საქმე №ას-1194-2024 6 ივნისი, 2025 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ამირან ძაბუნიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი, გოჩა ჯეირანაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ.ა–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ.თ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 25 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მ.ა–მა (შემდგომში - მოსარჩელე, კასატორი) სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ლ.თ–ის (შემდგომში - მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე) მიმართ, უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვის მოთხოვნით.

2. სარჩელის საფუძვლები:

2.1. მ.ა–ის საკუთრების უფლებით ირიცხება ავტოსადგომი, მდებარე - ქ. თბილისი, ........, ფართით 26.85 კვ.მ. უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N.........

2.2. აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე მისი საკუთრების უფლების დამდგენი დოკუმენტია სამკვიდრო მოწმობა N180187747, დამოწმების თარიღი 22/02/2018 წელი, ნოტარიუსი ნ.გ–ძე.

2.3. ავტოსადგომს საკუთრების უფლების წარმოშობიდან გარდაცვალების დღემდე მუდმივად ფლობდა მოსარჩელე მ.ა–ის მეუღლე - ფ.ა–ი. მ.ა–მა მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ მეუღლის ავტომანქანა აჩუქა შვილს ი.ა–ს. ვინაიდან ავტოსადგომი იყო ცარიელი, მოპასუხე ლ.თ–მა და მისმა მეუღლემ სთხოვეს მოსარჩელეს, რომ საჭიროების შემთხვევაში ისარგებლებდნენ N2 ავტოსადგომით. მოსარჩელემ დართო ნება მოპასუხეს, რომ როცა თავად მას არ ექნებოდა ავტოფარეხით სარგებლობის საჭიროება, ესარგებლა ამ ავტოსადგომით. მოპასუხე ამ პერიოდიდან მოყოლებული სარგებლობდა ამ ავტოსადგომით ხანდახან, საჭიროებისამებრ, ხოლო სარჩელის აღძვრამდე ერთი წლის მანძილზე - სისტემატურად. მიუხედავად მოსარჩელის არაერთი მოთხოვნისა, მოპასუხე წინააღმდეგია და უარს აცხადებს ნებაყოფლობით მ.ა–ის კუთვნილი ავტოსადგომის გამოთავისუფლებაზე.

2.4. მოპასუხე ლ.თ–ს, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, აქვს საკუთრებაში 26.85 კვ.მ. ავტოსადგომი თანასაკუთრებაში არსებული ავტოსადგომიდან, ს/კ ........, თუმცა მოსარჩელისგან განსხვავებით, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, მას საერთო სარგებლობის ავტოსადგომზე კონკრეტული ადგილი მონიშნული და განსაზღვრული არა აქვს, რასაც ადასტურებს მის მიერ საჯარო რეესტრში წარმოდგენილი განცხადებაც. მ.ა–ს იმავე ნიშნულზე, სადაც მდებარეობს მოპასუხის კუთვნილი ავტოსადგომი, აქვს ავტოსადგომი N2, ფართით 26.85 კვ.მ. თუმცა იმ განსხვავებით, რომ მოსარჩელის ავტოსადგომის მდებარეობა საერთო ავტოსადგომზე ზუსტადაა მონიშნული და განსაზღვრული საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული და დაცული გამიჯვნის ხელშეკრულებითა და გამიჯვნის ნახაზით, ხოლო მოპასუხის კუთვნილი ავტოსადგომის მდებარეობა საერთო სარგებლობის ავტოსადგომზე ზუსტად არ არის განსაზღვრული.

2.5. მოსარჩელის თანახმად, სწორედ აღნიშნულ სადავო ავტოსადგომს, რომლის ადგილმდებარეობა და ფართი ზუსტადაა განსაზღვრული, მინიჭებული აქვს ცალკე საკადასტრო კოდი, ასევე მინიჭებული აქვს კონკრეტული ნომერი - N2, რომელსაც წლების განმავლობაში ფლობდა მოსარჩელე, სარჩელის აღძვრის დროისთვის კი ფლობდა მოპასუხე - ლ.თ–ი, რომელსაც არ გააჩნდა აღნიშნული ავტოსადგომის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი.

3. მოპასუხის პოზიცია:

3.1. მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

3.2. მოპასუხის მტკიცებით, 2010 წლის 10 ნოემბრის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე, საკუთრების უფლებით გადაეცა ერთი ავტოპარკინგი, ქ. თბილისი, ....... და მიმდებარე ტერიტორია, კორპუსი 2, ნიშნული -2.70 საერთო ფართი 26.85 კვ.მ საერთო სარგებლობის მისასვლელ გზებთან ერთად მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი N........; 26.85 კვ.მ.

