საქმე №ას-356-2024 30 აპრილი, 2025 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვლადიმერ კაკაბაძე, გიზო უბილავა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - მ.ა–ვა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები - მ.ს–ძე, ა.დ–ვა (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - საკუთრებით სარგებლობაში უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2024 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება, რომლითაც მ.ა–ვას (შემდგომ - მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი) სარჩელი მ.ს–ძის (შემდგომ - პირველი მოპასუხე, პირველი მოწინააღმდეგე მხარე) და ა.დ–ვას (შემდგომ - მეორე მოპასუხე, მეორე მოწინააღმდეგე მხარე) მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

2. კასატორი მოწინააღმდეგე მხარეთა მიერ მისი საკუთრების ხელყოფის ფაქტზე მიუთითებს, კერძოდ, იმ გარემოებაზე, რომ მოწინააღმდეგე მხარეებს კუთვნილი ავტომანქანები ყოველგვარი დისტანციის დაცვის გარეშე გაჩერებული ჰყავთ პირველ სართულზე მდებარე მოსარჩელის კუთვნილი ბინის ფანჯრებსა და აივანთან. მოსარჩელის საზიანოდ მოპასუხეთა მიერ უფლების ბოროტად გამოყენება აშკარაა, რადგან არ ხდება სატრანსპორტო საშუალებების გამოყენება გადაადგილების მიზნით და ისინი მუდმივად ერთსა და იმავე ადგილზეა გაჩერებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

3. საკასაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

4. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

5. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივრები დასაშვები რომც ყოფილიყო, მათ არა აქვთ წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

6. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

7. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ამიტომ ისინი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის.

8. საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანი, საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების კანონიერებაა.

9. საკასაციო სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს, ყურადღება გაამახვილოს საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლზე და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის დანაწესზე, რომლითაც განსაზღვრულია საკუთრების უფლების შინაარსი. „სამართლებრივი სახელმწიფო ეფუძნება ადამიანის, როგორც უმთავრესი ფასეულობის არა მხოლოდ აღიარებას, არამედ რეალურ უზრუნველყოფას ძირითადი უფლებებით სრულყოფილად და ეფექტურად სარგებლობის გარანტიების გზით. ფასეულობათა კონსტიტუციური სისტემა დაფუძნებულია ძირითადი უფლებების პრიორიტეტსა და პატივისცემაზე“ (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2009 წლის გადაწყვეტილება საქმეზე №2/3/423.). „საქართველოს კონსტიტუციით დაცულია არა მხოლოდ საკუთრება, არამედ მისი შეძენაც და გასხვისებაც. საკუთრების შინაარსა და ფარგლებს განსაზღვრავს არა კანონი, არამედ სამართლებრივი წესრიგი“ (იხ. ბ.ზოიძე, საკონსტიტუციო კონტროლი და ღირებულებათა წესრიგი საქართველოში, თბილისი, 2007, გვ.97).

10. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საკუთრების უფლების დაცვის ორი საშუალება არსებობს – ვინდიკაციური სარჩელი და ნეგატორული სარჩელი. ნეგატორულ სარჩელს მხარე აღძრავს მაშინ, როცა სხვისი უკანონო მოქმედების გამო, ხელი ეშლება საკუთრების გამოყენებაში. ამ შემთხვევაში, სამოქალაქო კოდექსი მესაკუთრეს უფლებას აძლევს, მოსთხოვოს დამრღვევს ხელშეშლის აღკვეთა. თუ მის მოთხოვნას ეს უკანასკნელი არ დაეთანხმება და ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია მიმართოს სასამართლოს. ზემოაღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ხელშეშლა გულისხმობს მესაკუთრისათვის ისეთი მდგომარეობის შექმნას, რომლის გათვალისწინებითაც მესაკუთრეს ეზღუდება თავისი უფლებამოსილების სრულყოფილად განხორციელების შესაძლებლობა და ამასთან, ამის რაიმე საფუძველი ხელშემშლელს არ გააჩნია. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა. ნეგატორული სარჩელი მიმართულია უფლების ისეთი დარღვევის წინააღმდეგ, რაც არ არის დაკავშირებული ნივთის მფლობელობის დაკარგვასთან, მაგრამ ხელშემშლელია ნივთის სარგებლობისა და განკარგვისათვის, ე.ი. პირი მოკლებულია ამ უფლებამოსილებათა განხორციელების შესაძლებლობას, რადგან სხვა პირი თავისი მოქმედებით ხელს უშლის მათ რეალიზებას. ამ სარჩელის საფუძველია გარემოებები, რომლებიც აფუძნებენ მოსარჩელის მიერ ნივთის სარგებლობისა და განკარგვის უფლებამოსილებას, ასევე ამტკიცებენ, რომ მესამე პირთა მოქმედება აბრკოლებს მათ განხორციელებას (იხ.: სუსგ №ას-25-2021, 27.04.2021წ.; №ას-686-2024, 26.07.2024წ.).

