საქმე №ას-182-2025

14 მაისი, 2025 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გიზო უბილავა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ.ლ–ი (მოსარჩელე)

მოპასუხე - ვ.კ–ძე

მესამე პირი დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე - სს „ნ.ვ.დ–ვა“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 26 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ლ.ლ–მა (შემდგომში - „პირველი მოსარჩელე“) და თ.გ–ძემ (შემდგომში - „მეორე მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისა (შემდგომში - „პირველი მოპასუხე“, „აპელანტი“ ან „კასატორი“) და ვ.კ–ძის (შემდგომში - „მეორე მოპასუხე“ ან „აპელანტი“) მიმართ და მოითხოვეს მოპასუხეებს სოლიდარულად დაეკისროთ:

- ავტოსატრანსპორტო საშუალების დაზიანებით მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურება - 21 500 ლარის ოდენობით, მანქანის დათმობის სანაცვლოდ;

- ტაქსის მომსახურების სერვისში გადახდილი საფასურის - 2 046,60 ლარის ანაზღაურება;

- სატრანსპორტო საშუალების ევაკუატორით გადაადგილებისა და დაცულ (საჯარიმო) სადგომზე სატრანსპორტო საშუალების დგომის საფასურის - 1 139 ლარის ანაზღაურება;

- 2022 წლის 03 დეკემბრიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ავტომობილის სსიპ საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის საჯარიმო ავტოსადგომზე დგომის საფასურის ანაზღაურება - დღეში 4 ლარის ოდენობით, არაუმეტეს 1 წლისა;

- ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული მობილური ტელეფონის ღირებულების ანაზღაურება 400 ლარის ოდენობით.

2. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 15 ივნისის საოქმო განჩინებით წინამდებარე სამოქალაქო საქმეში დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მესამე პირად მოპასუხის მხარეს ჩაერთო სს „ნ.ვ.დ–ვა“.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 22 მარტის განჩინებით, მოსარჩელეთა შორის გაფორმებული მოთხოვნის უფლების დათმობის ხელშეკრულების საფუძველზე, პირველი მოსარჩელე ცნობილ იქნა მეორე მოსარჩელის უფლებამონაცვლედ.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მოპასუხეებს პირველი მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ:

- ავტოსატრანსპორტო საშუალების დაზიანებით მიყენებული ზიანის - 21 500 ლარის ანაზღაურება ავტომობილზე: „HYUNDAI IX 35“, სახ. ნომრით: ……., საკუთრების უფლების დათმობის სანაცვლოდ;

- ტაქსის მომსახურების სერვისზე გაწეული ხარჯის - 1 023,30 ლარის ანაზღაურება;

- სატრანსპორტო საშუალების ევაკუატორით გადაადგილებისა და დაცულ ავტოსადგომზე 2021 წლის 30 ოქტომბრიდან 2022 წლის 03 დეკემბრამდე დგომის საფასურის - 1 139 ლარის გადახდა;

- 2022 წლის 03 დეკემბრიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ავტომობილის სსიპ საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის საჯარიმო ავტოსადგომზე დგომის საფასური - დღეში 4 ლარის ოდენობით, არაუმეტეს 1 წლისა;

სარჩელი მოპასუხეებისათვის ზიანის - 1 423,3 ლარის (1023,3+400) დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

6. მოპასუხეებმა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინეს სააპელაციო საჩივრები.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 26 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

8. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

8.1. სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის შესახებ 17.05.2022წ. დადგენილების თანახმად, 2021 წლის 30 ოქტომბერს 00:45 საათზე ქალაქ თბილისში, ......... ქუჩაზე, ........ ქუჩის მხრიდან ბაზალეთის ქუჩის მიმართულებით დაახლოებით 50 კმ/სთ სიჩქარით მოძრაობდა მეორე მოსარჩელის საკუთრებაში მყოფი ავტომობილი „HYUNDAI“, სახ. ნომრით: MM-....., რომელსაც მართავდა პირველი მოსარჩელე. მსვლელობისას ეს უკანასკნელი მიუახლოვდა ფალიაშვილისა და ერისთავის ქუჩების კვეთაზე არსებულ შუქნიშანს, სადაც ენთო მწვანე შუქი. პირველი მოსარჩელის მართული ავტომობილი წინა ნაწილით შეეჯახა ჭავჭავაძის გამზირის მხრიდან მრგვალი ბაღის მიმართულებით, ერისთავის ქუჩაზე, დაახლოებით 40 კმ/სთ სიჩქარით მოძრავ მეორე მოპასუხის მართვის ქვეშ მყოფ ავტომობილს: „SKODA“, სახ. ნომრით: ......, მარცხენა მხარეს არსებულ წინა კარში. შეჯახების შემდეგ ავტომობილი „HYUNDAI“ ინერციით გადაადგილდა და წინა ნაწილით შეეჯახა ფალიაშვილის ქუჩაზე მარცხენა კიდესთან გაჩერებულ ავტომობილ „TOYOTA“-ს, სახ. ნომრით: ......., უკანა მარჯვენა ნაწილში, რომელიც ეკუთვნის ნ.ა–ძეს. მეორე მოპასუხის მართვის ქვეშ მყოფმა ავტომობილმა: „SKODA“, სახ. ნომრით: ......, ერისთავის ქუჩისა და ფალიაშვილის ქუჩების კვეთაზე შესვლისას შეჯახებამდე გაიარა დაახლოებით 3 მეტრის მანძილი;

8.2. დადგენილების თანახმად, ფალიაშვილისა და ერისთავის ქუჩების კვეთაზე, ერისთავის ქუჩაზე მოძრავი ავტომობილებისათვის, მეორე მოპასუხის მიერ მართული ავტომობილისთვის: „SKODA“, სახ.ნომრით: ….., მოძრაობის მიმართულებით განთავსებული იყო საგზაო ნიშნები: „დაუთმე გზა“ და „მოძრაობა მარჯვნივ“;

8.3. ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული მეორე მოსარჩელის კუთვნილი ავტომობილი გადაიყვანეს 112-ის საჯარიმო ავტოსადგომზე. ავტომობილი დატოვებულ იქნა აღნიშნულ საჯარიმო ავტოსადგომზე, სადაც იმყოფება დღემდე. ავტომობილის სსიპ საზოგადოებრივი უსაფრთხოების მართვის ცენტრი „112“-ის საჯარიმო ავტოსადგომზე დგომის საფასური შეადგენს დღეში 04 (ოთხი) ლარს. ავტოსაგზაო შემთხვევის ფაქტიდან 2022 წლის 03 დეკემბრამდე ხსენებულ პარკინგზე დაზიანებული ავტომობილის დგომის საფასური და ევაკუატორის ხარჯი შეადგენს მთლიანობაში 1 139 ლარს;

8.4. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 13.01.2023წ. N000223723 სატრანსპორტო ტექნიკურ-ტრასოლოგიური ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, მეორე მოსარჩელის საკუთრებაში მყოფი 2011 წელს გამოშვებული ავტომობილი: „HYUNDAI IX 35“, სახ. ნომრით: .........., საიდენტიფიკაციო N(VIN) ......, საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევის შედეგად ტექნიკურად გაუმართავ მდგომარეობაშია და მისი აღდგენა შემდგომი ექსპლუატაციის მიზნით, ძარაზე არსებული დაზიანებების გათვალისწინებით, ტექნიკური თვალსაზრისით, მიზანშეწონილი არ არის;

8.5. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 06.09.2022წ. N006146222 დასკვნის თანახმად, მეორე მოსარჩელის საკუთრებაში მყოფი ზემოაღნიშნული ავტომობილის საბაზრო ღირებულება დაზიანებამდე საორიენტაციოდ შეადგენდა 21 500 ლარს;

8.6. 2021 წლის 31 ოქტომბრიდან 2022 წლის 29 ნოემბრამდე მეორე მოსარჩელის მიერ ტაქსის მომსახურების სერვისში გადახდილმა თანხამ ჯამურად შეადგინა 2 046,60 ლარი.

9. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, წარდგენილი სააპელაციო საჩივრების ფარგლებში სააპელაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენდა - რამდენად არსებობდა მოპასუხეთა პასუხისმგებლობა დამდგარი ზიანის მიმართ, ოპერატიული სატრანსპორტო საშუალების მფლობელ მძღოლს რამდენად ჰქონდა უპირატესი გადაადგილების უფლება და სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ზიანის ოდენობის მართებულობა.

10. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტთა პრეტენზია მათი არასათანადოობის შესახებ. მისი განმარტებით, სამოქალაქო კანონმდებლობა მომეტებული საფრთხის წყაროს იურიდიულ მფლობელთა მიმართ პასუხისმგებლობის მაღალ სტანდარტს აწესებს, რაც ნივთის სპეციფიკური თვისებებიდან - გამოიწვიოს მნიშვნელოვანი ან გამოუსწორებელი ზიანი (ადამიანის სიცოცხლის ხელყოფა, ნივთის დაზიანება და ა.შ.) - გამომდინარეობს. ნორმის მიზანია, ასეთი ნივთის იურიდიული მფლობელები აიძულოს განსაკუთრებული სიფრთხილით მოეკიდონ თავიანთ საკუთრებაში არსებული საფრთხის შემცველი საშუალების გამოყენებიდან გამომდინარე შესაძლო ნეგატიურ შედეგებს (შდრ. სუსგ Nას-630-2019, 30.09.2020წ). საგულისხმოა, რომ სსკ-ის 999.1 მუხლი ბრალეულობის მიუხედავად სატრანსპორტო საშუალების იურიდიულ მფლობელს პასუხისმგებლობას აკისრებს მომეტებული საფრთხის წყაროს (სატრანსპორტო საშუალების) ექსპლუატაციით გამოწვეული ზიანისათვის. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ზიანი დადგა პირველი მოპასუხის ბალანსზე რიცხული ავტომანქანის ექსპლუატაციისას საგზაო წესების დარღვევის შედეგად. დადგენილი ასევე, რომ ზიანის გამომწვევი ავტომანქანის მოსარგებლე (დამრღვევი მძღოლი) მოპასუხის ნების საფუძველზე ახორციელებდა ზიანის გამომწვევი სატრანსპორტო საშუალების მფლობელობას. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ არსებობს გარემოებები, რაც გამორიცხავდა მიყენებულ ზიანზე მოპასუხის სამოქალაქო-სამართლებრივ პასუხისმგებლობას (იხ. სუსგ Nას-589-2021; 14.09.2021წ.).

11. სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის - მეორე მოპასუხის მოსაზრება, რომ ოპერატიული სატრანსპორტო საშუალების მართვა მას უპირობოდ უპირატესი გადაადგილების საშუალებას ანიჭებდა და მიიჩნია, რომ მეორე მოპასუხის მხრიდან ადგილი ჰქონდა უხეშ გაუფრთხილებლობას. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 829-ე მუხლზე და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის შესახებ დადგენილებით დასტურდება, რომ ფალიაშვილისა და ერისთავის ქუჩების კვეთაზე ერისთავის ქუჩაზე მოძრავი ავტომობილებისათვის, კერძოდ, მეორე მოპასუხის მიერ მართული ავტომობილისათვის: „SKODA“, სახ. ნომრით ……., განთავსებული იყო საგზაო ნიშნები: „დაუთმე გზა“ და „მოძრაობა მარჯვნივ“, რომლებიც „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, შესაბამის გზაზე მოძრავ მძღოლს ავალდებულებს გზა დაუთმოს გადასაკვეთ გზაზე მოძრავ მძღოლს. გამოძიებით დადგინდა, რომ ზემოაღნიშნული საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევა გამოწვეული იყო მეორე მოპასუხის მიერ „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის დანართი N1-ის პრიორიტეტის ნიშანი 2.3-ის - „დაუთმე გზა“ მოთხოვნების დარღვევის შედეგად, რომელთა დაცვის შემთხვევაშიც მომხდარ საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევას ადგილი არ ექნებოდა. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ასეთი ქმედება იწვევს აშკარა საფრთხეს საგზაო მოძრაობისას, ამიტომ ამგვარი მანევრის უფლება სპეციალური სატრანსპორტო საშუალების მძღოლს გააჩნია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა მას ჩართული აქვს ლურჯი მოელვარე სპეციალური ციმციმა სიგნალი ხმოვან სიგნალთან ერთად და როცა ის დარწმუნდება, რომ მას გზას უთმობენ („საგზაო მოძრაობის შესახებ“ კანონის 51-ე მუხლი). სასამართლოს განმარტებით, აპელანტმა ვერ შეძლო დაედასტურებინა, რომ დაელოდა მისთვის გზის დათმობას. საგზაო მოძრაობის წესების ასეთი დარღვევა კი არ შეიძლება შეფასდეს მარტივ გაუფრთხილებლობად და წინადახედულობის ნორმის უმნიშვნელო დარღვევად.

12. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი მოპასუხის სატრანსპორტო საშუალების მძღოლი სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდა გამოძახების (განგაშის) საფუძველზე, არ დასტურდება რაიმე გარდაუვალი აუცილებლობა, კერძოდ, უკიდურესი საჭიროება, რომელიც საკმარისი ყურადღებისა და წინდახედულობის გამოჩენის გარეშე გზის დათმობის ნიშნის უგულებელყოფას გაამართლებდა. კერძოდ, არ დასტურდება რომ სახეზე იყო საგზაო მოძრაობის წესების დარღვევის მაჩვენებელი გარდაუვალი აუცილებლობა, რაც გამართლებული იქნებოდა დასაცავი სიკეთის პრიორიტეტულობით. მაგალითად, არ დგინდება საგზაო მოძრაობის გადატვირთულობა, რაც გადაადგილების შეფერხებას ქმნიდა; არ დასტურდება ასევე გადაადგილებისათვის სხვა სახის დაბრკოლების შექმნა, რაც განგაშზე გამოძახების პირობებში საგზაო მოძრაობის წესების დარღვევის ხარისხს შეამსუბუქებდა და ა. შ. მარტოოდენ ის ფაქტი, რომ ადგილი ჰქონდა გამოძახებას (განგაშს), არ ამართლებს საგზაო წესების უგულებელყოფას, ამისათვის სახეზე უნდა იყოს დარღვევის განმაპირობებელი აუცილებლობა, გამოწვეული სამსახურებრივი უფლებამოსილების ჯეროვნად შესრულების საჭიროებით, მით უფრო, როცა დასაცავი სიკეთე უფრო აღმატებულია ვიდრე საგზაო მოძრაობის წესების ზედმიწევნით ფორმალური დაცვა.

13. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს მოსარჩელის მიმართ მართებულად დაეკისრათ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება. სააპელაციო სასამართლომ მოიხმო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316.1, 317.1, 992-ე მუხლები და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია მეორე მოპასუხის მიერ საგზაო წესების დარღვევის შედეგად მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ავტოსატრანსპორტო საშუალების დაზიანების ფაქტი; სააპელაციო სასამართლომ ასევე იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებით და მიუთითა, რომ საქმის მასალებში წარდგენილია სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 22.06.2022წ. N006146222 დასკვნა, რომლის თანახმად, მეორე მოსარჩელის კუთვნილი ავტომობილის: „HYUNDAI IX 35“, სახ. ნომრით: ......, საბაზრო ღირებულება დაზიანებამდე, საორიენტაციოდ, შეადგენდა 21 500 ლარს; ამასთან, 2021 წლის 31 ოქტომბრიდან 2022 წლის 29 ნოემბრამდე მეორე მოსარჩელის მხრიდან ტაქსის მომსახურების სერვისში გადახდილმა თანხამ ჯამურად შეადგინა - 2046.60 ლარი; ხოლო, ამ უკანასკნელმა მოპასუხეების მიმართ მოთხოვნის უფლება დაუთმო პირველ მოსარჩელეს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხემ ვერ შეძლო მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულების საპირწონედ ისეთი მტკიცებულების წარდგენა, რომლითაც მატერიალური ზიანის განსაზღვრული ოდენობის გაქარწყლებას შეძლებდა.

14. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე პირველმა მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა:

15. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

15.1. სასამართლომ ყურადღების მიღმა დატოვა ის გარემოება, რომ პირველი მოსარჩელის მიერ მართული ავტომობილი წინა ნაწილით შეეჯახა ჭავჭავაძის გამზირის მხრიდან მრგვალი ბაღის მიმართულებით, ერისთავის ქუჩაზე, დაახლოებით 40 კმ/სთ სიჩქარით მოძრავ მეორე მოპასუხის მართვის ქვეშ მყოფ ოპერატიული რეაგირების ავტომანქანას, რომელიც სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების მიზნით გადაადგილდებოდა - გასული იყო დაცვის პოლიციის დასაცავი ობიექტიდან მოქალაქის ბინიდან დეპარტამენტის ცენტრალური დაკვირვების პუნქტზე შესულ განგაშზე სათანადო რეაგირებისათვის - სხვისი სიცოცხლის ან/და ქონების გადასარჩენად. აღნიშნულ ავტომანქანას „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ კანონის შესაბამისად, ჩართული ჰქონდა სპეციალური ციმციმა, ასევე, ხმოვანი სიგნალი, რაც იმას ნიშნავს, რომ სხვა მძღოლები ვალდებულნი არიან დაუთმონ გზა ოპერატიულ - პრიორიტეტით მოსარგებლე ავტომანქანას და „არ მოახდინონ შეჯახება“, რასაც ამ კონკრეტული შემთხვევის დროს ჰქონდა ადგილი;