3.3. ამავე საკადასტრო კოდზე რეგისტრირებულია თანასაკუთრების უფლებით რამდენიმე მესაკუთრე, რომელთა საკუთრების ფართობი ჯამში შეადგენს 117.43 კვ.მ. აღნიშნული ფართობიდან მოპასუხე ლ.თ–ს ეკუთვნის როგორც ამონაწერში, ასევე მიღება-ჩაბარების აქტში მითითებული ფართობი 26.85 კვ.მ..

3.4. N......... საკადასტრო კოდზე არსებული საერთო ფართიდან (117.43კვ.მ) კომპანიისაგან თანამესაკუთრეებს გადაეცათ კონკრეტული ადგილები. ხოლო, რაც შეეხება, მოსარჩელე - მ.ა–ს, მან მისი კუთვნილი ქონება, მდებარე ......... საკადასტრო კოდზე, მიიღო მემკვიდრეობით მეუღლისგან ფ.ა–ისგან. აღნიშნული საკადასტრო კოდი მოსარჩელის ქონებას მიენიჭა გამიჯვნის საფუძველზე 2011 წლის 1 თებერვლის შპს „ე.ჯ–ას" სამეთვალყურეო საბჭოს გადაწყვეტილება N172-ის თანახმად. ის ფაქტი, რომ მ.ა–ის კუთვნილი ქონება მდებარე ......... ს/კ კოდზე ნამდვილად გამიჯნულია ...... საკადასტრო კოდზე რეგისტრირებულ თანამესაკუთრეთა ქონებისგან, სამეთვალყურეო საბჭოს N172 გადაწყვეტილებასთან ერთად მოწმობს კორპუსი N2-ის გეგმა -2.70 ნიშნულზე, სადაც მითითებულია ავტოსადგომი N2- 26.85 კვ.მ მესაკუთრე - ფ.ა–ი.

3.5. ამდენად, მოპასუხის მფლობელობაში არ არის მოსარჩელის კუთვნილი ავტოფარეხი, რაც გამორიცხავს სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4.2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით, გაასაჩივრა მ.ა–მა, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძველი:

5.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 25 ივნისის განჩინებით მ.ა–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება.

5.2. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქალაქო სასამართლომ სავსებით სწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტები და მართებულად განმარტა, რომ აპელანტმა სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის აუცილებელი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული საფუძვლების არსებობა ვერ დაამტკიცა. სახელდობრ, პალატის აზრით, საქმის მასალებში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერებითა და აზომვითი ნახაზებით შეუძლებელია იმის დადგენა თუ მოსარჩელეს და მოპასუხეს საერთო სარგებლობის ავტოსადგომიდან, კონკრეტულად რომელი ნიშნულის ავტოფარეხები ეკუთვნით.

5.3. სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებათა შეჯერების საფუძველზე დაადგინა, რომ ფ.ა–ს N2 ავტოსადგომი, როგორც ინდივიდუალურად განსაზღვრული ნივთი 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულებით გადაეცა. კერძოდ, გამიჯვნის ხელშეკრულების მე-8 პუნქტით ხელშეკრულების მხარეებმა ქონება თანდართული ურთიერთგამიჯვნის ნახაზის შესაბამისად გაიყვეს და საჯარო რეესტრში ავტოსადგომზე ფ.ა–ის უფლებაც ამ ხელშეკრულების საფუძველზე დარეგისტრირდა. ამიტომ, პალატამ დაასკვნა, რომ აპელანტის კუთვნილი ავტოსადგომის იდენტიფიცირება სწორედ ამ ხელშეკრულებისა და თანდართული ნახაზის საშუალებით უნდა მომხდარიყო, რაც სპეციალური ცოდნის მქონე ექსპერტის შეფასების გარეშე შეუძლებელი იყო.

