¹ბს-1129-1080(კ-07) 27 თებერვალი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 7 ივლისს ლ. ე-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1997 წელს შეიძინა ფოტოატელიე და რეგისტრაციაში გატარდა, როგორც ინდმეწარმე. 1998 წლის ბოლოს და 1999 წელს ფოტოატელიეს არ უმუშავია, რის თაობაზეც მან განცხადებით მიმართა სიღნაღის საგადასახადო ინსპექციას, მოითხოვა სამეწარმეო საქმიანობის შეწყვეტა და ჩააბარა სამეწარმეო მოწმობა, რის შემდეგაც არანაირი სამეწარმო საქმიანობა აღარ უწარმოებია.

2006 წლის 4 ნოემბერს თელავის საგადასახადო ინსპექციიდან მიიღო 2006 წლის 24 ოქტომბრის ¹205 საგადასახადო შეტყობინებები საგადასახადო გირავნობის იპოთეკის უფლებების წარმოშობისა და ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ, რომლითაც მას დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი _ 2400 ლარი, მათ შორის _ ძირითადი თანხა _ 800 ლარი და სანქცია-საურავი _ 1600 ლარი. აღნიშნული შეტყობინებების ბათილად ცნობის თაობაზე მან შესაგებლით მიმართა მოპასუხე ორგანიზაციას, საიდანაც 2007 წლის 4 იანვარს მიიღო 2006 წლის 28 ნოემბრის ¹05/7166 პასუხი, რომლითაც მას უარი ეთქვა შესაგებლის განხილვაზე იმ მოტივით, რომ მის მიერ დარღვეულ იქნა საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის მე-2 პუნქტი. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე ორგანიზაციამ არამართებულად უთხრა უარი შესაგებლის განხილვაზე, ვინაიდან გასაჩივრებული შეტყობინებებით შეიზღუდა მისი კანონიერი უფლებები. მოპასუხის მიერ ასევე დაირღვა საგადასახადო კოდექსის 85-ე და 87-ე მუხლები, რომელთა შესაბამისადაც, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლება წარმოიშობა საგადასახადო დავალიანებაზე დავის დაწყებისთანავე ან აღიარებულ საგადასახადო ვალდებულებასთან ერთად, რაც მის შემთხვევაში არ არსებობს.

მოსარჩელის განმარტებით, მას საგადასახადო ინსპექციამ ისე დაარიცხა ზემოაღნიშნული გადასახადი, რომ არ გადაუგზავნია არანაირი საგადასახადო მოთხოვნა, რის გარეშეც არ არსებობს არც დავალიანება და არც რაიმე ვალდებულება. მოსარჩელის მითითებით, მისთვის გაუგებარია, რა ვალდებულებების უზრუნველსაყოფად იქნა გამოცემული გასაჩივრებული შეტყობინებები, ვინაიდან ფოტოატელიე ფუნქციონირებდა მხოლოდ 1997-98 წლებში და ამ პერიოდის გადასახადები გადახდილი აქვს სრულად. M

1999 წლიდან 2006 წლამდე მოსარჩელეს არ მიუღია არანაირი შეტყობინება საგადასახადო ინსპექციიდან რაიმე თანხის დარიცხვის თაობაზე, რაც იმ დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 224-ე და 225-ე მუხლების შესაბამისად, წარმოადგენდა აუცილებელ პირობას გადასახადის გადახდის ვალდებულებების შესრულების და საურავის დარიცხვისათვის. ამასთან, 1999 წლიდან გასულია 6 წელზე მეტი და რომც ყოფილიყო მასზე რაიმე თანხა დარიცხული 1999 წლის მდგომარეობით, მას არ ეკისრება მისი გადახდის ვალდებულება მოთხოვნის ხანდაზმულობიდან გამომდინარე, თანახმად საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლისა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 24 ოქტომბრის ¹205 შეტყობინებების ბათილად ცნობას საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობისა და ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ და 2006 წლის 28 ნოემბრის ¹05/7166 წერილის შესაგებლის განხილვაზე უარის თქმის თაობაზე ბათილად ცნობასა და უკანონოდ დარიცხული გადასახადის ჩამოწერას.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით ლ. ე-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი Yთელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 24 ოქტომბრის ¹205 შეტყობინებები საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობისა და ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ და ასევე 2006 წლის 28 ნოემბრის ¹05/7166 წერილი შესაგებლის განხილვაზე უარის თქმის შესახებ ხანდაზმულობის მოტივით. თელავის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციული აქტი უკანონოდ დარიცხული გადასახადის _ 2400 ლარის ჩამოწერის თაობაზე.

