ბს-1091-1053 (2კ-08) 31 ოქტომბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ლევან მურუსიძე

(თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუგზარ სხირტლაძე, მარიამ ცისკაძე

სასამართლომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 04 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს “....” 2007 წლის 12 ივლისს სარჩელით მიმართა გორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხის _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს გორის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნის, ამავე საგადასახადო ინპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2007 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 31 იანვრის აქტით, ამ აქტის საფუძველზე მიღებული ამავე საგადასახადო ინპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანებით და 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნით შპს “....” გადასახდელად დაერიცხა 123025,87 ლარი (მათ შორის ძირითადი 17405.97 ლარი, ჯარიმა _ 96591.78 ლარი, საურავი _ 9028.12 ლარი). მითითებული აქტები შპს “....” მიერ გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში, რომელმაც ნაწილობრივ დააკმაყოფილა საჩივარი და გაუქმდა გასაჩივრებული აქტები შპს “.....” ჯარიმის - 2000 ლარის დარიცხვის ნაწილში.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 221-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად პირი ვალდებულია გატარდეს დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციაში, თუ ის ეწევა ეკონომიკურ საქმიანობას და ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში მის მიერ განხორციელებული დღგ-ს დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხა აღემატება 100 000 ლარს. შპს “....”, ქარელის რაიონის გამგეობასთან 2004 წლის 16 ივლისს დადებული ხელშეკრულების თანახმად, ვალდებულება აიღო დაემზადებინა და ტელეეთერში გაეშვა ოთხი გადაცემა ქარელის რაიონის შესახებ. მომსახურების ღირებულებამ შეადგინა 4000 ლარი, რაც აღნიშნული ხელშეკრულების მე-2 მუხლის თანახმად ქარელის რაიონის გამგეობის მიერ გადახდილ იქნა ავანსის სახით. ეს თანხა საგადასახადო ინსპექტორებმა ჩართეს საწარმოს დასაბეგრ ბრუნვაში 2004 წლის დეკემბერში, იმ მოტივით, თითქოს 2005 წელში ეს თანხა არ ფიგურირებდა მოსარჩელის საბუღალტრო დოკუმენტებში, თუმცა 2004 წლის საწარმოს ბალანსში ეს თანხა ნაჩვენებია ავანსის სახით და გადმოდის 2005 წელში. აღნიშნული ოთხი ტელეგადაცემა მომზადდა მოსარჩელის მიერ შემდეგი თანმიმდევრობით: 2005 წლის აპრილში, მაისში, ივნისში და აგვისტოში. თითო-თითო ტელეგადაცემა, რაზედაც გამოწერილია ოთხი ინვოისი, თითოეული 1000 ლარზე. ამ ოთხი გადაცემის ტელეეთერში გასვლას აღნიშნულ პერიოდებში ადასტურებენ ქარელის რაიონის გამგებლის მაშინდელი პირველი მოადგილე, ასევე ტელეჟურნალისტები და ტელეგადაცემაში მონაწილე პირები. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ამ მომსახურების გაწევაზე არ არის გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტი, მაგრამ თუ საგადასახადო ინსპექცია აუცილებლად მიიჩნევს ამ მომსახურების შესაბამის პერიოდებში გაწევაზე მიღება-ჩაბარების აქტის არსებობას, მაშინ გამოდის, რომ ამ აქტის არარსებობის შემთხვევაში მომსახურება არ გაწეულა და ეს 4000 ლარი დღესაც კვლავინდებურად ავანსი ყოფილა და იგი ოთხ თანაბარ წილად კი არ უნდა დაიბეგროს, არამედ საერთოდ ამოსაღებია დასაბეგრი ბრუნვიდან.

