¹ბს-1114-1065(კ-07) 27 თებერვალი, 2008 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2005 წლის 30 სექტემბერს მ. ნ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა სამტრედიის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების: საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სამტრედიის სარეგისტრაციო სამსახურის, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სამტრედიის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და მესამე პირის _ შპს ,,ა-ოს” მიმართ უძრავი ქონების რეგისტრაციის დავალდებულების თაობაზე.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ მან 1993 წლის 10 აგვისტოს საკონკურსო კომისიის გადაწყვეტილების საფუძველზე შეიძინა ქ. სამტრედიაში, საკოლმეურნეო ბაზარში მდებარე ქალაქვაჭრობის .... მაღაზიის შენობა, განლაგებული 20 კვ.მ მიწის ფართობზე, რაც გაფორმებული იყო 1993 წლის 20 დეკემბრის ¹7 ხელშეკრულებით და 1993 წლის 8 ოქტომბრის ¹7 მიღება-ჩაბარების აქტით, გამყიდველმა _ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სამტრედიის რაიონულმა განყოფილებამ გადასცა დასახელებული შენობა. კონკურის შედეგები რეგისტრირებული იყო იმ დროს მოქმედი სამტრედიის ტექბიუროს მიერ.
სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის დღიდან იგი სარგებლობდა 20 კვ.მ მიწის ნაკვეთით და იხდიდა მასზე გადასახადებს.
2005 წლის ზაფხულში მისთვის ცნობილი გახდა, რომ მიწა, რომელზედაც მისი შენობა-ნაგებობა იდგა, საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით, ეკუთვნოდა შპს ,,ა-ოს" და ამ მიზეზით საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სამტრედიის სარეგისტრაციო სამსახური უარს ეუბნებოდა მას ნაგებობისა და მიწის ნაკვეთის დარეგისტრირებაზე.
მოსარჩელის განმარტებით, უდავოა ის ფაქტი, რომ მან შეიძინა 20 კვ.მ ნაგებობა და მასზე წარმოეშვა საკუთრების უფლება, რაც რეგისტრირებული იყო 1993 წელს სამტრედიის ტექბიუროს მიერ, ხოლო ამ რეგისტრაციის შესახებ მონაცემების განადგურება მოხდა მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო. იგი ,,მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, ექვემდებარებოდა სავალდებულო რეგისტრაციას. ამასთან, ,,ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 და მე-3 მუხლების საფუძველზე, მას, როგორს მიწის ნაკვეთის კანონიერ მოსარგებლეს, წარმოეშვა მიწაზე საკუთრების უფლება, როდესაც გადაიხადა ერთჯერადი საზღაური და რეგისტრაციაში გატარდა მესაკუთრედ სამტრედიის ტექბიუროში, მაგრამ ხანძრის მიზეზით, აღნიშნული მონაცემები განადგურდა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მოსაზრებით, საჯარო რეესტრის ჩანაწერში მოხდა უზუსტობა და მის კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი აღირიცხება შპს “ა-ოს” საკუთრებად, რაც ხელს უშლიდა უძრავი ქონების რეგისტრაციაში.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სამტრედიის სარეგისტრაციო სამსახურს დავალებოდა მოსარჩელის საკუთრებაში გაეტარებინა ქ. სამტრედიაში, ..... ქ. ¹6-ში მდებარე უძრავი ქონება _ შენობა 20 კვ.მ და მიწის ნაკვეთი 20 კვ.მ.
ვანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ნ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სამტრედიის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა ქალაქ სამტრედიაში მდებარე ყოფილი “ქ-ის” ¹..... ფარდული-შენობა (20მ2) და მიწის ნაკვეთის (20მ2) მ. ნ-ის საკუთრებად აღრიცხვა და შპს “ა-ოს” საკუთრებაში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ოდენობაში შესწორების შეტანა.