რაიონული სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 85-ე მუხლის მე-2 ნაწილის და 87-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლება წარმოიშობა საგადასახადო დავალიანებაზე საგადასახადო დავის დაწყებისთანავე ან/და აღიარებულ საგადასახადო დავალიანებასთან ერთად. ამავე კოდექსის 217-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ფიზიკური პირი ვალდებულია, საშემოსავლო გადასახადის შესახებ დეკლარაცია წარუდგინოს საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო ადგილის მიხედვით საანგარიშო წლის მომდევნო წლის 1 აპრილამდე. ამავე კოდექსის 68-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, განახორციელოს თითოეული გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვა ამ კოდექსისა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მიხედვით, შემდეგი ერთი ან მეტი ინფორმაციის წყაროს საფუძველზე: ა) გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის საგადასახადო დეკლარაციები; ბ) ამ კოდექსის 218-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გადახდილი თანხების შესახებ ინფორმაცია; გ) შემოწმების მასალები და სხვა სათანადო ინფორმაცია, რომელიც ცნობილია საგადასახადო ორგანოსათვის ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად: ,,თუ გადასახადის გადახდევინება დაკავშირებულია საგადასახადო დეკლარაციების შევსებასთან, გადასახადის გადახდის ვალდებულებათა ამსახველი დეკლარაციის შევსება განიხილება, როგორც: ამ გადასახადის დარიცხვა; ,,საგადასახადო მოთხოვნა" და საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადებში შესასრულებელი ვალდებულება". მოსარჩელის განმარტებით, დადგენილია, რომ იგი სამეწარმეო საქმიანობას ეწეოდა 1997-1998 წლებში და 1998 წელს წარადგინა 1997 წლის დეკლარაცია, რის შემდეგ შეწყვიტა საქმიანობა. აღნიშნულის შესახებ განცხადებით მიმართა სიღნაღის საგადასახადო ინსპექციას, ჩააბარა მეწარმის მოწმობა და გადაიხადა იმ პერიოდის გადასახადები სრულად. 1999 წლიდან კი არავითარი სამეწარმეო საქმიანობა აღარ განუხორციელებია და არც დეკლარაციები არ წარუდგენია მოპასუხე ინსპექციაში. აღნიშნულის საპირისპირო მტკიცებულებების წარმოდგენა მოპასუხე მხარემ ვერ შეძლო და განმარტა, რომ საგადასახადო ინსპექციაში მოძიებული ვერ იქნა ლ. ე-ის დეკლარაციები.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 224-ე, 225-ე და 226-ე მუხლების თანახმად (1997 წლის რედაქცია) საგადასახადო ორგანო ვალდებული იყო წერილობითი ფორმით გაეგზავნა შეტყობინება გადამხდელისათვის გადასახადის თანხის დარიცხვის შესახებ. თელავის საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენლის განმარტებით, დადგენილია, რომ საშემოსავლო გადასახადის თანხა მოსარჩელეს დარიცხული აქვს 1998 წლიდან. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციას 1998 წლიდან 2006 წლის 04 ნოემბრამდე არ გაუგზავნია მოსარჩელისათვის არც წერილობითი და არც სიტყვიერი შეტყობინება რაიმე სახის გადასახდელი თანხის დარიცხვის შესახებ, რითაც დაირღვა ზემოაღნიშნული მუხლებით დადგენილი ვალდებულება. მას დროულად რომ მოეხდინა გადასახადის გადამხდელის ინფორმირება, წერილობითი ფორმით, გაეგზავნა შეტყობინება გადასახადის დარიცხვის შესახებ, მაშინვე იქნებოდა შესაძლებელი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამორკვევა და გადამხდელზე სანქცია-საურავის დარიცხვაც აღარ მოხდებოდა. სასამართლოს მოსაზრებით, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო ინსპექციამ 2006 წლის 28 ნოემბრის ¹05/7166 წერილით უსაფუძვლოდ უთხრა უარი მოსარჩელეს შესაგებლის განხილვაზე, რადგან მას ჰქონდა დავის დაწყების საფუძველი. უკანონოდ გამოცემული ¹205 შეტყობინებებით ლ. ე-ის კანონიერ უფლებას მიადგა პირდაპირი და უშუალო ზიანი და შეიზღუდა მისი უფლებები. სასამართლოს ასევე დადასტურებულად მიაჩნია, რომ მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციამ სასამართლოს ვერ წარმოუდგინა მტკიცებულებანი იმის დასადასტურებლად, რომ ლ. ე-ი 1998 წლის შემდეგაც ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას, მან ასევე ვერ წარმოადგინა ლ. ე-ის მიერ საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი დეკლარაციები და ვერ დაასაბუთა მოსარჩელეზე საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვის საფუძველი.

