¹ბს-1149-1100(2კ-07) 5 მარტი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 9 თებერვალს შპს ,,ა.-მ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის კახეთის სამმართველოში მიმდინარეობდა გამოძიება შპს ,,ა.-სა” და თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ. გამოძიების დაწყებას საფუძვლად დაედო თელავის საგადასახადო ინსპექციის თანამშრომლების მიერ შპს ,,ა.-ში” 2005 წლის 22-29 აგვისტოს ჩატარებული შემოწმების შედეგების საფუძველზე 2005 წლის 29 აგვისტოს შედგენილი რევიზიის აქტი, რომლის მიხედვითაც შპს ,,ა.-ს” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 11766 ლარის გადახდა.

საგამოძიებო დეპარტამენტში შესული ოპერატიული ინფორმაცის შესაბამისად დაიწყო გამოძიება Aთელავის საგადასახადო ინსპექციის თანამშრომლების მიმართ, რომლებმაც (აღნიშნული ინფორმაციის შესაბამისად) განზრახ შეამცირეს გადასახადის ოდენობა. გამოძიების მოთხოვნით, 2005 წლის ოქტომბერ-ნოემბერში პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველოს სპეციალისტების მიერ შპს ,,ა.-ში” ჩატარდა საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის დოკუმენტური შემოწმება იმის დასადგენად, თუ რამდენად სწორად იყო ასახული თელავის საგადასახადო ინსპექტორების მიერ შედგენილ აქტში შპს ,,ა.-ის” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების მდგომარეობა: 2005 წლის 6 დეკემბერს შედგენილი აქტის შესაბამისად, შპს ,,ა.-ს” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხა 112173 ლარის გადახდა. რევიზიის აქტში მითითებული თანხა სადავო გახადა შპს ,,ა.-მ” და გამოძიებამ დანიშნა ექსპერტიზა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკურ მთავარ სამმართველოში; ექსპერტიზის 2005 წლის 9 დეკემბრის დასკვნის მიხედვით, პოლიციის სპეციალურ გამოკვლევათა სამმართველოს მიერ შედგენილ აქტში ასახული თანხების უმრავლესობა არასწორადაა დარიცხული და საბოლოოდ, შპს ,,ა.-ს” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხა 9250 ლარის, ინვენტარიზაციის შედეგების მიხედვით – 2500 ლარის, სულ – 11750 ლარის გადახდა; საგადასახადო დეპარტამენტში გაგზავნილ იქნა წერილი ექსპერტიზის დასკვნასთან ერთად, რათა საგადასახადო დეპარტამენტს შეემცირებინა დარიცხული თანხები შპს ,,ა.-ის” სასარგებლოდ 112173 ლარიდან 11750 ლარამდე.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა ექსპერტიზის დასკვნა არ გაიზიარა იმ მოტივით, რომ მოქმედი კანონმდებლობით იგი გადასახადის გადამხდელის აღრიცხვის პირად ბარათზე ცვლილებების შეტანის საფუძველს არ წარმოადგენდა.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ზედმეტად დარიცხული თანხის ჩამოწერას.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 20 აპრილის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი.

მოგვიანებით მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა და მოითხოვა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 13 თებერვლის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს ,,ა.-ის” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 13 თებერვლის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ,,ა.-ის” მიმართ მიმდინარეობდა სისხლის სამართლის საქმის წარმოება. ექსპერტიზის დასკვნით გამოვლინდა საბუღალტრო წიგნისა და აღრიცხვის სხვა დოკუმენტების წარმოების წესის დარღვევა, რამაც გამოიწვია გადასახადების ძირითადი თანხის 16756 ლარით შემცირება და აღნიშნულზე შესაბამისად დაერიცხა ჯარიმა 6928 ლარი, სულ სახელმწიფო ბიუჯეტის დავალიანებამ შეადგინა 23684 ლარი. იგივე დასტურდება ყვარლის რაიონული სასამართლოს განაჩენით, რომლის მიხედვით, შპს ,,ა.-ს” სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 23684 ლარის გადასახადი. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის ,,გ” ქვეპუნქტის თანახმად კი, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებიც მტკიცებას არ საჭიროებენ, ესენია: ფაქტები იმის შესახებ, ჰქონდა თუ არა მოქმედებას ადგილი და ჩაიდინა თუ არა ეს მოქმედება იმ პირმა, რაც დადგენილია სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს განაჩენით, როცა საქმეს იხილავს სასამართლო იმ პირის მოქმედების სამოქალაქო-სამართლებრივი შედეგების შესახებ, ვის მიმართაც გამოტანილია განაჩენი. კონკრეტულ შემთხვევაში, შპს ,,ა.