რაიონული სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ ,,ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ" საქართველოს კანონის მეორე მუხლის შესაბამისად, ფიზიკურ პირებს კერძო საკუთრების უფლება მიენიჭათ მათ სარგებლობაში არსებულ სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწებზე, რომლებიც პრივატიზებულ საწარმოთა სარგებლობაში იმყოფებიან.
იმავე კანონის მე-4 მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე კერძო საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციისათვის განმცხადებელი რეგისტრატორს წარუდგენს: განცხადებას, მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელ საბუთს, კერძო საკუთრების უფლებას მისანიჭებელ მიწის ნაკვეთთან მყარად დაკავშირებულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების დამადასტურებელ საბუთს, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული მიწის გადასახადისა და ამ კანონით დადგენილი ერთჯერადი საზღაურის გადახდის დამადასტურებელ საბუთს, კერძო სამართლის იურიდიული პირის რეგისტრაციის შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილების ასლს.
კონკრეტულ შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებით დასტურდება, მოსარჩელეს, გააჩნია ყველა სახის ზემოთ ჩამოთვლილი დოკუმენტი.
აგრეთვე ის გარემოება, რომ ქ. სამტრედიაში, ...... ქ. ¹6-ში, ბაზრის შიდა ტერიტორიაზე 20მ2 მიწის ნაკვეთის მოსარგებლეს წარმოადგენს მ. ნ-ი, დადასტურებულია საქმეში არსებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო რუკით, სადაც მიწის ფართი დაფიქსირებულია, როგორც შენობის ქვეშ მყოფი.
რაიონული სასამართლოს მითითებით, ის, რომ სავაჭრო ფარდული წარმოადგენს უძრავ ქონებას, დადასტურებულია იმ გარემოებითაც, რომ მასზე 1993 წელს გაცემულია საკუთრების მოწმობა და რეგისტრირებულია ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში და არც ერთ დოკუმენტში არ არის მინიშნებული, რომ ქონება წარმოადგენს მოძრავს, ხოლო სავალდებულო რეგისტრაციას ექვემდებარება მხოლოდ უძრავი ქონება.
ამდენად, უსაფუძვლოა მოწინააღმდეგე მხარის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ სავაჭრო ფარდული არ მიეკუთვნება უძრავი ნივთების კატეგორიას.
რაიონული სასამართლოს მითითებით, ადრე მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 134-ე მუხლის შესაბამისად, საკუთვნებელია ნივთი, რომელიც მთავარი ნივთის სამსახურისთვისაა განკუთვნილი და რომელსაც მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულება აკავშირებს, იზიარებს მთავარი ნივთის ხვედრს, თუ კანონით ან ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი.
ამჟამად მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის თანახმად კი ნივთის შემადგენელი ნაწილი, რომლის გამოცალკავებაც შეუძლებელია მთლიანი ნივთის ან ამ ნაწილის განადგურების ან/და მისი დანიშნულების მოსპობის გარეშე, ცალკე უფლების ობიექტად შეიძლება იყოს მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში. მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს კი განეკუთვნება შენობა-ნაგებობანი და ნივთები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან და არ არის გამიზნული დროებითი სარგებლობისათვის.
