ბს-1138-1100 (კ-08) 24 დეკემბერი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – გ. ჩ.-ე, ნ. ჩ.-ა, ე. ბ.-ე (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველო (მოპასუხე)

მესამე პირი _ შპს ,,მ", უ. ც.-ი, ნ. ლ.-ე, შპს ,,ნ", გ. გ.-ი, რ. კ.-ე, ... კოოპერატივი

დავის საგანი –კონკურსის შედეგების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 7 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

გ. ჩ.-მ, ნ. ჩ.-მ, ე. ბ.-მ 2001 წლის თებერვალში სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რიაონულ სასამართლოს მოპასუხე ...-ის ¹... საფირმო მაღაზიის დირექტორის, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტის, შპს “ო.-ის” დირექტორის მიმართ და მოითხოვეს ქ. თბილისში, ...-ის ¹38-ში მდებარე არასაცხოვრებელ ფართზე 1997 წლის 31 დეკემბერს ჩატარებული კონკურსისა და მისი შედეგების ბათილად ცნობა.

ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ჩ.-ის, ე. ბ.-ის, ნ. ჩ.-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის 1997 წლის 2 ოქტომბრის ¹109 განკარგულებით ,,სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” საქარველოს კანონის შესაბამისად დამტკიცდა საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხა და თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტს დევალა ნუსხაში შესული ობიექტების პრივატიზების უზრუნველყოფა. აღნიშნულ ნუსხაში ¹... ნომრის ქვეშ შეტანილი იქნა ქ. თბილისში, ...-ის ¹38-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი. 1997 წილს 1 დეკემბერს გამოქვეყნდა ინფორმაცია ქ. თბილისში, ...-ის ¹38-ში მდებარე 384 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ. აღნიშნული ობიექტის პრივატიზებაში მონაწილეობისათვის 1997 წლის 13 დეკემბერს შპს ,,მ.-ის” დირექტორმა და ფიზიკურ პირთა ჯგუფმა უ. ც.-ის, ნ კ.-ისა და ნ. ლ.-ის შემადგენლობით შეადგინეს სახელშეკრულებო ვალდებულება, რის შესახებაც გააკეთეს განაცხადი თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოში. 1997 წლის 31 დეკემბერს თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსთან არსებული საკონკურსო კომისიის სხდომის ¹365 ოქმით დადგინდა კონკურსში გამარჯვებული შპს ,,მ” და ფიზიკურ პირთა ჯგუფი: ც.-ი, ნ. კ.-ე და ნ. ლ.-ის შემაგენლობით, რაც დამტკიცდა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტის 1998 წლი 2 თებერვლის ¹1-4/13 ბრძანებით. 1998 წლის 15 აპრილს დადებული იქნა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება კონკურსში გამარჯვებულთა და თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს შორის, რის საფუძველზე გაიცა ¹23/638-კ საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მოსაზრება, რომ ქ. თბილისში ...-ის ¹38-ში მდებარე 384 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის კონკურსის ფორმით პრივატიზების დროს 1997 წლის 31 დეკემბერს თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს უნდა გამოეყენებინა “სამომხმარებლო კოოპერაციის შემდგომი განვითარების ხელშემწყობ ღონისძიებათა შესახებ” საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 25 აგვისტოს ¹183 განკარგულება. აღნიშნული განკარგულება მიღებულ იქნა საქართველოს ანტიკრიზისული პროგრამის რეალიზაციის საქმეში სამომხმარებლო კოოპერაციის ეროვნული ალიანსის - ,,...-ის” როლის ამაღლების, პოტენციალის უკეთ გამოყენებისა” და ,,საქართველოს რესპუბლიკაში სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1993 წლის 27 დეკემბრის ¹270 ბრძანებულებით გათვალისწინებულ ღონისძიებათა შესრულების დაჩქარების მიზნით.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა, რომ ,,სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-14 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, კანონის ამოქმედებიდან ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს სახელმწიფოს მეთაურის 1993 წლის 27 დეკემბრის ,,საქართველოს რესპუბლიკაში სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” ¹270 ბრძანებულება, ხოლო ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 50-ე მუხლის მე-4 პუნქტზე დაყრდნობით, მიიჩნია, რომ ,,საქართველოს რესპუბლიკაში სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს მეთაურის 1993 წლის 27 დეკემბრის ¹270 ბრძანებულების ძალადაკარგულად გამოცხადებით ძალადაკარგულად უნდა ჩაითვალოს მის შესასრულებლად გამოცემული საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 25 აგვისტოს ¹183 განკარგულება.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ...-ის ¹38-ში მდებარე 384 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის კონკურსის წესით პრივატიზების შესახებ გამოქვეყნდა 1997 წლის 1 დეკემბერს, ხოლო კონკურსი ჩატარდა 1997 წლის 31 დეკემბერს, სასამართლოს აზრით, ინფორმაციის ერთი დღის დაგვიანებით გამოქვეყნება არ შეიძლება ჩაითვალოს არსებით დარღვევად, რადგან არ მოიპოვება მონაცემები, რომ საკონკურსო კომისია სხვაგვარ გადაწყვეტილებას მიიღებდა, თუ ინფორმაცია გამოქვეყნდებოდა 1 დეკემბრამდე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ჩ.-მ, ნ. ჩ.-მ, ე. ბ.-მ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით გ. ჩ.-ის და სხვათა სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება გ. ჩ.-მ, ნ. ჩ.-მ და ე. ბ.-მ საკასაციო წესით გაასაჩივრეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2004 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2004 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 4 თებერვლის განჩინებით საქმეში მესამე პირად იქნა ჩაბმული შპს ,,ნ".