5.4. 2023 წლის 20 ივნისის განჩინებით სასამართლომ საქმეზე დანიშნა ექსპერტიზა და ექსპერტს დაუსვა შემდეგი კითხვა: „განთავსებული არის თუ არა ლ.თ–ის კუთვნილი ავტომობილი (ს.ფ. 24) №......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ ავტოსადგომზე?“. ზემოხსენებული განჩინების საფუძველზე, 2024 წლის 19 აპრილს, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ შეადგინა დასკვნა, თუმცა სასამართლოს მიერ დასმულ კითხვას ექსპერტმა ვერ უპასუხა. ექსპერტმა განმარტა, რომ 2011 წლის პირველი თებერვლის „გამიჯვნის ნახაზი“ შესრულებული იყო ხარვეზით, იმ შემთხვევაში, თუ გავითვალისწინებდით გამიჯვნის გეგმაზე დატანილი არეალის კონტურებს სქემატურად, ფართის გათვალისწინების გარეშე, ავტომობილი არ აღმოჩნდებოდა N2, ე.ი. აპელანტის კუთვნილ ავტოსადგომში, ხოლო თუ გავითვალისწინებდით N2 ავტოსადგომის მდებარეობას და გეგმაზე დატანილი გაბარიტული ზომებიდან განვსაზღვრავდით 26,85 კვ.მ. ფართობს, ავტომობილი მასში მოექცეოდა. ექსპერტმა დაადგინა, რომ 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულებას თანდართული „გამიჯვნის ნახაზის“ მიხედვით ფ.ა–ისათვის გადაცემული ქონება - ავტოსადგომი N2 - სადავო ტერიტორიას არ მოიცავდა. სადავო ავტოსადგომზე აპელანტის უფლება გავრცელდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მისი კუთვნილი ავტოსადგომის მდებარეობისა და რეგისტრირებული ფართობის გათვალისწინებით ვივარაუდებდით, რომ ნახაზი მცდარი იყო და, სინამდვილეში, 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულების მხარეებმა ფ.ა–ისათვის N2-ე ავტოსადგომის მარჯვნივ მდებარე ფართის გადაცემის ნებაც გამოხატეს.

5.5. ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების შეჯერების შედეგად, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ მოსარჩელემ სადავო ქონების კუთვნილება ვერ დაამტკიცა.

5.6. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.ა–მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

6. კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

5.7. კასატორი გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძვლად მიუთითებს იმ გარემოებებზე, რომ გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

5.8. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 311-ე და 312-ე მუხლის დანაწესებიდან გამომდინარე.

5.9. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას სუბიექტურად დაადგინა დავის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები ისე, რომ არ შეისწავლა და არ შეაფასა საქმისთვის მნიშვნელოვანი ყველა ფაქტობრივი გარემოება, არასწორად შეაფასა ასევე, ექსპერტიზის დასკვნაც, რამაც საბოლოოდ საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება გამოიწვია. კერძოდ, კასატორის მტკიცებით, საქმის მასალებში წარმოდგენილი გამიჯვნის ნახაზით, ზუსტადაა განსაზღვრული კასატორის ავტოსადგომის მდებარეობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მას არ აქვს უფლება სხვა ადგილას გააჩეროს ავტომობილი, გასაჩივრებული განჩინებით კი შეილახა კასატორის საკუთრების უფლება, რადგან მას აღარ შეუძლია ისარგებლოს საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებული საკუთრებით.

5.10. კასატორი არ ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების 4.9. პუნქტში განვითარებულ მსჯელობას და აცხადებს, რომ დავის განხილვის არცერთ ეტაპზე არ გამხდარა სადავო, რომ ფართი, რომლის გამოთხოვასაც მოსარჩელე მოითხოვდა არ წარმოადგენდა მის კუთვნილ ავტოსადგომს. მოწინააღმდეგე მხარე უბრალოდ აცხადებდა, რომ მოსარჩელის ავტოსადგომის ფართი 26,85 ასევე მოიცავდა მისასვლელ გზასაც, ამიტომ მისი ავტოსადგომი გაცილებით ნაკლებია, ვიდრე ეს რეესტრის ამონაწერში იყო მითითებული, რის გამოც ამ ავტოსადგომით ფლობის უფლება მასაც გააჩნდა. ის გარემოება, რომ მოსარჩელის საკუთრებაშია ავტოსადგომი, რომლის მოპასუხის მფლობელობიდან გამოთხოვასაც მოითხოვდა, საქმეზე წარმოდგენილი შესაგებლით სადავო არ გამხდარა.

5.11. კასატორის აზრით, სრულიად დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა, თითქოს მან ვერ მოახერხა სადავო უძრავი ქონების იდენტიფიცირება. მოსარჩელეს წარმოდგენილი აქვს საჯარო რეესტრის ამონაწერი, სადაც დასტურდება, საკუთრების უფლება კონკრეტულ ავტოსადგომზე, კონკრეტული მახასიათებლებით, ხოლო სხვა თანამესაკუთრეების ადგილი განსაზღვრული არ არის, რაც იმას გულისხმობს, რომ მოპასუხეს უფლება აქვს ისარგებლოს საერთო სარგებლობის ავტოსადგომით, კერძოდ, ნებისმიერ თავისუფალ ადგილას განათავსოს ავტომობილი, თუმცა არა იმ კონკრეტულ ავტოსადგომზე, რომელიც ამონაწერის თანახმად, კასატორს ეკუთვნის.

