საქმე№ას-205-2024 13 მარტი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა:

თეა ძიმისტარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ეკატერინე გასიტაშვილი

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - მ.გ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ.პ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 14 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სარჩელის მოთხოვნა

1.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ.გ–მა, მოითხოვა გ.პ–ისთვის 1 453 450 ლარის დაკისრება.

2. მოპასუხის პოზიცია

2.1. მოპასუხე არ ცნობს სარჩელს და მიუთითებს, რომ სარჩელი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს. მოპასუხე არის სარჩელში მითითებული უძრავი ქონებების (ბაღების) კანონიერი მესაკუთრე, რომელსაც გადახდილი აქვს შესაბამისი საფასური.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

3.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. მოსარჩელის სააპელაციო მოთხოვნა

4.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

5.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

5.2. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხისთვის 1 453 450 ლარის დაკისრებაა, რის საფუძვლადაც მიუთითებს მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ზეპირი ხელშეკრულების არსებობაზე, რასაც მხარის მოსაზრებით ადასტურებს, მოდავე მხარეთა შორის საერთო მიზანზე და მის მისაღწევად საჭირო მოქმედებების განხორციელებაზე შეთანხმების არსებობა. მსგავსი სახის შეთანხმებას და ერთობლივი საქმიანობიდან გამომდინარე პარტნიორულ ურთიერთობას (მათ შორის წილების გაყოფის თაობაზე შეთანხმებას), მოპასუხე მხარე არ ეთანხმება და უარყოფს.

5.3. აპელანტის განმარტებით მოპასუხესა და გ.ყ–თან ერთად აწარმოებდა ერთობლივი საქმიანობას (ამხანაგობას), რომელიც მიმართული იყო გურჯაანში მდებარე 37 ჰა მიწის ნაკვეთის მოვლის შედეგად მოსავლის და შესაბამისად, მოგების მიღებისაკენ. ამგვარი შეთანხმების არსებობას და რაიმე პარტნიორულ ურთიერთობას მოსარჩელე მხარესთან, მოპასუხე უარყოფს.

5.4. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე მიუთითა, კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილია 2017 წლის 2 აგვისტოს გ.პ–ს, გ.ძ–სა და მ.გ–ს შორის შედგენილი და სამივე მათგანის მიერ ხელმოწერილი ხელშეკრულება, რომლის ნამდვილობასაც არც ერთი მხარე სადავოდ არ ხდის. შეთანხმების მიხედვით, გ.ძ–ის საკუთრებაში არსებულ სახნავ-სათესი და ხილის ბაღი უნდა შეესყიდა გ.პ–ს 220 000 აშშ დოლარად. გ.პ–მა იკისრა ვალდებულება ეს თანხა გაესტუმრებინა შემდეგი გრაფიკით: 1. 70 000 აშშ დოლარი 2017 წლის 30 აგვისტომდე; 2. 70 000 აშშ დოლარი 2018 წლის 2 აგვისტოს; 3. 80 000 აშშ დოლარი - 2018 წლის 1 ოქტომბერს.

5.5. მხარეთა შორის სადავო არ ყოფილა და მოწმე გ.ძ–იც ადასტურებს, რომ ამ ხელწერილის მიხედვით, მოპასუხე გ.პ–მა მიწის ნაკვეთების რეალურ მესაკუთრეს გ.ძ–ს გადაუხადა 160 000 აშშ დოლარი, ხოლო დარჩენილი თანხა - 60 000 აშშ დოლარი არ გადაუხდია იმ მიზეზით, რომ ხეხილის ბაღებიდან კონკრეტული ნაწილი (10 ჰა ნაკვეთი) მოპასუხე გ.პ–ისათვის საკუთრებაში არ გადაუციათ. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი (10 ჰა) დღეის მდგომარეობითაც ირიცხება მოსარჩელის საკუთრებაში.

