საქმე №ას-357-2025
02 ივლისი, 2025 წელი ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
გიზო უბილავა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ლევან მიქაბერიძე, ვლადიმერ კაკაბაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ბ.ბ–ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ა.ს.ა. ა (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 თებერვლის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
1. ა.ს.ა. ა-მ (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბ.ბ–ის (შემდგომში - „მოპასუხე“, „აპელანტი“ ან „კასატორი“) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. თბილისი, .........., ს.კ. ........ (შემდგომში - „სადავო უძრავი ქონება“ ან „სადავო ქონება“) გამოთხოვა და აღნიშნული ქონების მოსარჩელისათვის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა; ასევე, მოპასუხისათვის სადავო უძრავ ქონებაში ხეების მოჭრისა და ფანჯრების მონგრევის შედეგად მიყენებული ზიანის - 5 000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება.
2. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.
3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 16 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა სადავო უძრავი ქონება და დადგინდა მისი მოსარჩელისათვის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა; მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
4. მოპასუხემ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.
6. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
6.1. სადავო უძრავი ქონება რეგისტრირებულია მოსარჩელის სახელზე. საკუთრების წარმოშობის საფუძველია N130548844 ნასყიდობის ხელშეკრულება, დამოწმების თარიღი 04.06.2013წ. (ტ. 1, ს.ფ. 34);
6.2. უდავოა, რომ მოპასუხე ფლობს სადავო უძრავ ნივთს.
7. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებით და განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხეს ეკისრებოდა მისი მფლობელობის მართლზომიერების მტკიცების ტვირთი, თუმცა მან აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება სასამართლოს ვერ წარუდგინა. მოწმეთა ჩვენებები აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად ვერ გამოდგება.
8. სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია მოპასუხის მითითება იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან მან სადავო ქონება დაახლოებით 2013 წელს, ზეპირი ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიძინა მოსარჩელისგან, რისთვისაც გადაიხადა ბინის ნასყიდობის თანხა, იგი ამ ბინის მართლზომიერ მფლობელს წარმოადგენდა. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, უძრავ ნივთზე საკუთრების გადასვლის ვალდებულებით-სამართლებრივი ხელშეკრულების ფორმას განსაზღვრავს სსკ-ის 323-ე მუხლი, რომლის თანახმად, ხელშეკრულება, რომლითაც ერთი მხარე იღებს ვალდებულებას, უძრავ ნივთზე საკუთრება გადასცეს სხვას ან შეიძინოს იგი, მოითხოვს წერილობით ფორმას. რაც შეეხება სსკ-ის 183-ე მუხლს, ეს ნორმა, წერილობით ფორმასთან ერთად, განამტკიცებს უძრავ ნივთზე საკუთრების გადასვლის აუცილებელ წინაპირობას და საკუთრების გადასვლის მომენტს - რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში. უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის ფაქტს ის დანიშნულება გააჩნია, რომ შემძენი მესამე პირების წინაშე მესაკუთრის სტატუსით აღიჭურვება, ვინაიდან უძრავი ქონების შემძენის საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ რეგისტრაციამდე, ერთადერთ მესაკუთრედ ითვლება გამსხვისებელი (სსკ-ის 312-ე მუხლი). როგორც აღინიშნა, სსკ-ის 323-ე მუხლი განსაზღვრავს უძრავ ნივთზე საკუთრების გადასვლის ვალდებულებით-სამართლებრივი ხელშეკრულების ფორმას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ ფორმის დაცვით დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, მიუხედავად იმისა, რეგისტრირებულია თუ არა იგი საჯარო რეესტრში, წარმოშობს ნასყიდობის მომწესრიგებელი ნორმებით გათვალისწინებულ მხარეთა უფლება-მოვალეობებს (იხ. სუსგ-ები: Nას-523-496-2014, 30.04.2015წ; Nას-1100-2020, 23.12.2020წ.; Nას716-2023, 07.07.2023წ., პ.10). განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხეს, გარდა მისი ახსნა-განმარტებისა, სასამართლოსთვის რელევანტური მტკიცებულება არ წარუდგენია. შესაბამისად, აპელანტის განმარტებები ვერ შებოჭავს მოსარჩელის საკუთრების უფლებას და მესაკუთრე უფლებამოსილია მოპასუხისგან უძრავი ნივთის დაბრუნება მოითხოვოს (იხ. სუსგ Nას-1266-2022, 31.10.2022წ., პ.38). ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელის მიერ სავინდიკაციო სარჩელის აღძვრამდე (დაახლოებით 10 წლის განმავლობაში), აპელანტს/მოპასუხეს არ გამოუხატავს პრეტენზია უძრავი ქონების საკუთრებასთან დაკავშირებით.
