¹ბს-1098-1050(კ-07) 27 თებერვალი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ზ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 14 ნოემბერს ზ. გ-მა და გ. ჯ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელეები სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდენ, რომ 1991 წლიდან მუშაობდნენ შინაგან საქმეთა ორგანოებში, ხოლო 2004 წლიდან მიმდინარე წლის 2 ნოემბრამდე თბილისის საპატრულო პოლიციის მთავარი სამმართველოს ...... სამმართველოს პატრულ-ინსპექტორებად.

მოსარჩელეების განმარტებით, მიმდინარე წლის 20 ოქტომბერს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის მიერ შედგა დასკვნა, რომლის საფუძველზეც 2006 წლის 2 ნოემბერს გამოიცა ბრძანება თანამდებობებიდან მათი გათავისუფლების შესახებ. მოსარჩელეები დათხოვნილ იქნენ საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან საქართველოს სამხედრო ძალების თადარიგში. აღნიშნული ბრძანება მათ ჩაჰბარდათ 8 ნოემბერს, ხოლო დასკვნა _ 11 ნოემბერს.

მოსარჩელეების მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული ბრძანება მათი სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე არის უკანონო და ყოველგვარ საფუძველს მოკლებული. დასკვნაში მოყვანილი ფაქტები არის აშკარად დამახინჯებული, ცალმხრივად და არაობიექტურად შეფასებული. არ არიან დაკითხული პირები, რომლებიც თითქოს დაადასტურებენ მათ მიერ ი. ა-თვის სიტყვიერი შეურაცხყოფის მიყენების ფაქტს. მათი მხრიდან ადგილი არ ჰქონია დისციპლინურ დარღვევას, ამასთან, არ არის დადასტურებული სამსახურებრივი მოვალეობის შეუსრულებლობა ან შეუფერებელი ქმედება, რაც დასკვნის შესაბამისად, მათი გათავისუფლების საფუძველი გახდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეები ითხოვდნენ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის 2006 წლის 20 ოქტომბრის ¹1212 დასკვნისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის 2006 წლის 2 ნოემბრის ¹471პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობას, სამსახურში აღდგენასა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 1 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქმეში მოპასუხედ ჩაება საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტი.

მოპასუხეებმა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის წარმომადგენლებმა სასარჩელო განცხადება არ ცნეს და მოითხოვეს მოსარჩელეებისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით ზ. გ-ისა და გ. ჯ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის დირექტორის 2006 წლის 2 ნოემბრის ¹4771პ/შ ბრძანება მოსარჩელეთა გათავისუფლების თაობაზე; გაუქმდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის 2006 წლის 20 ოქტომბრის ¹1212 დასკვნა და ზ. გ-ი და ბ. ჯ-ე აღდგენილ იქნენ საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტში პატრულ-ინსპექტორებად; ასევე აუნაზღაურდათ სამსახურში იძულებითი არყოფნის პერიოდში მიუღებელი ხელფასი, სამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან სამუშაოზე აღდგენის დღემდე.

საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2003 წლის 24 ივნისის ¹217 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების" მე-2 მუხლის თანახმად: ,,დისციპლინური გადაცდომის ჩადენისათვის თანამშრომელს ეკისრება დისციპლინური სახდელები, რომლის სახეებს წარმოადგენს: ა) სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობა ან არაჯეროვანი შესრულება; ა1) სამსახურებრივი მოვალეობებისადმი დაუდევარი დამოკიდებულება; ბ) დაწესებულებისათვის ქონებრივი ზიანის მიყენება ან ასეთი ზიანის წარმოშობის საშიშროების შექმნა; გ) ზნეობრივი, ეთიკური ნორმების წინააღმდეგ, მოსამსახურის ან დაწესებულების დისკრედიტაციისაკენ მიმართული უღირსი საქციელი, განურჩევლად იმისა, სამსახურშია ჩადენილი თუ მის გარეთ; დ) თანამდებობასთან შეუთავსებელი საქმიანობა; ე) თანამშრომლისათვის შეუფერებელი ქმედება, რომელიც ლახავს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემის ავტორიტეტს; ვ) შრომის დისციპლინის დარღვევა; ზ) ფიცის გატეხვა; თ) ფორმის ტარების წესის დარღვევა".