5.6. სადავო გარემოების დადგენის მიზნით პირველი ინსტანციის სასამართლოში ორივე მხარის შუამდგომლობით დაიკითხნენ მოწმეები. სააპელაციო პალატამ მოწმე გ.ძ–ის ჩვენებაზე მიუთითა, რომლის საკუთრებასაც 2016 წლამდე წარმოადგენდა ზემოთ აღნიშნული მიწის ნაკვეთები. ამ პერიოდამდე მიწის ნაკვეთები გაფორმებული იყო მოწმის შვილის (ზ.ძ–ის) სახელზე. 2016 წლიდან მოწმეს შეექმნა ფინანსური პრობლემები და ვინაიდან საბანკო ისტორიის გამო ვერ შეძლებდა სესხის აღებას ბანკიდან, ამიტომ ფიქტიურად მოხდა მიწის ნაკვეთების (სულ 37ჰა) გადაფორმება ამ საქმიანობაში დამხმარეებად მოყვანილ პირებზე, მ.გ–ზე და გ.ყ–ზე. აღნიშნულის შემდგომ კი, ვინაიდან მოწმეს ჰქონდა ფინანსური პრობლემები, გადაწყვიტა გაეყიდა მიწის ნაკვეთები და ამ მიზნით გ.ყ–მა და მოსარჩელემ გააცნეს გ.პ–ი. მოწმე მოპასუხეს შეუთანხმდა მიწის ნაკვეთების გაყიდვის პირობებზე, კერძოდ, მყიდველს ეტაპობრივად უნდა გადაეხადა თანხა, ჯამში 220 000 აშშ დოლარი. 2017 წლის 2 აგვისტოს შედგენილი შეთანხმებით გათვალისწინებული თანხიდან, მოწმე გ.ძ–ს გ.პ–ისგან სხვადასხვა პერიოდულობით მიღებული აქვს მიწის ნაკვეთების საფასური - 160 000 აშშ დოლარი. ნაწილი გადაურიცხა საბანკო ანგარიშზე, ხოლო თანხის ნაწილი გადასცა ხელზე. მოწმის მითითებით, მოპასუხე არ წარმოადგენდა მოსარჩელისა და გ.ყ–ის პარტნიორს. როგორც მოწმისთვის ცნობილია მ.გ–ი და გ.ყ–ი იყვნენ ხეხილის ბაღების მომვლელი პირები და მოგების შემთხვევაში წილი მათაც უნდა მიეღოთ. მოწმედ დაიკითხა გ.ყ–ი. მოწმის ჩვენების მიხედვით, იგი თავიდან მუშაობდა გ.ძ–თან, რომელმაც 3.5 ჰა მიწის ნაკვეთი შეიძინა და თანდათან დაიწყეს ბაღების გაშენება. მუშების საკითხი და საორგანიზაციო საკითხების მოგვარება ევალებოდა გ.ყ–ს. მან ამ საქმეში ჩართო თავისი ნათესავი მ.გ–იც.

5.7. მოწმე ადასტურებს, რომ აღნიშნული მიწის ნაკვეთები ფიქტიურად იყო გაფორმებული მის სახელზე და შემდეგ შეთანხმების საფუძველზე, ნაკვეთები გადაუფორმა გ.პ–ს, რომელმაც თანხა გადაუხადა ნაკვეთების მესაკუთრეს - გ.ძ–ს. გადაფორმების შემდგომ, გ.პ–ი და მ.გ–ი რაზე შეთანხმდნენ, მოწმისათვის ცნობილი არ არის, ვინაიდან იგი ამ საქმიდან წამოვიდა. მოწმის განმარტებით, ბაღების მოვლასთან დაკავშირებულ ხარჯებს, იხდიდა გ.პ–ი და მოწმე ამ ხარჯების აღწერას ახდენდა რვეულში, თუმცა ეს რვეული დღეის მდგომარეობით განადგურებულია.

5.8. ბაღების გაჩეხვასთან დაკავშირებით, მოწმესთან წინასწარ შეთანხმება არ ყოფილა, როგორც მ.გ–მა უთხრა ბაღების გაჩეხვა მოხდა გ.პ–თან შეთანხმებით, რაც მოგვიანებით ამ უკანასკნელმა კატეგორიულად უარყო, ვინაიდან იმ დროისათვის იგი იმყოფებოდა საზღვარგარეთ და თანხმობა ბაღების გაჩეხვაზე არ მიუცია. მოწმის განმარტებით, თუკი გარკვეულ ვადაში მოხდებოდა მიწების გამოსყიდვა გ.პ–ისგან, ამ შემთხვევაში ამ ბაღებიდან 10 ჰა ნაკვეთი უნდა გაფორმებულიყო გ.ყ–ზე, ხოლო 10 ჰა - მ.გ–ზე. თუმცა ბაღები გაიჩეხა, არ იყო მოგება, ამასთან, ჰქონდა უთანხმოება მ.გ–თან, რის გამოც გ.ყ–მა უარი თქვა ამ საქმეზე.

5.9. სააპელაციო სასამართლომ მოწმე ქ.პ–ის (მოპასუხის და) ჩვენებაზე მიუთითა. მოწმე კატეგორიულად უარყოფს მის ძმას, გ.პ–სა, მ.გ–სა და გ.ყ–თან პარტნიორული ურთიერთობას და წილების გაყოფაზე შეთანხმების არსებობას. მისი მითითებით, მ.გ–ი და გ.ყ–ი იყვნენ დაქირავებული მუშები, რომლებიც უვლიდნენ მის და მისი ძმის ხეხილის ბაღებს. მოწმის მითითებით, მან დაახლოებით 10 000 აშშ დოლარი გადასცა მ.გ–ს გურჯაანში, იუსტიციის სახლთან და შემდგომ შევიდნენ და გააფორმეს ნასყიდობის ხელშეკრულებები მიწის ნაკვეთებთან დაკავშირებით. დანარჩენი ანგარიშსწორება განახორციელა გ.პ–მა. იმ მიწის ნაკვეთების საფასური, რაც დღეის მდგომარეობით ირიცხება ქ.პ–ის და მისი ძმის სახელზე, სრულად გადახდილია. ხოლო მიწის დარჩენილი ნაწილი, 10 ჰა-ს ოდენობით, არ გადაუფორმა მ.გ–მა გ.პ–ს, ამიტომ ამ უკანასკნელს საფასური არ გადაუხდია. ამასთან, მ.გ–მა უარი განაცხადა როგორც უძრავი ქონების გადაფორმებაზე, ასევე თანხის მისთვის სესხებასთნ დაკავშირებით ნოტარიულად დამოწმებულ ხელშეკრულების დადებაზე, რის გამოც, გ.პ–ს მისთვის თანხა აღარ მიუცია.

