საქმე №ას-1258-2025

28 ნოემბერი, 2025 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან ნემსაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მიხეილ ჯინჯოლია, ბადრი შონია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – ა.ა–ო, ლ.ბ–ძე, ე.ბ–ძე (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა.ბ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 18 ივნისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ა.ბ–ძემ (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ა.ა–ოს (შემდგომში - „პირველი მოპასუხე“ ან „პირველი კასატორი“), ლ.ბ–ძის (შემდგომში - „მეორე მოპასუხე“ ან „მეორე კასატორი“) და ე.ბ–ძის (შემდგომში - „მესამე მოპასუხე“ ან „მესამე კასატორი“) მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მოთხოვნით. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2025 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ............, ფართი (მშენებარე) 108,50 კვ.მ, ს.კ. N...........(შემდგომში - „სადავო უძრავი ქონება”) და დადგინდა აღნიშნული ქონების მოსარჩელისათვის თავისუფალ მდგომარეობაში გადაცემა. მოპასუხეებმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინეს სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 18 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

6.1. სადავო უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით ირიცხება მოსარჩელის სახელზე. საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენს 16.02.2015წ. დამოწმებული უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულება;

6.2. მოსარჩელის კუთვნილი სადავო უძრავი ქონება მოპასუხეების მფლობელობაშია.

7. სააპელაციო პალატის მითითებით, აპელანტი მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, რადგან მოსარჩელე სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრე ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე გახდა. მისი მხრიდან შესაძლებელია რეესტრის მონაცემების უსწორობა გარკვეული მტკიცებულებებით დადასტურდეს, ამ დრომდე კი საჭიროდ მიაჩნია სასამართლომ პირველი მოპასუხე და მისი შვილები მართლზომიერ მფლობელებად ცნოს და მათ ბინაში ცხოვრების შესაძლებლობა ჰქონდეთ.

8. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312.1 და 312.2 მუხლებზე დაყრდნობით დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის მსჯელობა, რომ სამართლებრივი თვალსაზრისით არ უნდა იქნეს განხილული სადავო ქონების არამართლზომიერ მფლობელად, რადგან წინამდებარე საქმის მოსარჩელეს აღძრული აქვს ვინდიკაციური სარჩელი და საქმის განხილვის დროს ნივთზე მოსარჩელის საკუთრების წარმოშობის საფუძველი ძალაშია.

9. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 4.1, 102.1 მუხლებით და მიიჩნია, რომ მოპასუხეს არც პირველი ინსტანციის და არც სააპელაციო სასამართლოში არ მიუთითებია ისეთ გარემოებაზე, რაც სადავო ქონებაზე მისი მფლობელობის მართლზომიერებას დაადასტურებდა. მოდავე მხარეებს შორის არ არსებობს რაიმე სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რითაც მოსარჩელე (მესაკუთრე) შეიძლება შეზღუდულიყო მოპასუხესთან მიმართებაში. არ არსებობს არც კანონისმიერი წინაპირობა რაიმე შებოჭვისათვის და, შესაბამისად, არ არსებობს საფუძველი, რის გამოც მოსარჩელეს შეიძლება უარი ეთქვას მის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთზე კანონით გარანტირებული უფლებების განხორციელებაში.

10. აპელანტების პრეტენზიასთან დაკავშირებით, რომ სადავო უძრავ ქონებაში პირველ მოპასუხესთან ერთად არასრულწლოვნები ცხოვრობენ, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ეს გარემოება ვერ გახდება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა, რომ არასრულწლოვანთა საუკეთესო ინტერესების გათვალისწინებასა და დაცვას უდიდესი მნიშვნელობა ენიჭება. „ბავშვის უფლებების შესახებ” კონვენციისა და სსკ-ის 1198.1 მუხლის ანალიზიდან გამომდინარე, არასრულწლოვანი ბავშვების ინტერესების ჯეროვანი დაცვა მათ კანონიერ წარმომადგენლებს ევალებათ. შესაბამისად, არასრულწლოვნის უფლებაზე აპელანტების მითითება ვინდიკაციური სარჩელის უარყოფის საფუძველი ვერ გახდება. აღსანიშნავია, რომ წინამდებარე დავის საგანი მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვას უკავშირდება და საქმე არ წარმოადგენს არასრულწლოვნის უფლებების დარღვევიდან გამომდინარე დავას (იხ. სუსგ საქმე Nას-1191-2021, 14.02.2022წ.; Nას-1362-2022, 08.02.2024წ.).

11. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა ბავშვის უფლებათა კოდექსის 69-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტა, რომ ბავშვზე მორგებული მართლმსაჯულების განხორციელება და ბავშვის საუკეთესო ინტერესის დაცვა არ გულისხმობს კანონის უზენაესობის პრინციპის დარღვევას. საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკუთრების კონსტიტუციური უფლების შემზღუდველი გარემოება ვერ გახდება სადავო უძრავი ნივთის სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობა. შესაბამისად, უსაფუძვლოა ბავშვის საუკეთესო ინტერესების უგულებელყოფის თაობაზე კასატორის პრეტენზია (შდრ. სუსგ Nას-1282-2021, 15.06.2022წ.; Nას-674-2022, 13.10.2022წ.; Nას-1351-2022, 14.12.2022წ.).

12. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე, 168-ე მუხლებით და ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩელი მართებულად დააკმაყოფილა.

13. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოპასუხეებმა წარადგინეს საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

14. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

14.1. კასატორებმა მიუთითეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183.1, 312-ე მუხლებზე და განმარტეს, რომ, მართალია, რეესტრის მონაცემების მიმართ არსებობს სისრულისა და უტყუარობის პრეზუმფცია, მაგრამ ასევე კანონმდებელი ტოვებს სივრცეს იმისათვის, რომ შესაბამისი უტყუარობა რიგ შემთხვევაში გაქარწყლებულ იქნას. მოცემულ შემთხვევაში, მთავარი გარემოება ის არის, რომ პირველი მოპასუხის ყოფილი მეუღლე წლების განმავლობაში ურიცხავდა ფულს მის დედას - მ.ჩ–ძეს იმისათვის, რომ მისთვის შეეძინა უძრავი ქონება. რეალურად, მოხდა ისე, რომ ვინაიდან ი.ბ–ძე იმ პერიოდში, როდესაც განხორციელდა უძრავი ქონების შეძენა, იმყოფებოდა უცხოეთში, აღნიშნული უძრავი ქონება აღირიცხა დედის სახელზე, რომელმაც შემდგომში ის ჩუქების ხელშეკრულებით გადაუფორმა მეორე შვილს - მოსარჩელეს. შესაბამისად, იქამდე, სანამ არსებობს შესაძლებლობა, რომ პირველმა მოპასუხემ გარკვეული მტკიცებულებებით დაადასტუროს რეესტრის მონაცემების უსწორობა, საჭიროა სასამართლომ პირველი მოპასუხე და მისი შვილები ცნოს მართლზომიერ მფლობელებად და მათ ჰქონდეთ ბინაში ცხოვრების შესაძლებლობა;

14.2. პირველი მოპასუხე და მისი შვილები მართლზომიერი ფლობის ფარგლებში ახორციელებენ აღნიშნული ფართის მფლობელობას, ვინაიდან უძრავი ქონების რეალურ მესაკუთრეს წარმოადგენს მოსარჩელის ძმა - ი.ბ–ძე. მოსარჩელე მხოლოდ ფაქტობრივად არის უძრავი ქონების მესაკუთრე. შესაბამისად, წინამდებარე შემთხვევაში არ არსებობს სსკ-ის 172-ე მუხლის ფაქტობრივი შემადგენლობა;

14.3. პირველი მოპასუხე მის არასრულწლოვან შვილებთან ერთად წლებია ამ ქონებაში ცხოვრობს. იგი ქმართან გაშორებული მარტოხელა დედაა და საკუთარი სახსრებით არჩენს შვილებს. შესაბამისად, მისთვის და მისი შვილებისთვის შეუძლებელია აღნიშნული ფართის დატოვება და საცხოვრებლად სხვაგან გადასვლა;

14.4. სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა არასრულწლოვანი ბავშვების ინტერესები, ასევე, ის გარემოება, რომ მათ სხვაგან წასასვლელი არ გააჩნიათ და მოსარჩელეს წლების განმავლობაში არანაირი პრეტენზია არ გააჩნდა.

15. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2025 წლის 24 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

16. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

17. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენიათ. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანია მოპასუხეთა მფლობელობიდან სადავო უძრავი ქონების გამოთხოვის მართლზომიერება. საკასაციო სასამართლო, თავდაპირველად, განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ აღძრულია სარჩელი მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვის თაობაზე, შესაბამისად, წინამდებარე დავის ფარგლებში სასამართლოს მსჯელობის საგანი ვერ გახდება მოსარჩელის საკუთრების უფლების მართლზომიერებასთან დაკავშირებული საკითხები. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ სადავო უძრავ ქონებაში პირველ მოპასუხესთან ერთად მისი არასრულწლოვანი შვილების ცხოვრების ფაქტი ვერ დააბრკოლებს მოსარჩელის მიერ მოპასუხეთა მიმართ აღძრული ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებას (იხ. სუსგ საქმე Nას-756-2020, 29 ოქტომბერი, 2020 წელი). საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა, რომ არასრულწლოვანთა საუკეთესო ინტერესების გათვალისწინებასა და დაცვას უდიდესი მნიშვნელობა ენიჭება, თუმცა აღსანიშნავია, რომ „ბავშვის უფლებების შესახებ“ 1989 წლის 20 ნოემბრის კონვენციის 27-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მშობელს (მშობლებს) ან ბავშვის აღმზრდელ სხვა პირებს აკისრიათ ძირითადი პასუხისმგებლობა იმისათვის, რომ თავიანთი შესაძლებლობებისა და ფინანსური საშუალებების ფარგლებში უზრუნველყონ ბავშვის განვითარებისათვის საჭირო ცხოვრების პირობები. კონვენციისა და სსკ-ის 1198-ე მუხლის პირველი ნაწილის (მშობლები უფლებამოსილი და ვალდებული არიან, აღზარდონ თავიანთი შვილები, იზრუნონ მათი ფიზიკური, გონებრივი, სულიერი და სოციალური განვითარებისათვის, აღზარდონ ისინი საზოგადოების ღირსეულ წევრებად, მათი ინტერესების უპირატესი გათვალისწინებით) ანალიზიდან გამომდინარე, არასრულწლოვანი ბავშვების ინტერესების ჯეროვანი დაცვა მათ კანონიერ წარმომადგენლებს ევალებათ. შესაბამისად, არასრულწლოვნების უფლებაზე კასატორების მითითება ვინდიკაციური სარჩელის უარყოფის საფუძველი ვერ გახდება. აღსანიშნავია, რომ წინამდებარე დავის საგანი მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვას უკავშირდება და საქმე არ წარმოადგენს არასრულწლოვანთა უფლებების დარღვევიდან გამომდინარე დავას (იხ. სუსგ საქმე Nას-1191-2021, 14 თებერვალი, 2022 წელი; Nას-1362-2022, 08 თებერვალი, 2024 წელი). საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს საქმის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა გარემოება დადგენილი, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წინაპირობა გამოკვლეული აქვს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. იმავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. ამდენად, ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებიდან გამომდინარე, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, რაც დასტურდება საქმეში არსებული ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან (იხ. ს.ფ. 18, 131), რომლის მიმართაც, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის შესაბამისად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. დადგენილია, ასევე, რომ მოპასუხეები/კასატორები წარმოადგენენ სადავო უძრავი ქონების მფლობელებს. მათ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-103-ე მუხლების შესაბამისად, ვერ უზრუნველყვეს მათი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსათვის იმგვარი მტკიცებულების წარდგენა, რომლითაც სადავო უძრავ ქონებაზე მათი მფლობელობის მართლზომიერება დადასტურდებოდა. ამდენად, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში გამოიკვეთა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა წინაპირობა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა დასაბუთებულია და ის მართებულად დაკმაყოფილდა. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე წინაპირობა, კასატორებს არ წარმოუდგენიათ იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ა.ა–ოს, ლ.ბ–ძისა და ე.ბ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ა.ა–ოს (პ.ნ. ..........), ლ.ბ–ძესა (პ.ნ. ........) და ე.ბ–ძეს (პ.ნ. .........) დაუბრუნდეთ ნ.ტ–ის (პ.ნ. .............) მიერ 2025 წლის 16 ოქტომბერს №3716 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის 70% – 105 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი: TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი: 300773150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ლევან ნემსაძე

მოსამართლეები: მიხეილ ჯინჯოლია

ბადრი შონია