5.12. კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ ყურადღება მიაქცია მხოლოდ ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებულ პირველ წინადადებას, თუმცა დაუსაბუთებლად უარყო დასკვნაში მითითებული ის გარემოება, რომ თუ გავითვალისწინებთ N2 ავტოსადგომის მდებარეობას და გეგმაზე დატანილ გაბარიტულ ზომებს, ამ შემთხვევაში ს.ფ. 24-ზე ასახული ავტომობილი მოქცეულია N2 ავტოსადგომზე, რომელიც იურიდიულად სავალდებულო საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, სწორედ მოსარჩელეს ეკუთვნის.

5.13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით, მ.ა–ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

6. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

7. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

8. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში წარმოდგენილია სავინდიკაციო სარჩელი, შესაბამისად, დავის საგანს წარმოადგენს მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერება.

9. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვის თაობაზე მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი. სავინდიკაციო სარჩელი ეფუძნება იმ მოცემულობას, რომ მესაკუთრეს, რომელსაც ჩამოერთვა მფლობელობა, შეუძლია ნივთი მოითხოვოს მფლობელისაგან, რომელიც არაკეთილსინდისიერად აკავებს მას. საკუთრების უფლებამ ნივთზე სრული ბატონობა უნდა უზრუნველყოს, მათ შორის ფაქტობრივი ბატონობა - მფლობელობის სახით. ცხადია, მესაკუთრეს სხვა უფლებამოსილებებთან ერთად აქვს მფლობელობის უფლებაც და თუკი მოხდება საკუთრების მფლობელობის ჩამორთმევა, მას შეუძლია არაუფლებამოსილ მფლობელს, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება (იხ.: თამარ ზარანდია, სანივთო სამართალი, გამომცემლობა „მერიდიანი“, მეორე შევსებული გამოცემა, 2019წ., გვ. 245).

10. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალში საკუთრების უფლება ფართოდაა განმარტებული და იგი მოიცავს მთელ რიგ ქონებრივ/ფულად უფლებებს, რომელიც საკუთრებიდან გამომდინარეობს. ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ საქმეში – მარქსი ბელგიის წინააღმდეგ განმარტა: „იმის აღიარებით, რომ ყოველ ადამიანს აქვს თავისი საკუთრებით (ქონებით) შეუფერხებელი სარგებლობის უფლება, მუხლი პირველი არსებითად უზრუნველყოფს საკუთრების უფლებას. ეს არის სრულიად ცხადი წარმოდგენა, რომელსაც ტოვებს სიტყვები „საკუთრება“ და „საკუთრების გამოყენება“. (მარქსი ბელგიის წინააღმდეგ, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება განაცხ. №6833/74, სტრასბურგი, 1979 წლის 13 ივნისი).

11. სხვა საქმეზე ევროპული სასამართლო იმეორებს, რომ „საკუთრების ცნებას დამატებითი №1 ოქმის პირველი მუხლის მიხედვით, დამოუკიდებელი მნიშვნელობა აქვს, რომელიც არ შემოიფარგლება ფიზიკური ნივთების ფლობით და ის დამოუკიდებელია ეროვნულ კანონმდებლობაში არსებული ოფიციალური კლასიფიკაციისგან: „საკუთრების“ ცნება არ შემოიფარგლება „არსებული საკუთრებით“, არამედ ის შეიძლება მოიცავდეს აქტივებს, სარჩელების ჩათვლით, რომლებთან დაკავშირებითაც განმცხადებელს შეუძლია განაცხადოს, რომ მას გააჩნია საკუთრების უფლებისა ან ქონებრივი ინტერესის ეფექტური გამოყენების გონივრული და „კანონიერი მოლოდინი“ (იხ. იონერილდიზი თურქეთის წინაამდეგ, დიდი პალატა, №48939/99, §124, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო 2004-XII და პრინცი ჰანს-ადამ II ლიხტენშტეინი გერმანიის წინააღმდეგ; დიდი პალატა, N42527/98, § 83, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო 2001-VIII).

12. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას.

13. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით კი განსაზღვრულია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია, მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. შესაბამისად, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც დადგინდება სამივე წინაპირობის არსებობა, შესაძლებელი გახდება მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა (შდრ: სუსგ-ები: №789-2023, 29 სექტემბერი, 2023 წ; №ას-1005-2013, 03 ოქტომბერი, 2023 წ; №ას-1004-2023, 03 ოქტომბერი, 2023 წ; №766-2023, 05 ოქტომბერი, 2023 წ; №1146-2023, 11 ოქტომბერი, 2023 წ; №997-2023, 25 ოქტომბერი, 2023 წ.).

14. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ვინდიკაციური სარჩელის საფუძვლიანობა მოწმდება იმ გარემოებათა შეფასებით, არსებობს თუ არა მოსარჩელის საკუთრების უფლება ნივთზე და იმყოფება თუ არა ეს ნივთი სხვა პირის არამართლზომიერ მფლობელობაში (შდრ: სუსგ-ები: №ას-1005-2023, 03 ოქტომბერი, 2023 წ.,პ.39; №ას-709-2022, 30 სექტემბერი, 2022).

15. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა საქმის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი გარემოებები:

- თბილისში, ........... მდებარე საცხოვრებელ სახლში კორპ. N2 N......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული, 376 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომი ეკუთვნოდა შპს „ე.ჯ–ას“;

- 2010 წლის 11 აგვისტოს შპს „ე.ჯ–ასა“ ფ.ა–ს შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც შპს „ე.ჯ–ამ“ ფ.ა–ს მიჰყიდა ზემოხსენებული ქონების 1/14 ნაწილი, 26,85 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომი. ამის საფუძველზე, 2010 წლის 20 აგვისტოს ფ.ა–ი სხვა პირებთან ერთად საჯარო რეესტრში 376 კვ.მ. ფართობის მქონე მშენებარე ავტოსადგომიდან 26,85 კვ.მ. ფართობის ავტოსადგომის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა;

- 2011 წლის 1-ელ თებერვალს შპს „ე.ჯ–ას“, ს.ჭ–ას, გ.ნ–ას და ფ.ა–ს შორის დაიდო „გამიჯვნის ხელშეკრულება“, რომლითაც N....... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული ნივთი, თანდართული „აზომვითი ნახაზის“ (შემდგომში - „გამიჯვნის ნახაზი“) შესაბამისად, რამდენიმე ინდივიდუალურ ნივთად გაიმიჯნა. აქედან, ფ.ა–ს „გამიჯვნის ნახაზის“ მიხედვით „გ 1“ და „გ 2“ წერტილებს შორის, მარცხენა მხარეს არსებული N2 ავტოსადგომი მიეკუთვნა. შპს „ჯ.ლ–ის“ მიერ შედგენილი აზომვითი ნახაზის მიხედვით ამ სადგომის ფართი 15,68 კვ.მ-ია. ზემოხსენებულ ხელშეკრულებათა საფუძველზე, ფ.ა–ი საჯარო რეესტრში N......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული, 26,85 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა;

- ფ.ა–ი გარდაიცვალა და მისი სამკვიდრო მ.ა–მა (შემდგომში - „აპელანტი“) მიიღო. ამჟამად, N....... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული ავტოსადგომი აპელანტს ეკუთვნის;

- ზემოხსენებული „გამიჯვნის ხელშეკრულების“ საფუძველზე, შპს „ე.ჯ–ას“ ინდივიდუალურ საკუთრებაში 171,13 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომი დარჩა. იგი საჯარო რეესტრში ამ ქონების მესაკუთრედ აღირიცხა, ხოლო ქონებას N....... საკადასტრო კოდი მიენიჭა;

- 2010 წლის 10 ნოემბრის მიღება-ჩაბარების აქტით შპს „ე.ჯ–ამ“ ლ.თ–ს (შემგომში - „მოპასუხე“) საკუთრებაში 26,85 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომი გადასცა. ამის საფუძველზე, მოპასუხე საჯარო რეესტრში N......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 171,13 კვ.მ. ფართობის მქონე ქონებიდან 26,85 კვ.მ. ფართობის ავტოსადგომის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა;

- მოპასუხე კუთვნილ ავტომობილს N2-ზე ავტოსადგომის - „გამიჯვნის ნახაზის“ მიხედვით „გ 1“ და „გ 2“ წერტილებს შორის არსებული სივრცის მარჯვენა მხარეს აჩერებს. ამ სივრცის ფართობი 26,85 კვ.მ-ს აღემატება - შპს „ჯ.ლ–ის“ მიერ შედგენილი „აზომვითი ნახაზის“ მიხედვით იგი 31,26 კვ.მ. ხოლო ი.მ. მ.მ–ის მიერ შედგენილი „აზომვითი ნახაზის“ მიხედვით - 29,24 კვ.მ-ია.

16. მოხმობილ გარემოებათა შეჯერების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ თბილისში, ......... მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ის სივრცე, სადაც აპელანტის კუთვნილი ავტოსადგომია განთავსებული, ზოგადად, ავტომობილების პარკირებისათვის გამოიყენება და აპელანტთან ერთად რამდენიმე სხვა პირს, მათ შორის, მოპასუხეს ეკუთვნის - ამავე სივრცეში მოპასუხის საკუთრებადაც, ასევე, 26,85 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომია რეგისტრირებული. ამის შესაბამისად, მხოლოდ ქონების რეგისტრირებული ფართობით იმის დადგენა, თუ ვის ეკუთვნის სადავო სადგომი, შეუძლებელი იყო.