მოცემულ შემთხვევაში მ. ნ-ის მიერ შეძენილი ¹.... ფარდული წარმოადგენს იმ მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს, რომელზედაც იგი არის განლაგებული. ხსენებული ურთიერთკავშირის გამო სავაჭრო ფარდულზე საკუთრების უფლება პროპორციულად ვრცელდება აგრეთვე შენობის მიერ დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე. აღნიშნული არაა დამოკიდებული პირის ნებაზე, ვინაიდან დამოუკიდებელი სანივთო უფლება არსებით შემადგენელ ნაწილზე შეუძლებელია.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს განმარტებით, შენობის, კერძოდ, ¹.... ფარდულის ქვეშ არსებული მ. ნ-ის სარგებლობაში მყოფი 20მ2 მიწის ნაკვეთის აღრიცხვა საკუთრების უფლებით, ,,იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” მეორე მუხლის თანახმად უნდა მომხდარიყო ამ უკანასკნელის სახელზე. იმ პერიოდში, როცა მესამე პირის სახელზე აღნიშნული მიწის ფართის დარეგისტრირება მოხდა, მ. ნ-ი სარგებლობდა და იხდიდა გადასახადს მის სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე. ამდენად, საჯარო რეესტრში მესამე პირის _ შპს ,,ა-ოს” სახელზე სადავო 20 მ2 მიწის ნაკვეთი არ უნდა აღრიცხულიყო, ვინაიდან მოსარჩელეს გააჩნდა კანონით მინიჭებული საკუთრების უფლება მის სარგებლობაში არსებულ მიწის ფართზე, რომელზეც მყარადაა დაკავშირებული მის მიერ პრივატიზაციის შედეგად შეძენილი უძრავი ქონება. ხოლო, როცა სარეგისტრაციო სამსახურს მიმართა მოსარჩელემ და ცნობილი გახდა აღნიშნულის შესახებ, მოითხოვა შესაბამისი ცვლილების შეტანა შპს “ა-ოს” საკუთრებად აღრიცხულ მიწის ნაკვეთის შესახებ ჩანაწერში და საჯარო რეესტრის სამტრედიის სარეგისტრაციო სამსახურის დავალდებულება მ. ნ-ის სახელზე მის სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთისა და მასთან დაკავშირებული უძრავი ქონების საკუთრებად რეგისტრაციის თაობაზე.
სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მესამე პირის მოსაზრება სარჩელის წარდგენისას ხანდაზმულობის ვადის გაშვებაზე, ვინაიდან როგორც დადგენილია, მოსარჩელე ფლობდა და დღემდე სარგებლობს მიწის ნაკვეთით, მას გადახდილი აქვს მიწის გამოსყიდვისათვის ერთჯერადი საზღაური და მიაჩნია, რომ სარჩელის საფუძველი წარმოეშვა მას შემდეგ, როცა 2005 წელს ქონების რეგისტრაციაზე უარი უთხრეს. მას ამ პერიოდის განმავლობაში მიწის ნაკვეთის და უძრავი ქონების მფლობელობა და სარგებლობა არ შეუწყვეტია. ამდენად, ხანდაზმულობის ვადა გაშვებულად არ უნდა ჩაითვალოს.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ა-ომ”.
აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ მიწა, რომელიც მ. ნ-მა შეიძინა, სახელმწიფო საკუთრება იყო და იგი არ იყიდებოდა შენობასთან ერთად. მ. ნ-ი მიწას ვერ შეიძენდა იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ იმ დროს მიწის შესახებ კანონი არ არსებობდა. ამიტომაც არ იყო მითითებული შენობის საკუთრების დამადასტურებელ მოწმობაში მიწათსარგებლობის ფორმა.
აპელანტის მოსაზრებით, მოწინააღდეგე მხარე იყო არა მიწის მესაკუთრე, არამედ მას ჰქონდა ამ მიწით სარგებლობის უფლება, ხოლო შენობა მას სადავოდ არ გაუხდია.
რაიონულ სასამართლოს ფარდული მიწასთან მყარად დაკავშირებულ ნივთად არ უნდა მიეჩნია, რადგან მოწინააღმდეგე მხარეს ამის დამადასტურებელი საბუთები არ წარუდგენია. აპელანტი თვლიდა, რომ შენობა მიწასთან არ იყო მყარად დაკავშირებული და შესაბამისად, არც მიწის არსებითი შემადგენილი ნაწილი იყო და მისი სხვა ადგილას გადაადგილება პირვანდელი იერსახის შეცვლის გარეშე იყო შესაძლებელი.