მოსარჩელეებმა დააზუსტეს სარჩელის საგანი და მოითხოვეს ...-ის ¹38-ში მდებარე 171 მ² არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზების ბათილად ცნობა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. ჩ.-ის, ე. ბ.-ის და ნ. ჩ.-ს სააპელაციო საჩივარი დააკმაყოფილდა, გაუქმდა ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; გ. ჩ.-ის, ნ. ჩ.-ს და ე. ბ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი პრივატიზება, ქ. თბილისში, ...-ის ¹38-ში მდებარე 171 მ² არასაცხოვრებელ ფართზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სამომხმარებლო კოოპერატივმა, შპს ,,მ.-მ", უ. ც.-მა და ნ. ლ.-მ და ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 20 მაისის განჩინებით ...-ის თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს, შპს ,,მ"-ის, უ. ც.-ის, ნ. ლ.-ის საკასაციო საჩივრები დამკაყოფილდა ნაწილდობრივ, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება; საქმე განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინიტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 7 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება და დამატებით სააპელაციო პალატა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის საფუძვლად მიიჩნია მოსარჩელეთა მიერ “სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გაშვება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ინფორმაცია სადავო არასაცხოვრებელი ფართის კონკურსის წესით გაყიდვის შესახებ 1997 წლის 1 დეკემბერს გამოქვეყნდა გაზეთ “თბილისის უწყებებში”, შესაბამისად მის თაობაზე ხანდაზმულობის ვადა იწურებოდა 2000 წლის 1 დეკემბერს. სასამართლომ ასევე დადგენილად ჩათვალა, რომ გ. ჩ.-მ, ნ. ჩ.-მ, ე. ბ.-მ სასარჩელო განცხადებით რაიონულ სასამართლოს მიმართეს 2001 წლის 14 თებერვალს.