15.2. ავტოსაგზაო შემთხვევაში მონაწილე მძღოლმა - პირველმა მოსარჩელემ ვერ შენიშნა და არცკი დაამუხრუჭა ავტომანქანა, რათა გზაჯვარედინზე ნახევრად - 3 მეტრით და მეტით შესული ავტომანქანისთვის მიეცა საშუალება გზაჯვარედინის გადასვლა დაესრულებინა, ვინაიდან იგი ძალიან უყურადღებოდ და მაღალი სიჩქარით მოძრაობდა. აღნიშნულის დასტურს ისიც წარმოადგენს, რომ შეჯახების შემდეგ პირველი მოსარჩელის მართვის ქვეშ მყოფი ავტომობილი „HYUNDAI“ ინერციით გადაადგილდა და წინა ნაწილით შეეჯახა ფალიაშვილის ქუჩაზე მარცხენა კიდესთან გაჩერებულ კიდევ სხვა ავტომობილს;

15.3. მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დადგენილად მიიჩნია, რომ ბრალეულ მძღოლს წარმოადგენს ავტოსაგზაო შემთხვევაში მონაწილე მეორე მოპასუხე და არა პირველი მოსარჩელე;

15.4. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ კანონის 51-ე მუხლი სპეციალური ციმციმასა და ხმოვანი სიგნალის გამოყენების შესახებ;

15.5. დაცვის პოლიციის უფლებამოსილი მძღოლი, საქმიანობის სპეციფიკიდან გამომდინარე, არ მოქმედებდა მართლსაწინააღმდეგოდ, ვინაიდან დაცვის პოლიციას კანონმდებლობით ენიჭება სპეციალური უფლებამოსილებები. „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ კანონის 51-ე მუხლი სპეციალური სამსახურის სატრანსპორტო საშუალების მძღოლს ანიჭებდა უფლებას სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას დაერღვია მოძრაობის წესები და ესარგებლა კანონით მისთვის მინიჭებული პრიორიტეტით;

15.6. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 13.01.2023წ. დასკვნაზე, რომლის თანახმად, მეორე მოსარჩელის კუთვნილი დაზიანებული ავტომობილის: HYUNDAI IX 35“, სახ. ნომრით: ......., აღდგენა შემდგომი ექსპლუატაციის მიზნით, ძარაზე არსებული დაზიანებების გათვალისწინებით, ტექნიკური თვალსაზრისით, მიზანშეწონილი არ არის, თუმცა ყურადღების მიღმა დატოვა ის გარემოება, რომ დასკვნაში მითითებული არ არის ძრავის აღდგენის შეუძლებლობაზე. უფრო მეტიც, საქმეში წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით არ დგინდება ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად ავტომანქანის დაზიანებით მხარეს რა მატერიალური ზიანი მიადგა. ავტომანქანას გააჩნია როგორც საბაზრო ღირებულება, ასევე, აღდგენის ღირებულება/რეალური ზიანი და ნარჩენი ღირებულება, რაც ამ კონკრეტულ დასკვნაში არ არის მითითებული, შესაბამისად, დასკვნაში აღნიშნული ავტომანქანის საბაზრო ღირებულება მისთვის მიყენებულ ზიანად ვერ მიიჩნევა.

16. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 24 თებერვლის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

17. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

18. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

20. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

21. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია.

22. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანია ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. სარჩელი მიმართულია ერთდროულად როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების იურიდიული მფლობელის (პირველი მოპასუხის), ისე - ავტოსატრანსპორტო საშუალებით მოსარგებლე პირის (მეორე მოპასუხის) მიმართ, დელიქტური ზიანის ანაზღაურების სოლიდარულად დაკისრების თაობაზე.

23. ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი [პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი], 999-ე მუხლის პირველი ნაწილი [მგზავრების გადაყვანისა და ტვირთების გადაზიდვისთვის გათვალისწინებული სატრანსპორტო საშუალების მფლობელი, თუ მისი სატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციას მოჰყვა ადამიანის სიკვდილი, დასახიჩრება ან ჯანმრთელობის მოშლა, ანდა ნივთის დაზიანება, ვალდებულია დაზარალებულს აუნაზღაუროს აქედან წარმოშობილი ზიანი], იმავე მუხლის მე-4 ნაწილის მე-3 წინადადება [თუ პირი სატრანსპორტო საშუალებას იყენებს მფლობელის ნებართვის გარეშე, იგი ვალდებულია მფლობელის ნაცვლად აანაზღაუროს ზიანი. ამასთან, მფლობელი ვალდებულია აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი, თუ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენება შესაძლებელი გახდა მისი ბრალის გამო. ამ ნაწილის პირველი წინადადება არ გამოიყენება, თუ მოსარგებლე მფლობელის მიერ დანიშნულია სატრანსპორტო საშუალების სამართავად, ან თუ ეს სატრანსპორტო საშუალება მას გადაცემული ჰქონდა მფლობელისაგან], 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი [იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება] და 409-ე მუხლი [თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება].

24. კასატორი დავობს, რომ მეორე მოპასუხე ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალეულ პირს არ წარმოადგენს, ვინაიდან ეს უკანასკნელი ავტოსაგზაო შემთხვევის დროს სამსახურებრივ უფლებამოსილებას ასრულებდა. კერძოდ, იგი გასული იყო დაცვის პოლიციის დასაცავი ობიექტიდან განგაშზე სათანადო რეაგირებისათვის, რა დროსაც ჩართული ჰქონდა სპეციალური ციმციმა, ასევე, ხმოვანი, აღნიშნული კი, „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, მას ანიჭებდა უფლებას, დაერღვია მოძრაობის წესები და ესარგებლა პრიორიტეტით - სხვა მძღოლები ვალდებულნი იყვნენ მისთვის გზა დაეთმოთ.

25. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო-სამართლებრივი პასუხისმგებლობის ერთ-ერთ სახეს წარმოადგენს დელიქტური ვალდებულება. იგი არასახელშეკრულებო ვალდებულებათა კატეგორიას მიეკუთვნება, რომელიც ზიანის მიყენების შედეგად წარმოიშობა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი შეიცავს იმ აუცილებელ წინაპირობებს, რომლებიც უნდა არსებობდეს დელიქტური ურთიერთობის წარმოშობისათვის. კერძოდ, უნდა დადგინდეს ზიანი, მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული ქმედება და მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, ანუ მოვალის ქმედება უნდა იყოს არა მარტო ბრალეული და მართლსაწინააღმდეგო, არამედ ზიანი უნდა წარმოადგენდეს ამ ქმედების უშუალო შედეგს. სწორედ ამ ელემენტების ერთობლიობა ქმნის დელიქტური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძველს („გენერალური დელიქტი“). საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები უნდა შეესაბამებოდეს ზემოაღნიშნულ ნორმაში მითითებულ კონსტრუქციას. თუნდაც ერთ-ერთი ელემენტის არარსებობა, გამორიცხავს ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას (იხ. მაგ., სუსგ საქმე Nას-1335-1373-2014, 24 ივნისი, 2015 წელი; Nას-718-683-2015, 09 სექტემბერი, 2015 წელი; Nას-1131-1087-2016, 01 მარტი, 2017 წელი).

26. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ ავტოსატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციის შედეგად გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება დელიქტური ვალდებულების კერძო შემთხვევაა და მიუხედავად ბრალისა, მომეტებული საფრთხის წყაროს იურიდიულ მფლობელს (რომელიც შეიძლება მესაკუთრედაც განვიხილოთ) აკისრებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას. სსკ-ის 999-ე მუხლით გათვალისწინებულ გამონაკლისს საფუძვლად უდევს ის გარემოება, რომ სატრანსპორტო საშუალება პოტენციური საფრთხის წყაროა და მისი მოხმარება განაპირობებს შედარებით მაღალი ხარისხით საზიანო შედეგების მიღების შესაძლებლობას, ვიდრე სხვა ჩვეულებრივი საქმიანობისას. ავტოსატრანსპორტო საშუალების ამგვარი თვისების გამო იგი მომეტებული საფრთხის წყაროდაა მიჩნეული და, მიუხედავად იმისა, რომ მისი მოხმარება სამართლებრივად ნებადართულია, პასუხისმგებლობა მომეტებული საფრთხის წყაროდან მომდინარე ზიანისათვის, ჩვეულებრივ, სამოქალაქო-სამართლებრივ პასუხისმგებლობასთან შედარებით უფრო მკაცრია - ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება მომეტებული საფრთხის წყაროს მფლობელს ბრალის მიუხედავად ეკისრება. აღნიშნული გამოწვეულია იმ მატერიალური ობიექტების ფლობითა და სარგებლობით (ექსპლუატაციით ან ნებისმიერი ფორმით მისი გამოყენებით), რომელსაც განსაკუთრებული ხარისხობრივი თვისება აქვთ და ადამიანის მხრიდან მასზე სრული კონტროლის დამყარება შეუძლებელია (იხ. მაგ., სუსგ საქმე Nას-494-463-2010, 09 ნოემბერი, 2010 წელი; Nას-1280-1220-2014, 19 თებერვალი, 2015 წელი; Nას-504-481-2016, 30 სექტემბერი, 2016 წელი; Nას-30-2019, 09 ივნისი, 2020). ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმის მიზანია ასეთი ნივთის იურიდიული მფლობელები აიძულოს, განსაკუთრებული სიფრთხილით მოეკიდონ თავიანთ საკუთრებაში არსებულ საფრთხის შემცველი საშუალების გამოყენებიდან გამომდინარე შესაძლო ნეგატიურ შედეგებს (იხ. სუსგ საქმე Nას-630-2019, 30 სექტემბერი, 2020 წელი).

27. არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული ერთგვაროვანი პრაქტიკა დელიქტური ვალდებულების ზოგადი და კერძო შემთხვევის მარეგულირებელი ნორმების ურთიერთმიმართების თაობაზე, რომლის თანახმად, დაზარალებულ პირს არ ეკრძალება, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა ერთობლივად წაუყენოს როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელს, რომელიც ზიანის მიმყენებელია სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მე-3 წინადადების საფუძველზე, ისე - სატრანსპორტო საშუალების მოსარგებლეს, რომელიც ბრალეულად მოქმედებდა და ზიანის მიმყენებელია იმავე კოდექსის 992-ე მუხლის საფუძველზე (იხ. სუსგ საქმე Nას-254-239-2010, 20 ივლისი, 2010 წელი). თავის მხრივ, დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე პასუხისმგებლობის სოლიდარულად დაკისრების საფუძველს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 998-ე მუხლი ადგენს, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ზიანის დადგომაში მონაწილეობს რამდენიმე პირი, ისინი პასუხს აგებენ, როგორც სოლიდარული მოვალეები.

28. წინამდებარე საქმეში დადგენილია, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევა გამოწვეული იყო პირველი მოპასუხის იურიდიულ მფლობელობაში (საკუთრებაში) არსებული ავტომანქანის ექსპლუატაციისას საგზაო მოძრაობის წესების დარღვევის შედეგად; ამასთან, ავტოსაგზაო შემთხვევისას აღნიშნულ ავტომანქანას მართავდა მეორე მოპასუხე - მოსარგებლე ავტომანქანის მესაკუთრის - პირველი მოპასუხის ნების საფუძველზე. ამრიგად, ზემოაღნიშნული მსჯელობებიდან გამომდინარე, მიუხედავად იმისა, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევა მეორე მოპასუხის არამართლზომიერი ქმედებითაა გამოწვეული, მოპასუხეები ერთობლივად არიან პასუხისმგებლები ავტოსატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციის შედეგად დამდგარი ზიანისათვის. კასატორს აღნიშნულის საწინააღმდეგო სამართლებრივად ვარგისი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

29. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას მეორე მოპასუხის არაბრალეულობასთან დაკავშირებით და განმარტავს, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიების შეწყვეტის შესახებ საქმეში წარდგენილი 17.05.2022წ. დადგენილების თანახმად, გამოძიებით დადგინდა, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევა გამოწვეული იყო მეორე მოპასუხის მიერ „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა უგულებელყოფით, კერძოდ, მეორე მოპასუხის მოქმედება არ შეესაბამებოდა აღნიშნული კანონის დანართი N1, პრიორიტეტის ნიშანი 2.3-ის „დაუთმე გზა“ მოთხოვნებს, რომელთა დაცვის შემთხვევაშიც მომხდარ საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევას ადგილი არ ექნებოდა. დადგენილებაში ასევე აღნიშნულია, რომ, ტექნიკური თვალსაზრისით, პირველი მოსარჩელე მის განკარგულებაში არსებული მანძილისა და დროის სიმცირის გამო, საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევის თავიდან აცილებას ვერ შეძლებდა და მის ქმედებაში „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა უგულებელყოფა არ აღინიშნებოდა.

