საქმე №ას-1547-2024 30 აპრილი, 2025 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვლადიმერ კაკაბაძე, გიზო უბილავა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - გ.ფ–ია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - სს „ს.კ.ჯ.ჰ–ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 11 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. გ.ფ–ია (შემდეგ - მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი) ასაჩივრებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებას, რომლითაც მოპასუხის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე სს „ს.კ.ჯ.ჰ–ის“ (შემდგომ - მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეს 9578.28 ლარის ანაზღაურება მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა.

2. კასატორი სადავოდ ხდის დაკისრებულ ზიანის ოდენობას და მიუთითებს, რომ სასამართლოს უნდა გამოეკვლია მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარდგენილი შპს „ე.ჰ–ის“ დასკვნა ზიანის ოდენობის გასაზღვრისას, ვინ და რა უფლებამოსილებით, რის საფუძველზე წარადგინა ავტომანქანა შპს „ე.ჰ–თან“ გამოსაკვლევად. კასატორის მითითებით, სასამართლოს არ უმსჯელია ბრალზეც (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 415.1 მუხლი).

3. კასატორი აზრით, მიუხედავად მოთხოვნისა, სასამართლომ უკანონოდ არ გამოითხოვა საპატრულო პოლიციის მიერ გაცემული სადაზღვევო შემთხვევის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია, რასაც მნიშვნელობა ჰქონდა საქმის გადაწყვეტისთვის. ამასთან, დაზღვევის ხელშეკრულებისა და დანართების გაანალიზების გარეშე შეუძლებელია მის მიერ დაზიანებული სატრანსპორტო საშუალების სადაზღვევო თანხის დადგენა. საქმეში არ არის წარმოდგენილი სატრანსპორტო საშუალებასთან დაკავშირებული აუცილებელი და სავალდებულო სარეგისტრაციო მონაცემებიც.

4. კასატორი საქმეზე მოითხოვს წერილობითი მტკიცებულებების დართვასაც, რასაც მისი მტკიცებით, მნიშვნელობა აქვს საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

5. საკასაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

6. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

7. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

8. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

9. მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, მოთხოვნის - მოპასუხისათვის 9578.28 ლარის დაკისრების სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ - სსკ-ის) 832.1 (თუ დამზღვევს შეუძლია ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნა წაუყენოს მესამე პირს, მაშინ ეს მოთხოვნა გადადის მზღვეველზე, თუკი ის უნაზღაურებს დამზღვევს ზიანს. თუ დამზღვევი უარს იტყვის მესამე პირის მიმართ თავის მოთხოვნაზე ან მისი მოთხოვნის უზრუნველყოფის უფლებაზე, მაშინ მზღვეველი თავისუფლდება ზიანის იმ ოდენობით ანაზღაურების მოვალეობისაგან, რამდენიც მას შეეძლო, მიეღო თავისი ხარჯების ასანაზღაურებლად უფლების განხორციელებასთან ან მოთხოვნის წაყენებასთან დაკავშირებით), 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 409-ე (თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება) მუხლები.

10. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სსკ-ის 832-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ დამზღვევს შეუძლია, ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნა წაუყენოს მესამე პირს, მაშინ ეს მოთხოვნა გადადის მზღვეველზე, თუკი ის უნაზღაურებს დამზღვევს ზიანს. ნორმის აღნიშნული დანაწესი ითვალისწინებს იმგვარ შემთხვევას, როდესაც მზღვეველზე გადადის იმ მოთხოვნის უფლება, რაც აქვს დამზღვევს ზიანის მიყენებაზე პასუხისმგებელი პირის მიმართ მზღვევლის მიერ გაცემული სადაზღვევო საზღაურის ფარგლებში. მოთხოვნის უფლების ასეთი გადასვლა ცნობილია „სუბროგაციის“ პრინციპის სახით. ეს პრინციპი გულისხმობს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ერთი მხარე იკავებს სხვა პირის ადგილს ისე, რომ მას შეუძლია თავის სასარგებლოდ განახორციელოს ამ უკანასკნელის უფლებები მესამე პირის მიმართ. სუბროგაციის მეშვეობით, დამზღვევის ნაცვლად, მზღვეველს წარმოეშობა უფლება, გაცემული სადაზღვევო საზღაურის ფარგლებში, დამზღვევის ქონებრივი ინტერესის ხელმყოფისაგან მოითხოვოს მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. სუბროგაციის დროს დამზღვევის, როგორც დაზარალებულის, ე.ი. როგორც კონკრეტული ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის კრედიტორის ადგილს იკავებს სადაზღვევო კომპანია (მზღვეველი). ასეთ შემთხვევაში არა ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსი, არამედ იცვლება ამ ურთიერთობის კრედიტორი. ამ დროს ახალი მოთხოვნა კი არ წარმოიშობა, არამედ იცვლება მხოლოდ კრედიტორი, კერძოდ, დაზარალებული დამზღვევი – სადაზღვევო კომპანიით (მზღვევლით). სუბროგაციის დროს მზღვეველი ცვლის დამზღვევს იმ ვალდებულებაში, რომელიც წარმოიშვა ზიანის მიყენებისაგან (იხ.: სუსგ №ას-581-549-2011, 05.09.2012წ.; №ას-809-776-2016, 04.04.2017წ.; №ას-812-2022, 05.10.2022წ.; №ას-1598-2023, 20.03.2024 წ.).

11. აღსანიშნავია, რომ სუბროგაციის საფუძველზე კანონმდებელი ცდილობს ორი მიზნის მიღწევას: პირველი, დაზღვეულმა არ უნდა მიიღოს ორმაგი კომპენსაცია ზიანის მიმყენებელი მესამე პირისა და მზღვევლისაგან, ანუ დამზღვევი არ უნდა გამდიდრდეს უსაფუძვლოდ და, მეორე, ზიანის მიმყენებელმა მესამე პირმა, სადაზღვევო ანაზღაურების საფუძველზე, არ უნდა ნახოს სარგებელი, კერძოდ, იგი არ უნდა გათავისუფლდეს პასუხისმგებლობისაგან (იხ.: სუსგ №ას-812-2022, 05.10.2022წ.; №ას-799-2024, 26.07.2024წ.).

12. სსკ-ის 832-ე მუხლით მინიჭებული უფლების რეალიზაცია დამოკიდებულია ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოებების არსებობაზე, კერძოდ, სსკ-ის 992-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემადგენლობაზე. ნორმა ითვალისწინებს დელიქტურ პასუხისმგებლობას, რომელიც დგება ზიანის მიყენების შედეგად. თავისთავად დელიქტური პასუხისმგებლობა, როგორც იურიდიული პასუხისმგებლობის ერთ-ერთი სახე, მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მიყენების შედეგად წარმოშობილი ვალდებულებაა, რომლის სტრუქტურულ ელემენტს წარმოადგენს მიზეზშედეგობრივი კავშირი და ბრალი. შესაბამისად, პასუხისმგებლობის დაკისრებისათვის აუცილებელია, გათვალისწინებულ იქნეს მიზეზშედეგობრივი კავშირი მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და შედეგს შორის (იხ.: სუსგ №ას-809-776-2016, 04.04.2017წ.; №ას-1523-2019, 24.01.2020წ.).

13. მოცემულ შემთხვევაში, უდავოა მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედებით გამოწვეული სადაზღვევო შემთხვევისას შპს „თ.ე–ის“ ავტოსატრანსპორტო საშუალების დაზიანება, რომელიც დაზღვეული იყო მოსარჩელე სადაზღვევო კომპანიაში. არც ისაა სადავო, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზღვეულ ავტომანქანას მიადგა ზიანი. შპს „ე.ჰ–ის“ დეფექტური აქტის თანახმად, დაზღვეული ავტოსატრანსპორტო საშუალების აღდგენითი ღირებულება ჯამურად 11 302.4 ლარია. გადასახადების გარეშე შეკეთების ხარჯმა შეადგინა - 10820 ლარი, რასაც გამოაკლდა ფრანშიზა - 1241.75 ლარი. დარჩენილი 9578.28 ლარი მზღვეველმა აანაზღაურა 10.04.2023 წლის საგადასახადო დავალებით.

14. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პრეტენზია ქვემდგომი სასამართლოს მიერ ზიანის ოდენობის არასწორად განსაზღვრას ეფუძნება.

15. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს მატერიალური ზიანის ანაზღაურების მოცულობის არასამართლიანად დადგენის თაობაზე კასატორის შედავებას და განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო სამართალში მოქმედი მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტი გულისხმობს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის ისე განაწილებას, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელთა მტკიცება მათთვის ობიექტურად შესაძლებელია, ანუ მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა - მას, ვინც უარყოფს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და უკავშირდებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას (კვალიფიციური შედავების მნიშვნელობა ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის მიზნებისათვის). მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ახსნა-განმარტებები კი უნდა იყოს დასაბუთებული და, იმავდროულად, უნდა დასტურდებოდეს რელევანტური მტკიცებულებებით (სსსკ-ის 102.3 მუხლი). ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ სსსკ-ის 105-ე მუხლის შესაბამისად, სწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები და მართებულად დაადგინა ზიანის ოდენობის თაობაზე ფაქტობრივი გარემოება, კერძოდ, მოსარჩელემ, ზიანის ოდენობის დასადასტურებლად შპს „ე.ჰ–ის“ დასკვნა წარმოადგინა, რომლითაც ზიანისა და შესასრულებელი სამუშაოების მოცულობა განსაზღვრულია კონკრეტული მარკის, მოდელისა და ტექნიკური მახასიათებლების მქონე ავტომანქანის გათვალისწინებით. პალატის განსჯით, მოსარჩელის სამართლებრივი პრეტენზიის დასადასტურებლად მითითებული მტკიცებულების საპირწონე ფაქტების დადასტურების ვალდებულება მოპასუხის მტკიცების ტვირთია, თუმცა ამ უკანასკნელმა ვერ უზრუნველყო იმგვარ გარემოებებზე მითითება/მტკიცებულებების წარმოდგენა, რომელიც ზემოაღნიშნულ მტკიცებულებას გააქარწყლებდა ან/და ზიანის სახით მოთხოვნილი თანხის სხვაგვარ გაანგარიშებაზე მსჯელობას შესთავაზებდა სასამართლოს, რისი გათვალისწინებითაც, არ არსებობს საქმის მასალებში არსებული შპს „ე.ჰ–ის“ ზიანის ოდენობის განმსაზღვრელი დასკვნის გაზიარებაზე უარის თქმის საფუძვლები (დასკვნით განსაზღვრულია მოპასუხის ბრალეული ქმედებით დაზიანებულ ნივთზე არსებული დაზიანებების გამოსწორებისათვის გასაწევი ხარჯების მოცულობა).

16. კერძო სამართლებრივ დავებზე წარმატების მისაღწევად კი, მხარეებმა ჯეროვნად უნდა განკარგონ თავიანთი საპროცესო უფლებები, რაც დავის ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებისა და მათი რელევანტური მტკიცებულებებით დამტკიცების ტვირთის რეალიზებაში მდგომარეობს. ამ უფლებით თანაბრად სარგებლობს როგორც მოსარჩელე (სარჩელის ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურება), ასევე, მოპასუხე (სარჩელის ფაქტობრივი გარემოებების გაქარწყლება)“ (იხ., ილონა გაგუა, „მტკიცებულებები და მტკიცების პროცესი კერძო ხასიათის სამართლებრივ დავებზე“, 2020 წელი, გვ: 117-121. რედაქტორები: ზურაბ ძლიერიშვილი, ნუნუ კვანტალიანი). მართალია სადაზღვევო კომპანიის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება ზიანის ოდენობის განსაზღვრის თაობაზე სადავოდ გახადა კასატორმა, თუმცა გარდა ზეპირსიტყვიერი ახსნა-განმარტებისა, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულების საპირწონედ მან ვერ წარმოადგინა ვერცერთი კონკრეტული მტკიცებულება, რაც დადასტურებდა მისი პოზიციის მართებულობას ასანაზღაურებელი ზიანის ოდენობასთან მიმართებით.

