საქმე №ას-393-2025

16 ივლისი, 2025 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გიზო უბილავა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს.კ.ე.ჯ–ია“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „აპელანტი“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს.კ.ე.ჯ–იას“ (შემდგომში - „მოპასუხე“, „სადაზღვევო კომპანია“ ან „კასატორი“) მიმართ მოპასუხისათვის ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულების გამო პირგასამტეხლოს დაკისრების მოთხოვნით.

2. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2024 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. მოსარჩელემ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა პირგასამტეხლოს - 10 350 ლარის გადახდა.

6. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

6.1. მხარეთა შორის 2019 წლის 31 მაისს გაფორმდა N419 სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ ხელშეკრულება CON190000322. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, მიმწოდებელმა (მოპასუხემ) აიღო ვალდებულება, მოსარჩელისათვის გაეწია შემსყიდველი ორგანიზაციის ბალანსზე არსებული სატრანსპორტო საშუალებების დაზღვევის (თანდართული დაზღვევის პირობებისა და ავტოსატრანსპორტო საშუალებების ჩამონათვალის დანართის შესაბამისად) მომსახურება სსიპ სახელმწიფო შესყიდვების სააგენტოს ვებ–გვერდზე გამოქვეყნებული CON190000322 სატენდერო დოკუმენტაციით, მიმწოდებლის სატენდერო წინადადებითა და ტარიფებით;

6.2. ხელშეკრულების დანართი N1-ის „დაზღვევის პირობების“ II ნაწილის მე-2 მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად, ზარალის დარეგულირების აქტის ხელმოწერიდან არაუგვიანეს 20 კალენდარული დღის ვადაში, ხოლო დეფიციტური ნაწილის შემთხვევაში - არაუგვიანეს 45 კალენდარული დღის ვადაში, უნდა აღდგენილიყო/შეკეთებულიყო დაზიანებული სატრანსპორტო საშუალება;

6.3. ხელშეკრულების დანართი N1-ის „დაზღვევის პირობების“ II ნაწილის მე-2 მუხლის მე-12 პუნქტის თანახმად, სადაზღვევო კომპანიამ აიღო ვალდებულება სერვისცენტრში სატრანსპორტო საშუალების შეკეთების ხარისხზე და ვადებზე. ვადების დარღვევის ან/და არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში სადაზღვევო კომპანიას დაეკისრებოდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საჯარიმო სანქციები;

6.4. ხელშეკრულების 11.5 პუნქტის თანახმად, 5 წლის სატრანსპორტო საშუალებების ტექნიკური მომსახურების (მათ შორის წუნის გამოსწორების) ვადის გადაცილებისთვის, მიმწოდებელს დაეკისრებოდა პირგასამტეხლო -ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 50 ლარის ოდენობით;

6.5. 2019 წლის 28 ნოემბერს დაზიანდა მოსარჩელის ბალანსზე რიცხული ავტომანქანა: „SKODA RAPID“, სახ. ნომერი: ......., გამოშვების წელი -2018, რომელიც დაზღვეული იყო N419 ხელშეკრულების ფარგლებში;

6.6. მხარეებმა 2019 წლის 13 დეკემბერს ხელი მოაწერეს დარეგულირების აქტს, რომლის თანახმად, ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობად განისაზღვრა 2 022 ლარი;

6.7. დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენისათვის ასანაზღაურებელი თანხა - 2 022 ლარი მოპასუხემ ჩარიცხა შპს „ი.ა–ის” და შპს „ა.კ–ის” ანგარიშზე 2020 წლის 24 თებერვალს;

6.8. ავტომანქანა „SKODA RAPID“, სახ. ნომერი: ......, გამოშვების წელი - 2018, აღდგენილია ხელშეკრულების დანართი N1-ის მე-2 ნაწილის 2.10 მუხლით შეთანხმებული ვადის დარღვევით - 207 დღიანი ვადაგადაცილებით;

6.9. ავტომანქანის აღდგენის შემდეგ მხარეთა შორის გაფორმებულია შემდეგი შინაარსის მიღება-ჩაბარების აქტი: „ჩვენს შორის 2019 წლის 31 მაისს გაფორმებული N419 ხელშეკრულების ფარგლებში განხორციელდა ავტოსაგზაო შემთხვევისას შსს-ს ბალანსზე რიცხული დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენა. კერძოდ, ავტომანქანა „SKODA RAPID“, სახ. ნომერი: ......., რომელიც დაზიანდა 28.11.2019 წელს, აღნიშნული საქმე დარეგულირდა (ხელი მოგვიწერეს) 13.12.2019 წელს, ავტომანქანა სერვისში აღსადგენად მივიდა 19.07.2020 წელს და აღდგენა დასრულდა 27.07.2020 წელს, რომლის ზარალის ოდენობაც შეადგენს 2 022 ლარს. აღნიშნული ავტომანქანა აღდგენილია ხარისხიანად და ექსპლუატაციისთვის ვარგისია, რასაც ვადასტურებთ ხელმოწერებით“.

7. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელე სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლად მიუთითებს მოპასუხის მხრიდან ხელშეკრულების დანართი N1-ის მე-2 ნაწილის 2.10 მუხლით გათვალისწინებული პირობის დარღვევას (რომლის თანახმადაც, დაზიანებული სატრანსპორტო საშუალება უნდა აღდგენილიყო ზარალის დარეგულირების აქტის ხელმოწერიდან არაუგვიანეს 20 კალენდარული დღის ვადაში), ხოლო მოპასუხე თავს იცავს შესრულების ვადაგადაცილებაში არაბრალეულობაზე მითითებით.

8. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება სადაზღვევო კომპანიის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაბრალეულად დარღვევის ფაქტი (სსკ-ის მე-400, 401-ე მუხლები).

9. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში სადაზღვევო კომპანიამ სარჩელის წინააღმდეგ წარდგენილი შესაგებლით სადავოდ გახადა მისი ბრალეულობა ვადაგადაცილებაში, შესაბამისად, მოპასუხეს აწევს არაბრალეულობის მტკიცების ტვირთი. მოპასუხის შედავება არსებითად იმ გარემოებას ემყარება, რომ მოსარჩელემ არამართებულად დაუკავშირა ავტომანქანის შეკეთების ვადის ათვლა ზარალის რეგულირების აქტის ხელმოწერის თარიღს. მისი მოსაზრებით, ვინაიდან მანქანა სერვისცენტრში თავად მოსარჩელემ მიიყვანა დაგვიანებით, ხოლო სერვისცენტრში ავტომანქანის მიყვანა წარმოადგენდა არა სადაზღვევო კომპანიის, არამედ შემსყიდველის (მოსარჩელე) ნებაზე დამოკიდებულ ქმედებას, შესრულების ვადის გადაცილება სადაზღვევო კომპანიის ბრალეულ ქმედებად არ უნდა შეფასდეს.

10. სააპელაციო პალატამ შესრულების ვადაგადაცილებაში მხარეთა ბრალეულობის კვლევის ფარგლებში ყურადღება მიაქცია შემდეგ გარემოებებს: ხელშეკრულების დანართი N1-ის („დაზღვევის პირობები“) პირველი ნაწილის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტისა და ამავე დანართის მე-2 ნაწილის მე-2 მუხლის მე-12 პუნქტის საფუძველზე დასტურდება, რომ დამზღვევი (განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე) არ არის რაიმე სახის სამართლებრივ ურთიერთობაში სერვისცენტრთან, პირიქით, ხელშეკრულების საფუძველზე სწორედ მზღვეველია (მოპასუხე) პასუხისმგებელი სერვისცენტრის მიერ ვალდებულების ჯეროვან შესრულებაზე. გარდა ამისა, ხელშეკრულების (ხელშეკრულების დანართის N1-ის („დაზღვევის პირობები“) I ნაწილის 3.6 მუხლი) თანახმად, მოსარჩელე უფლებამოსილია მზღვეველთან შეთანხმებით გააგრძელოს სატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაცია, თუ შემთხვევის შემდეგ სატრანსპორტო საშუალება გადაადგილდება და ამავდროულად გადაადგილება არ გამოიწვევს რაიმე სახის ზიანს. სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მოსარჩელე დაზიანებული ავტომანქანის ექსპლუატაციას განაგრძობდა მოპასუხესთან შეთანხმებით.

11. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სახელშეკრულებო პირობები, რომელსაც ემყარება სასარჩელო მოთხოვნა, მკაფიოდ განსაზღვრავს მოპასუხის პასუხისმგებლობის ფარგლებს, შესასრულებელი ვალდებულების სახეს, შესყიდვის ობიექტს და მისი სხვაგვარი განმარტების შესაძლებლობას არ იძლევა. ხელშეკრულების თანახმად, დაზიანებული სატრანსპორტო საშუალება უნდა აღდგენილიყო/შეკეთებულიყო ზარალის დარეგულირების აქტის ხელმოწერიდან არაუგვიანეს 20 კალენდარული დღის ვადაში, ხოლო დეფიციტური ნაწილის შემთხვევაში - არაუგვიანეს 45 კალენდარული დღის ვადაში. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში დეფიციტური ნაწილის საჭიროება არ არსებობდა (ასეთ გარემოებაზე მხარეები არ მიუთითებენ). შესაბამისად, შეთანხმების მიხედვით, შესრულება 20-დღიან ვადაში უნდა განხორციელებულიყო, რა დროსაც სადაზღვევო კომპანიას წარმოეშვა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების მიზნებისთვის ეფექტური ღონისძიებების განხორციელების ვალდებულება.

12. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნაკისრი ვალდებულების შეთანხმებულ ვადაში შესრულების მიზნებისთვის, სწორედ, მოპასუხეს უნდა მოეხდინა მანქანის სერვისცენტრში წარდგენის შესაძლებლობის თაობაზე შემსყიდველის ინფორმირება. ასეთი მოთხოვნის წარდგენა მხარეთა შორის 2019 წლის 31 მაისის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების ან/და შესრულების მცდელობა იქნებოდა, რაც, თავის მხრივ, სამოქალაქო რისკის არასათანადოდ რეალიზების უარყოფითი შედეგის პრევენციას მოახდენდა. ამასთან, აღნიშნული სასამართლოს მისცემდა შესაძლებლობას, ემსჯელა მოპასუხის პოზიციის მართებულობაზე (მოსარჩელემ თავად არ მიიყვანა დროულად ავტომანქანა შესაკეთებლად).

13. სააპელაციო პალატის მითითებით, დადგენილია, რომ დარეგულირების აქტს ხელი 13.12.2019 წელს მოეწერა, ავტომანქანა კი სერვისცენტრში მიყვანილია 19.07.2020 წელს, ე.ი. 207-დღიანი ვადის დარღვევით. ამასთან, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დგინდება მიიღო თუ არა მზღვეველმა ყველა ზომა ავტომანქანის დროული შეკეთებისთვის. მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტება ამ სადავო გარემოების დადასტურების თვითკმარ საფუძველს არ წარმოადგენს. მოპასუხეს არ წარუდგენია განკუთვნადი მტკიცებულება იმისა, რომ მან მოსარჩელეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში (ზარალის დარეგულირების აქტის ხელმოწერიდან 20 დღის განმავლობაში) აცნობა მისი ვალდებულების შესახებ და დამზღვევს მოსთხოვა ექსპლუატაციაში მყოფი ავტომობილის სერვისცენტრში შესაკეთებლად დროული წარდგენა, ხოლო მოსარჩელემ ეს არ განახორციელა. შესაბამისად, მოპასუხემ ვერ დაადასტურა ვალდებულების შესრულების მოსარჩელეზე გადასვლის ფაქტი და ვადაგადაცილებაში საკუთარი ბრალეულობა ვერ გამორიცხა. ხელშეკრულების საფუძველზე სწორედ მოპასუხეა შემთხვევის მართვაზე პასუხისმგებელი პირი და ამ პროცესში მის მიერ ვალდებულების ჯეროვან შესრულებად ვერ განიხილება მხოლოდ სადაზღვევო ანაზღაურების, თუნდაც, ვადაში გაცემა.

14. ამდენად, სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოპასუხის პოზიცია ვადის გადაცილებაში მოსარჩელის ბრალეულობის შესახებ და მიიჩნია, რომ სახეზეა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს დაკისრების საფუძვლები.

15. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ხელშეკრულების თანახმად (ხელშეკრულების 11.4 პუნქტი), შესრულების ვადის გადაცილებისათვის პირგასამტეხლო შეადგენდა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 100 ლარს (რადგან ავტომანქანა იყო 2018 წელს გამოშვებული, ანუ 5 წელზე ნაკლები წლოვანების), ვადაგადაცილებული დღეების (207 დღე) გათვალისწინებით კი, შეთანხმებული პირგასამტეხლოს ოდენობამ 20 700 ლარი შეადგინა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სარჩელით მოთხოვნილია მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს სახით 10 350 ლარის დაკისრება. სარჩელის წინააღმდეგ წარდგენილი შესაგებლით მოპასუხემ მოთხოვნილი პირგასამტეხლოს შეუსაბამოდ მაღალ ოდენობაზე მიუთითა და მისი შემცირება მოითხოვა. მისი განმარტებით, 2 022 ლარის ღირებულების შესრულების ვადაგადაცილებისათვის პირგასამტეხლოს სახით 10 350 ლარის მოთხოვნა არაგონივრულია და ეწინააღმდეგება კეთილსინდისიერების პრინციპს.

16. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 417-418-ე, 420-ე, 115-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ მოპასუხის ფუნქცია-მოვალეობის შესაბამისად (მოპასუხის დებულება, მუხლი I: „საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო არის აღმასრულებელი ხელისუფლების განმახორციელებელი გასამხედროებული სამართალდამცავი დაწესებულებების სისტემა, რომელიც საქართველოს კანონმდებლობით მინიჭებული უფლებამოსილებების ფარგლებში ახორციელებს პრევენციულ და სამართალდარღვევაზე რეაგირების ღონისძიებებს საზოგადოებრივი უსაფრთხოებისა და მართლწესრიგის დასაცავად, ასევე სხვა საჯარო ფუნქციებს“), მნიშვნელოვანია სამინისტროს ბალანსზე არსებული სატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციისათვის ვარგის, გამართულ მდომარეობაში ყოფნა. ამასთან, სადავო ხელშეკრულების მასშტაბის, კრედიტორის ნაგულისხმევი და ლეგიტიმური სახელშეკრულებო ინტერესის გათვალისწინებით, დაადგინა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს ხელშეკრულებით შეთანხმებული პირგასამტეხლოს შემცირების საფუძველი.

17. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახეზეა შეთანხმებული პირგასამტეხლოს მოწინააღმდეგე მხარისათვის სრულად დაკისრების საფუძველი. სასამართლოს მოსაზრებით, დასაკისრებელი პირგასამტეხლოს ოდენობად 10 350 ლარი (50 ლარი ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე) უზრუნველყოფს შესასრულებელი ვალდებულების დარღვევისათვის გონივრული, პროპორციული და სამართლიანი პირგასამტეხლოს ფუნქციის შესრულებას და შეესაბამება მოპასუხის მიერ დაგვიანებით შესრულებელი ვალდებულებისათვის პასუხისმგებლობის სახით დაწესებულ საზღაურს.

18. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

19. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

19.1. განსახილველ დავაში უდავოდ დგინდება, რომ დაზიანებული ავტომობილი სერვისცენტრში შესაკეთებლად შევიდა დაგვიანებით. სერვისცენტრში მანქანის წარდგენა მოხდა 19.07.2020 წელს, ხოლო აღდგენა დასრულდა 27 ივლისს, 09 დღეში. მზღვეველი მიუთითებდა და მიუთითებს, რომ მას არ შეეძლო თავად უზრუნველეყო მანქანის შესაკეთებლად წარდგენა და მისი წარდგენის ვალდებულება ცალსახად შემსყიდველის პასუხისმგებლობას წარმოადგენდა. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად შეაფასა აღნიშნული გარემოება და დადგენილად მიიჩნია, რომ მზღვეველს არ დაურღვევია ნაკისრი ვალდებულებები;

19.2. სადავო არ არის, რომ ავტომანქანა კვლავაც შემსყიდველის ფაქტობრივ მფლობელობაში რჩებოდა, შესაბამისად, მისი გამოთხოვა, სერვისცენტრში შესაკეთებლად წარდგენის მიზნით, თავად შემსყიდველის ნების გარეშე შეუძლებელი იქნებოდა. ის გარემოება, რომ მოსარჩელემ მოპასუხე გააფრთხილა დაზიანებული მანქანის დროულად შეკეთების თაობაზე, საქმეში არსებული არცერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება. ამდენად, სახელშეკრულებო ჩანაწერის გონივრული განმარტებით და ურთიერთობის სპეციფიკის მხედველობაში მიღებით, კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ განსახილველ შემთხვევაში მზღვეველის მხრიდან დაირღვა ავტომობილის სერვისცენტრში წარდგენის ვალდებულება;

19.3. მოსარჩელემ ვერ მიუთითა, რამ შეუშალა ხელი მას და რატომ წარადგინა ავტომობილი სერვისცენტრში შესაკეთებლად თითქმის 07-თვიანი დაგვიანებით, რა ობიექტური გარემოება უშლიდა მას ხელს. ამასთან, საქმეში არ არის გამოკვეთილი შეკეთებისადმი მხარის გადაუდებელი ინტერესი (რაც შესაძლოა მნიშვნელოვანი ყოფილიყო პირგასამტეხლოს დაკისრების საკითხზე მსჯელობის დროს);