5.10. მოწმე ჰ.ს–ი, რომელიც წარმოადგენს გ.ყ–ის სიძეს და ასევე, პირადადაც უმუშავია ამ ბაღებში, განმარტავს, რომ მოსარჩელე და მოპასუხე არ წარმოადგენდნენ პარტნიორებს. მათ ევალებოდათ ხეხილის ბაღების მოვლა, პატრონობა, საორგანიზაციო საკითხების მოგვარება, მუშების მოყვანა და სხვა, რისთვისაც იღებდნენ შესაბამის გასამრჯელოს. მოგება ამ ბაღებიდან არ მიუღიათ, ხოლო ზარალის განაწილება მხარეებს შორის არ მომხდარა. თანხებს იხდიდა ჯერ გ.ძ–ი, ხოლო მესაკუთრის შეცვლის შემდგომ - გ.პ–ი. მოწმე მიუთითებს, რომ აღნიშნული ბაღები იყო ერთ-ერთი საუკეთესო სოფელში, რაც წარმოადგენდა მოსარჩელის და გ.ყ–ის შრომის შედეგს.

5.11. საქმეზე ასევე დაიკითხნენ ხეხილის ბაღებში დასაქმებული მუშები და ტრაქტორზე მომუშავე პირები, კერძოდ, გ.ყ–ი, ე.ჯ–ი, გ.ნ–ი, დ.ო–ძე, გ.ო–ძე, ზ.ქ–ი, ნ.პ–ი, ზ.ე–ი, ც.დ-ნ–ი, დ. ნ–ი და თ.ლ–ი. მითითებული პირების ჩვენება თითქმის იდენტურია. გ.ყ–ი და ნ.პ–ი, რომლებიც დასაქმებული იყვნენ მექანიზატორად ხეხილის ბაღებში და ტრაქტორით ემსახურებოდნენ, მიუთითებენ, რომ თავიდან მ.გ–თან და გ.ყ–თან ერთად იყო გ.ძ–ი, ხოლო შემდგომ ახალმა პარტნიორმა გ.პ–მა შეიძინა მიწის ნაკვეთები. ატმის ბაღებში დღიურად დასაქმებული მუშების ჩვენებაც ფაქტობრივად იმავე შინაარსისაა, ე.ჯ–ი, გ.ნ–ი, დ.ო–ძე, გ.ო–ძე, ზ.ქ–ი, ზ.ე–ი, ც.დ-ნ–ი, დ. ნ–ი და თ.ლ–ი განმარტავენ, რომ მ.გ–მა გ.პ–ი გააცნეს ახალ მეწილედ, რომლის საქმიანობაში შემოსვლის შემდგომ, მ.გ–ი და გ.ყ–ი უკეთეს პირობებში აღმოჩნდნენ, ვიდრე იმყოფებოდნენ გ.ძ–თან. მოწმეებისათვის მ.გ–ისგან არის ცნობილი, რომ ბაღებიდან მიღებული შემოსავალი, ხარჯების გასტუმრების შემდგომ უნდა განაწილებულიყო სამ ნაწილად, ხოლო წლების შემდგომ (გ.ყ–ის მითითებით, დაახლოებით 5-6 წლის შემდგომ) მიწის ნაკვეთებიც უნდა განაწილებულიყო სამ ნაწილად და გ.პ–ისგან, რომელმაც გადაიხადა მიწის შესყიდვის თანხა, უნდა გადაეხადათ თანხა და გამოესყიდათ მიწის ნაკვეთები მოწილეებს. როგორც ტექნიკაზე მომუშავეებს, ასევე ხილის მკრეფავ პირებს, მითითებს აძლევდნენ მ.გ–ი და გ.ყ–ი. მოწმეებს, რომლებიც ამ ბაღებში იყვნენ დასაქმებულები, გ.პ–ისგან მითითებები არ მიუღიათ, თუმცა მოწმეებისათვის ცნობილი იყო, რომ სამივე მათგანი წარმოადგენენ მოწილეებს და მოგებას იყოფდა სამივე მათგანი.

