ბს-1101-1053(2კ-07) 3 აპრილი, 2008 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: 1. მ. გ-ე (მოსარჩელე)

2. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური

დაცვის სამინისტრო (მოპასუხე)

დავის საგანი _ სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობა,

სამსახურში აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორი მ. გ-ის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

კასატორი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური

დაცვის სამინისტროს მოთხოვნა_სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელზე უარის თქმა

აღწერილობითი ნაწილი:

მ. გ-ემ 2006 წლის 16 თებერვალს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §227 ბრძანების ბათილად ცნობა, თანამდებობაზე აღდგენა და განაცდური ხელფასის ანაზღაურება. მოსარჩელის განმარტებით, იგი 1972 წლის სექტემბრიდან მუშაობდა ჯანდაცვის სისტემაში, სხვადასხვა თანამდებობებზე; მუშაობის პერიოდში არც ერთხელ არ გამოცხადებია საყვედური; საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2005 წლის 25 იანვრის ბრძანების საფუძველზე დაინიშნა ამავე სამინისტროს იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე და 2006 წლის 3 იანვრამდე ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს.

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 03 იანვრის ბრძანებით იგი გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან, რომლის საფუძვლადაც მითითებულ იქნა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის 1-ლი პუნქტი და 108-ე მუხლი, ასევე “2006 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონის 50-ე მუხლი; “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 97-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად მოხელე შეიძლება გაათავისუფლონ დაკავებული თანამდებობიდან დაწესებულების შტატებით გათვალისწინებულ თანამდებობათა შემცირებისას, თუ იგი თანახმა არ არის დაინიშნოს სხვა თანამდებობაზე, როდესაც იგი გაფრთხილებულ იქნა კანონით დადგენილი ფორმითა და კანონით დადგენილ ვადაში;

მოსარჩელე თვლის, რომ კანონის აღნიშნული მოთხოვნები მის მიმართ უხეშად იქნა დარღვეული, ვინაიდან მას არც დეპარტამენტის და არც სამინისტროს მხრიდან არ მიეცა წინადადება, შეთავაზება სხვა სამსახურით დაკმაყოფილებასთან დაკავშირებით, ასევე შესაძლო გათავისუფლების შესახებ არ გააფრთხილეს ერთი თვით ადრე; მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ სამსახურში დარჩენის უპირატესი უფლების მოსაპოვებლად მას გააჩნდა შესაბამისი კვალიფიკაცია, მუშაობის სტაჟი და გამოცდილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: სადავო საკითხის (სამუშაოზე აღდგენა) გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §227 ბრძანება მ. გ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ; მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალა წინამდებარე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან 1 თვის განმავლობაში გამოეცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მ. გ-ის საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სისტემაში მისი კვალიფკაციის შესაფერის თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ; მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალა მ. გ-ის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება სამუშაოდან დათხოვის დღიდან (2006 წლის 3 იანვარი) მისი სამუშაოზე მოწყობის თაობაზე ადმინისტრაციული აქტის გამოცემამდე.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება დაეფუძნა შემდეგ მოტივებს:

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. გ-ე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2005 წლის 25 იანვრის ბრძანების საფუძველზე დაინიშნა ამავე სამინისტროს იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე; საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §227 ბრძანებით იგი გათავისუფლებული იქნა აღნიშნული თანამდებობიდან; მ. გ-ე არის უმაღლესი სამედიცინო განათლების მქონე, სპეციალობით – ..... და სპეციალობით მუშაობდა 1972 წლიდან 2006 წლის 3 იანვრამდე; 2005 წელს იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის საშტატო რაოდენობა განსაზღვრული იყო 7 ერთეულით; საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 11 იანვრის ¹8/ო ბრძანებით შემცირდა იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის მუშაკთა საშტატო რიცხოვნობა და დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის საშტატო რაოდენობა განისაზღვრა 2 საშტატო ერთეულით; შტატების შემცირების შემდგომ დარჩენილი ზემოაღნიშნული 2 საშტატო ერთეულიდან ერთ-ერთზე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §233 ბრძანებით დაინიშნა ი. მ-ი; თ. ი-ე 2004 წლის 6 დეკემბრიდან დანიშნული იყო იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე და მ. გ-ან ერთად არ გათავისუფლებულა თანამდებობიდან შტატების შემცირების მიუხედავად.