19.4. მოპასუხემ არაერთხელ განმარტა, რომ იგი აქტიურ კომუნიკაციას ახორციელებდა მოსარჩელესთან დაზიანებული ავტომობილის სერვისცენტრში მიყვანის საკითხზე ინფორმაციის მიღების კუთხით, ასევე, უთითებდა იმ გარემოებაზეც, რომ ვერ ხერხდებოდა მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმება, თუმცა უშედეგოდ;

19.5. ამრიგად, როდესაც უტყუარად დგინდება, რომ ავტომობილი იმყოფებოდა მოსარჩელის ფაქტობრივ მფლობელობაში, ამასთან, არ დასტურდება, რომ ავტომობილის ექსპლუატაცია იყო შეუძლებელი და დადგენილია, რომ მზღვეველმა დადებითად დაარეგულირა სადაზღვევო შემთხვევა, გასცა სადაზღვევო ანაზღაურება, დაუშვებელია მზღვეველს დაეკისროს 10 350 ლარის ოდენობით პირგასამტეხლო;

19.6. გარდა ამისა, კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მოპასუხისათვის დაკისრებული პირგასამტეხლოს გონივრულობის თაობაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილებით სახეზეა შემთხვევა, როდესაც ასანაზღაურებელმა ზიანმა შეადგინა 2 022 ლარი, ხოლო დაკისრებულმა პირგასამტეხლომ 10 350 ლარი, რომლის არაგონივრულობა, კასატორის მოსაზრებით, შინაარსობრივი კვლევის გარეშეც აშკარაა;

19.7. მხარეთა შორის არსებობდა სახელმწიფო შესყიდვის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავა იდენტურ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით, კერძოდ, სადავო იყო მოპასუხისათვის (მზღვეველისათვის) 214-დღიანი ვადაგადაცილების გამო პირგასამტეხლოს დაკისრება. აღნიშნულ დავაზე პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოების მიერ მიღებული გადაწყვეტილებები განსხვავდება გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისაგან. აღნიშნული გადაწყვეტილებები ძალაში დარჩა მოსარჩელის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო;

19.8. დასახელებულ დავაში სასამართლომ ერთმნიშვნელოვნად დაადგინა, რომ მზღვეველის ვალდებულებას წარმოადგენს გააკონტროლოს მანქანის შეკეთების ვადა სერვისცენტრში და არა მისი მიყვანა შესაკეთებლად. მანქანის სერვისცენტრში წარდგენა ვერ განიხილება მზღვეველის ვალდებულებად და აღნიშნული შედის დამზღვევის პასუხისმგებლობის სფეროში. სასამართლომ იმსჯელა პირგასამტეხლოს გონივრულობაზეც და იგი შეამცირა 8-ჯერ;

19.9. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არასწორად დაადგინა, რომ მზღვეველი წარმოადგენდა ბრალეულ პირს ავტომობილის შესაკეთებლად წარდგენის ვალდებულების დარღვევაში. სასამართლომ ასევე არასწორად მიიჩნია, რომ სარჩელით მოთხოვნილი პირგასამტეხლო იყო გონივრული ოდენობის, რაც საბოლოო ჯამში გახდა სარჩელის არამართებულად დაკმაყოფილების საფუძველი.

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 07 მაისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

21. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

22. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

23. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

24. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

25. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია.

26. განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანია მოპასუხის მხრიდან ჰქონდა თუ არა ადგილი სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვან შესრულებას; ასევე, მოპასუხისათვის დაკისრებული პირგასამტეხლოს ოდენობის მართლზომიერება.

27. კერძოდ, წინამდებარე საქმეში დადგენილია, რომ აღნიშნული ხელშეკრულების ფარგლებში მოპასუხის ბალანსზე არსებული დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენა განხორციელდა ხელშეკრულებით შეთანხმებული ვადის დარღვევით, თუმცა კასატორი დავობს, რომ ვადაგადაცილებაში მას ბრალი არ მიუძღვის, შესაბამისად, სახეზე არ არის პირგასამტეხლოს დაკისრების წინაპირობა.

28. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი აღიარებს და ეფუძნება „pacta sunt servanda“-ს (ხელშეკრულება უნდა შესრულდეს) პრინციპს, რომლის თანახმად, ხელშეკრულების მხარემ, რომელმაც იკისრა ვალდებულება, უნდა შეასრულოს ხელშეკრულებით მისივე ნებით შეთანხმებული უფლება-მოვალეობები. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. ამ მოთხოვნათა შეუსრულებლობა ვალდებულების დარღვევაა.

29. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ პირგასამტეხლოს მოთხოვნის თვალსაზრისით ყურადსაღებია მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევის საკითხი. ვალდებულების დარღვევა შეიძლება გამოიხატოს როგორც ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულებაში, ასევე, ვალდებულების შეუსრულებლობაში. პირგასამტეხლოს დაკისრებისათვის ვალდებულების დარღვევა (შეუსრულებლობა ან არაჯეროვანი შესრულება) აუცილებლად მოვალის ბრალეულობით უნდა იყოს გამოწვეული. „თუ არ დადგინდება მოვალის ბრალი, მაშინ მის მიმართ პირგასამტეხლოს ანაზღაურების მოთხოვნასაც არ ექნება სამართლებრივი საფუძველი“ (იხ. სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი III, ვალდებულებითი სამართლის ზოგადი ნაწილი, თბილისი, 2019 წელი, გვ. 789, 417-ე მუხლის კომენტარი).

30. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-400 და 401-ე მუხლების თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებად ითვლება, თუ: ა) შესრულებისათვის დადგენილ დროში ვალდებულება არ შესრულდება; ბ) შესრულების ვადის დადგომიდან კრედიტორის მიერ გაფრთხილების შემდეგაც იგი არ ასრულებს ვალდებულებას. ვადა გადაცილებულად არ ჩაითვლება, თუკი ვალდებულება არ შესრულდა ისეთ გარემოებათა გამო, რაც მოვალის ბრალით არ არის გამოწვეული.

31. ამდენად, მოვალის ვალდებულებისგან გათავისუფლებისთვის საჭიროა ისეთი ობიექტური გარემოების არსებობა, რაც გამორიცხავს მოვალის ბრალეულობას ვალდებულების შეუსრულებლობისთვის.

32. საკასაციო სასამართლო ასევე განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობაში მოქმედებს მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესი, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა ამტკიცოს ფაქტები, რომლებზედაც ისინი ამყარებენ სარჩელსა და შესაგებელს. ამავდროულად, მტკიცების პროცესის უზოგადესი პრინციპია, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს უნდა დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომლის მტკიცება მათთვის უფრო მარტივი და ობიექტურად შესაძლებელია. მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა მას, ვინც უარყოფს (“affirmanti, non negati, incumbit probatio”) - სწორედ ამ დებულებიდან გამომდინარე უნდა განისაზღვროს, ვინ რა უნდა ამტკიცოს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. ამ გარემოებების დამტკიცება, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, შეიძლება მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით.

33. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს (იხ. სუსგ საქმე Nას-833-833-2018, 16 ნოემბერი, 2018 წელი; Nას-867-834-2016, 22 ნოემბერი, 2018 წელი).

34. წინამდებარე საქმეში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და ხელშეკრულების პირობების ანალიზის შედეგად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ მოცემულ შემთხვევაში სწორედ მოპასუხე იყო სადაზღვევო შემთხვევის მართვაზე პასუხისმგებელი პირი და მას ევალებოდა მიეღო ყველა ზომა მოსარჩელის დაზიანებული ავტომანქანის დროული შეკეთებისა და, შესაბამისად, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების უზრუნველსაყოფად. კერძოდ, სადავო არ არის, რომ მოსარჩელე/დამზღვევი რაიმე სამართლებრივ ურთიერთობაში არ ყოფილა სერვისცენტრთან, რომელსაც უნდა უზრუნველეყო მოსარჩელის დაზიანებული ავტომანქანის შეკეთება/აღდგენა, ხოლო მხარეთა შორის დადებული სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ ხელშეკრულების შესაბამისად, სწორედ მზღვეველი/მოპასუხე იყო პასუხისმგებელი სერვისცენტრის მიერ ვალდებულების ჯეროვან შესრულებაზე. აღნიშნული ხელშეკრულების დანართის N1-ის („დაზღვევის პირობები“) მე-2 ნაწილის 2.12 მუხლის თანახმად, სადაზღვევო კომპანიამ იკისრა ვალდებულება სერვისცენტრში სატრანსპორტო საშუალების შეკეთების ხარისხზე და ვადებზე, რომლის დარღვევის შემთხვევაშიც მას დაეკისრებოდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საჯარიმო სანქციები. აღსანიშნავია ის უდავო გარემოებაც, რომ მოსარჩელე დაზიანებული ავტომანქანის ექსპლუატაციას განაგრძობდა მოპასუხის თანხმობის საფუძველზე, ხელშეკრულებით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში.

35. ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, რომ მოპასუხეს ყველა შესაძლო ზომა უნდა მიეღო დაზიანებული ავტომანქანის სერვისცენტრში დროულად წარდგენისათვის და მოსარჩელესთან აღნიშნულის თაობაზე ეფექტური კომუნიკაცია განეხორციელებინა, რაც მისი მტკიცების ტვირთს შეამსუბუქებდა, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში არ დგინდება მოპასუხის მხრიდან მოსარჩელესთან ამგვარი კომუნიკაციის განხორციელების ფაქტი, ხოლო მხოლოდ ის გარემოება, რომ მოპასუხემ მოსარჩელეს სადაზღვევო ანაზღაურება დადგენილ ვადაში ჩაურიცხა, ვერ გამორიცხავს ავტომანქანის შეკეთების ვადის გადაცილების მიმართ მოპასუხის ბრალეულობას.

36. შესაბამისად, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელის ბალანსზე არსებული დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენა მოხდა ხელშეკრულებით შეთანხმებული ვადის დარღვევით - 207-დღიანი ვადაგადაცილებით, სახეზე იყო მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრების წინაპირობა.

37. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 418-ე მუხლი ხელშეკრულების მხარეებს ანიჭებს უფლებამოსილებას, თავისუფლად განსაზღვრონ პირგასამტეხლო, რომელიც შეიძლება აღემატებოდეს შესაძლო ზიანს. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ პირგასამტეხლოს ოდენობის განსაზღვრა მხარეთა უფლებაა და აღნიშნული კუთხით მოქმედებს სახელშეკრულებო ურთიერთობებში დამკვიდრებული მხარეთა ნების ავტონომიის პრინციპი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლი შესაძლებლობას აძლევს სასამართლოს შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო. ამდენად, პირგასამტეხლოს თაობაზე შეთანხმება არ წარმოადგენს მხარეთა აბსოლუტურ უფლებას და კვალიფიციური შედავების პირობებში სასამართლო უფლებამოსილია, შეაფასოს კრედიტორის მიერ მოთხოვნილი ოდენობით პირგასამტეხლოს თანაზომიერება ვალდებულების დარღვევასთან მიმართებით. სასამართლოს მხრიდან მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენით მიღწეულ შეთანხმებაში ჩარევის კანონისმიერ საფუძველს წარმოადგენს სასამართლოსათვის დაკისრებული ერთგვარი საჯარო წესრიგის უზრუნველმყოფელი ვალდებულება და, რაც უმთავრესია, ყოველი კონკრეტული საქმის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინება, სახელდობრ, ის სუბიექტური და ობიექტური ფაქტორები, როგორიცაა: მხარეთა ქონებრივი მდგომაროება, ვალდებულების დარღვევის ხარისხი, კრედიტორის მოლოდინი ვალდებულების ჯეროვანი შესრულების მიმართ და ა.შ. (იხ. სუსგ საქმე Nას-1199-1127-2015, 13 აპრილი, 2016 წელი).

38. საკასაციო სასამართლო ასევე განმარტავს, რომ „მეწარმე სუბიექტი“, რომელიც თავისუფალი და გაცნობიერებული ნების გამოვლენის საფუძველზე თანხმდება პირგასამტეხლოს კონკრეტულ ოდენობას, შემდგომში მოკლებულია შესაძლებლობას, მოითხოვოს შეთანხმებული პირგასამტეხლოს შემცირება, თუკი ამის თაობაზე კვალიფიციურ შესაგებელს არ წარადგენს (შდრ. იხ. სუსგ საქმე Nას-1451-1371-2017, 13 ნოემბერი, 2018 წელი). სასამართლოს მიერ პირგასამტეხლოს შემცირება და ამ მიზნით მხარეთა შორის თავისუფალი ნების გამოვლენის ფარგლებში მიღწეულ შეთანხმებაში სასამართლოს ჩარევა, უპირველეს ყოვლისა, ემსახურება იმ სუსტი კონტრაჰენტის ინტერესების დაცვას, რომელიც, ერთი მხრივ, ვალდებულების შესრულების იმედით თანხმდება მისთვის თუნდაც მიუღებელ პირგასამტეხლოს განაკვეთს და, მეორე მხრივ, სრულფასოვნად ვერ აფასებს სახელშეკრულებო რისკებს და ვალდებულების დარღვევის თანამდევად დასაკისრებელი პირგასამტეხლოს მოსალოდნელ სამართლებრივ და ეკონომიკურ ეფექტს. სახელშეკრულებო ურთიერთობაში კონტრაჰირებულ მეწარმე სუბიექტს/იურიდიულ პირს, მისი სტატუსიდან გამომდინარე, ფიზიკური პირისგან განსხვავებული პასუხისმგებლობითა და სტანდარტით მოეთხოვება ვალდებულების დარღვევის სამართლებრივ შედეგებზე პასუხისგება. შესაბამისად, ხელშეკრულებაში იურიდიული პირის კონტრაჰირებისას სასამართლომ პირგასამტეხლო უნდა შეამციროს მხოლოდ არგუმენტირებული შედავების არსებობის პირობებში (იხ. სუსგ საქმე Nას-1417-2018, 16 ნოემბერი, 2020 წელი).

39. განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხე წარმოადგენს მეწარმე სუბიექტს, რომელსაც ფიზიკური პირისგან განსხვავებული პასუხისმგებლობითა და სტანდარტით მოეთხოვება ვალდებულების სამართლებრივ შედეგებზე პასუხისმგებლობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ ვინაიდან მოსარჩელის ბალანსზე არსებული დაზიანებული ავტომანქანა გამოშვებული იყო 2018 წელს, ანუ ჰქონდა 5 წელზე ნაკლები წლოვანება, ხელშეკრულების 11.4 პუნქტის შესაბამისად, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების ვადის გადაცილებისათვის პირგასამტეხლო შეადგენდა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 100 ლარს, ანუ ვადაგადაცილებული დღეების შესაბამისად, ჯამში 20 700 ლარს. თუმცა, აღსანიშნავია, რომ განსახილველი სარჩელით მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს სახით მითითებული თანხის ნახევრის - 10 350 ლარის დაკისრება. შესაბამისად, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე წარმოადგენს მეწარმე სუბიექტს, რა დროსაც სასამართლო მხოლოდ მოპასუხის არგუმენტირებული შედავების არსებობის პირობებში ამცირებს პირგასამტეხლოს, ხოლო, როგორც ზემოთ აღინიშნა, მოსარჩელემ განსახილველი სარჩელით პირგასამტეხლო ისედაც შემცირებული ოდენობით მოითხოვა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში აღარ არსებობს პირგასამტეხლოს შემცირების საფუძველი (შედ. იხ. სუსგ საქმე Nას-947-2024, 14 ნოემბერი, 2024 წელი; Nას-1152-2024, 21 ნოემბერი, 2024 წელი).

40. კასატორის პრეტენზიასთან დაკავშირებით, რომ მოცემულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება განსხვავდება მხარეთა შორის არსებულ იდენტურ დავასთან დაკავშირებით სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებისაგან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საკასაციო საჩივარს ერთვის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 31 იანვრის განჩინება საქმეზე Nას-1571-2024, რომლითაც მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩა განუხილველი. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ დასახელებულ საქმეში კასატორს წარმოადგენდა მხოლოდ მოსარჩელე, შესაბამისად, ამ შემთხვევაში პირგასამტეხლოს გადახდის ვალდებულების წარმოშობის, შესაბამისად, ვადაგადაცილებაში მოპასუხის ბრალეულობის საკითხი საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი არ გამხდარა. რაც შეეხება პირგასამტეხლოს ოდენობას, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ პირგასამტეხლოს თანაზომიერების შეფასება ყოველი კონკრეტული საქმის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით ხორციელდება, ხოლო როგორც ზემოთ აღინიშნა, მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელემ სარჩელით უკვე შემცირებული პირგასამტეხლო მოითხოვა, რის გამოც საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღარ არსებობდა პირგასამტეხლოს დამატებით შემცირების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი.

41. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე წინაპირობა, კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

42. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

43. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 517,5 ლარის 70% – 362,25 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სს „ს.კ.ე.ჯ–იას“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. სს „ს.კ.ე.ჯ–იას“ (ს.ნ. ......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2025 წლის 28 აპრილს №6864916 საკრედიტო საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 517,5 ლარის 70% – 362,25 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი: TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი: 300773150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გიზო უბილავა

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

ვლადიმერ კაკაბაძე