17. 2023 წლის 20 ივნისის განჩინებით სასამართლომ საქმეზე დანიშნა ექსპერტიზა და ექსპერტს დაუსვა შემდეგი კითხვა: „განთავსებული არის თუ არა ლ.თ–ის კუთვნილი ავტომობილი (ს.ფ. 24) №......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ ავტოსადგომზე?“. ზემოხსენებული განჩინების საფუძველზე, 2024 წლის 19 აპრილს სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ შეადგინა დასკვნა, თუმცა სასამართლოს მიერ დასმულ კითხვას ექსპერტმა ვერ უპასუხა. ექსპერტმა განმარტა, რომ 2011 წლის პირველი თებერვლის „გამიჯვნის ნახაზი“ შესრულებული იყო ხარვეზით, იმ შემთხვევაში, თუ გავითვალისწინებდით გამიჯვნის გეგმაზე დატანილი არეალის კონტურებს სქემატურად, ფართის გათვალისწინების გარეშე, ავტომობილი არ აღმოჩნდებოდა N2, ე.ი. აპელანტის კუთვნილ ავტოსადგომში, ხოლო თუ გავითვალისწინებდით N2 ავტოსადგომის მდებარეობას და გეგმაზე დატანილი გაბარიტული ზომებიდან განვსაზღვრავდით 26,85 კვ.მ. ფართობს, ავტომობილი მასში მოექცეოდა. ამრიგად, ექსპერტმა დაადგინა, რომ 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულებას თანდართული „გამიჯვნის ნახაზის“ მიხედვით ფ.ა–ისათვის გადაცემული ქონება - ავტოსადგომი N2 - სადავო ტერიტორიას არ მოიცავდა. სადავო ავტოსადგომზე მოსარჩელის უფლება გავრცელდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მისი კუთვნილი ავტოსადგომის მდებარეობისა და რეგისტრირებული ფართობის გათვალისწინებით ვივარაუდებდით, რომ ნახაზი მცდარი იყო და, სინამდვილეში, 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულების მხარეებმა ფ.ა–ისათვის N2-ე ავტოსადგომის მარჯვნივ მდებარე ფართის გადაცემის ნებაც გამოხატეს.

18. როგორც უკვე აღინიშნა, მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა - მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების გამოთხოვა, ეფუძნება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172.1 მუხლს, რომლის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება, შესაბამისად, ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება; პირველი ორი ელემენტის მტკიცების ტვირთს კანონი იმ პირს აკისრებს, რომელიც უძრავი ნივთის მფლობელობიდან გამოთხოვასაც მოითხოვს.

19. კასატორს საკუთრების დასადასტურებლად წარმოდგენილი აქვს ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან და „გამიჯვნის ხელშეკრულება“, თუმცა, მოპასუხის მტკიცებით, იგი საკუთარ ფართს ფლობს, რაც დასტურდება, თავის მხრივ, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციითა და სხვა შესაბამისი ამონაწერით. ამდენად, მხარეთა შორის დავას იწვევს მათ საკუთრებაში რეგისტრირებული უძრავი ნივთების ზუსტი ადგილმდებარეობა. კერძოდ, საქმის მასალებით დგინდება, რომ თბილისში, ........ მდებარე საცხოვრებელ სახლში კორპ. N2 N........ საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული, 376 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომი ეკუთვნოდა შპს „ე.ჯ–ას“. 2010 წლის 11 აგვისტოს შპს „ე.ჯ–ას“ და ფ.ა–ს შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც შპს „ე.ჯ–ამ“ ფ.ა–ს მიჰყიდა ზემოხსენებული ქონების 1/14 ნაწილი, 26,85 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომი. ამის საფუძველზე, 2010 წლის 20 აგვისტოს ფ.ა–ი სხვა პირებთან ერთად საჯარო რეესტრში 376 კვ.მ. ფართობის მქონე მშენებარე ავტოსადგომიდან 26,85 კვ.მ. ფართობის ავტოსადგომის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა. ფ.ა–ი გარდაცვალების შემდგომ სადავო ქონება მემკვიდრეობით მიიღო კასატორმა. ნიშანდობლივია, რომ მოპასუხედ დასახელებული პირი, ასევე წარმოადგენს, შპს „ე.ჯ–ას“ საკუთრებაში არსებული N2 N......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული, 376 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომიდან ერთ-ერთი ავტოსადგომის მესაკუთრეს. სახელდობრ, 2010 წლის 10 ნოემბრის მიღება-ჩაბარების აქტით შპს „ე.ჯ–ამ“ ლ.თ–ს საკუთრებაში 26,85 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომი გადასცა. ამის საფუძველზე, მოპასუხე საჯარო რეესტრში N.......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 171,13 კვ.მ. ფართობის მქონე ქონებიდან 26,85 კვ.მ. ფართობის ავტოსადგომის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა. შესაბამისად, ორივე მოდავე მხარე წარმოადგენს რეგისტრირებულ მესაკუთრეს, რომლებზეც თანაბრად ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლით დადგენილი პრეზუმფცია, და კასატორის ის პრეტენზია, რომ მას დაუსაბუთებლად შეელახა საკუთრების ფლობისა და განკარგვის უფლება ვერ იქნება გაზიარებული ვინაიდან იგი მოპასუხესთან იდენტურ სამართლებრივ მდგომარეობაში მყოფი პირია, იმ განსხვავებით, რომ მოსარჩელის ამონაწერში დამატებით მითითებულია ავტოსადგომის ნომერი, რაც განსაზღვრულია N2-ით.