ამავე წესდების მე-3 მუხლის თანახმად კი, დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახეებია: ა) შენიშვნა; ბ) საყვედური; გ) სასტიკი საყვედური; დ) შსს სამკერდე ნიშნის ჩამორთმევა; ე) თანამდებობიდან ჩამოქვეითება; ვ) სპეციალური წოდების I საფეხურით ჩამოქვეითება; თ) შს ორგანოებიდან დათხოვნა.

საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2005 წლის 15 დეკემბრის ¹1310 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის სამსახურის მიერ პატრულირების განხორციელების წესების შესახებ" ინსტრუქციის მე-15 მუხლის შესაბამისად, პატრულ-პოლიციელი მოვალეა: სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას განუხრელად დაიცვას მოქალაქის კანონიერი უფლებები და ინტერესები, მოქალაქეებთან ურთიერთობის დროს ზუსტად დაიცვას სამსახურებრივი ეთიკის ნორმები, მოსალოდნელი დანაშაულის შესახებ ინფორმაციის მიღებისთანავე დაუყოვნებლივ მოახსენოს სამსახურის მორიგეს ან უშუალო უფროსს და მიიღოს კანონით გათვალისწინებული ზომები მისი თავიდან აცილებისათვის.

ამავე ბრძანების მე-17 მუხლის თანახმად, ,,პატრულ-პოლიციელმა, აგრეთვე, სამსახურის მორიგემ დანაშაულის შესახებ შეტყობინების მიღებისთანავე უნდა გამოარკვიოს: ა) განმცხადებლის ვინაობა; ბ) დანაშაულის ნიშნები; გ) დანაშაულის ჩადენაში ეჭვმიტანილი პირის (პირების) არსებობა და მისი (მათი) გარეგნული ნიშნები; დ) დანაშაულის თვითმხილველები, აგრეთვე, რა არის ცნობილი მათთვის; ე) დაზარალებულ პირთა ვინაობა და მათი მდგომარეობა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოკვლევის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ არის დადასტურებული პატრულ-ინსპექტორების _ ზ. გ-ისა და გ. ჯ-ის მიერ შს სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის “ა” (სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობა) და “ე” (თანამშრომლისათვის შეუფერებელი ქმედება, რომელიც ლახავს შს სამინისტროს ავტორიტეტს) ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომის ფაქტი, ამასთან, სრულიად დაუსაბუთებელია გენერალური ინსპექციის მოკვლევის მასალებზე დაყრნობით მოსარჩელეთა ქმედებების შეფასება, როგორც მათი მხრიდან სათანადო ზომების მიუღებლობა, დროულად დანაშაულისა თუ სხვა სამართალდარღვევების გამომწვევი მიზეზებისა და პირობების არდადგენა, ამასთან, სამსახურებრივი შემოწმების პროცესში ცრუ განმარტებების მიცემა, მით უფრო, რომ მოსარჩელეთა განმარტებები სრულიად შეესაბამება როგორც იქ მყოფთა, ასევე გამომძიებლის წერილობით ახსნა-განმარტებას.

ამასთან, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2002 წლის 18 იანვრის ¹10 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის დებულების" მე-2 მუხლის შესაბამისად, გენერალური ინსპექციის ამოცანაა არა მარტო შინაგან საქმეთა ორგანოების თანამშრომელთა მიერ მოქალაქეთა კონსტიტუციური უფლებების, პიროვნების თავისუფლების, კანონიერი ინტერესების შელახვის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებათა გამოვლენა, აღკვეთა და პროფილაქტიკა, ასევე შინაგან საქმეთა ორგანოების თანამშრომელთა უფლებების, მათი პატივისა და ღირსების დაცვა. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექცია ვალდებული იყო გადაწყვეტილება მიეღო საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე.

ზემოაღნიშნული წესდების მე-4 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, დისციპლინური სახდელის გამოყენებისას გათვალისწინებულ უნდა იქნეს ჩადენილი გადაცდომის შინაარსი და სიმძიმე, შედეგები, აგრეთვე ჩადენის გარემოებები, თანამშრომლის პიროვნება და დამსახურება.