-ის” მიმართ იმ პერიოდზე, რა პერიოდზეც წარდგენილია საგადასახადო მოთხოვნა ¹35; არსებობს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი, რომლითაც დადგენილია, რომ მოსარჩელეს აქვს სახელმწიფო ბიუჯეტის ვალი 23684 ლარის ოდენობით; პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოპასუხის წარმომადგენლის მოსაზრება, თითქოს მოსარჩელემ შეცვალა ან გაზარდა დავის საგანი, არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ სარჩელი შეტანილ იქნა 2006 წლის 9 თებერვალს, საქმის წარმოება შეჩერდა 2006 წლის 20 თებერვალს სისხლის სამართლის საქმის განხილვამდე და განახლდა 2006 წლის 11 აპრილს. მოსარჩელის მოთხოვნა ემყარებოდა ექსპერტიზის დასკვნას და ითხოვდა ზედმეტად დარიცხული თანხის შემცირებას, ანუ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილობას. სასამართლო სხდომაზე სარჩელის საგანი არ შეცვლილა, მხოლოდ დაზუსტდა თანხა და საბოლოოდ მოსარჩელემ, განაჩენის გათვალისწინებით, მოითხოვა წარდგენილი საგადასახადო მოთხოვნის, რომელიც 87095.29 ლარის დავალიანებას შეადგენდა ბათილად ცნობა; პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოთხოვნა კი არ გაიზარდა, პირიქით, შემცირდა; სასამართლომ შპს ,,ა.-ის” მტკიცება, რომ ორგანიზაციას ამჟამად არავითარი დავალიანება აღარ გააჩნია, გაიზიარა და აღნიშნა, რომ თანხის მთლიანად გადახდა დასტურდება საქმეზე წარმოდგენილი დოკუმენტებით; პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოპასუხის მოსაზრება, რომ საგადასახადო მოთხოვნა შედგენილია კანონის დაცვით და იგი არ უნდა იქნეს ცნობილი ბათილად, უსაფუძვლოდ მიიჩნია იმ მოტივით, რომ საგადასახადო მოთხოვნა არ ასახავდა რეალურ მდგომარეობას და მას საფუძველი არ გააჩნდა.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თელავის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელიც ითხოვდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ 2006 წლის 17 თებერვალს, როდესაც შპს ,.ა.-მ” სარჩელით მიმართა სასამართლოს, მას თელავის საგადასახადრო ინსპექციის 2006 წლის 13 თებერვლის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა ჩაბარებული ჰქონდა, მოსარჩელეს არც სარჩელში და არც საქმის მომზადების სტადიაზე სადავოდ არ გაუხდია ¹35 საგადასახადო მოთხოვნა, ანუ თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მოსარჩელის მიერ გასაჩივრებული არ ყოფილა. სასამართლოს მთავარ სხდომაზე შპს "ა.-მ" შეცვალა სარჩელის საგანი და მოითხოვა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 13 თებერვლის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83.3-ე მუხლის თანახმად, საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვის მომზადების შემდეგ, სარჩელის საფუძვლის ან საგანის შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ მოპასუხის თანხმობით. აპელანტის განმარტებით კი, იმის მიუხედავად, რომ არ ეთანხმებოდა მოსარჩელის მოთხოვნას, თელავის რაიონულმა სასამართლომ ზემოაღნიშნული ჩათვალა სარჩელის დაზუსტებად და შპს "ა.-ის" მოთხოვნა დააკმაყოფილა.

თელავის რაიონულ სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოტანისას ასევე არ უმსჯელია 2005 წლის 6 დეკემბრის შემოწმების აქტის (რის საფუძველზეც ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემა მოხდა) და საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს ექსპერტ გ. ნ.-ის 2006 წლის 17 იანვრის დასკვნის კანონიერებაზე. გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლო დაეყრდნო ყვარლის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 23 მარტის განაჩენს, გამოტანილს შპს ,,ა.-ის” ბუღალტრის მიმართ. აღნიშნული განაჩენი და ექსპერტის დასკვნა კი თელავის საგადასახადო ინსპექციისათვის მოსარჩელის პირად ბარათზე ცვლილების შესატანად სახელმძღვანელო არ არის.