20. საკასაციო პალატა, მოცემულ შემთხვევაში, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და განმარტავს, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რაც სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობებს დაადასტურებდა, სახელდობრ მოსარჩელის ამონაწერში მითითებული N2 ავტოსადგომისა და სხვა ავტოსადგომების ზუსტ ლოკაციას განსაზღვრავდა. კერძოდ, მოსარჩელის ამონაწერში ავტოსადგომის გვერდით N2-ის მითითება ვერ გამოდგება უძრავი ქონების იდენტიფიკაციის საშუალებად. ამ მიმართებით სააპელაციო პალატა განსაკუთრებულ ყურადღებას მიაქცევს იმ ფაქტს, თუ რა მდგომარეობაში მოხდა აღნიშნული ნორმის მინიჭება ავტოსადგომისთვის. 2011 წლის პირველ თებერვალს შპს „ე.ჯ–ას“, ს.ჭ–ას, გ.ნ–ას და ფ.ა–ს შორის დაიდო „გამიჯვნის ხელშეკრულება“, რომლითაც N.......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული ნივთი, თანდართული „აზომვითი ნახაზის“ (შემდგომში - „გამიჯვნის ნახაზი“) შესაბამისად, რამდენიმე ინდივიდუალურ ნივთად გაიმიჯნა. აქედან, ფ.ა–ს „გამიჯვნის ნახაზის“ მიხედვით „გ 1“ და „გ 2“ წერტილებს შორის, მარცხენა მხარეს არსებული N2 ავტოსადგომი მიეკუთვნა. ცალსახაა, რომ ე.წ. გამიჯვნის ხელშეკრულების გაფორმებისას, მოპასუხედ დასახელებული პირი უკვე იყო საერთო საპარკინგე სივრცეში ერთი ავტოსადგომის მესაკუთრე, რომელსაც გამიჯვნის ხელშეკრულებაში მონაწილეობა გაურკვეველი მიზეზების გამო, არ მიუღია. ამრიგად, პალატას მიაჩნია, რომ ფ.ა–ს N2 ავტოსადგომი, როგორც ინდივიდუალურად განსაზღვრული ნივთი 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულებით გადაეცა, რასაც რეტროსპექტიული ეფექტი მოპასუხის კეთილსინდისიერ თუ მართლზომიერ მფლობელობაზე ვერ ექნებოდა.

21. ამასთან, ხაზგასასმელია ის გარემოებაც, რომ შპს „ჯ.ლ–ის“ მიერ შედგენილი აზომვითი ნახაზის მიხედვით სადავო სადგომის ფართი 15,68 კვ.მ-ია. ზემოხსენებულ ხელშეკრულებათა საფუძველზე, კი ფ.ა–ი საჯარო რეესტრში N.......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული, 26,85 კვ.მ. ფართობის მქონე ავტოსადგომის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა. უდავოა, რომ მოპასუხე კუთვნილ ავტომობილს N2-ზე ავტოსადგომის - „გამიჯვნის ნახაზის“ მიხედვით „გ 1“ და „გ 2“ წერტილებს შორის არსებული სივრცის მარჯვენა მხარეს აჩერებს. ამ სივრცის ფართობი 26,85 კვ.მ-ს აღემატება - შპს „ჯ.ლ–ის“ მიერ შედგენილი „აზომვითი ნახაზის“ მიხედვით იგი 31,26 კვ.მ. ხოლო ი.მ. მ.მ–ის მიერ შედგენილი „აზომვითი ნახაზის“ მიხედვით - 29,24 კვ.მ-ია. საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ სასამართლო შეზღუდულია დავის ფაქტობრივი გარემოებებითა და მხარეთა მიერ მითითებული ახსნა-განმარტებებით, რის გამოც საჯარო რეესტრის მონაცემების სისწორის დადგენა, განსახილველი დავის საგანი ვერ გახდება. თუმცა ვინდიკაციური სარჩელის დასაკმაყოფილებლად საჭირო პირველი ელემენტის - ნივთის კუთვნილების/გამოსათხოვი ნივთისა და მოპასუხის მიერ დაკავებული ნივთის იდენტურობის დადგენის კონტექსტში, ამონაწერებსა და აზომვით ნახაზებში მითითებული ფართობებისა და ნიშნულების განსხვავებულობა მნიშვნელოვან როლს თამაშობს.