სააპელაციო პალატამ არ მიანიჭა იურიდიული მნიშვნელობა გ. ჩ.-ის, ნ. ჩ.-ს, ე. ბ.-ის მიერ ხელმოწერილ 2000 წლის 21 ნოემბრით დათარიღებულ “სასარჩელო განცხადებას”, რადგან იგი რეგისტრირებული არ არის სასამართლოში საქართველოს პრეზიდენტის 2000 წლის 27 ოქტომბრის ¹466 ბრძანებულებით დამტკიცებულ “რაიონულ (საქალაქო) საოლქო, აჭარისა და აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკებში ორგანიზაციული მუშაობისა და სამართალწარმოების წესის შესახებ დებულებით” დადგენილი წესით, მას არ გააჩნია დოკუმენტის სასამართლოში (სასამართლოს კანცელარიაში, სასამართლოს თავმჯდომარესთან) წარდგენის დამადასტურებელი არცერთი რეკვიზიტი; თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 7 აგვისტოს ¹317 ცნობით კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის შემოსული ფოსტის აღრიცხვის ჟურნალში 2000 წლის 21 ნოემბრიდან 2001 წლის 1 იანვრამდე გ. ჩ.-ის, ნ. ჩ.-ს და ე. ბ.-ის საარჩელო განცხადება პრივატიზაციის გაუქმების და ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ რეგისტრირებული არ არის; სამუშაოზე აღდგენის საქმესთან დაკავშირებით ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 21 ნოემბრის განჩინებაში დაფიქირებულია, რომ მოსარჩელეები აპირებენ სარჩელის შეტანას პრივატიზაციის გაუქმების მოთხოვნით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ჩ.-მ, ნ. ჩ.-მ და ე. ბ.-მ, მათ მოითხოვეს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორთა აზრით, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გამოტანილია კანონის არასწორად განმარტების საფუძველზე, იგი არ არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული, ხოლო მოცემული დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელი.

კასატორების განმარტებით, მათ მიმართ სადავო ობიექტის პრივატიზაციისას დარღვეულ იქნა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1997 წლის 8 სექტემბრის ¹1-3.548 ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზაციის დებულების” მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის “ა” და “დ” ქვეპუნქტების მოთხოვნები, კერძოდ; სადავო ობიექტის შეძენის მსურველმა შპს “მ.-ის” წარმომადგენელმა და ფიზიკურ პირთა ჯგუფმა წარადგინეს განცხადება, რომელშიც მითითებულია, რომ ისინი გამოხატავენ თანხმობას, რათა მონაწილეობა მიიღონ ...-ზე ¹38-ში მდებარე საფირმო მაღაზია “...-ის” პრივატიზაციაში, მაშინ როდესაც კონკურსის ფორმით საპრივატიზაციოდ გამოტანილი იყო არასაცხოვრებელი ფართი, ...-ზე ¹38-40-ში” და არა მაღაზია “...-ი”.

კასატორთა მითითებით, კონკურსზე მონაწილეობის განაცხადს არ გააჩნია შესაბამისი რეკვიზიტები (ნომერი, წელი, თვე და რიცხვი), არ არის მითითებული, თუ როდის არის იგი წარდგენილი, განცხადებაში არ არის მითითებული განმცხადებელთა მისამართლები და პირადობის დამადასტურებელი მოწმობების მონაცემები.

კასატორები “სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, არ ეთანხმებიან სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას ხანდაზმულობასთან მიმართებაში, ვინაიდან პრივატიზების პროცესი დასრულებულად და შესაბამისად სახელმწიფო ქონება პრივატიზებულად ითვლება საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის შემდეგ. საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემა კი ხდება თანხის მთლიანად გადახდის დადასტურებიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში, რის გამოც, მათი აზრით, პრივატიზებასთან დაკავშირებით სარჩელის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადის დინება უნდა დაიწყოს მესამე პირებზე საკუთრების უფლების დამდასტურებელი მოწმობის გადაცემის მომენტიდან და ხანდაზმულობის ვადის გასვლის საბოლოო ვადად ჩაითვალოს 2001 წლის 15 აპრილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ჩ.-ის, ნ. ჩ.-სა და ე. ბ.-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ არის დასაშვები, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, გ. ჩ.-ის, ნ. ჩ.-სა და ე. ბ.-ის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან გ. ჩ.-ს, ნ. ჩ.-სა და ე. ბ.-ს გადახდილი აქვთ სახელმწიფო ბაჟი _ 300 (სამასი) ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მათ უნდა დაუბრუნდეთ აღნიშნული თანხის 70% _ 210 (ორას ათი) ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

დაუშვებლად იქნეს მიჩნეული გ. ჩ.-ის, ნ. ჩ.-სა და ე. ბ.-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 7 მაისის განჩინებაზე;

2. გ. ჩ.-ს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% _ 210 (ორას ათი) ლარი;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.