¹ბს-1087-1036(კ-06) 21 მარტი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 სექტემბრის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 8 ივლისს ზ. ს-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს, მესამე პირის _ ს.ს. “.. ..ის" მიმართ სახელფასო დავალიანებისა და მკურნალობის ხარჯების ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1997 წლიდან მუშაობდა ქ. გორის შს სამმართველოს საპატრულო-საგუშაგო სამსახურის ცალკეულ ასეულში ... თანამდებობაზე. 1999 წლიდან შს მინისტრის ბრძანებით მივლინებულ იქნა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის შს სამმართველოს 22-ე განყოფილებაში და ასრულებდა სისხლის სამართლის სამძებრო ქვეგანყოფილების უმცროსი ...ის მოვალეობას.

2004 წლის 16 მარტს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს ფეხის არეში მიიღო ტრავმა, (რაც დასტურდება შსს გენერალური ინსპექციის 2004 წლის 19 მაისის დასკვნით), რა დროსაც გადაიყვანეს სს “.. ..ის" კლინიკაში სადაც გაუკეთდა გადაუდებელი ოპერაცია.

მოსარჩელის განმარტებით, კლინიკაში მკურნალობდა 17 მარტიდან 3 აპრილამდე, რა პერიოდშიც მკურნალობის საფასურმა შეადგინა 2329,18 ლარი, ვინაიდან სამსახურის მიერ შეუძლებელი იყო მკურნალობის თანხის ჩარიცხვა, მან საკუთარი ხარჯებით ნაწილობრივ გადაიხადა მკურნალობის საფასური, კერძოდ, 1139 ლარი და დავალიანება დარჩა - 1190,18 ლარი.

14 აპრილიდან 22 აპრილამდე იგი კვლავ გადიოდა მკურნალობას სს “.. ..ის" სტაციონარში, რა დროსაც გაუკეთდა მეორე ოპერაცია და მკურნალობის საფასურმა შეადგინა 1211,65 ლარი, აქედან მან შეძლო მხოლოდ 70 ლარის გადახდა და დავალიანება დარჩა 1211, 65 ლარი.

მოსარჩელის განმარტებით, სს “.. .." მისგან მოითხოვს მკურნალობის საფასურის - 2331,18 ლარის გადახდას, რის საშუალებაც მას არ აქვს, ვინაიდან სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის ბიუროს 2004 წლის 23 აგვისტოს შემოწმების აქტით იგი II ჯგუფის ინვალიდად და შრომისუუნაროდაა ცნობილი, რის გამოც გათავისუფლებულია შს ორგანოებიდან, არ აქვს დანიშნული პენსია, ამავე დროს კვლავ ესაჭიროება მკურნალობა.

მოსარჩელის მოსაზრებით, მის მიმართ გამოყენებული უნდა იყოს “პოლიციის შესახებ" საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის მე-5 პუნქტი, რათა სრულად აუნაზღაურდეს სამსახურებრივი მოვალეობის დროს მიყენებული ზარალი სახელმწიფო ბიუჯეტიდან და ასევე, სახელფასო დავალიანება, რაც შს ორგანოებიდან დათხოვნის დროიდან შეადგენს _ 599,91 ლარს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა 5277,59 ლარის ანაზღაურება, აქედან, ოპერაციისათვის გაწეული ხარჯის _ 2329,18 ლარისა და 1211,65 ლარის, მედიკამენტების საფასურის _ 996,85 ლარის, ექოსკოპიური გამოკვლევის _ 30 ლარის, ლაბორატორიული გამოკვლევის _ 110 ლარისა და სახელფასო დავალიანების - 599,91 ლარის დაკისრებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 8 აგვისტოს საოქმო განჩინებით საქმეში მე-3 პირად ჩაება შინაგან საქმეთა სამინისტროს აფხაზეთის ა/რ სამხარეო მთავარი სამმართველო.

მოპასუხე _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს წარომადგენელმა სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო, რაც შეეხება სახელფასო დავალიანების ანაზღაურებას, მოპასუხის მოსაზრებით, აღნიშნული ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა აფხაზეთის შინაგან საქმეთა მთავარმა სამმართველომ.

მესამე პირმა _ აფხაზეთის შინაგან საქმეთა სამმართველომ სასარჩელო მოთხოვნა არ ცნო და განარტა, რომ ხელფასის დავალიანების ანაზღაურების თაობაზე იგი არ წარმოადგენს აფხაზეთის შინაგან საქმეთა სამინისტროს უფლებამონაცვლეს და დავალიანება მან არ უნდა გადაიხადოს.