5.12. მოწმე ზ.ქ–ი იხსენებს, რომ ჯანმრთელობის პრობლემების გამო დასჭირდა ოპერაციის ჩატარება, რომლის თანხაც გ.პ–მა ასესხა და შემდგომ დაუბრუნა. ზემოთ მითითებული მოწმეები უარყოფენ, მ.გ–ისა და გ.ყ–ის მიერ, ხილის ბაღების მოვლა-პატრონობაში ხელფასის აღებას და თითოეული მათგანი დაზუსტებით მიუთითებენ მათ შორის პარტნიორულ ურთიერთობას და მოგების სამ ნაწილად (მ.გ–ს, გ.ყ–სა და გ.პ–ს შორის) გაყოფის შესახებ შეთანხმებაზე, ხოლო წლების შემდგომ, მიწის ნაკვეთებიც უნდა გაყოფილიყო სამ ნაწილად პარტნიორებს შორის. მოწმეები ასევე მიუთითებენ ხეხილის ბაღების ნაწილის გაჩეხვაზე, რა დროსაც მოხდა სეტყვისგან დაზიანებული ატმების გაკაფვა, ვინაიდან დასეტყვილი ხისგან ნორმალური ნაყოფის მიღება შეუძლებელი იყო. მოწმე გ.ნ–ი და ზ.ე–ი მიუთითებენ, რომ უშუალო მონაწილეები იყვნენ ხეხილის ბაღებში გამოუსადეგარი ატმის ხეების გაჩეხვის და აღნიშნულის თაობაზე მითითება ჰქონდათ გ.ყ–ისგანაც. მართალია გ.პ–ი იმ დროს სოფელში არ იმყოფებოდა, თუმცა გაჩეხილი ხეები შეშად წაიღეს მის სახლში მისივე თანხმობით. ბაღებში მომუშავე პირების უმეტესი ნაწილი მიუთითებს, რომ ისინი შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ დღემდე მუშაობენ მ.გ–ის საკუთრებაში არსებულ ხილის ბაღებში.

5.13. მოწმეები ნ.ბ–ძე, შ.ღ–ძე და თ.ღ–ძე წარმოადგენენ ბაღებიდან მიღებული პროდუქტის რეალიზატორებს. მათთვისაც ცნობილი იყო ის ფაქტი, რომ მ.გ–ი, გ.ყ–ი და გ.პ–ი წარმოადგენდნენ პარტნიორებს და ბაღებიდან მიღებულ შემოსავალს (მათ შორის მოგებასაც) სამ ნაწილად იყოფდნენ. როგორც ნ.ბ–ძე, ასევე შ.ღ–ძე და თ.ღ–ძე იხსენებენ ხილის გაყიდვის შედეგად მიღებული თანხის გ.პ–ისათვის გადაცემის ფაქტს. რეალიზატორებთან ფასის დაკლება თუ სხვა დეტალებზე შეთანხმება ხდებოდა სამივე მათგანის მონაწილეობით და მოწმეთა მითითებით, ბაღების მომვლელებთან მიღებული პროდუქტის ფასებზე საუბარი არ ექნებოდათ. მათი ცნობით, მ.გ–იც და გ.ყ–იც წარმოადგენდნენ მოწილეებს და ურთიერთშეთანხმებით ხდებოდა ჩაბარებული ხილის ფასების განსაზღვრაც. რეალიზატორები ასევე განმარტავენ, რომ დასეტყვილ ხილს გაყიდვის მიზნით აღარ ჩაიბარებდნენ. ვინაიდან სეტყვამ ძლიერად დააზიანა პროდუქტი, რის გამოც ხეების გაჩეხვა გახდა საჭირო. მოწმე თ.ღ–ძის მითითებით, იგი დღემდე მუშაობს მ.გ–თან რეალიზატორად.

5.14. ასევე, სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს მოწმეების დ.კ–ვის და პ.მ–ძის ჩვენებაზე. მ.გ–ი დასაქმებული იყო დ.კ–ვის ვენახში და იღებდა შესაბამის გასამრჯელოს გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, თუმცა დღეისათვის მოსარჩელე დ.კ–ვთან აღარ მუშაობს. მოსარჩელემ ხეხილის ბაღების შეძენა შესთავაზა დ.კ–ვს, თუმცა ამ უკანასკნელმა უარი განაცხადა. იგივე შეთავაზება იყო მოწმე პ.მ–ძესთან, რომელსაც ოფისში შეხვდნენ გ.ყ–ი და მ.გ–ი, თუმცა პ.მ–ძე არ დათანხმდა მათთან საქმიან ურთიერთობას ატმის ბაღებთან დაკავშირებით.

5.15. სააპელაციო სასამართლომ მოწმეთა ჩვენებისა და სხვა მტკიცებულებების ერთობლიობაში შეფასების საფუძველზე განმარტა, რომ არ დასტურდებოდა მხარეთა შორის იმგვარი პარტნიორული ურთიერთობის (მათ შორის ერთობლივი საქმიანობიდან გამომდინარე) არსებობა, რაც 2018 წლიდან 2021 წლამდე გ.პ–ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მიღებული მოსავლიდან შემოსავლის მოსარჩელისათვის გაყოფის საფუძველი გახდებოდა. არც ერთი მოწმე არ დასწრებია მხარეთა შეთანხმებას ერთობლივი საქმიანობის განხორციელების და წილების გაყოფის წესის თაობაზე და ამავდროულად, არც ერთი მოწმე არ მიუთითებს 2018 წლის შემდგომ მოპასუხე გ.პ–ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე მოსავლის აღებისა და ამ მოსავლიდან მოპასუხისათვის მოგების მიღების შესახებ გარემოებაზე. შესაბამისად, პალატა მიიჩნევს, რომ მოწმეთა ჩვენებით არ დადასტურდა მხარეებს შორის რაიმე სახის შეთანხმების არსებობა ერთობლივი საქმიანობის განხორციელებასა და ამ საქმიანობის შედეგად მიღებული მოგების განაწილებასთან დაკავშირებით.