შპს “ა-ომ” საკოლმეურნეო ბაზრის მთელი ქონება შეიძინა იჯარა-გამოსყიდვის წესით. აღნიშნულ მიწაზე, რომელიც შეადგენს 23580 მ2-ს, სადავო 20 მ2 მიწის ჩათვლით, სახელმწიფო საკუთრება ვრცელდებოდა 1999 წლამდე და შესაბამისად, მ. ნ-ი ამ დრომდე ვერანაირად ვერ მოიპოვებდა საკუთრებას სადავო მიწაზე. ვინაიდან იგი არ იყო მიწის მესაკუთრე, მასზე ვერ გავრცელდებოდა "ფიზიკური პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ" კანონის მე-2 მუხლის დებულება.
აპელანტის მოსაზრებით, ხანდაზმულობის ვადის დენა უნდა დაწყებულიყო არა 2005 წლიდან, არამედ იმ დროიდან, როცა პირმა შეიტყო უფლების ხარვეზის შესახებ, ანუ _ 1999 წლიდან. ამასთან, გადასახადის გადახდის ფაქტი არ ნიშნავდა საკუთრების უფლების აღიარებას.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ვანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის Yთქმას.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,ა-ოს” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ვანის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით მ. ნ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, როგორც საქმის მასალებით დასტურდებოდა, მ. ნ-მა შეიძინა მხოლოდ ფარდული, ხოლო საჯარო რეესტრის ამონაწერით, 12580 კვ.მ მიწის ნაკვეთი არის შპს “ა-ოს” საკუთრება, რომლის შემადგენლობაშიც შედის სადავო 20 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ,,უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 24-ე მუხლის “ბ” პუნქტის მიხედვით, მარეგისტრირებელი ორგანო უარს ამბობს რეგისტრაციაზე, თუ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული უფლება გამორიცხავს იმავე უძრავ ნივთზე სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უფლების რეგისტრაციას. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, სასამართლოს მოსაზრებით, არ დასტურდებოდა მოსარჩელისათვის 20 მ2 მიწის ნაკვეთის გამოყოფის ფაქტი.
,,ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირის სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით კი, კერძო საკუთრების უფლება ენიჭებათ საქართველოს მოქალაქეებს იმ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებზე, რომელიც ამ კანონის ამოქმედებამდე მათ მიწათსარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით აქვთ გამოყოფილი.
ამავე კანონის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის "გ" ქვეპუნქტით, მიწის რეგისტრაციისათვის აუცილებელია კერძო საკუთრების უფლების მისანიჭებელ ნაკვეთთან მყარად დაკავშირებული უძრავი ქონების საკუთრების უფლების დამადასტურებელი საბუთი. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, 2007 წლის 3 ოქტომბრის ექსპერტიზის დასკვნით კი, კარკასის შუა ნაწილში, გრუნტში ჩამაგრებული წერტილოვანი ანკერები ვერ გახდის ობიექტს უძრავს და მიწათან მუდმივად მყარად დაკავშირებულს.
ამდენად, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, 20 მ2 მიწის ნაკვეთის მოსარჩელის სახელზე და შესაბამისად შპს “ა-ოს” სახელზე ამ 20 მ2 მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის მონაცემებში ცვლილების შეტანის შესახებ სარჩელი უსაფუძვლოა.
ასევე უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა 20 მ2 ფარდულის საკუთრების უფლებით დარეგისტრირების შესახებ, ვინაიდან, იგი არ წარმოადგენს უძრავ ნივთს, ხლო უძრავი ნივთების რეგისტრაცია, ,,უძრავ ნუვთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ” კანონის პირველი მუხლის შესაბამისად ხდება მხოლოდ უძრავ ნივთებზე.
აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ნ-მა.
კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სასამართლომ გვერდი აუარა იმ გარემოებას, რომ მას 1993 წლის 10 დეკემბერს საკუთრების მოწმობით გადაეცა როგორც ფარდულის შენობა, ასევე სადავო მიწის ნაკვეთიც.