სასარჩელო განცხადება არ ცნო არც მესამე პირმა _ თბილისის შინაგან საქმეთა სამმართველომ და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ზ. ს-ს სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: მოპასუხეს ზ. ს-ს სასარგებლოდ დაეკისრა მატერიალური ზარალის _ 4677 ლარის გადახდა, ხოლო დანარჩენ ნაწილში ზ. ს-ს სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად გამოიყენა “პოლიციის შესახებ" საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის მე-5 ნაწილი, ვინაიდან აღნიშნული ნორმა მიუთითებს ზოგადად პოლიციის თანამშრომლისათვის სოციალური დაცვის გარანტიებს. კონკრეტულად კი პოლიციის თანამშრომლის სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს სხეულის დაზიანებისათვის, ასევე დაღუპვისათვის კომპენსაციის გაცემა რეგულირდება ამავე კანონის 31-ე მუხლის მე-5 და მე-6 ნაწილებით, კერძოდ: მე-5 ნაწილი არეგულირებს დაღუპვის შემთხვევაში კომპენსაციის გაცემას, ხოლო მე-6 ნაწილის თანახმად: “პოლიციის თანამშრომლის სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს დაჭრის ან დასახიჩრების შემთხვევაში, მას ეძლევა კომპენსაცია სახელმწიფო ბიუჯეტიდან 1-დან 5 წლამდე ხელფასის ოდენობით დაზიანების ხარისხის მიხედვით". აღნიშნული კომპენსაცია მოსარჩელეს მიღებული აქვს საქართველოს შს სამინისტროსაგან, რასაც მოსარჩელე ადასტურებს სასამართლო პროცესზე. სასამართლოს მიერ გამოყენებული 31-ე მუხლის მე-5 ნაწილი კი ადგენს დაღუპვის შემთხვევაში კომპენსაციის გაცემის საკითხს.