5.16. საქმეში, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ხარჯთაღრიცხვის რეულით დასტურდება მის მიერ გარკვეული ხარჯების გაღება მოპასუხის კუთვნილ ნაკვეთზე 2017-2018 წლებში. იმ პერიოდისათვის, სანამ მხარეთა შორის ურთიერთობა დაიძაბებოდა, სამეურნეო საქმიანობაში მხარეთა ურთიერთთანამშრომლობას არ უარყოფს მოპასუხე მხარეც. თუმცა მისი განმარტებით, მოსარჩელე მხარეს არ გაუწევია არანაირი ხარჯი ბაღების მოვლის მიზნით. ხოლო ბაღების მოვლა-პატრონობასთან დაკავშირებულ ხარჯების აღწერა ხდებოდა გ.ყ–ის მიერ სხვა რვეულში, რომელიც მოწმეების გ.ყ–ის და ჰ.ს–ის განმარტებით განადგურებულია.

5.17. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა რომ წარდგენილი ხარჯთაღრიცხვის ავთენტურობა არ დასტურდებოდა, ვინაიდან კონკრეტულად არ დასტურდებოდა ვინ გაიღო ხარჯები და ვინ აფინანსებდა კონკრეტული სამეურნეო საქმიანობის განხორციელებას.

6. მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი

6.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 14 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

6.2. კასატორის განმარტებით არსებობს ყველა ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი იმისთვის, რომ მ.გ–ს, გ.პ–სა და გ.ყ–ს შორის ურთიერთობა ჩაითვალოს ერთობლივ საქმიანობად, რომელიც მიმართული იყო გურჯაანში მდებარე 37 ჰა მიწის ნაკვეთის მოვლის შედეგად მოსავლის და მოგების მიღებისკენ. აღნიშნული საერთო მიზნის მისაღწევად მხარეები შეთანხმდნენ, რომ გ.პ–ი გაიღებდა მიწის ნაკვეთების გაშენებისა და მოვლისთვის საჭირო თანხებს, ხოლო გ.ყ–ი და მ.გ–ი უზრუნველყოფდნენ ამ მიწის ნაკვეთების დამუშავებას, ბუღალტერიას და ყველა იმ ქმედების განხორცილებას, რაც საჭირო იქნებოდა მიწის ნაკვეთებიდან ნაყოფის მისაღებად. მოსარჩელეს, მოპასუხეს და გ.ყ–ს დადებული ჰქონდათ ზეპირი შეთანხმება სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობის ერთობლივად განხორციელების თაობაზე, რომლიდანაც შემდეგ გავიდა გ.ყ–ი. მ.გ–მა განახორციელა შენატანი ერთობლივ საქმიანობაში აგრონომიული მომსახურების გაწევით, რის შედეგადაც აღნიშნულ მიწის ნაკვეთებზე მოვიდა მოსავალი, ხოლო პ–ს დღემდე არ შეუსრულებია მ.გ–ის მიმართ ამ ურთიერთობის ფარგლებში ნაკისრი ვალდებულებები.

6.3. კასატორის მტკიცებით მოსარჩელეს, მოპასუხეს და გ.ყ–ს შორის არსებობდა არა ნარდობის ხელშეკრულება, არამედ ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ზეპირი შეთანხმება, რომლის ფარგლებში ამ სამ პირს უნდა განეხორციელებინათ ერთობლივი სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობა, იურიდიული პირის შეუქმნელად. აღნიშნული შეთანხმებით, საქმიანობიდან მიღებული მოგება მხარეებს უნდა გაეყოთ სამ თანაბარ ნაწილად. შეთანხმების თანახმად, გ.პ–ი, როგორც ინვესტორი, შეუერთდა მოსარჩელეს და გ.ყ–ს და ჩაერთვებოდა სწორედ ერთობლივ სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობაში. მოპასუხე გ.პ–ის, როგორც ინვესტორის და ამხანაგობის წევრის როლი გამოიხატებოდა მოსარჩელესა და გ.ყ–თან ერთად დასამუშავებელ მიწის ნაკვეთების იპოთეკისგან გათავისუფლებაში, მიწის ნაკვეთების შესაბამის ნაწილზე საკუთრების უფლების მოპოვებაში და საქმიანობისთვის საჭირო ხარჯების გაღებაში. 37 ჰექტარ მიწის ნაკვეთის 1/3 ნაწილზე საკუთრების უფლებას მოიპოვებდა გ.პ–ი. დანარჩენი მიწის ნაკვეთები გადანაწილდებოდა მოსარჩელესა და გ.ყ–ზე. მოპასუხემ აიღო ვალდებულება, დაემონტაჟებინა ხილის შესანახი მაცივარი, გაეშენებინა ახალი ნერგები, შეეძინა სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკა და საჭიროებისამებ გაეწია სხვა ინვესტიცია/სამუშაო ერთობლივი სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობის განსახორციელებლად.