მოსარჩელე ასევე უთითებდა, რომ 2005 წლის 18 იანვარს გააფორმა ხელშეკრულება შიდა ქართლში საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებულის ფონდთან 3000 ლარზე. ამ ხელშეკრულების თანახმად, რომელიც დაიდო ექვსი თვის ვადით, 2005 წლის 20 იანვრიდან 20 ივლისამდე პერიოდში აღნიშნული ფონდისთვის უნდა მიეწოდებინა კინოსეანსის 2500 ბილეთი კინოთეატრ “....” დასასწრებად. ხელშეკრულების შესრულების ვადები გადავადდა და საბოლოოდ დასრულდა 2006 წლის 27 იანვარს, რაც დასტურდება ამ დღით დათარიღებულ საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებულის ფონდთან გაფორმებულ მიღება-ჩაბარების აქტით. შესაბამისად, დარიცხვის მეთოდის თანახმად, კინოთეატრის მომსახურება წარმოადგენს არა 2005 წლის იანვრის, არამედ 2006 წლის იანვრის დასაბეგრ ბრუნვას.

მოსარჩელე ასევე განმარტავდა, რომ 2005 წლის 1 სექტემბერს დადო ორი ხელშეკრულება 4000 ლარზე ქარელის რაიონის კულტურისა და სპორტის სამმართველოსთან და 2000 ლარზე ქარელის რაიონის გამგეობასთან. ეს თანხები საგადასახადო ინსპექციის ინსპექტორებმა ჩართეს მოსარჩელის დასაბეგრ ბრუნვაში სექტემბერში, თანხის გადახდის მიხედვით, რაც არასწორია, რადგან ქარელის რაიონის კულტურისა და სპორტის სამმართველოსთან და ქარელის რაიონის გამგეობასთან გაფორმებული მომსახურების შესრულების აქტებიდან ჩანს, რომ ორივე შემთხვევაში ტელეკომპანიის მიერ მომსახურება გაწეულ იქნა და შესრულდა 2005 წლის 30 დეკემბერს. შესაბამისად, დარიცხვის მეთოდის თანახმად, ის წარმოადგენს არა სექტემბრის, არამედ დეკემბრის დასაბეგრ ბრუნვას.

გორის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 25 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩართული იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

გორის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანება და 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნა შპს “....” დღგ-ს გადასახადებისა და ჯარიმა საურავის სახით 123 025.87 ლარის დარიცხვის ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2007 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილება შპს “....” საჩივრის დღგ-ს გადასახადების დარიცხვის ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა კანონმდებლობის შესაბამისად გამოეკვლია შპს “....” ბიუჯეტთან დღგ-ს ანგარიშსწორების შესახებ სადავო პერიოდის დოკუმენტაცია და ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებათა შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ_სამართლებრივი აქტი.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ, თუ გადასახადის გადამხდელი აღრიცხვას აწარმოებს დარიცხვის მეთოდის გამოყენებით, შემოსავლების მიღების მომენტად ჩაითვლება საქონლის/მომსახურების მიწოდების მომენტი. განსახილველ შემთხვევაში სადავო იყო ის საკითხი, თუ როდის შეასრულა შპს “....” 2004 წლის 16 ივლისის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და როდის მიაწოდა კონტრაჰენტს _ ქარელის რაიონის გამგეობას.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის “ე” პუნქტის თანახმად ამ კოდექსის დებულებათა გათვალისწინებით საგადასახადო ორგანოებს, თავისი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით, უფლება აქვთ დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით _ სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგენტი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანება და 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნა მთლიანად ეფუძნება 2007 წლის 31 იანვრის აქტისა და 2007 წლის 17 მაისის კამერალური შემოწმების შედეგებს. აღნიშნული აქტების შესაბამისად შპს “....” 2004 წლის 16 ივლისის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შეასრულა და მიწოდება განახორციელა 2004 წელს, თუმცა არც ერთ აქტში მითითებული არ არის, რა დოკუმენტსა თუ ინფორმაციაზე დაყრდნობით იქნა დადგენილი ეს გარემოება.