9. მინდობილობის კანონიერებასთან დაკავშირებით აპელანტის პრეტენზიაზე სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მინდობილობის შინაარსთან და მინიჭებული უფლებამოსილების გადაჭარბებასთან დაკავშირებით მინდობილობის გამცემსა და მინდობილ პირს შორის სადავო საკითხები წარმოადგენს ცალკე დავის საგანს და მან არ შეიძლება გავლენა იქონიოს მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის არსებულ დავაზე. ამდენად, ისეთ ვითარებაში, როდესაც ამ საკითხზე დავა არ არსებობს (მოპასუხის მიერ არ არის აღძრული სარჩელი ან/და შეგებებული სარჩელი), სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობა იმსჯელოს მინდობილობის კანონიერების საკითხზე. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ მინდობილობის კანონიერება მოპასუხეს არც შესაგებლით და არც პირველი ინსტანციის საქმის განხილვისას სადავოდ არ გაუხდია (სსსკ-ის 380-ე მუხლი).
10. საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170.1, 172.1, 168-ე, 312.1 მუხლებით და ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წინაპირობა, მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს უფლება აქვს მფლობელობის შეწყვეტა და ნივთის მისთვის გადაცემა მოითხოვოს.
11. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
12. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:
12.1. მოპასუხე სადავო უძრავ ქონებას ფლობს მოსარჩელის ნებართვის საფუძველზე, რომელიც წარმოეშვა 2013 წლის ივლისიდან, სადავო უძრავი ქონების შეძენის შემდეგ, რაზეც არსებობს არაერთი მოწმე. შესაბამისად, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოპასუხე მოსარჩელის ნების გარეშე ფლობს აღნიშნულ ქონებას;
12.2. სისხლის სამართლის საქმეზე, რომელზეც არაერთხელ მიუთითა მოპასუხემ, სადავოდ არის მიჩნეული მოსარჩელის წარმომადგენლის მიერ საქმეზე დართული მინდობილობა, რომლის შინაარსიდან ირკვევა, რომ გაცემულია ქობულეთში საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე არსებულ დავაზე. ამ შემთხვევაში გაურკვეველია პირადად მოსარჩელის პოზიცია სადავო უძრავ ქონებასთან და წინამდებარე დავასთან დაკავშირებით;
12.3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს წარმოებაშია სამოქალაქო საქმე, სადაც მოპასუხის სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა და მოპასუხის მესაკუთრედ ცნობა, რაც სასამართლომ არ გაითვალისწინა.
13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 17 აპრილის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
14. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.
15. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.
17. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.
18. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია.
19. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანია მოპასუხის მფლობელობიდან სადავო უძრავი ქონების გამოთხოვის მართლზომიერება.
20. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს საქმის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა გარემოება დადგენილი, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წინაპირობა გამოკვლეული აქვს.
21. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. იმავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.
22. ამდენად, ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებიდან გამომდინარე, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.
23. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, რაც დასტურდება საქმეში არსებული ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან (იხ. ს.ფ. 34), რომლის მიმართაც, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის შესაბამისად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. დადგენილია, ასევე, რომ მოპასუხე/კასატორი წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მფლობელს. მან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-103-ე მუხლების შესაბამისად, ვერ უზრუნველყო მისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსათვის იმგვარი მტკიცებულების წარდგენა, რომლითაც სადავო უძრავ ქონებაზე მისი მფლობელობის მართლზომიერება დადასტურდებოდა.
24. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის შედავებას მის მიერ სადავო ქონების შეძენასთან დაკავშირებით და განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ადგენს გარიგების საფუძველზე უძრავი ქონების შეძენასთან დაკავშირებით სპეციალურ წესს. აღნიშნული კოდექსის 323-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულება, რომლითაც ერთი მხარე იღებს ვალდებულებას, უძრავ ნივთზე საკუთრება გადასცეს სხვას ან შეიძინოს იგი, მოითხოვს წერილობით ფორმას. ამასთან, იმავე კოდექსის 183-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების შემძენზე საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია. ამდენად, როგორც აღინიშნა, სამოქალაქო კოდექსის 323-ე მუხლი განსაზღვრავს უძრავ ნივთზე საკუთრების გადასვლის ვალდებულებით-სამართლებრივი ხელშეკრულების ფორმას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ ფორმის დაცვით დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, მიუხედავად იმისა, რეგისტრირებულია თუ არა იგი საჯარო რეესტრში, წარმოშობს ნასყიდობის მომწესრიგებელი ნორმებით გათვალისწინებულ მხარეთა უფლება-მოვალეობებს, ხოლო საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია არის არა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ფორმა, არამედ უძრავ ნივთზე საკუთრების გადასვლის აუცილებელი წინაპირობა, შესაბამისად, მისი დაუცველობა იწვევს არა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას, არამედ იმას, რომ შემძენი არ მიიჩნევა შეძენილი უძრავი ქონების მესაკუთრედ და კარგავს ამ ქონების კეთილსინდისიერ შემძენთან შედავების უფლებას (სსკ-ის 185-ე მუხლი) (იხ. სუსგ საქმე Nას-523-496-2014, 30 აპრილი, 2015 წელი).
25. განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხეს არ წარუდგენია სადავო უძრავ ქონებაზე მოსარჩელესთან დადებული ნასყიდობის წერილობითი ხელშეკრულება, ხოლო, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, უძრავი ქონების ნასყიდობის თაობაზე ზეპირი ხელშეკრულების დადება, თუნდაც აღნიშნულის დადასტურების შემთხვევაში, მხარეთა შორის უფლება-მოვალეობებს არ წარმოშობს. კასატორმა თავად მიუთითა, რომ მის მიერ სასამართლოში აღძრულია სარჩელი სადავო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობისა და მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე. შესაბამისად, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიმართ მოქმედებს სისრულისა და უტყუარობის პრეზუმფცია, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში მოსარჩელეა რეგისტრირებული, დაუსაბუთებელი და საფუძველს მოკლებულია კასატორის შედავება სადავო უძრავი ქონების მართლზომიერ ფლობასთან დაკავშირებით.
26. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორის პრეტენზია სარჩელზე დართულ მინდობილობასთან დაკავშირებით ბუნდოვანი და დაუსაბუთებელია, რის გამოც საკასაციო სასამართლო მასზე ვერ იმსჯელებს.
27. ამდენად, ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში გამოიკვეთა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა წინაპირობა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა დასაბუთებულია და ის მართებულად დაკმაყოფილდა.
28. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე წინაპირობა, კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
29. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
30. შესაბამისად, კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს საკასაციო სასამართლოს 2025 წლის 17 აპრილის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის 30%-ის - 45 ლარის გადახდა.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა
1. ბ.ბ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;
2. ბ.ბ–ს (პ.ნ. .......) სახელმწიფო ბიუჯეტის (ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სასარგებლოდ დაეკისროს საკასაციო სასამართლოს 2025 წლის 17 აპრილის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის 30%-ის - 45 ლარის გადახდა;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე გიზო უბილავა
მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე
ვლადიმერ კაკაბაძე