ხოლო ამავე წესდების მე-4 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად კი, თანამშრომელი შეიძლება დაითხოვონ შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან, თუ დისციპლინური გადაცდომის შინაარსი და სიმძიმე, მოსამსახურის წარსული საქმიანობა და რეპუტაცია (მორალური სახე) მიზანშეუწონილს ხდის გადაცდომის ჩამდენმა მუშაობა გააგრძელოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებულ იქნა დისციპლინური პასუხისმგებლობის ყველაზე მკაცრი ზომა _ სამსახურიდან გათავისუფლება, მაშინ როდესაც გადაცდომისათვის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების საფუძველზე შესაძლებელია ადმინისტრაცია შემოიფარგლოს უფრო მსუბუქი დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომების გამოყენებითაც.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ლ” ქვეპუნქტის თანახმად, დისკრეციული უფლებამოსილება არის უფლებამოსილება, რომელიც ადმინისტრაციულ ორგანოს ან თანამდებობის პირს ანიჭებს თავისუფლებას, საჯარო და კერძო ინტერესების დაცვის საფუძველზე, კანონმდებლობის შესაბამისად რამდენიმე გადაწყვეტილებიდან შეარჩიოს ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის წარმომადგენელთა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიღებისას მოპასუხეს _ საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში უფლება ჰქონდა შეერჩია ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება. სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება უნდა ეფუძნებოდეს კანონმდებლობით გათვალისწინებული რამდენიმე შესაძლო გადაწყვეტილებიდან ყველაზე მისაღებ (ოპტიმალურ) გადაწყვეტილებას. ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არა აქვს, გადაწყვეტილება მიიღოს თავისი შეხედულებისამებრ, ვინაიდან იგი შეზღუდულია კანონის ფარგლებით და ამ ფარგლებში ენიჭება გადაწყვეტილების მიღების თავისუფლება. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელება არ გულისხმობს ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებას, გასცდეს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებს და გამოსცეს შესაბამისი კანონის უგულებელყოფით დაუსაბუთებელი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა: თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ზ. გ-ისა და გ. ჯ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ დაუსაბუთებელია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ იყო დადასტურებული პატრულ-ინსპექტორების _ ზ. გ-ისა და გ. ჯ-ის მიერ შს სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების 2.2 მუხლის “ა” (სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობა) და “ე” (თანამშრომლისათვის შეუფერებელი ქმედება, რომელიც ლახავს შს სამინისტროს ავტორიტეტს) ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომის ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელეებმა პატრულირების განხორციელებისას მიიღეს შეტყობინება სამართალდარღვევის ფაქტთან დაკავშირებით. შემთხვევის ადგილზე მისვლისთანავე ნათელი გახდა, რომ მომხდარი ფაქტი, რომლის შესახებაც მიიღეს შეტყობინება, შეიცავდა დანაშაულის ნიშნებს. აღნიშნული დასტურდება თუნდაც იმ ფაქტით, რომ მათ საჭიროდ ჩათვალეს შს სამმართველოს შესაბამისი განყოფილების გამოძახება. ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის სამსახურის მიერ პატრულირების განხორციელების წესების შესახებ" ინსტრუქციის დამტკიცების შესახებ საქართველოს შს მინისტრის ¹1310 ბრძანების მე-7 მუხლის შესაბამისად, პატრულ-ინსპექტორების ძირითადი საქმიანობაა დანაშაულის ან სხვა მართლსაწინააღმდეგო ქმედების აღკვეთა და თავიდან აცილება, მის კომპეტენციას მიკუთვნებულ საქმეებზე სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით და ამ კოდექსით გათვალისწინებულ ფარგლებში წინასწარი გამოძიებისა და სისხლის სამართლებრივი დევნის განხორციელება ან მათთვის ხელშეწყობა". სააპელაციო პალატის განმარტებით, სწორედ აღნიშნული ძირითადი პრინციპების უგულებელყოფას ჰქონდა ადგილი მოსარჩელეების მხრიდან სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას.

ზ. გ-ისა და გ. ჯ-ის მიერ უგულებელყოფილ იქნა, ასევე, ზემოაღნიშნული ბრძანების მე-18 მუხლის “ე” (პატრულ-ინსპექტორმა დაადგინოს დანაშაულის თვითმხილველები) და “თ” (გააკეთოს ჩანაწერები იმ გარემოებათა შესახებ, რაც შეიძლება დროის განმავლობაში შეიცვალოს ან გაქრეს) ქვეპუნქტები.

საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ირკვევა, რომ მოსარჩელეების მიერ შემთხვევის ადგილზე მისვლისას არ მომხდარა სათანადო ზომების მიღება, კერძოდ სამართალდარღვევის ფაქტის, მისი გამომწვევი მიზეზების დადგენა, ასევე თვითმხილველების დადგენა და მათთვის ახსნა-განმარტებების ჩამორთმევა.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ზ. გ-ისა და გ. ჯ-ის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის ჯეროვნად შესრულების მტკიცებულებად ვერ გამოდგება ის ფაქტი, რომ მათ ახსნა-განმარტება ჩამოართვეს მხოლოდ დაზარალებულ ი. ა-ეს, მათ უფრო მეტი მოეთხოვებოდათ მოცემულ შემთხვევაში და სულ მცირე წერილობითი ახსნა-განმარტება უნდა ჩამოერთვათ სამართალდარღვევის ფაქტის შემსწრე პირებისათვის.

სამართალდარღვევის ფაქტთან დაკავშირებით, ფაქტობრივად საქმეში წარმოდგენილია მხოლოდ შს სამინისტროს გენერალური ინსპექციის მიერ თვითმხილველებისათვის ჩამორთმეული ახსნა-განმარტებები, რაც, როგორც ზემოთ აღინიშნა, უპირველეს ყოვლისა, თავად პატრულ-ინსპექტორებს უნდა გაეკეთებინათ შემთხვევის ადგილზე მისვლისთანავე.

ასევე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა დადგენილი საქმის ფაქტობრივი გარემოება, როდესაც მან მიუთითა, რომ მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტება სრულ შესაბამისობაში იყო სამართალდარღვევის ჩადენის ადგილზე მყოფ პირთა ჩვენებებთან. სახინკლე “ე-ს” თანამშრომლის _ მ. ნ-ის ახსნა-განმარტების მიხედვით, სახინკლეში იმყოფებოდა მხოლოდ ორი პიროვნება და დაზარალებული ი. ა-ე უთითებდა ერთ-ერთ მათგანზე, ხოლო, მოსარჩელეთა განმარტებით, დაზარალებული სხვა მოქალაქეებზე უთითებდა. სახინკლე “ე-ს” ბარმენის _ ნ. ყ-ის ახსნა-განმარტებაში მითითებულია, რომ პატრულ-ინსპექტორებსა და სახინკლეში მყოფ ორ პიროვნებას შორის, რომლებზეც მიუთითა ი. ა-ემ, საუბარი გაგრძელდა 1 საათი, ხოლო იმავე მ. ნ-ის ახსნა-განმარტების თანახმად, მას შემდეგ, რაც მოსარჩელეები გაესაუბრნენ შენობაში მყოფ პირებს, ისინი გარეთ გავიდნენ და 2 საათის განმავლობაში იქ იყვნენ. მ. ნ-თვის უცნობია თუ რაზე საუბრობდნენ პატრულ-ინსპექტორები. აღნიშნული ფაქტები ასახული არ იყო მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტებებში.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობდა სამართლებრივი საფუძველი, რათა შს სამინისტროს გენერალური ინსპექციის 2006 წლის 20 ოქტომბრის ¹428 დასკვნა ბათილად ყოფილიყო ცნობილი, რადგან იგი გამოცემული იყო კანონმდებლობის სრული დაცვით.

ასევე, უსაფუძვლოა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ მოპასუხე _ საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტმა გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემისას დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2.1 მუხლის ,,ლ” ქვეპუნქტი, რომლის მიხედვითაც დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას ადმინისტრაციულ ორგანოს, საჯარო და კერძო ინტერესების დაცვის საფუძველზე, კანონმდებლობის შესაბამისად უნდა შეერჩია რამდენიმე გადაწყვეტილებიდან ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება. პირველი ინსტანციის სასამართლოს არ დაუსაბუთებია თუ რატომ არ იყო ადმინისტარციული ორგანოს მიერ გამოცემული ბრძანება, პატრულ-ინსპექტორების შს ორგანოებიდან დათხოვნის შესახებ, ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება. როგორც ზემოთ აღინიშნა, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელეთა მხრიდან ადგილი ჰქონდა დისციპლინურ გადაცდომებს, რის გამოც ადმინისტრაციულ ორგანოს სრული უფლება ჰქონდა, დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, შეერჩია ერთ-ერთი სახდელი, კერძოდ, შს ორგანოებიდან დათხოვნა (შს სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების მე-3 მუხლის “თ” ქვეპუნქტი).

