდეგ“, (განაცხადი №18768/05)), სადაც ევროსასამართლომ მართლზომიერი მფლობელისაგან ნივთის გამოთხოვა ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის დამატებითი ოქმის #1 მუხლისა და კონვენციის მე-8 მუხლის დარღვევად მიიჩნია. ევროსასამართლოს განმარტებით, „მფლობელობის“ ცნებას დამატებითი ოქმის პირველი პუნქტის პირველი ნაწილის თვალსაზრისით, აქვს ავტონომიური მნიშვნელობა, რომელიც არ შემოიფარგლება მხოლოდ ფიზიკური ნივთების მესაკუთრეობით და დამოუკიდებელია ადგილობრივ კანონმდებლობაში არსებული ფორმალური კლასიფიკაციისაგან: გამოსაკვლევი საკითხი შემდეგში მდგომარეობს: შეიძლება თუ არა ჩაითვალოს, რომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების ერთიანობა განმცხადებელს ანიჭებს საკუთრების უფლებას იმ მატერიალურ ინტერესზე, რომელსაც იცავს აღნიშნული დებულება (mutatis mutandis, Zwierzyński v. Poland, no. 34049/96, § 63, ECHR 2001-VI)). შესაბამისად, ისევე როგორც ფიზიკური ნივთები, კონკრეტული უფლებები და ინტერესი, რომლებიც წარმოადგენენ აქტივებს, შეიძლება ასევე ჩაითვალოს „მფლობელობად“ ამ დებულების საჭიროებებიდან გამომდინარე (იხ. Iatridis v. Greece [GC], no. 31107/96, §54, ECHR 1999-II, and Beyeler v. Italy [GC], no. 33202/96, § 100, ECHR 2000-I). „მფლობელობის“ ცნება არ იზღუდება „არსებულ მფლობელობად“, არამედ შეიძლება მოიცავდეს აქტივებს, მათ შორის მოთხოვნებს, რომლებთან დაკავშირებითაც განმცხადებელს შეუძლია, იდავოს, რომ მას გააჩნია, სულ მცირე გონივრული და „მართლზომიერი მოლოდინი“ იმისა, რომ შეძლებს საკუთრების უფლებით სარგებლობას (იხ., Prince Hans-Adam II of Liechtenstein v. Germany [GC], no. 42527/98, §83, ECHR 2001-VIII). „მოლოდინი“ მართლზომიერია, თუკი იგი ემყარება საკანონმდებლო დებულებას ან ნორმატიულ აქტს, რომელიც უკავშირდება საკუთრების ინტერესს (იხ. Kopecký v. Slovakia [GC], no. 44912/98, §§ 45-52, ECHR 2004-IX). რეგისტრირებული საკუთრების უფლების არარსებობის მიუხედავად, ევროსასამართლომ მფლობელობა კეთილსინდისიერად მიიჩნია იმ მიზეზით, რომ უმთავრესი მნიშვნელობა ჰქონდა სახელმწიფოს მხრიდან მკაფიოდ გამოხატულ ტოლერანტობას მფლობელის მიერ ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში კოტეჯისა და მიმდებარე მიწის ნაკვეთის შეუფერხებელი და ღია სარგებლობის მიმართ (იხ. uneryıldız v. Turkey [GC], no. 48939/99, §§ 105, 106 and 127, ECHR 2004-XII; Stretch, cited above, § 34; Doğan and Others v. Turkey, nos. 8803-8811/02, 8813/02 and 8815-8819/02, § 139, ECHR 2004-VI (extracts); Matos e Silva, Lda., and Others v. Portugal, 16 September 1996, § 72, Reports 1996-IV).

19. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლი), კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს.

20. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

21. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ვინაიდან, საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე.კ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. ე.კ–ძეს (პ/ნ ........) დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 150 ლარის (საგადასახადო დავალება №6870, გადახდის თარიღი: 12.03.2025წ, გადამხდელის ბანკი: ს.ს. „თიბისი ბანკი“) 70% – 105 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე

გოჩა ჯეირანაშვილი