სასამართლომ მიუთითა, რომ შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლი ასევე ვრცელდება “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის სუბიექტებზეც, მათ შორის საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მოსამსახურეებზე, ამავე კანონით განსაზღვრულ თავისებურებათა გათვალისწინებით (“საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-14 მუხლის 1-ლი პუნქტი). მართალია, “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველლოს კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებული სხვა სამუშაოს შეთავაზება რეორგანიზაციის დროს შტატების შემცირებისას კანონში განხორციელებული ცვლილებების შედეგად აღარ წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას, მაგრამ კონკრეტულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მოსარჩელის მიმართ უნდა ყოფილიყო გამოკვლეული, ჰქონდა თუ არა მოპასუხეს სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების გამოყენების შესაძლებლობა შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის შესაბამისად. აღნიშნული ფაქტის გამოკვლევა სავალდებულო იყო, რადგან დაუშვებელია მოხელე გათავისუფლდეს სამუშაოდან ისე, რომ არ გამოირიცხოს მისი იმავე თანამდებობაზე დასაქმების შემდგომი შესაძლებლობა. თუკი აღნიშნული საკითხის გამოკვლევის შედეგად გამოვლინდებოდა ის საფუძვლები, რაც დამსაქმებელ ადმინისტრაციულ ორგანოს კანონისმიერ უფლებას წარმოუქმნიდა მოსარჩელის გათავისუფლებისათვის, მხოლოდ ამის შემდგომ შეეძლო საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საჯარო მოსამსახურის – მ. გ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლება. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა ის გარემოება, რომ მ. გ-ეს მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე დანიშნულ თ. ი-ან შედარებით სპეციალობით მუშაობის მეტი სტაჟი გააჩნდა, ხოლო ი. მ-ნი სპეციალობით სამთო ინჟინერია (ელექტრომექანიკოსი).

სასამართლომ განმარტა, რომ დაწესებულების რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების საფუძვლით მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლების შემთხვევაში ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა მომზადდეს და გამოიცეს ადმინისტრაციის მიერ აუცილებელი პროცედურის (სამუშაოზე დარჩენის უპირატესი უფლების გამოკვლევა) დაცვის გზით, რომლის უგულებელყოფა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემის წესის დარღვევას წარმოადგენს.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ ისე გამოსცა მ. გ-ის გათავისუფლების თაობაზე ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომ სათანადოდ არ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტები და გარემოებები, რითაც დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლების მოთხოვნები.

სასამართლომ განმარტა, რომ ხელფასის შეწყვეტის საფუძველი შეიძლება გახდეს პირის გათავისუფლება სამსახურიდან. ვინაიდან სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად მ. გ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე, არ არსებობდა ხელფასის გაცემის შეწყვეტის საფუძველი, რადგან “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად ამ კანონის მე-9 მუხლის საფუძველზე მოსამსახურეს უფლება აქვს სამსახურში მიღების დღიდან გათავისუფლების დღემდე მიიღოს შრომითი გასამრჯელო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ და მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდებოდა სარჩელი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §227 ბრძანება, მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დაევალა მოსარჩელის სასარგებლოდ იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება 2006 წლის 3 იანვრიდან 2007 წლის 10 იანვრამდე. სარჩელი დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დაეფუძნა შემდეგ მოტივებს:

პირველი ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი. სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნებს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §227 ბრძანების არაკანონიერების შესახებ, რადგან დადგენილ იქნა, რომ მოპასუხეს არ ჩაუტარებია ადმინისტრაციული წარმოება მ. გ-ან მიმართებაში, კერძოდ, გააჩნდა თუ არა მას სადავო სამართალურთიერთობის წარმოშობის დროს მოქმედი შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის თანახმად სხვა მოხელეებთან შედარებით სამსახურში უპირატესი დარჩენის უფლება. ადმინისტრაციული ორგანოს აღნიშნული ვალდებულება განმარტებულ იქნა საკასაციო სასამართლოს მიერაც (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹ბს-1230-805(კ-05) გადაწყვეტილება). სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო ბრძანება მიღებულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის გარეშე, რითაც დაირღვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლისა და 96-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნები, ვინაიდან ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არ აქვს კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება, მათ შორის – გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევა-შეფასების გარეშე; სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს 2006 წლის 3 იანვრის ¹1/კს §227 ბრძანება ბათილად ცნო.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხეს დაევალა – მ. გ-ე დაენიშნა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სისტემაში მისი შესაფერისი კვალიფიკაციის თანამდებობაზე, იყო სრულიად დაუსაბუთებელი, რადგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად სასამართლოს უფლება არ აქვს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს მიაკუთვნოს ის, რაც მას არ უთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა. სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, კერძოდ – სასარჩელო განცხადებით მ. გ-ე ითხოვდა გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე – იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე აღდგენას, ხოლო საქალაქო სასამართლომ მოპასუხეს დაავალა მოსარჩელის დანიშვნა სამინისტროს სისტემაში მისი კვალიფიკაციის შესაფერის თანამდებობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. გ-ის მოთხოვნა სამსახურში აღდგენის შესახებ უსაფუძვლოა, რადგან საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 10 იანვრის ¹3 დადგენილების შესაბამისად ლიკვიდირებულ იქნა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს ტერიტორიული ორგანო – იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტი, სადაც მუშაობდა მოსარჩელე, შესაბამისად, აღარ არსებობს მოსარჩელის სამსახურში აღდგენის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ვინაიდან ბათილად იქნა ცნობილი მ. გ-ის სამსახურიდან გათავსუფლების შესახებ ბრძანება, “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 და 37-ე მუხლების საფუძველზე მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება გათავისუფლებიდან (2006 წლის 3 იანვრიდან) საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს ტერიტორიული ორგანოს – იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის ლიკვიდაციამდე (2007 წლის 10 იანვრამდე).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. გ-ემ და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ.

მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, არ არის სწორი. მოსარჩელის წარმომადგენლის მიერ სასარჩელო მოთხოვნა დაზუსტებულ იქნა როგორც მოსამზადებელ, ისე – მთავარ სხდომაზეც. კერძოდ: მოსარჩელის წარმომადგენელმა მიუთითა, რომ მ. გ-ე აღდგენილ უნდა იქნეს მისი კვალიფიკაციის შესაფერის თანამდებობაზე იმ შემთხვევაში, თუ გადაწყვეტილების აღსრულების მომენტისათვის არ იარსებებდა მოსარჩელის სამსახური, საიდანაც იქნა გათავისუფლებული. ეს დაზუსტება გამოწვეულ იქნა სამინისტროს წარმომადგენლის სიტყვიერი განცხადებით იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელის სამსახური ლიკვიდირებული იყო. აღნიშნული განცხადება არ შეეფერება სინამდვილეს, რადგან იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტი შეცვლილი დასახელებით განაგრძობს არსებობას და მასში ისევ მუშაობენ თ. ი-ე და ი. მ-ი, რაც, კასატორ მ. გ-ის მითითებით, დასტურდება საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრითაც. კასატორი მ. გ-ე აღნიშნავს, რომ მას გააჩნია ჯანდაცვის სისტემაში მუშაობის 34 წლიანი სტაჟი, აქედან – 29 წელი ნამუშევარი აქვს ჯანდაცვის ორგანიზაციაში ხელმძღვანელ თანამდებობებზე. ასეთი გამოცდილება არ გააჩნია თ. ი-ეს, ხოლო მ-ნი კი არის ...... ამდენად, კასატორი მიუთითებს, რომ მას გააჩნდა სამსახურში დარჩენის უპირატესი უფლება.

კასატორ მ. გ-ის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლო როდესაც პირველი ინსტანციის სასამართლოს უთითებდა იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის ლიკვიდაციის გათვალისწინების აუცილებლობაზე, თვითონ უნდა გაეთვალისწინებინა ის ფაქტი, რომ სამინისტრომ დეპარტამენტის ლიკვიდაციის დამადასტურებელი მტკიცებულება წარმოადგინა 2007 წლის 17 ოქტომბერს, სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე.

საკასაცი საჩივრით მ. გ-ემ მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს იმერეთის შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტების რაოდენობა 2006 წლის იანვრისათვის განისაზღვრა 2 მუშაკით. ეს თანამდებობები უკავიათ თ. ი-სა და ი. მ-ს, რომელთაც გააჩნიათ შესაბამისი კვალიფიკაცია, მუშაობის სტაჟი და გამოცდილება.

კასტორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ სამინისტროს მიერ დაცული იქნა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 36-ე მუხლის მოთხოვნა უპირატესი დარჩენის უფლების შესახებ. კერძოდ, ამ ნორმის მიხედვით სამსახურში უპირატესი დარჩენის უფლება ენიჭებათ უფრო მაღალი კვალიფიკაციის მქონე პირებს. მოცემულ შემთხვევაში, თ. ი-ეს მ. გ-ან შედარებით ჰქონდა უფრო მაღალი კვალიფიკაცია, თუნდაც იმიტომ, რომ იგი ავტორი იყო მრავალი სამეცნიერო ნაშრომისა. რაც შეეხება ი. მ-ს, ის წლების განმავლობაში მუშაობდა შრომის ინსპექტორად, შესაბამისად, სამინისტრომ მართებულად მიიჩნია, რომ იმერეთის დეპარტამენტის სტრუქტურაში სამუშაოდ დაეტოვებინა ერთი ჯანმრთელობის დაცვის (თეიმურაზ იმედაძე) და მეორე შრომის საკითხების სპეციალისტი – შრომის ინსპექტორი (ი. მ-ნი).

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ მ. გ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანება შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს და სააპელაციო სასამართლოს არ ჰქონდა მისი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძვლები. შესაბამისად, არ არსებობს მ. გ-ის განაცდურის ანაზღაურების ვალდებულებაც.

სამოტივაციო ნაწილი

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ მ. გ-სა და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც რომ მ. გ-სა და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დაადგინა:

1. მ. გ-სა და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.