17. საკასაციო პალატა კასატორის საკასაციო პრეტენზიას შერეულ ბრალთან დაკავშირებითაც არ იზიარებს (საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე მითითებულია სხვა გარემოებებიც, რომელსაც შესაგაბელი არ მოიცავს) და მიუთითებს სსსკ-ის 201-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტებზე, რომელთა თანახმად, მოპასუხის წერილობით პასუხში აღნიშნული უნდა იყოს, თუ მოპასუხე სარჩელს არ ცნობს, რა კონკრეტულ ფაქტებსა და გარემოებებს ემყარება მისი შესაგებელი სარჩელის წინააღმდეგ; მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებს მოპასუხის მიერ მითითებულ გარემოებებს. სსსკ-ის 219-ე მუხლი კი, ზღუდავს მას შემდგომ მიუთითოს ამ გარემოებაზე (იხ.: სუსგ №ას-1536-2018, 14.05.2020წ.). მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან მოპასუხე წარდგენილი შესაგებელით/შესაბამის სამართალწარმოების ეტაპზე შერეულ ბრალზე არ შესდავებია (მოპასუხე შესაგებლით მხოლოდ ზიანის ოდენობას ხდიდა სადავოდ), მან დაკარგა პროცესუალური შესაძლებლობა, აღნიშნული საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი გახადოს. საკასაციო პალატის განსჯით, საკასაციო სასამართლოში ახალ გარემოებებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარდგენა დაუშვებელია (სსსკ-ის 404-ე და 407-ე მუხლები), რაც გამორიცხავს ზემოსხენებულ პრეტენზიაზე მსჯელობის შესაძლებლობას, მით უფრო, რომ კასატორს არ წარუდგენია სათანადო მტკიცებულებები, რომელიც დაადასტურებდა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად გამოწვეული ზიანის მიმართ სსკ-ის 415.1 მუხლით გათვალისწინებული შერეული ბრალის არსებობას.

18. საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებს, რომ სადავო გარემოებების დადასტურების მიზნით, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილია საკმარისი მტკიცებულებები, რაც ერთმნიშვნელოვნად განაპირობებდა ზიანის სრულად ანაზღაურების ვალდებულებას, რადგან ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომლის არსებობის ფაქტი მოსარჩელისგან დადასტურებულია. ამ შემთხვევაში, მოსარჩელემ, მისი მტკიცების ფარგლებში, დაადასტურა მითითებული ზიანის ოდენობის სრულად არსებობის ფაქტი, რაც კასატორმა ვერ გააქარწყლა.

19. რაც შეეხება საქმეზე მტკიცებულებების დართვას, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სსსკ-ის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარდგენა არ დაიშვება შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები სასამართლოს მიერ ვერ იქნება გაზიარებული იმის მიუხედავად, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა, სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.

20. პალატა გაეცნო მტკიცებულებათა დართვაზე უარის თქმის საოქმო განჩინებებსაც და მიუთითებს, რომ არ არსებობს კასატორის პრეტენზიის გაზიარების საფუძველი. ამ კუთხით კასატორის დასაბუთებული შედავება არ წარუდგენია. ამასთან, გაურკვეველია მხარის პოზიცია, რა ფაქტის მტკიცების მიზნით სურს დოკუმენტების დართვა, ვინაიდან მის მიერ მითითებული მტკიცებულებები ზიანის ოდენობის გაანგარიშებაზე გავლენას ვერ მოახდენს. ამასთან, მის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებული მტკიცებულებათა ნაწილი ისედაც დართულია საქმეზე (დაზღვევის ხელშეკრულება და პოლისი), რისი გათვალისწინებითაც პალატა კასატორის მოთხოვნას დაუსაბუთებლად მიიჩნევს.

21. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება.

22. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

23. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

24. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

26. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ.ფ–იას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. გ.ფ–იას (პ/.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მ. კ–ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 400 ლარის (გადახდის ქვითარი №52844052 / გადახდის თარიღი 17.01.2025) 70% - 280 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

ვლადიმერ კაკაბაძე

გიზო უბილავა