¹ბს-114-107(2კ-07) 11 აპრილი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 24 ნოემბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 19 მაისს ინდმეწარმე ,,ვ. მ-ემ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მოპასუხე ქ. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისა და მის შედეგად გაუქმებული დღგ-ის ჩათვლების აღდგენის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ ზესტაფონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ რეგისტრირებულია გადასახადის გადამხდელად და მინიჭებული აქვს საიდენტიფიკაციო კოდი ¹......

2006 წლის აპრილის ბოლოს ზესტაფონის საჯარო რეესტრის სამსახურიდან შეიტყო, რომ მის ქონებაზე მოპასუხეს განხორციელებული ჰქონდა იპოთეკის/გირავნობის უფლების რეგისტრაცია, თითქოს მასზე დარიცხული დავალიანების უზრუნველყოფის მიზნით. როგორც შემდეგ გაირკვა, საგადასახადო ინსპექციის მიერ უკანონოდ იქნა გაუქმებული მის მიერ სამი ანგარიშ-ფაქტურით: აა-70 ¹....; ¹.....; ¹..... განხორციელებული სასაქონლო ოპერაციების შედეგად კანონიერად მიღებული Dდღგ-ის ჩათვლები და დაერიცხა აღნიშნული გადასახადები საურავთან ერთად.

მოსარჩელის განმარტებით, მან 2002 წლის სექტემბერ-ოქტომბერში ქ. ბათუმში, შპს ,,ბ-გან” სამ ეპიზოდში შეიძინა შაქარი, რაშიც გადაიხადა Dდღგ-ის თანხაც და გამყიდველის მიერ გამოწერილ იქნა შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურები, სასაქონლო ზედნადებები და თანხის გადახდის დამადასტურებელი სალაროს შემოსავლის ორდერები. სულ შპს ,,ბ-გან” შეიძინა 950 ტონა შაქარი, რაშიც გადაიხადა 24 940 ლარი, მათ შორის - დღგ-ის თანხა 3 990 ლარი.

Mმოქმედი საგადასახადო კოდექსის 91-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად: ,,დღგ-ს გადამხდელია პირი, რომელიც რეგისტრირებულია ან ვალდებულია გატარდეს რეგისტრაციაში დღგ-ს გადამხდელად”. ამავე კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილით, დღგ-ით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი ოპერაცია და დასაბეგრი იმპორტი”. ხოლო მე-2 ნაწილით: ,,დასაბეგრი ოპერაციებია პირის მიერ საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიწოდება, მათ შორის უსასყიდლოდ”. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მითითებით, შპს ,,ბ-თან” განხორციელებული სასაქონლო ოპერაციის შედეგად წარმოშობილ დღგ-ზე კანონი სათანადო გადამხდელად განიხილავს შპს ,,ბ-ს” და დაუშვებელია ამ გადასახადების სხვისთვის დაკისრება.

საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილით ჩასათვლელი დღგ-ს თანხაა, რომელიც გადახდილია დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით წარდგენილი ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისად ან გადახდილია საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით”. ამავე კოდექსის 115-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ანგარიშ-ფაქტურა გამყიდველის მიერ გამოიწერება ოთხ პირად, რომელთაგან I-III პირები გადაეცემა მყიდველს, ხოლო I-IV პირები რჩება გამყიდველთან. ამასთან, II პირს გამყიდველი წარუდგენს სათანადო საგადასახადო ორგანოს – კონტროლის განსახორციელებლად, ხოლო III პირს საქონლის შემძენი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით-ჩათვლის მისაღებად.

მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული მუხლების მოთხოვნები მის მიერ შესრულებულ იქნა კანონით დადგენილი წესით და ვადებში. ამასთან, დადგენილია, რომ შპს-ს მიერ შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურები წარდგენილია საგადასახადო დეპარტამენტის მონიტორინგის სამსახურში და მოხდენილია ანგარიშწორება სახელმწიფო ბიუჯეტთან აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით.

აჭარის ა/რ მთავრობის ხელმძღვანელობის მიერ არ ირიცხებოდა გადასახადები ცენტრალურ ბიუჯეტში, რის გამოც საგადასახადო დეპარტამენტმა არ ჩათვალა აჭარის ა/რ ბიუჯეტში გადახდილი დღგ გადახდილად, რაც არამართებულია, ვინაიდან, საქართველოს კონსტიტუციის შესაბამისად, აჭარის ა/რ ბიუჯეტი სახელმწიფო ბიუჯეტის შემადგენილი ნაწილია და მისი მობილიზება და განკარგვა ხდება ,,სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად.

Yყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლების აღდგენასა და მასზე დარიცხული საურავების ჩამოწერას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 7 ივლისის განჩინებით საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ საქართველოს ფინანათა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი და შპს ,,ბ-ი”.