6.4. კასატორის განმარტებით, საქმეში წარდგენილია აუდიტორული დასკვნა, რომელიც მოწინააღმდეგე მხარეს სადავოდ არ გაუხდია. არ დაუფიქსირებია პოზიცია მასში მითითებული თანხების თაობაზე და არ წარმოუდგენია ალტერნატიული დასკვნა, რაც აჩვენებს ამ დასკვნაში მოცემული ინფორმაციის სისწორეს. შესაბამისად, სასამართლოს მითითება აუდიტორული დასკვნის სისწორესთან დაკავშირებით მოკლებულია სამართლებრივ საფუძველს, რადგან მოპასუხემ მხარემ არ განახორციელა სათანადო შეფასება. თუ დადგენილად ჩაითვლება, რომ მოსარჩელეს აქვს მოთხოვნა ერთობლივი საქმიანობიდან გამომდინარე, მოთხოვნის ოდენობა უნდა ჩაითვალოს უდავო გარემოებად.

7. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

7.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 მაისის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი წარმოებაშია მიღებული საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის თანახმად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებელია, შემდეგ გარემოებათა გამო:

8. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

9. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

10. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი პუნქტით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება); საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რაც საშუალებას მისცემდა სასამართლოს, არსებითად განსახილველად დაეშვა საკასაციო განაცხადი.

11. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სარჩელის საფუძვლად მოსარჩელე მოპასუხესთან ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ზეპირ შეთანხმებაზე უთითებდა რომლის ფარგლებშიც მოპასუხესა და გელა ყვირილაშვილთან ერთად უნდა განეხორციელებინა ერთობლივი სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობა, იურიდიული პირის შეუქმნელად. აღნიშნული შეთანხმებით, საქმიანობიდან მიღებული მოგება მხარეებს უნდა გაეყოთ სამ თანაბარ ნაწილად.

12. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ვალდებულების დარღვევის საკითხის შეფასებამდე, შესაფასებელია მოდავე მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის სამართლებრივი ბუნება.

13. სსკ-ის 930-ე მუხლი განსაზღვრავს ერთობლივი საქმიანობის ლეგალურ დეფინიციას და ადგენს, რომ ამხანაგობის ხელშეკრულებით, ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. სსკ-ის 931-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 932-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, ერთობილივი საქმიანობის ხელშეკრულება შეიძლება დაიდოს წერილობით, ან ზეპირად. მონაწილეებმა უნდა შეიტანონ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესატანები.

14. ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებისთვის დამახასიათებელია შემდეგი ნიშნები: ამხანაგობის მონაწილე უნდა იყოს არანაკლებ ორი პირი, რომლებიც მოქმედებენ ერთობლივად, ხელშეკრულების ინტერესებიდან გამომდინარე. მის მონაწილეებს შორის შეიძლება გადანაწილდეს უფლება-მოვალეობები. ამ უფლება-მოვალეობების გადანაწილება ხდება ამხანაგობის ხელშეკრულების პირობების შესრულების მიზნით. ამხანაგობის მონაწილეთა შეთანხმება და ერთიანობის გამოვლენა უნდა მოხდეს საერთო სამეურნეო, ან სხვა მიზნის მისაღწევად. საერთო მიზნის არსებობა გარიგების მთავარ წინაპირობას წარმოადგენს. ამხანაგობისთვის დამახასიათებელი ნიშანია ასევე ისიც, რომ მონაწილეები ერთობლივი მიზნის მისაღწევად მოქმედებენ ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით და იურიდიული პირის შეუქმნელად (იხ. სუსგ №ას-839-890-2011, 8.11.2011 წ.).

15. ერთობლივი საქმიანობა ეფუძნება მონაწილეთა შენატანებს. შენატანები შეიძლება იყოს, როგორც მატერიალური, ისე არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე, ასევე, დასაშვებია შენატანი მომსახურების გაწევით. ხელშეკრულების მონაწილეთა უფლება-მოვალეობების წილობრივი მოცულობა განისაზღვრება შენატანების შესაბამისად. ამხანაგობის საქმიანობას ყველა მონაწილე მართავს ერთობლივად. ამა თუ იმ საკითხზე გადაწყვეტილების მიღება და მისი განხორციელება ხდება ყველას თანხმობით. საერთო სარგებელი და შემოსავალი, რომელიც მიღებულ იქნა ამხანაგობის საქმიანობიდან, მონაწილეებს შორის ნაწილდება მათი შენატანების პროპორციულად. თუ ხელშეკრულების მონაწილეებმა ხელშეკრულებით არ განსაზღვრეს წილები და შენატანები, მაშინ სარგებელი მათ შორის ნაწილდება თანაბრად. ამხანაგობა სახელშეკრულებო გაერთიანებას წარმოადგენს, რომელიც გარე ურთიერთობებში გამოდის არა როგორც ერთიანი მთლიანი სუბიექტი (იურიდიული პირი), არამედ ყველა გარიგებები სრულდება ყველა მონაწილის ინტერესში და სახელით, ამიტომ, პასუხისმგებლობა კრედიტორების წინაშე ამხანაგობის ხელშეკრულების ჩარჩოებში განხორციელებულ მოქმედებებზე ყველა მონაწილეს ეკისრება წილობრივად ან სოლიდარული წესით.

