¹ბს-1142-1093(2კ-07) 19 მარტი, 2008 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2007 წლის 28 თებერვალს ინდმეწარმე ,,...-მ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ გაუქმებული დღგ-ის ჩათვლების აღდგენის თაობაზე.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ რეგისტრირებულია გადასახადის გადამხდელად და მინიჭებული აქვს საიდენტიფიკაციო კოდი ¹.... სამეწარმეო საქმიანობა შეწყვიტა 2002 წლის 1 აპრილიდან.
ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის შეტყობინების თანახმად, მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ 2006 წლის 9 დეკემბრის მდგომარეობით ერიცხებოდა საგადასახადო დავალიანება. აღნიშნულის თაობაზე მან განცხადებით მიმართა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციას, საიდანაც აცნობეს, რომ მას გაუუქმდა გადახდილი დღგ და ბიუჯეტისადმი დავალიანებამ შეადგინა 11920,39 ლარი, აქედან, ძირითადი თანხა – 4226,6 ლარი, ხოლო საურავი – 7563 ლარი. მოსარჩლის განმარტებით, საგადასახადო ინსპექციის მიერ უსაფუძვლოდ იქნა გაუქმებული გადახდილი დღგ, ვინაიდან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის შესაბამისად, ,,დღგ მიეკუთვნება საერთო სახელმწიფოებრივ გადასახადს, ამავე კოდექსის 29-ე მუხლს 25-ე ნაწილის შესაბამისად, დღგ არის არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც დგინდება მოწოდებული საქონლის ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდის მომხმარებელი ამ გადასახადით გაზრდილი ფასით საქონლის შეძენისას. არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრება საქონლის მიმწოდებელს, რომელიც ამ კოდექსის III და IV თავების მიხედვით იწოდება გადასახადის გადამხდელად. ანგარიშ-ფაქტურა გამყიდველის მიერ გამოიწერება ოთხ პირად, რომელთაგან I-III პირები გადაეცემა მყიდველს, ხოლო I-IV პირები რჩება გამყიდველთან. ამასთან, II პირს გამყიდველი წარუდგენს შესაბამის საგადასახადო ორგანოს – კონტროლის განსახორციელებლად, ხოლო III პირს საქონლის შემძენი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით-ჩათვლის მისაღებად.
მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული მუხლების მოთხოვნები მის მიერ შესრულებულ იქნა კანონით დადგენილი წესით და ვადებში და ამასთან, დღგ-ს გაუქმების საფუძველს არ ქმნის ის გარემოება, რომ პროდუქციის მომწოდებელმა სადავო გადასახადები აჭარის ა/რ საგადასახადო ორგანოებში გადაიხადა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 10 დეკემბრის ¹კა-21-23-1899 შეტყობინების ქონებაზე ყადაღის დადების თაობაზე ბათილად ცნობასა და გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლების აღდგენას.
ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 11 აპრილის განჩინებით საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ საქართველოს ფინანათა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, შპს ,,ლ”, შპს ,,ბ” და ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია.
Mმოპასუხემ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და მესამე პირმა – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა სასარჩელო განცხადება არ ცნეს და მოითხოვეს მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,...-ის” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა ი/მ ,,...-თვის” გაუქმებული დღგ-ის ჩათვლების - 4226,60 ლარის აღდგენა და მასზე დარიცხული საურავისა და ქონებაზე დადებული ყადაღის გაუქმება.
საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ ,,საქართველოს საბიუჯეტო სისტემის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის შესაბამისად, საქართველოს საბიუჯეტო სისტემა არის საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების, ავტონომიური რესპუბლიკების ხელისუფლებისა და ადგილობრივი ხელისუფლების ვალდებულებათა შესრულების მიზნით ფინანსური რესურსების მობილიზაციისა და გამოყენების მარეგულირებელი საკანონმდებლო და კანოქვემდებარე აქტების, საფინანსო-საბიუჯეტო პოლიტიკის, საბიუჯეტო პროცესისა და შესაბამისი ბიუჯეტების ერთობლიობა.
რაც შეეხება საურავს, საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის შესაბამისად (ასევე 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის შესაბამისად) დღგ არის არაპირდაპირი გადასახადი, რომლის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრება საქონლის მიმწოდებელს, რომელიც იწოდება გადასახდის გადამხდელად. ჩათვლების აღდგენაზე უარის თქმის შემთხვევაშიც კი, საფუძველს მოკლებულია საურავის დაკისრება მყიდველზე, ვინაიდან მას არ გააჩნია Dდღგ-ს ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა.
Aაპელანტი – ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” და ,,სახელმწიფო გადასახადებიდან აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტში ანარიცხების გრძელვადიანი ეკონომიკური ნორმატივების შესახებ” საქართველოს კანონების შესაბამისად, ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშებზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ს ჩათვლების განხორციელება საქართველოს ბიუჯეტიდან თანხების დაბრუნების ტოლფასია, რაც პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდის იმ თანხების ჩათვლების განხორციელებას, რომელიც არ მოხვედრილა ბიუჯეტის ეროვნულ ბანკში გახნილ სახაზინო ანგარიშზე.
Aაპელანტის განმარტებით კი შპს ,,ლ.-სა” და შპს ,,ბ.-ის” მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტში არ არის გადახდილი დღგ-ს თანხა, რის გამოც მოსარჩელეს არ შეიძლება გადახდილად ჩაეთვალოს დღგ.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
მეორე აპელანტი – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო სისტემა მოიცავს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახადების (დაწესების, შეცვლისა და გაუქმების) გადახდევინების პრინციპების, ფორმებისა და მეთოდების, საგადასახადო ორგანოებისა და საგადასახადო კონტროლის, აგრეთვე საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის სახეების ერთობლიობას. საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, საქართველოში მოქმედებს საერთო-სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები.