Mმოპასუხემ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და მესამე პირმა – საგადასახადო დეპარტამენტმა სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვეს მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,ვ. მ-ის” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა ი/მ ,,ვ. მ-ვის” სერია აა-70 ¹...; ¹.....; ¹.... ანგარიშ-ფაქტურებით გაუქმებული დღგ-ის ჩათვლების აღდგენა 3990 ლარზე და მოცემულ თანხაზე დარიცხული საურავის გაუქმება.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა.

Aაპელანტი – ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის შესაბამისად, საქართველოში მოქმედებს საერთო სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები. დამატებითი ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ს თანხა დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში, რასაც ითვალიწინებს შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი, კერძოდ: ,,დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება სახელმწიფოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა. გადასახადის თანხის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტში განისაზღვრება ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონითა და 2000 წლის 13 დეკემბრის ,,სახელმწიფო გადასახადებიდან აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტში ანარიცხების გრძელვადიანი ეკონომიკური ნორმატივების შესახებ” საქართველოს კანონით. Aაპელანტის მითითებით, მხოლოდ ამ მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ ჩაითვლება დღგ-ს თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად. Bბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. დაუშვებელია ბიუჯეტის შემოსავლებში თანხების აღრიცხვა, როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე კომერციულ ბანკებში შესაბამის ანგარიშზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტის განმარტებით, საქართველოს ბიუჯეტში თანხა ჩარიცხულად ითვლება, თუ ის ასახვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშებზე, ხოლო, რაც შეეხება საქმეში არსებულ, საგადასახადო ინსპექციისაგან გაცემულ ცნობას დღგ-ის თანხის გადახდის თაობაზე, აპელენტის მოსაზრებით, იგი სარჩელის დაკმაყოფილების არასაკმარისი საფუძველია, ვინაიდან აღნიშნული ცნობებით არ დასტურდება დღგ-ის თანხის საქართველოს ბიუჯეტის ეროვნული ბანკის სახაზინო ანგარიშზე ასახვა და ის ვერ ჩაითვლება გადამხდელისაგან კანონიერი ნდობის საფუძვლად.

საქართველოს საგადასახდო კოდექსის 115-ე მუხლის პირველი პუქნტის შესაბამისად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოებს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით საგადასახადო ჩათვლის მისაღებად. აპელანტის მითითებით, ხშირ შემთხვევებში ხდება უსაქონლო და ფიქტიურ ოპერაციებზე საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა, რასაც საეჭვოს ხდის გამყიდველის მიერ საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირის წარუდგენლობა. პირს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გაყალბებისათვის ეკისრება სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობა. ანგარიშ-ფაქტურის გაყალბებად კი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-7 პუნქტის შესაბამისად, ითვლება საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის სხავადასხვა ეგზემპლარში განსხვავებული რეკვიზიტების შეტანა, პირის მიერ იმ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერა და მყიდველისთვის წარდგენა, რომელიც საგადასახადო ორგანოების მიერ არ იყო ამ პირზე გაცემული, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურაში გამყიდველის შესახებ არასწორი რეკვიზიტების შეტანა, უსაქონლო და ფიქტიურ ოპერაციებზე საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერა.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ჩასათვლელი დღგ-ის თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად, ხოლო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერისა და წარდგენის წესს ადგენს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლი, კერძოდ: მყიდველი და გამყიდველი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებს წარუდგენენ საგადასახადო ორგანოებს ყოველთვიურად, არა უგვიანეს მომდევნო თვის 10 რივცხისა. იმ პირს, რომელიც არ არის რეგისტრირებული დღგ-ის გადამხდელად, არ აქვს ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის უფლება. ყოველვე აღნიშნული აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს ჩათვლების მისაღებად. Aაპელანტის განმარტებით კი სასამართლოს არ გამოუკვლევია არც ერთი ზემოთ ჩამოთვლილი გარემოება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელსათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

Mმეორე აპელანტი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი, სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო სისტემა მოიცავს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახადების (დაწესების, შეცვლის და გაუქმების) გადახდევინების პრინციპების, ფორმებისა და მეთოდების, საგადასახადო ორგანოებისა და საგადასახადო კონტროლის, აგრეთვე საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის სახეების ერთობლიობას. საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად საქართველოში მოქმედებს საერთო-სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები.

დამატებული ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ის თანხა დასაბეგრი ოპერაციების დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში, რასაც ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი.

აპელანტის განმარტებით, ზემოთ აღნიშნული მუხლების მოთხოვნები შესრულებულად ჩაითვლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა დაცული იქნება ის ძირითადი პრინციპი, რომელიც გამოდინარეობს 114-ე მუხლის პირველი პუნქტის ბოლო აბზაციდან: “დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა".

ამ დებულების შესაბამისად, დღგ-ის ჩათვლას შეიძლება დაექვემდებაროს მხოლოდ ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა. საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ჩამოთვლილი დღგ-ის თანხა წარმოადგენს გადასახადის თანხას, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარმოდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ან გადახდილია საბაჟოO დეკლარაციის მიხედვით. ზემოაღნიშნული მუხლი ითვალისწინებს ორ შემთხვევას: პირველი, როდესაც ჩასათვლელი, ანუ ჯერ არ ჩათვლილი დღგ-ის თანხა გადახდილია წარმოდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად და მეორე, როდესაც აღნიშნული თანხა უკვე ბიუჯეტში გადახდის შემდეგ ექვემდებარება ჩათვლას.

საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილში საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა განმარტებულია, როგორც დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდება დღგ-ის გადახდევინების ფაქტი, რაც გამომდინარეობს ანგარიშ-ფაქტურაში ასახული მონაცემებით, რის ჩამონათვალსაც შეიცავს მითითებული მუხლი. აღნიშნულ მუხლში საუბარია, ერთი მხრივ დღგ-ის გადამხდელზე, ანუ საქონლის, შესრულებული სამუშაოს ან გაწეული მომსახურების მიმწოდებელზე, ხოლო, მეორე მხრივ, მყიდველზე (დამკვეთზე). აღნიშნულიდან გამომდინარე, მიმწოდებლის მხრიდან ე.წ. საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა ადასტურებს მყიდველს (დამკვეთის) მიერ არა გადასახადის, არამედ დამატებული ღირებულების გადასახადით დატვირთული საფასურის გადახდისა და დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტს. ამგვარად, შეუძლებელია მხოლოდ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა იყოს საკმარისი იმისათვის, რომ განხორციელდეს გადასახადის გადახდილად აღიარება, ანუ სახელმწიფოს მხრიდან ჩათვლა იმისა, რომ გადასახადი გადახდილია.

ამასთან, გასათვალისწინებელია ისიც, რომ 1997 წლის საგადასახადო კოდექსი 115-ე მუხლის მე-7 ნაწილით უშვებს ისეთ მდგომარეობასაც, როდესაც საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა შესაძლებელია გაყალბდეს, კერძოდ, მოხდეს მისი გამოწერა ე.წ. უსაქონლო და ფიქტიურ ოპერაციებზე, რაც უკვე სცილდება საქართველოს საგადასახადო ორგანოების კომპეტენციას, ვინაიდან, ანგარიშ-ფაქტურის გაყალბება იწვევს სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობას.

ნაწარმოები ზემოაღნიშნული ოპერაციის (საქონლის მიწოდების) დროს, როდესაც მოხდა დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციის წარმოება, გადასახადის თანხის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტში განისაზღვრებოდა “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიჯეტო უფლებამოსილების შესახებ" საქართველოს კანონით. კანონის მხოლოდ ამ მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ დღგ-ის თანხა ჩაითვლება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად, კერძოდ, “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ" საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი განსაზღვრავს, რომ საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმირდება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით. ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. დაუშვებელია ბიუჯეტის შემოსავლებში თანხების აღრიცხვა როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე ბანკებში შესაბამის ანგარიშებზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ბიუჯეტში თანხა ჩარიცხულად ითვლება, თუU ის ასახვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ის ჩათვლების განხორციელება საქართველოს ბიუჯეტიდან თანხების დაბრუნების ტოლფასია, რაც პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდის იმ თანხებზე ჩათვლების განხორციელებას, რომელიც არ მოხვედრილა სახელმწიფო ბიუეჯტის ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. მოსარჩელის მიერ საქმეში წარმოდგენილი არ არის შესაბამისი მტკიცებულებები თანხის ბიუჯეტში გადახდის შესახებ.

აპელანტის განმარტებით, “დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა". ამასთან, აუცილებელია, რომ დავის შემთხვევაში წარმოდგენილ იქნას საბანკო ქვითარი ბიუჯეტში თანხების გადახდის ფაქტზე.

ასევე მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ საქმეში არ მოიპოვება საქონლის მომწოდებელი პირის _ შპს “ბ-ის" მიერ (გაუქმებული ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით) ბიუჯეტში თანხის გადახდის დამადასტურებელი საბანკო ქვითრები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკაყოფილებაზე უარის თქმას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთ სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ აპელანტების მიერ მოსარჩელისათვის სარჩელის დაუკმაყოფილებლობის საფუძვალად, იმ გარემოებებზე მითითება, რომ სახელმწიფო ბიუჯეტის ეროვნული ბანკის შესაბამის ანგარიშზე არ მოხვდა დღგ-ს თანხა, სააპელაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან, ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის შესაბამისად, სასამართლოს საბიუჯეტო სისტემა მოიცას საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტის და აჭარისა და აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკების ბიუჯეტებსა და სხვა კატეგორიის ერთეულების ბიუჯეტებს.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა.

Kკასატორები საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია საკასაციო საჩივრებით ითხოვდნენ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 24 ნოემბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორები საკასაციო საჩივარს ძირითადად აფუძნებდნენ იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდნენ სააპელაციო საჩივრებში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 თებერვლის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 16 თებერვლის განჩინებების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

მხარეებს მითითებულ ვადაში საკასაციო სასამართლოში თავიანთი მოსაზრებები არ წარმოუდგენიათ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრებს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრებს განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.