30. გარდა ამისა, მართალია, სადავო არ არის, რომ მეორე მოპასუხე ავტოსაგზაო შემთხვევის დროს სამსახურებრივ მოვალეობას ასრულებდა განგაშის საფუძველზე, თუმცა საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 51.1 მუხლის [ოპერატიული ან სპეციალური სამსახურის სატრანსპორტო საშუალების მძღოლს, რომელსაც სატრანსპორტო საშუალებაზე ჩართული აქვს ლურჯი მოელვარე სპეციალური ციმციმა სიგნალი და ასრულებს სამსახურებრივ დავალებას, შეუძლია საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის პირობების დაცვით გადაუხვიოს ამ კანონის 25-ე, 31-ე−41-ე და 44-ე მუხლებით, აგრეთვე ამ კანონის №1 და №2 დანართებით დადგენილ მოთხოვნებს. ლურჯ მოელვარე სპეციალურ ციმციმა სიგნალთან ერთად დამატებით შეიძლება ჩაირთოს წითელი მოელვარე ციმციმა სიგნალიც. სხვა საგზაო მოძრაობის მონაწილეების მიმართ უპირატესობის მისაღებად ამ სატრანსპორტო საშუალების მძღოლმა უნდა ჩართოს ლურჯი მოელვარე სპეციალური ციმციმა სიგნალი და ხმოვანი სიგნალი. პრიორიტეტით სარგებლობა მხოლოდ მაშინ შეიძლება, როცა მძღოლი დარწმუნდება, რომ მას გზას უთმობენ. ასეთივე უფლებით სარგებლობს იმ სატრანსპორტო საშუალების მძღოლი, რომელსაც მიაცილებს ოპერატიული ან სპეციალური სამსახურის სატრანსპორტო საშუალება და რომელსაც ჩართული აქვს ახლო განათების ფარები] შესაბამისად, ოპერატიული ან სპეციალური სამსახურის სატრანსპორტო საშუალების მძღოლს პრიორიტეტით სარგებლობა მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეუძლია, თუკი მას ჩართული აქვს ლურჯი მოელვარე სპეციალური ციმციმა სიგნალი, ასევე, ხმოვანი სიგნალი და როცა იგი დარწმუნდება, რომ მას გზას უთმობენ. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე მხარემ ვერ შეძლო იმის დადასტურება, რომ მეორე მოპასუხე დაელოდა მისთვის გზის დათმობას, რაც კასატორს სადავოდ არ გაუხდია. როგორც ზემოთ აღინიშნა, გამოძიებით სწორედ ის დადგინდა, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევა გამოწვეული იყო მეორე მოპასუხის მიერ „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა უგულებელყოფით, კერძოდ, მისი მოქმედება არ შეესაბამებოდა აღნიშნული კანონის დანართი N1, პრიორიტეტის ნიშანი 2.3-ის „დაუთმე გზა“ მოთხოვნებს.

31. საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის პრეტენზიას ავტომანქანის დაზიანების შედეგად მიყენებულ ზიანთან დაკავშირებით. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 13.01.2023წ. დასკვნის თანახმად, ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული პირველი მოსარჩელის მართვის ქვეშ მყოფი ავტომანქანის: „HYUNDAI IX 35”, სახ. ნომერი: ……..”, აღდგენა შემდგომი ექსპლუატაციის მიზნით, ძარაზე არსებული დაზიანებების გათვალისწინებით, ტექნიკური თვალსაზრისით, მიზანშეწონილი არ არის; ხოლო, იმავე ექსპერტიზის ბიუროს 06.09.2022წ. დასკვნის თანახმად, აღნიშნული ავტომობილის დაზიანებამდე მისი საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენდა 21 500 ლარს. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ დასკვნებზე დაყრდნობით ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა სწორად განსაზღვრეს ავტომანქანის დაზიანებით მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობა.

32. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე წინაპირობა, კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

34. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 1 264,61 ლარის 70% – 885,23 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს (ს.კ. ......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2025 წლის 14 იანვარს №00135 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 1 264,61 ლარის 70% – 885,23 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი: TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი: 300773150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გიზო უბილავა

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

ვლადიმერ კაკაბაძე