16. ამდენად, იმისათვის, რომ დადებულად იქნეს ცნობილი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, საჭიროა არსებობდეს შემდეგი პირობები: ორი ან მეტი პირის წერილობითი, ან ზეპირი ფორმით დადებული ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება, სადაც გამოხატული იქნება მისი წევრების ვალდებულება ერთობლივად იმოქმედონ საერთო სამეურნეო, ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით; მონაწილეების მიერ, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შენატანების შეტანის ფაქტი.

17. ნარდობა, როგორც სამუშაოს შესრულების ტიპის ხელშეკრულება, არის კონსენსუალური, ორმხრივი და სასყიდლიანი (სუსგ №ას-1166-2019, 06.04.2020წ.). ნარდობის ძირითადი თავისებურებაა ის, რომ შემკვეთი საკუთრების უფლებას იძენს შესრულებული სამუშაოს რეზულტატზე, რისთვისაც იხდის კონკრეტულ საზღაურს (სუსგ №ას-866-808-2017, 17.10.2017წ.). ნარდობის ხელშეკრულების შინაარსს შეადგენს მისი პირობების ერთობლიობა.

18. როგორც ნარდობის შემთხვევაში, ერთობლივი საქმიანობაზე შეთანხმებაც ორიენტირებულია კონკრეტული შედეგის მიღწევაზე. იმისათვის, რომ ამხანაგობის ხელშეკრულება გაიმიჯნოს ნარდობის ხელშეკრულებისაგან, აუცილებელია, უპირველეს ყოვლისა, დავახასიათოთ ამხანაგობის ხელშეკრულების ის მხარეები, რომლითაც იგი ემსგავსება ნარდობის ხელშეკრულებას. საერთო საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებას თავისი სპეციფიკა გააჩნია. სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურებას წარმოადგენს მხარეთა სურვილი, საკუთარი ქონების, გამოცდილებისა თუ პროფესიული უნარ-ჩვევების გაერთიანებით, ერთობლივად იმოქმედონ გარკვეული მიზნების მისაღწევად.

19. საქართველოს უზენაეს სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა: „ამხანაგობის წევრთა უფლება-ვალდებულებები ემსგავსება ნარდობის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ურთიერთობებს, მაგრამ ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება მხარეთა შორის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ისეთ უფლება-ვალდებულებებს, რაც დამახასიათებელია კოლექტიური გაერთიანებისათვის, რომელსაც ახასიათებს კორპორაციული სტრუქტურის ისეთი თვისებები, რომელიც მოიცავს, როგორც ორგანიზაციულ, ასევე, ქონებრივ ელემენტებს. ზუსტად ასეთი ტიპის გაერთიანება წარმოადგენს გარკვეულწილად იმ საშუალებათა ერთობას, რითაც საბოლოოდ უზრუნველყოფილია ამ გაერთიანების მონაწილეთა მიერ დასახული მიზნის მიღწევა. ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურება იმაში ვლინდება, რომ დასახული მიზნის მიღწევა შესაძლებელია მხოლოდ მონაწილე პირთა ერთობლივი საქმიანობით“ (იხ. სუსგ. Nას-866-808-2017, 17.10.2017წ).

20. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოპასუხემ უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულებების საფუძველზე შეიძინა მიწის ნაკვეთები, სადაც აწარმოებდა ხეხილის მეურნეობას ქონების წინა მესაკუთრე, მოსარჩელე-მ.გ–ისა და გ.ყ–ის დახმარებით. სამეურნეო საქმიანობა გაგრძელდა ახალ მესაკუთრესთან იმ პირობით, რომ ბაღების მომვლელი პირები (მ.გ–ი და გ.ყ–ი) ისევ გააგრძელებდნენ თავიანთ საქმიანობას შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ, რასაც მიიღებდნენ მოსავლის რეალიზაციიდან (ხარჯების გამოკლებით). მათ შორის არსებობდა შეთანხმება გარკვეული წლების შემდგომ, შესაბამისი საფასურის გადახდის შემთხვევაში, მიწის შესაბამისი ნაკვეთის (თითოეულზე 10 ჰა) საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, თუმცა მიწის ნაკვეთების მესაკუთრისათვის - გ.პ–ისათვის არ მომხდარა ნასყიდობის თანხის გადახდა ხეხილის ბაღების შეძენის მიზნით. ამ სამეურნეო საქმიანობის მონაწილე პირებიდან, გ.ყ–ი და გ.პ–ი უარყოფენ რაიმე ფორმით ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების არსებობას ან რაიმე შეთანხმებას ამ საქმიანობის შედეგად წილების გაყოფის თაობაზე. არც ერთ მხარეს და საქმეზე დაკითხულ არც ერთ მოწმეს არ უარყვია ის ფაქტი, რომ ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენდა გ.პ–ი და სწორედ მის მიერ ხდებოდა ხარჯების გაღება ხეხილის ბაღების მოსავლელად, სახნავი სამუშაოების ჩასატარებლად, მოსავლის ასაღებად თუ სხვა. ხოლო მოსარჩელის მიერ რაიმე სახის შენატანის განხორციელება მოპასუხის კუთვნილ ხეხილის ბაღებში სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობის შედეგად საერთო მიზნის მისაღწევად, მოცემულ საქმეზე არ დადასტურდა. ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე უვლიდა ბაღებს, აგვარებდა საორგანიზაციო საკითხებს და ამის სანაცვლოდ უნდა მიეღო ანაზღაურება მოსავლის აღების შემდგომ, არც მოპასუხე მხარე უარყოფს.