ამასთან, სასამართლოს მოსაზრებით, 2006 წლის 24 ოქტომბერს გადასახადის და სანქციის თანხის დარიცხვა ე. ე-ზე საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის შესაბამისად ხანდაზმულია, ვინაიდან, გადახდის ვალდებულება საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენლის განმარტებით წარმოშობილია 1998 წლიდან.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თელავის საგადასახადო ინსპექციამ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 145-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო დავის დაწყების ფორმალური საფუძველია საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მიხედვით წარდგენილი და შედგენილი ,,საგადასახადო მოთხოვნა”, ხოლო ამავე კოდექსის 68-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენას უთანაბრდება გადამხდელის მიერ წარდგენილი დეკლარაცია და იგი განიხილება, როგორც აღიარებული საგადასახადო ვალდებულება, ხოლო საგადასახადო კოდექსის 85-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლების წარმოშობის საფუძველია აღიარებული საგადასახადო ვალდებულება ან და საგადასახადო დავის დაწყება. კონკრეტულ შემთხვევაში აპელანტის განმარტებით, გირავნობის/იპოთეკის უფლების შესახებ და ყადაღის დადების შესახებ საგადასახადო კოდექსის 87-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ბათილობის საფუძველი არ არსებობს, ხოლო საგადასახადო ორგანოსათვის ახალი აქტის გამოცემის დავალების ნაწილში, რომლითაც უნდა მოხდეს მოსარჩელისათვის თანხის ჩამოწერა, საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს, ვინაიდან არ არსებობს საგადასახადო დავის დაწყების საფუძველი.

აპელანტის მოსაზრებით, რაიონული სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია საგადასახადო კოდექსის 145-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, 85-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, 97-ე მუხლის მე-2 ნაწილის, მე-80 მუხლის, 68-ე მუხლის მე-5 ნაწილისა და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-19, 23-ე მუხლებისა და 32-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მოთხოვნები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით თელავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს 1998 წლის 1 მაისის ¹1369-II ს კანონის საფუძველზე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსში შეტანილ იქნა ცვლილება, კერძოდ, 273-ე მუხლის მე-17 ნაწილის შესაბამისად, ცალკეული კატეგორიის ინდივიდუალური საწარმოებისათვის, რომელთა წლიური ერთობლივი შემოსავალი არ აღემატება 24000 ლარს, საგადასახადო კოდექსით დადგენილი საშემოსავლო გადასახადის ნაცვლად, შემოღებულ იქნა პრეზუმფციული გადასახადი (ერთიანი მინიმალური მიმდინარე გადასახადი). ამავე მუხლის მე-20 ნაწილის შესაბამისად, პრეზუმფციული გადასახადი გადაიხდება ყოველთვიურად, არა უგვიანეს თვის 10 რიცხვისა. ამავე მუხლის 21-ე ნაწილის მიხედვით, წლის განმავლობაში გადახდილი პრეზუმფციული მინიმალური გადასახადი წლის ბოლოს ჩაითვლება კანონმდებლობით დადგენილ და გამოანგარიშებულ საშემოსავლო გადასახადის ანგარიშში.

საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 1998 წლის 17 ივნისს ¹158 ბრძანებით დამტკიცდა ,,ინდივიდუალური საწარმოებისათვის (მეწარმეებისათვის) პრეზუმფციული გადასახადის (ერთიანი მინიმალური მიმდინარე გადასახადი) გამოანგარიშებისა და გადახდის წესის შესახებ” ინსტრუქცია. აღნიშნული ინსტრუქციის მე-3 მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, პრეზუმფციული გადასახადის გადამხდელები გადასახადის თანხის გამოანგარიშებისათვის ვალდებულნი არიან, საანგარიშო პერიოდის მომდევნო თვის 10 რიცხვამდე თავიანთი ადგილმდებარეობის მიხედვით საგადასახადო ორგანოებს წარუდგინონ პრეზუმფციული გადასახადის გაანგარიშება ორ ეგზემპლარად, ინსტრუქციის ¹2 დანართის მიხედვით. ამავე ინსტრუქციის მე-5 მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, პასუხისმგებლობა პრეზუმფციული გადასახადის სწორად გაანგარიშებასა და ბიუჯეტში დროულად ჩარიცხვაზე ეკისრებათ გადამხდელებს. ამავე მუხლის მე-6 ნაწილის მიხედვით, ინდივიდუალური საწარმოების მიერ პრეზუმფციული გადასახადის გადაუხდელობის შემთხვევაში გამოიყენება საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული სანქციები. 2005 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, თუ გადამხდელი არ წარმოადგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია, დაარიცხოს მას გადასახადი მის ხელთ არსებული სარწმუნო ინფორმაციის საფუძველზე. ამავე კოდექსის 22-ე მუხლის მიხედვით გადასახადის თანხის არანაირი დარიცხვა ან ის დოკუმენტი, რომელიც შედგენილი საგადასახადო კანონმდებლობის შესრულების მიზნით, არ უნდა იქნეს განხილული როგორც იურიდიული ძალის არ მქონე ან ნაკლოვანი თუ: ა) დოკუმენტი არსითა და შედეგებით შეესაბამება ამ კოდექსს; ბ) პირი, რომელსაც ერიცხება გადასახადი ან ეხება ეს დოკუმენტი, მასში მითითებულია ყველასათვის გასაგები ენით.

კასატორის განმარტებით, კონკრეტულ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანომ ინდმეწარმე ლ. ე-ს გადასახადი დაარიცხა კანონის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოში არსებული ბარათების მიხედვით. საგადასახადო ორგანოს ამ შემთხვევაში არ ჰქონდა ვალდებულება, გადამხდელისათვის გაეგზავნა საგადასახადო შეტყობინება. რაც შეეხება იმ ფაქტს, თითქოს ინდმეწარმეს შეწყვეტილი ჰქონდა საქმიანობა და ამის შესახებ განცხადებაც ჩააბარა საგადასახადო ორაგნოში, აღნიშნული არ ფიქსირდება.

კასატორის მითითებით, 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 145-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო დავის დაწყების ფორმალური საფუძველია” საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელის ან სხვა ვალდებული პირისათვის ამ კოდექსის მე-80 მუხლით განსაზღვრული ,,საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენა, ხოლო 2006 წლის 29 დეკემბრის ცვლილებიდან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის ამ კოდექსის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გარდა იმ აქტების წარმოდგენა, რომლებიც ცალკე გასაჩივრებას არ ექვემდებარება. ხოლო ამავე კოდექსის 146-ე მუხლის მე-6 ნაწილის მიხედვით საგადასახადო ორგანოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრება ნიშნავს მის საფუძველზე გამოცემული ,,საგადასახადო მოთხოვნის” გასაჩივრებას და პირიქით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან გადამხდელი თვითონ აცხადებს, რომ მას არ ჩაჰბარდა ,,საგადასახადო მოთხოვნა”, საგადასახადო დავის დაწყების ფორმალური საფუძველი არა აქვს და სასამართლო არ უნდა შესულიყო საქმის არსებით განხილვაში, გადასახადების დარიცხვა არდარიცხვის შესახებ. რაც შეეხება გირავნობის/იპოთეკის შესახებ შეტყობინებას და ყადაღის დადების შესახებ შეტყობინებას, ისინი გამოცემულია კანონის სრული დაცვით და არ არსებობს მათი ბათილობის საფუძველი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 ოქტომბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 იანვრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 3 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2008 წლის 25 იანვარს ლ. ე-მა მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურ ცენტრს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.