11. სსკ-ის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა წარმოადგენს ნეგატორულ სარჩელს, რომელიც, მესაკუთრის დაცვის მიზნით, მიმართულია უფლების დამრღვევი პირის წინააღმდეგ. სასამართლო ამ ტიპის სარჩელის განხილვისას ადგენს არა რაიმე ახალ უფლებას (აწესებს, ცვლის, წყვეტს და სხვა), არამედ მოდავე სუბიექტთა უფლებრივი მდგომარეობის შეუცვლელად სამოქალაქო უფლების სწორი რეალიზაციის წესს განსაზღვრავს. აღნიშნული ტიპის სარჩელი დაკმაყოფილდება ისეთ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს ნივთის მესაკუთრე, რომლის საკუთრების ხელყოფა ან საკუთრების გამოყენებაში სხვაგვარი ხელშეშლა ხორციელდება სხვა პირის უკანონო მოქმედებით (იხ.: №ას-1041-998-2016, 12.02.2016წ.; №ას-843-809-2016, 26.10.2016წ.; №ას-778-2019, 5.07.2019წ; №ას-686-2024, 26.07.2024წ.).

12. საკასაციო სასამართლო არაერთ გადაწყვეტილებაში/განჩინებაში მიუთითებს, რომ სსკ-ის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ნეგატორული სარჩელი წარმატებულია, თუკი მოსარჩელე დაამტკიცებს, რომ მას ხელი ეშლება საკუთრებით/თანასაკუთრებით თავისუფალ სარგებლობაში და ეს ხელშეშლა არ გამომდინარეობს ლეგიტიმური საფუძვლიდან. საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის უფლება წარმოიშობა მაშინ, როცა არსებობს შემდეგი საფუძვლები: ა) მოსარჩელე არის ნივთის მესაკუთრე; ბ) ნივთს მესაკუთრე ფლობს; გ) მოპასუხე ხელყოფს ან სხვაგვარად ხელს უშლის მოსარჩელეს თავისი საკუთრებით სარგებლობაში. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა წარმოადგენს. ფაქტის არსებობა კი, როგორც წესი, უნდა დადასტურდეს სათანადო მტკიცებულებებით (იხ.: სუსგ №ას-1250-2018, 21.12.2018წ.; №ას-826-2021, 17.11.2021წ.; №ას-1295-2023, 28.03.2024წ.).

13. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე სარჩელით საკუთრების ხელშეშლაზე მიუთითებდა და ითხოვდა მოპასუხეთა ქმედების აკრძალვას იმ ფაქტობრივ საფუძვლებზე დაყრდნობით, რომ მოპასუხეები კუთვნილ ავტომანქანებს აჩერებენ მოსარჩელის საკუთრებაში პირველ სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ბინის წინ არსებულ ტერიტორიაზე, რაც იწვევს ამ ბინაში შემავალი ბუნებრივი განათების შემცირებას და ავტომანქანის გამონაბოლქვით გარემოს დაბინძურებას.

14. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის, მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება, ხოლო ამავე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მრავალბინიანი სახლი შედგება ორზე მეტი ინდივიდუალური საკუთრების საგნისაგან (ბინისაგან). აღსანიშნავია ასევე, რომ ამხანაგობის საერთო საკუთრების ჩამონათვალს შეიცავს მითითებული კანონის, მე-3 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტი და მე-5 მუხლის პირველი და მე-4 პუნქტები, რაც მოიცავს განსახილველ შემთხვევაში ეზოს სადავო ნაწილს.

15. საკასაციო სასამართლო, ასევე განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება მიმდინარეობს მხარეთა თანასწორობისა (სსსკ-ის მე-5 მუხლი) და შეჯიბრებითობის (სსსკ-ის მე-4 მუხლი) ფუნდამენტურ პრინციპებზე დაყრდნობით. სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებულნი არიან სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. მტკიცების ტვირთი - ესაა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს (იხ.: სუსგ საქმე №ას-867-834-2016, 22.11.2018წ.; №ას-833-833-2018, 16.11.2018წ.).

16. ამდენად, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ მოპასუხეები ახორციელებენ მოსარჩელის საკუთრების ხელყოფას ან/და ხელშეშლას სწორედ ამ უკანასკნელს ეკისრებოდა.

17. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, ......... მდებარე ტერიტორია, რომელზეც მოსარჩელე მოითხოვს მოპასუხეებისათვის ავტომანქანის გაჩერების აკრძალვას, წარმოადგენს ამავე მისამართზე მდებარე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრებას (მხარეები ამხანაგობის წევრები არიან), შესაბამისად, ყველა ამხანაგობის წევრს, მათ შორის მოპასუხეებს, შეუძლიათ სადავო ტერიტორიით სარგებლობა. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ მოსარჩელის საცხოვრებელი ბინის წინ არსებულ მონაკვეთზე ავტომობილების გაჩერება იწვევს ამ უკანასკნელის საკუთრებაში არსებულ ბინაში შემავალი ბუნებრივი განათების შემცირებას. ასევე, არ დგინდება ავტომანქანის გამონაბოლქვის კანონით დადგენილ ზღვარს გადამეტებული გამოფრქვევა ან მისგან გამომდინარე მავნე ზემოქმედება (ნიშანდობლივია, რომ სარჩელით სწორედ გამონაბოლქვის ზემოქმედებაზე მიუთითებდა მოსარჩელე, ხოლო უკვე საკასაციო საჩივრით საწინააღმდეგო ფაქტობრივ გარემოებას ამტკიცებს და მიუთითებს, რომ არ ხდება სატრანსპორტო საშუალებების გამოყენება გადაადგილების მიზნით და ისინი მუდმივად ერთსა და იმავე ადგილზეა გაჩერებული, რაც მის საკუთრებას ხელყოფს). გარდა ამისა, მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ ვერც თანასაკუთრებაში არსებული, მისი საცხოვრებელი ბინის წინ მდებარე ტერიტორიით სარგებლობის უფლების უპირატესი ინტერესის არსებობა ვერ დაადასტურა. ნიშანდობლივია ის გარემოებაც, რომ მოპასუხეთა მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენების ფაქტიც არ დგინდება, ვინაიდან მანქანის გასაჩერებელი ადგილის ნაკლებობა და დასახლების სიმჭიდროვე შეუძლებელს ხდის ავტოტრანსპორტის თავისუფლად გაჩერებას მიმდებარე ტერიტორიაზე.

18. რაც შეეხება მოსარჩელის მითითებას სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნაზე, რომლის თანახმად, (კითხვაზე - შესაძლებელია თუ არა ......... - ამ მიწის ნაკვეთის რეგისტრირებული საზღვრების ფარგლებში მოეწყოს განაწილების სქემაში დაფიქსირებული პარკინგი №3, №4, №5, №6, №7 №8) ქ. თბილისში, ......... ......... №......... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის ჩრდილოეთ და დასავლეთ ნაწილებში ავტომობილების გაჩერება, წარმოდგენილ განაწილების სქემაზე დაფიქსირებული №1, №2, №3, №4, №5, №6, №7 და №8 პარკირების ადგილების შესაბამისად, სამშენებლო ნორმებისა და წესების „სნ-წ 2.07.01-89“ მიხედვით შეუძლებელია, ვინაიდან ხსენებული პარკირების ადგილების მომიჯნავედ განთავსებული მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის ფანჯრის ღიობებამდე დაშორება 10 მეტრზე ნაკლებია, აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატა მიუთითებს, რომ საკვლევი საგნისა და ექსპერტიზის წინაშე დასმული კითხვის შინაარსის გათვალისწინებით, ზემოაღნიშნული დასკვნა (ასევე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის სამსახურის წერილში აღნიშნული ყველა კანონქვემდებარე აქტი) ვერ იქნება მიჩნეული სადავო ფაქტობრივი გარემოების დადგენის მიზნებისათვის არსებით მტკიცებულებად, ვინაიდან მხარეთა სამართლებრივი ურთიერთობა კერძო ხასიათისაა და სადავო ტერიტორიაზე სამშენებლო ნებართვის გაცემაზე უარის თქმის წინაპირობა არ გამორიცხავს ამავე ტერიტორიაზე პარკინგის მოუწყობლად თანამესაკუთრეთა მიერ ავტომობილების გაჩერებას (საერთო საკუთრებით თანაბრად სარგებლობას). ფანჯრის ღიობებიდან 10-მეტრიანი დისტანციის არსებობა პირს მოეთხოვება სამშენებლო ნებართვის გასაცემად და არ წარმოადგენს დროებით ავტომობილის გაჩერებაზე, როგორც საკუთრებით სარგებლობაში ხელშეშლის დასადასტურებელ პირობას.

19. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები ვერ მიუთითებენ რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

20. კასატორმა ვერ დაასაბუა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

21. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები, რის გამოც მათ უარი უნდა ეთქვათ განხილვაზე.

23. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.ა–ვას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. მ.ა–ვას (პ/ნ ........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის (საგადახდო დავალება №26635633628 / გადახდის თარიღი 02.04.2025) 70% - 105 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

ვლადიმერ კაკაბაძე

გიზო უბილავა