რაიონულმა სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ საზოგადოებისათვის თანხის მხოლოდ გადარიცხვა, სხვა გარემოებების გამოკვლევის გარეშე, არ შეიძლება შემოსავლად ჩაითვალოს და დასაბეგრ ოპერაციათა ბრუნვაში იქნეს გათვალისწინებული. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილით თუ გადასახადის გადამხდელი არ ახორციელებს ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული ფორმითა და წესით ან არ ახორციელებს მას საერთოდ, ან სააღრიცხვო დოკუმენტაცია დაკარგული ან/და განადგურებულია, რის გამოც შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის, დაბეგვრასთან დაკავშირებული ობიექტისა და საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა, მაშინ საგადასახადო ორგანოს გადასახადის ოდენობის დადგენის მიზნით უფლება აქვს გადასახადის გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს არსებული მასალების საფუძველზე შესაბამისი ფაქტებისა და გარემოებების გათვალისწინებით, პირდაპირი და არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების გათვალისწინებით, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე).

რაიონული სასამართლოს აზრით, გორის საგადასახადო ინსპექცია დაეყრდნო ქარელის რაიონის გამგეობის 2007 წლის 16 მაისის ¹139 წერილს, რომლითაც ირკვევა, რომ გამგეობამ მოახდინა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის გადარიცხვა 2004 წლის 27 ივლისს და ეს თანხები ასახული იყო გამგეობის ხარჯებში. სასამართლოს მოსაზრებით, ეს ფაქტი არ შეიძლება შპს “....” მხრიდან 2004 წლის 16 ივლისის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისა და მიწოდების დამადასტურებელ ერთადერთ და საკმარის მტკიცებულებად ჩათვლილიყო.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა საგადასახადო ინსპექციის პოზიცია, რომ ეს 4000 ლარი 2005 წლის ბუღალტრულ დოკუმენტებში არსად იკვეთებოდა, რაც 2004 წლის შემოსავლებში ამ თანხის ჩათვლის საფუძველს იძლეოდა, ვინაიდან 4000 ლარი 2004 წელს ავანსად მიეთითა მხოლოდ საწარმოს ბალანსის დოკუმენტებში, რაც 2005 წლიდან სავალდებულო აღარ იყო და, ბუნებრივია, ვერ აისახებოდა იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მომსახურების მიწოდებაზე რაიმე სახის დოკუმენტი გადაწყვეტილების მიღების დღესაც არ არსებობდა.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ გორის საგადასახადო ინსპექციის მხრიდან არ იქნა გამოკვლეული და დადგენილი საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება, თუ როდის განახორციელა შპს “....” 2004 წლის 16 ივლისის ხელშეკრულებით ნაკისრი მომსახურება და როდის მოხდა მიწოდება ქარელის რაიონის გამგეობისათვის. ეს თანხა კი სწორედ მიწოდების მომენტიდან უნდა ასახულიყო შემოსავალში და ჩათვლილიყო დასაბეგრ ბრუნვაში. საგადასახადო ინსპექციას კი ამის გარკვევა შეეძლო თუნდაც ქარელის თვითმმართველობისათვის შესაბამისი მიმართვის გზით. რაიონულმა სასამართლოს ასევე მიაჩნია, რომ საგადასახადო ინსპექციის მიერ უგულებელყოფილი იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე და 104-ე მუხლებით გათვალისწინებული მოთხოვნები. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოებისას, გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. საგადასახადო ინსპექციის მიერ სრულად არ გამოკვლეულა დღგ-ს გადასახადების დარიცხვისათვის მნიშვნელობის მქონე არსებითი გარემოებები, ისე განხორციელდა შპს “....” დღგ-ს ძირითადი გადასახადისა და მისი გადაუხდელობით გამოწვეული ჯარიმა-საურავების დარიცხვა.

რაიონულმა სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი. რაიონულმა სასამართლომ მიაჩნია, რომ საგადასახადო ინსპექციის მხრიდან არასწორად იქნა დადგენილი დღგ-ს გადასახადების დარიცხვისათვის აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოებები, რამაც განაპირობა მოსარჩელეზე როგორც გადასახადების, ასევე ჯარიმა-საურავების ოდენობის არასწორი გაანგარიშება, რამდენადაც ამ 4000 ლარის 2004 წლის შემოსავალში ჩათვლით შპს “....” დასაბეგრი ბრუნვა სცილდება 100 000 ლარს საანგარიშო წელში და წარმოშობს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 221-ე მუხლით გათვალისწინებულ დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციის ვალდებულებას.