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-მა.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა: ის და გ. ჯ-ე 6 საათსა და 59წთ-ზე გამოძახებულ იქნენ თბილისში, ....... ქ. ¹36-ში მდებარე სახინკლე ,,ე-ი” მომხდარ ჩხუბთან დაკავშირებით, ისინი შემთხვევის ადგილზე მივიდნენ 7 საათსა და 02 წუთზე. მათ ადგილზე მისვლისას ი. ა-ე ადგილზე არ დახვდათ, რის თაობაზეც გააკეთეს შესაბამისი შეტყობინება, ხოლო მეორედ მისვლისას დახვდათ ი. ა-ე, რომელიც, როგორც იქ მყოფთა ახსნა-განმარტებებით დასტურდება, იმყოფებოდა ალკოჰოლური ზემოქმედების ქვეშ. მოსარჩელეებმა ი. ა-ძეს ჩამოართვეს წერილობითი ახსნა-განმარტება, რომლის შესაბამისადაც, ,,იგი ვიღაცამ სცემა ე-ში”. ახსნა-განმარტების ჩამორთმევის შემდეგ კასატორის განმარტებით, გამოიძახეს უშუალოდ მეთაური, ხოლო ის პიროვნება, რომელზეც მიუთითა ა-ემ და თავად ა-ე გადაყვანილ იქნენ ვაკე-საბურთალოს შს სამმართველოში. ასევე დადასტურებულია, რომ სამორიგეო ნაწილში 8 საათსა და 11-წუთზე შევიდა შეტყობინება ქ. თბილისში, ....... ქ. ¹36-ში მდებარე სახინკლე ,,ე-თან” ი. ა-ის ცემის ფაქტთან დაკავშირებით. გამომძიებლის, ს. ა-ის ახსნა-განმარტების შესაბამისად, ი. ა-ემ თავის ჩვენებაში განმარტა, რომ მას შეურაცხყოფა მიაყენა თეთრხალათიანმა პიროვნებამ, ვინმე პ. ჩ-ემ, რომელსაც სახელითა და გვარით მიმართეს პოლიციის თანამშრომლებმა და აქედან გაიგო მისი ვინაობა, თუმცა გამომძიებელს შემთხვევის ადგილზე დახვდა ე. ხ-ე და ვ. დ-ე, რომლებმაც თავიანთ ჩვენებებში განმარტეს, რომ მესამე პირი მათთან არ ყოფილა, ა-თვის შეურაცხოფა არ მიუყენებიათ. ასევე თავად გენერალური ინსპექციის მოკვლევის მასალებში არსებული ახნა-განმარტებებით არის დადასტურებული, რომ სახინკლეში, სადაც დაზარალებული მიუთითებდა, იჯდა მხოლოდ ორი ახალგაზრდა პიროვნება. ოცმეთაურ დ. მ-ის სასამართლოზე მიცემული ჩვენებით ასევე დადასტურებულია, რომ მოსარჩელეებმა იგი გამოძახეს დაახლოებით დილის 7 საათსა და 54 წუთზე და შეატყობინეს მოცემული შემთხვევის შესახებ, ხოლო შემდეგ, მისი უშუალო მითითებით გამოიძახეს ვაკე-საბურთალოს პოლიციის სამმართველოს თანამშრომლები, შემდგომი რეაგირებისათვის.

კასატორის განმარტებით, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მისი მხრიდან დარღვეული არ ყოფილა შს სამინისტროს თანამშრომელთა დისციპლინური წესდების 2.2 მუხლის ,,ა” და ,,ე” ქვეპუნქტები, კანონით გათვალისწინებული ზომები მის მიერ მიღებულ იქნა დროის მოკლე მონაკვეთში, დადგენილ იქნა სამართალდარღვევის გამომწვევი მიზეზები და პირობები და გაკეთებულ იქნა შესაბამისი რეაგირება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 26 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

მხარეებს მითითებულ ვადებში თავიანთი მოსაზრებები არ წარმოუდგენიათ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას, ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ზ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას ზ. გ-ს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.