დამატებული ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ის თანხა დასაბეგრი ოპერაციების დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში, რასაც ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი.
აპელანტის განმარტებით, ზემოთ აღნიშნული მუხლების მოთხოვნები შესრულებულად ჩაითვლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა დაცული იქნება ის ძირითადი პრინციპი, რომელიც გამოდინარეობს 114-ე მუხლის პირველი პუნქტის ბოლო აბზაციდან: “დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა".
2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებული პირი, რომელიც აწარმოებს დასაბეგრ ოპერაციას, ვალდებულია, გამოწეროს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა და წარუდგინოს იგი გადასახადების გადამხდელად რეგისტრირებულ პირს – საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმღებს, ამ მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნების გათვალისწინებით. ანგარიშ-ფაქტურა გამოიწერება ოთხ ეგემპლარად, რომლის პირველი და მესამე პირები წარედგინება მყიდველს, ხოლო მეორე და მეოთხე პირები რჩება გამყიდველს. ამასთან, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენს საგადასახადო ორგანოებს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით საგადასახადო ჩათვლის მისაღებად.
აპელანტის განმარტებით, იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში წარმოდგენილი არ არის სადავო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მესამე ეგზემპლარები, რომლებიც ი/მ ,,...-ს” კანონით დადგენილი წესით უნდა წარედგინა შესაბამის საგადასახადო ინპექციაში საგადასახადო ჩათვლის მისაღებად, ან/და ანგარიშ-ფაქტურების პირველი ეგზემპლარები, რომელიც ადასტურებს დღგ-ის დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებას, მოსარჩელეს არ შეიძლება გადახდილად ჩაეთვალოს დღგ.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლში 2000 წელის 13 ივლისს შეტანილი ცვლიებების შესაბამისად, დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. ამავე კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილით საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადენს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება დღგ-ს გადახდის ფაქტი, რაც ნიშნავს იმას, რომ მიმწოდებლის მხრიდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა ადასტურებს მყიდველის მიერ დღგ-ით დატვირთული საფასურის გადახდასა და დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტს. დღგ-ს ჩათვლის მისაღებად საჭიროა ორი პირობის არსებობა: საქონლის (მომსახურების) მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ს გადახდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით და გამყიდველის მიერ დღგ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა. მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის საქონლის ღირებულების (დღგ-ს ჩათვლით) გადახდა მხარეთა შორის დავის საგანს არ წარმოადგენს (აღნიშნულზე მყიდველს უნდა გააჩნდეს პრეტენზია), ხოლო გამყიდველის მიერ სადავო ანგარიშ-ფაქტურებზე დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში გადახდა დადასტურებულია შესაბამისი მაკონტროლებელი ორგანოს, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის ცნობებით.
საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის 10 მარტის ¹2/2/275.296.299 გადაწყვეტილების შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსი დღგ-ს თანხის სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულებას აკირებს მხოლოდ დღგ-ს გადამხდელს, ანუ კონკრეტულ შემთხვევაში საქონლის, მომსახურების ან სამუშაოს მიმწოდებელს. Mმხოლოდ აღნიშნული ვალდებულების შესრულების საფუძველზე მოიპოვებს საქონლის, მომსახურების ან სამუშაოს მიმღები უფლებას, მიიღოს საგადასახადო ჩათვლა.
სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრის არგუმენტაციას იმის თაობაზე, რომ ი/მ ,,...-ს” არ წარუდგენია საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისი (მესამე) ეგზემპლარი მაკონტროლებელ საგადასახადო ორგანოში, რითაც უგულებელყო საგადასახადო კოდექსის 115.1 მუხლის მოთხოვნა და რის გამოც არ წარმოეშობა ჩათვლის მიღების უფლება და აღნიშნა, რომ საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლი განსაზღვრავს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის ცნებას, მისი გამოწერის, საგადასახადო ორგანოში წარდგენის წესსა და ვადას, აღნიშნული დანაწესის დარღვევის შემთხვევაში ისევე, როგორც საერთოდ კოდექსის მე-3 კარით დადგენილი წესების დარღვევის დროს, დღგ-ს გადამხდელთა პასუხისმგებლობა განსაზღვრულია 120-121-ე მუხლებით შესაბამისი სანქციების გამოყენების გზით. რაც შეეხება დღგ-ს ჩათვლას, 114-ე მუხლი უპირობოდ ადგენს, რომ ჩათვლას დაექვემდებარება საქონლის მიმწოდებლის მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი თანხა, რაც მოცემულ საქმეზე უდავოდ დადასტურებულია.
მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა.
Kკასატორები საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექცია და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური საკასაციო საჩივრებით ითხოვდნენ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 ოქტომბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
კასატორები საკასაციო საჩივარს ძირითადად აფუძნებდნენ იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდნენ სააპელაციო საჩივრებში.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 8 იანვრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, ხოლო 2008 წლის 29 იანვრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 8 და 29 იანვრის განჩინებების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.
ი/მ ,,...-მ” მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრების დაუშვებლად ცნობა.
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა მოსაზრებებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მისი და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობა.
ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა შემოსავლების სამსახურისა და ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობა.
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექციამ) მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მისი და შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრებს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.
საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. უარი ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციასა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურს საკასაციო საჩივრების განსახილველად დაშვებაზე;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