21. ამდენად, მხარეთა შორის არსებულ ურთიერთობის განმსაზღვრელი პირობები, სასამართლოს შეფასებით აკმაყოფილებს ნარდობის ხელშეკრულების ყველა სამართლებრივ ელემენტს და მისი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებად დაკვალიფიცირების შესაძლებლობას გამორიცხავს. საკასაციო სასამართლომ სხვა საქმეში განმარტა, რომ „საქმიანობა, რომლის მიზანია სახლის აშენება, შეიცავს ნარდობის ხელშეკრულებისათვის დამახასიათებელ ელემენტებს, რომლის მიზანია კონკრეტული ნაკეთობის დამზადება. როგორც ნარდობის შემთხვევაში, იგი ორიენტირებულია კონკრეტული შედეგის მიღწევაზე. უფრო მეტიც, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ერთ-ერთი წევრი შეიძლება იყოს მენარდე, რომელიც თავისი საქმიანობით მონაწილეობს ერთობლივ საქმიანობაში, მაგრამ, როდესაც რამდენიმე პირი (ორი ან მეტი) თანხმდება ერთობლივი ძალებით თუნდაც სახლის აშენებაზე ან სხვა ნაკეთობის დამზადებაზე, (რაც შეიძლება განხორციელდეს ნარდობის ხელშეკრულებით), ერთმანეთს შორის და ასევე მესამე პირებთან ურთიერთობები მოითხოვს ნარდობის ხელშეკრულებისაგან განსხვავებულ მოწესრიგებას. შესაბამისად, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების საფუძველზე ხდება არა ერთობლივად ან ცალ-ცალკე ნარდობის ხელშეკრულების დადება, არამედ ისეთი ერთეულის ჩამოყალიბება, რომლითაც წესრიგდება ერთმანეთთან, ასევე მესამე პირებთან არსებული ურთიერთობები და საბოლოოდ, უზრუნველყოფილია, კონკრეტულ შემთხვევაში, ნარდობის ხელშეკრულებაში ერთობლივი მონაწილეობა (იხ. სუსგ №ას-482-458-2013, 16 იანვარი, 2014 წელი).

22. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქმეზე დაკითხული მოწმეთა ჩვენებების, სხვა მტკიცებულებათა ერთობლივი შეფასებით არ დადასტურდა მოცემულ საქმეზე მოდავე მხარეთა შორის ისეთი ურთიერთობის არსებობა, რომელიც ერთობლივი საქმიანობად შეიძლებოდა მიჩნეულიყო.

23. საკასაციო სასამართლო საქმეში არსებულ აუდიტორულ დასკვნაზე მიუთითებს, რომლის მიხედვითაც, 2018-2021 წლებში შემოსავალი სასოფლო სამეურნეო პროდუქციის რეალიზაციიდან, ხარჯის ჩათვლით, შემოსავალი შეადგენდა: 600 ძირი ვაშლატამიდან (ესპანური ჯიშის ნერგები ხეხილი, 8-10 წლის, სრულ მსხმოიარობაში ერთი ძირის საშუალო მსხომიარობა არის 100 კგ) – 562 626 ლარს და 2500 ძირი ატმიდან (აგვისტოს ყვითელი ატამი, ესპანური ჯიშის ნერვები, ხეხილი არის 10-12 წელში და არის სრულ მსხმოიარობაში, ერთი ძირის საშუალო მსხმოიარობა არის 100 კგ) – 2 344 275 ლარს, და განმარტავს, რომ ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის არსებობა არ დადასტურდა, არც შესატანის პროპორციულად წილის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნაა საფუძვლიანი.

24. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

25. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

26. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

27. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

28. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ გასაჩივრებული განჩინება დასაბუთებულია, ხოლო კასატორს არ წარმოუდგენია ისეთი საკასაციო საჩივარი, რომელიც არსებითად შეცვლიდა საქმეზე დამდგარ შედეგს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

29. სსსკ-ის 401.4 მუხლით, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ კასატორს საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30% აქვს გადახდილი, შესაბამისად, აღნიშნული თანხა უნდა დარჩეს ბიუჯეტში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე 396.3, 400-ე, მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.გ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი (საგადახდო დავალება №40905822, გადახდის თარიღი19/04/2024, 1 800 ლარი) დარჩეს სახელმწიფო ბიუჯეტში;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე თეა ძიმისტარაშვილი

მოსამართლეები: ეკატერინე გასიტაშვილი

მირანდა ერემაძე