კასატორი მიიჩნევდა, რომ სასამართლომ შეფასება არ მისცა შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაცემულ ცნობას, რომლის მიხედვითაც იგი იხდიდა მიწის გადასახადს და რომ მან 1998 წლის 24 დეკემბერს გადაიხადა 1998 წლის მიწის მთლიანი გადასახადი, რაც მას სჭირდებოდა მიწაზე საკუთრების რეგისტრაციისათვის; საჯარო რეესტრის მიერ გაცემულ ცნობას, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ ტექბიუროს მონაცემები ხანძრის შედეგად განადგურდა;
ნაგებობა პრივატიზებამდე ეკუთვნოდა სამტრედიის “ქ-ას” და იგი არ შეიძლებოდა აღრიცხულიყო საკოლმეურნეო ბაზრის საკუთრებად და არც ამ უკანასკნელისათვის გამოყოფილ მიწის ნაკვეთზე არ იყო აგებული.
შპს “ა-ოს” იჯარა-გამოსყიდვით აქვს მიღებული მხოლოდ შენობა-ნაგებობები და ეს უფლება არ წარმოშობდა შპს “ა-ოს” უფლებას საკოლმეურნეო ბაზრის ნაგებობების მიმდებარე ტერიტორიაზე.
კასატორის განმარტებით, ,,ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ" კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის გამოყენება, რომლის საფუძველზეც სასამართლომ დასკვნა, რომ მას მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია არ შეეძლო, რადგან არ ჰქონდა მიწის ნაკვეთის გამოყოფის დამადასტურებელი საბუთი, არამართებულია, ვინაიდან, მას მიწის ნაკვეთი რეგისტრირებული ჰქონდა, რაზეც ტექბიუროს მიერ გაცემული იყო ტექპასპორტი. ასევე, იმ დროს არსებული კანონდებლობის შესაბამისად, 1998 წელს განხორციელებული მიწის მესაკუთრედ რეგისტრაციით მას მითითებული კანონის 2.2-"ა" მუხლის საფუძველზე ჰქონდა მიწის ნაკვეთის კანონიერი რეგისტრაციის უფლება.
ზემოაღნიშნული კანონის მე-4 მუხლის მე-3 ნაწილის "გ" ქვეპუნქტისა და 2007 წლის ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტი, რომლითაც სასამართლომ არ ჩათვალა კასატორის მიერ პრივატიზებული ნაგებობა უძრავ ნივთად კასატორის მოსაზრებით იყო არაობიქტური, ვინაიდან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწლის მიხედვით, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობები და ნივთები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან და არაა გამიზნული დროებითი სარგებლობისთვის. კასატორის განმარტებით, მის მიერ შეძენილი ნაგებობა არ არის გამიზნული დროებითი სარგებლობისათვის და მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან, რაც დასტურდება საქმეში არსებული საექსპერტო დასკვნით.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს დადგენილად არ უნდა ჩაეთვალა ის ფაქტი, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლის მიხედვითაც შპს “ა-ო” ფლობდა სადავო მიწის ნაკვეთს, იყო უტყუარი, ვინაიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მეორე ნაწილის ძალით, რეესტრის ჩანაწერი არ ითვლება სწორად, თუ ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი. ამ შემთხვევაში კი საქმე ჰქონდათ სწორედ ასეთ შემთხვევასთან.
კასატორი მიუთითებდა, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა "უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის Aშესახებ" კანონის 33-ე მუხლის მე-5 ნაწილი, რომლის მიხედვითაც ადგილობრივი თვითმმართველობის ტექინვენტარიზაციის სამსახურებში ამ სამსახურების ლიკვიდაციამდე რეგისტრირებული უფლებები მიიჩნევა საჯარო რეესტრში პირველადი რეგისტრაციის განხორციელების საფუძვლად. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი, რამაც გამოიწვია საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 დეკემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 27 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.
2008 წლის 21 იანვარს შპს ,,ა-ომ” მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას, საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.
საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს მ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. უარი ეთქვას მ. ნ-ს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