რაც შეეხება ოპერაციისა და მკურნალობის ხარჯების ანაზღაურებას აპელანტის განმარტებით, “შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის" დებულების 57-ე მუხლის შესაბამისად, შინაგან საქმეთა ორგანოს თანამშრომელს უფლება აქვს, ისარგებლოს უფასო სამედიცინო მომსახურებით (მათ შორის, წამლებითაც) შინაგან საქმეთა სამინისტროს სამედიცინო დაწესებულებაში. მოსარჩელემ ტრავმა მიიღო 2005 წლის 15 მარტს. სამკურნალოდ კი მიმართა 17 მარტს სს “.. ..ის" კლინიკას, ანუ მას არ ჰქონდა გადაუდებელი საჭიროება, იმავე დღეს გაეკეთებინა ოპერაცია და შეეძლო მიემართა შინაგან საქმეთა სამედიცინო დაწესებულებისათვის. ამასთან, აპელანტის განმარტებით, საქმეში არ მოიპოვება და მოსარჩელემაც აღიარა ის ფაქტი, რომ მას არ მიუმართავს შსს სამედიციონო დაწესებულებისათვის და შესაბამისად, არ მოიპოვებია უარის თქმის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქებასა და მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას აპელანტის წარმომადგენელმა დააზუსტა მოთხოვნა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც დაკმაყოფილდა ზ. ს-ს სარჩელი მატერიალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ “პოლიციის შესახებ" საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის მე-5 პუნქტის (2004 წლის რედაქციით) შესაბამისად, რეგლამენტირებულია პოლიციის თანამშრომლის სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას, პოლიციის თანამშრომლისათვის მიყენებული ზარალის ანაზღაურების ვალდებულება სრული მოცულობით, სახელმწიფო ბიუჯეტიდან.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, იგი იზიარებს საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებას და მიაჩნია, რომ დადგენილ ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებით, მართებულად დაკმაყოფილდა ზ. ს-ს სასარჩელო მოთხოვნა მიყენებული ზარალის ანაზღაურების თაობაზე.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება და მიუთითა, რომ “პოლიციის შესახებ" საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის მე-7 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის ანაზღაურება, არ გამორიცხავდა ამავე ნორმის მე-5 პუნქტით (ძველი რედაქციით) გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩვირა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა შემდეგ საფუძველზე: თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ სარჩელი მიიღო ქმედების განხორციელების თაობაზე _ სახელფასო დავალიანებისა და მკურნალობის ხარჯების ანაზღაურების შესახებ. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სახელფასო დავალიანების მოთხოვნის ნაწილში ზ. ს-ს სარჩელი არ დააკმაყოფილა იმ მოტივით, რომ სარჩელი მიმართული იყო არასათანადო მოპასუხის მიმართ, ხოლო მკურნალობის ხარჯების ანაზღაურების ნაწილში ჩათვალა, რომ მოპასუხე უნდა ყოფილიყო შს სამინისტრო და ამ ნაწილში სარჩელი დააკმაყოფილა. კასატორის მითითებით, თუ სახელფასო დავალიანების ნაწილში შს სამინისტრო წარმოადგენდა არასათანადო მოპასუხეს, გაუგებარი იყო მკურნალობის ხარჯების ანაზღაურების ნაწილში შს სამინისტრო რის საფუძველზე ჩაითვალა სათანადო მოპასუხედ. მით უფრო, რომ შს სამინისტროს წარმომადგენელმა პირველ და მეორე ინსტანციაშიც დააყენა საკითხი, რომ მოპასუხე უნდა ყოფილიყო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მთავარი სამმართველო, ვინაიდან საქართველოს შს მინისტრის 2006 წლის 22 თებერვლს ¹240 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს შს სამინისტროს ტერიტორიული ორგანოების ტიპური დებულების დამტკიცების შესახებ" დებულების მე-2 და მე-7 მუხლების თანახმად, ტერიტორიული ორგანო საკუთარი კომპეტენციის ფარგლებში წარმოადგენს სამინისტროს, ასევე გააჩნია დამოუკიდებელი ბალანსი და სახაზინო ანგარიში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შს სამინისტრო არ უნდა ყოფილიყო სათანადო მოპასუხე, ხოლო თუU იქნებოდა, მაშინ ორივე ნაწილში უნდა ყოფილიყო მოპასუხე, რაზეც სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად გამოიყენა “პოლიციის შესახებ" საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის მე-5 ნაწილი, ვინაიდან იმ პერიოდისათვის მოქმედი კანონმდებლობით, “პოლიციის შესახებ" საქართველოს კანონის 31-ე მუხლის მე-4 ნაწილი და არა სასამართლოს მიერ გამოყენებული მე-5 ნაწილი განმარტავდა, რომ “პოლიციის თანამშრომელი ექვემდებარება სავალდებულო სახელმწიფო დაზღვევას, პოლიციის თანამშრომლის ან მისი ახლობლისათვის მიყენებული ზარალი ანაზღაურდება სრული მოცულობით სახელმწიფო ბიუჯეტიდან". აღნიშნული ნორმა მიუთითებს ზოგადად პოლიციის თანამშრომლისათვის სოციალური დაცვის გარანტიებზე. კონკრეტულად კი პოლიციის თანამშრომლის სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს სხეულის დაზიანებისათვის, ასევე დაღუპვისათვის კომპენსაციების გაცემას არეგულირებდა ამავე კანონის 31-ე მუხლის მე-5 და მე-6 ნაწილები, კერძოდ: მე-5 ნაწილი არეგულირებს დაღუპვის შემთხვევაში კონპენსაციების გაცემას, ხოლო მე-6 ნაწილის თანახმად: “პოლიციის თანამშრომლის სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს დაჭრის ან დასახიჩრების შემთხვევაში, მას ეძლევა კომპენსაცია სახელმწიფო ბიუჯეტიდან 1-დან და 5 წლამდე ხელფასის ოდენობით დაზიანების ხარისხის მიხედვით". აღნიშნული კომპენსაცია, მოსარჩელეს მიღებული აქვს საქართველოს შს სამინისტროსაგან, რაც მოსარჩელემ დაადასტურა სასამართლო პროცესზე. სასამართლოს მიერ გამოყენებული 31-ე მუხლის მე-5 ნაწილი კი ადგენს დაღუპვის შემთხვევაში კომპენსაციის გაცემას. რაც შეეხება “პოლიციის შესახებ" კანონის 31-ე მუხლის მე-4 ნაწილის განმარტებას, რომლის მაგივრადაც, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა 31-ე მუხლის მე-5 ნაწილი, კასატორის მოსაზრებით, ზ. ს-ა ამ ნორმის მიხედვით უნდა ყოფილიყო დაზღვეული “სავალდებულო სოციალური დაზღვევის" შესახებ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის შესაბამისად შს სამინისტროს მიერ და ამავე კანონის მე-8 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დაზღვევის თანხებიც უნდა გაეცა მზღვეველს, “საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს". აღნიშნული კანონი მოქმედებდა იმ პერიოდისათვის, როდესაც მოსარჩელეს წარმოეშვა მოთხოვნის უფლება. აქედან გამომდინარე, შს სამინისტრო არ იყო ვალდებული მოსარჩელისათვის გადაეხადა მკურნალობისა და დაზღვევის თანხები. ხოლო რამდენადაც არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლში მოცემული ვალდებულების წარმოშობის საფუძველი, არ არსებობს თვით ვალდებულებაც.

რაც შეეხება “.. ..ის" კლინიკისათვის მიმართვას, კასატორის მითითებით, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,შს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის” დებულების 57-ე მუხლის თანახმად, შს ორგანოს თანამშრომლებს უფლება აქვთ ისარგებლონ უფასო სამედიცინო მომსახურებით (მათ შორის, წამლებითაც) შს სამინისტროს სამედიცინო დაწესებულებაში. მითUუმეტეს, რომ მოსარჩელემ ტრავმა მიიღო 15 მარტს და მას არ ჰქონდა გადაუდებელი საჭიროება, იმავე დღეს გაეკეთებინა ოპერაცია. მან .. .. კლინიკას მიმართა მეორე დღეს, როცა შეეძლო მიემართა შს სამედიცინო დაწესებულებებისათვის და, შესაბამისად, არ მოიპოვება უარის თქმის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 სექტემბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 იანვრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 5 იანვარს განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2007 წლის 17 იანვარს ზ. ს-ს წარმომადგენელმა შესაგებლით მიმართა საქართველოს უზენეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა, იმ მოტივით, რომ იგი არ აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.