ამდენად, რაიონულმა სასამართლომ მიაჩნია, რომ გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანება და 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნა გამოცემული იყო საქმის არსებითი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

გორის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილება გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 04 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და არ დაეთანხმა სააპელაციო საჩივარში მითითებულ მოსაზრებებს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 04 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის მიერ. კასატორები ითხოვენ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორი საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო საკასაციო საჩივარში უთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 152-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სასამართლო წარმოება წყდება და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული აქტები ძალაშია, თუ მხარე კანონით დადგენილ ვადაში არ გაასაჩივრებს ადმინისტრაციული ორგანოს მოქმედებას ან საერთოდ უარს იტყვის დავაზე. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ არ გაიზიარა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მოსაზრება, რომ ვინაიდან მოსარჩელე მხარეს არ გაუსაჩივრებია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 23 მაისის ¹4506 ბრძანება, იგი ძალაშია შესული. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო არ ეთანხმება სასამართლოს ამგვარ მსჯელობას, რადგანაც მოსარჩელე მხარემ დავის გადაწყვეტის თავდაპირველ ფორმად აირჩია დავა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში. შესაბამისად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა 2007 წლის 23 მაისის ¹4506 ბრძანების სახით (რომელიც წარმოადგენს დამოუკიდებელ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს), მიიღო გადაწყვეტილება საჩივრის არ დაკმაყოფილებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანების, ამავე საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნის ძალაში დატოვების შესახებ. ხსენებული ¹4506 ბრძანება, ¹125 ბრძანება და ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნა გასაჩივრებული იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომელმაც 2007 წლის 27 ივნისს მიიღო გადაწყვეტილება გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ნაწილობრივ გაუქმების თაობაზე (¹05-04/6901 გადაწყვეტილება). შპს ტელერადიოკომპანია “....”-ს წარმომადგენელმა, 2007 წლის 12 ივლისს სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა მხოლოდ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანების, ამავე საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2007 წლის 2 ივლისის ¹05-04/6901 გადაწყვეტილების გაუქმება.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს განმარტებით შპს “....” წარმომადგენელმა სასამართლო სხდომაზე დაადასტურა, რომ არ ასაჩივრებს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 23 მაისის ¹4506 ბრძანებას. გარდა ამისა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენლის შუამდგომლობა, საქმეში ¹4506 ბრძანების მიმღები ორგანოს მესამე პირად ჩართვის თაობაზე სასამართლომ არ დააკმაყოფილა, რადგანაც იგი ვერ იმსჯელებდა იმ “ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტზე”, რომელიც მხარეს არ გაუსაჩივრებია. კასატორი თვლის, რომ თუ სასამართლო ვერ იმსჯელებს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2007 წლის 23 მაისის ¹4506 ბრძანებაზე, მაშინ, საქართველოს ზოგად ადმინისტრაციულ კოდექსში, საქართველოს საგადასახადო კოდექსსა და ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსებში ჩამოყალიბებული დოგმებისა და პრინციპების თანახმად, იგი კანონიერ ძალაშია შესული იმ ნაწილში, რომელიც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2007 წლის 2 ივლისის ¹05-04/6901 გადაწყვეტილებით არ გაუქმებულა, რაც ნიშნავს, რომ კანონიერ ძალაშია შესული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანების შესაბამისი ნაწილიც, ხოლო ამავე საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნა შესაბამის ნაწილში აღიარებულ საგადასახადო მოთხოვნად ითვლება და იგი აღსასრულებლად მიექცევა. შესაბამისად საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო თვლის, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 147-ე მუხლის საფუძველზე, ამ ნაწილში სარჩელი დაუშვებელი იყო და სასამართლო წარმოება უნდა შემწყდარიყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 20 თებერვლის ¹125 ბრძანებისა და ამავე საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 26 თებერვლის ¹3/120 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილში.

კასატორი გორის საგადასახო ინსპექციის საკასაციო საჩივრში აღნიშნულია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. კასატორის აზრით სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლი და გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლი მე-4 ნაწილი, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინება კანონის დარღვევით არის მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.