22. ზემოაღნიშნული დასკვნა, რომ მოსარჩელე ვერ ადასტურებს გამოსათხოვი ავტოსადგომის ადგილმდებარეობას, ასევე გამყარებულია, საქმის განხილვისას ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნით, სახელდობრ, 2024 წლის 19 აპრილს სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ შეადგინა დასკვნა, თუმცა სასამართლოს მიერ დასმულ კითხვას ექსპერტმა ვერ უპასუხა. ექსპერტმა განმარტა, რომ 2011 წლის პირველი თებერვლის „გამიჯვნის ნახაზი“ შესრულებული იყო ხარვეზით, იმ შემთხვევაში, თუ გავითვალისწინებდით გამიჯვნის გეგმაზე დატანილი არეალის კონტურებს სქემატურად, ფართის გათვალისწინების გარეშე, ავტომობილი არ აღმოჩნდებოდა N2, ე.ი. აპელანტის კუთვნილ ავტოსადგომში, ხოლო თუ გავითვალისწინებდით N2 ავტოსადგომის მდებარეობას და გეგმაზე დატანილი გაბარიტული ზომებიდან განვსაზღვრავდით 26,85 კვ.მ. ფართობს, ავტომობილი მასში მოექცეოდა. ამრიგად, ექსპერტმა დაადგინა, რომ 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულებას თანდართული „გამიჯვნის ნახაზის“ მიხედვით ფ.ა–ისათვის გადაცემული ქონება - ავტოსადგომი N2 - სადავო ტერიტორიას არ მოიცავდა. სადავო ავტოსადგომზე მოსარჩელის უფლება გავრცელდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მისი კუთვნილი ავტოსადგომის მდებარეობისა და რეგისტრირებული ფართობის გათვალისწინებით ვივარაუდებდით, რომ ნახაზი მცდარი იყო და, სინამდვილეში, 2011 წლის პირველი თებერვლის ხელშეკრულების მხარეებმა ფ.ა–ისათვის N2-ე ავტოსადგომის მარჯვნივ მდებარე ფართის გადაცემის ნებაც გამოხატეს.

23. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ასევე, იმის გათვალისწინებით, რომ კასატორს კუთვნილი ქონების ფაქტობრივი ადგილმდებარეობის დამადასტურებელი არცერთი მტკიცებულება სასამართლოში არ წარმოუდგენია, პალატა მიუთითებს, რომ მოცემული დავის ფარგლებში მან ვერ უზრუნველყო იმგვარ გარემოებებზე მითითება და მტკიცებულებების წარმოდგენა, რომელიც მოწინააღმდეგე მხარის მიერ კასატორის კუთვნილი ფართის ფლობას დაადასტურებდა, შესაბამისად, სარჩელის მოთხოვნა უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, რაზეც კანონიერად იმსჯელა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ.

24. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება.

25. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

26. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

27. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს, არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ, საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში, მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

28. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგები: №ას-246-246-2018, 2018 წლის 20 მარტის განჩინება; №ას-1032-952-2017, 2017 წლის 17 ოქტომბრის განჩინება; №ას-1082-1039-2016, 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინება; №ას-1043-1004-2016, 2016 წლის 12 დეკემბრის განჩინება; №ას-901-867-2016, 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინება; №ას-750-718-2016, 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩინება; №ას- 3-3-2016, 2016 წლის 9 მარტის განჩინება).

29. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

30. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.ა–ის საკასაციო საჩივარი როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. მ.ა–ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს ლ. ლ–ძის მიერ 07/10/2024წ. № 24064640661, საგადახდო დავალებით გადახდილი 150 ლარის - 70% 105 ლარი); შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ამირან ძაბუნიძე

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

გოჩა ჯეირანაშვილი