ამასთან, ვინაიდან შპს ,,ა.-ის” შემოწმებასა და 2005 წლის 6 დეკემბრის შემოწმების აქტის შედგენაში მონაწილეობას იღებდა საგადასახადო დეპარტამენტის გადამხდელთა საგადასახადო შემოწმების ორგანიზების მეთოდების, კონტროლის, კოორდინაციისა და არაპირდაპირი გადასახადების მონიტორინგის სამმართველო, აპელანტი ითხოვდა, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16.2 მუხლის თანახმად, საქმეში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მესამე პირად ჩაბმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლების თანახმად, აპელანტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექცია შეიცვალა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციით (რეგიონული ცენტრი), ხოლო მესამე პირი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონული ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის ,,გ” ქვეპუნქტის თანახმად, რომელიც ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მოქმედებს, დამტკიცებას არ საჭიროებს ფაქტები იმის შესახებ, ჰქონდა თუ არა მოქმედებას ადგილი და ჩაიდინა თუ არა მოქმედება ამ პირმა, რაც დადგენილია სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი, კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით, როდესაც საქმეს იხილავს სასამართლო იმ პირის მოქმედების სამოქალაქო-სამართლებრივი შედეგების შესახებ, ვის მიმართაც გამოტანილია განაჩენი. ასეთი ფაქტების დასადასტურებლად მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან. ანუ, სამოქალაქო პროცესი უშვებს, რომ ზოგიერთი ფაქტი, რომელიც უკვე დადგენილია კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით, სასამართლომ განსახილველ საქმეზე მიიღოს როგორც უტყუარი და უდავო, წინასწარ დადგენილი სავალდებულო, ანუ პრეიუდიციული ძალის მქონე და აღარ შეამოწმოს იგი. ამ შემთხვევაში მოქმედებს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის კანონიერების, ჭეშმარიტებისა და უტყუარობის პრეზუმფცია, რომელიც გამორიცხავს განაჩენით დადგენილი ფაქტების საეჭვოობას და, აქედან გამომდინარე, ხელახლა დამტკიცების საჭიროებას. გამოძიების დროს დადგენილი ფაქტები, რომლებიც სასამართლოს შემაჯამებელ გადაწყვეტილებაში აისახა, გასათვალისწინებელია ადმინისტრაციულ საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისას. საყურადღებოა ის გარემოება, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის ,,გ” პუნქტის დებულებებიდან გამომდინარე, დადგენილია განაჩენის პრეიუდიციული ძალის სუბიექტური მოქმედების ფარგლები. განაჩენის პრეიუდიციულობის საკითხი დგება მხოლოდ იმ საქმეზე, რომლის დავის საგანია იმ პირის მოქმედების სამოქალაქო-სამართლებრივი შედეგი, ვის მიმართაც გამოტანილია განაჩენი. ამდენად, ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით საქმის განმხილველი სასამართლოსათვის განაჩენი სავალდებულოა იმ პირის მიმართ, ვის შესახებაცაა იგი გამოტანილი. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ყვარლის რაიონული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ განაჩენს აქვს პრეიუდიციული ძალა როგორც ობიექტური, ისე სუბიექტური მოქმედების ფარგლების თვალსაზრისით. აღნიშნული განაჩენით დადგენილადაა მიჩნეული, რომ მოსარჩელის, შპს ,,ა.-ს”, მთავარმა ბუღალტერმა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის ოქტომბრამდე პერიოდში დაარღვია წიგნის და აღრიცხვის სხვა დოკუმენტების წარმოების წესი, რამაც გამოიწვია სახელმწიფო ბიუჯეტისათვის გადასახადების ძირითადი თანხის 16756 ლარით შემცირება, რითაც სახელმწიფო ბიუჯეტმა მიიღო 16756 ლარის მატერიალური ზიანი და ზარალმა, საჯარიმო სანქციების გათავალისწინებით, შეადგინა 23684 ლარი. ანუ, 2005 წლის 6 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილი, ზედმეტად დასარიცხი თანხის ოდენობა განაჩენით არ დადასტურდა და განისაზღვრა სისხლის სამართლის საქმით დადგენილი, სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანის სხვა ოდენობა. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს განაჩენი გამოტანილია მთავარი ბუღალტრის მიმართ, ადმინისტრაციულ საქმეზე. ფაქტობრივად, დავის საგანია შპს ,,ა.-ს” დაბეგვრის კანონიერება, რაც არ ნიშნავს იმას, რომ აღნიშნული განაჩენი, სუბიექტური მოქმედების ფარგლების თვალსაზრისით, არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის "გ" პუნქტის მოთხოვნას, რადგან განაჩენით დადგენილია არა შპს ,,ა.-ს” ინტერესებს გარეთ მდგომი კერძო პირის, არამედ საზოგადოების მთავარი ბუღალტრის პასუხისმგებლობა, აღნიშნულ საზოგადოებაში ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედების, საბუღალტრო წიგნისა და აღრიცხვის სხვა დოკუმენტების წარმოების წესის დარღვევის გამო; იმ გარემოებას, რომ შპს ,,ა.-ს” მიერ განაჩენით დადგენილი ზედმეტად დასარიცხად მიჩნეული თანხა გადახდილია, მხარეები სადავოდ არ ხდიან; აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სადავო საგადასახადო მოთხოვნა არ ასახავს რეალურ მდგომარეობას, აქედან გამომდინარე, არ გააჩნია ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი; სააპელაციო პალატას ასევე დადგენილად მიაჩნია ის გარემოება, რომ სასარჩელო განცხადებით მოსარჩელის მიერ სადავოდ იქნა გამხდარი საზოგადოების დამატებით დაბეგვრის კანონიერება და ის გარემოება, რომ საბოლოოდ მოსარჩელემ საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 13 თებერვლის ¹35 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა მოითხოვა, სარჩელის საფუძვლის ან საგნის შეცვლად, ან სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდად ვერ იქნება მიჩნეული. მოცემულ შემთხვევაში ეს არის არა სასარჩელო მოთხოვნის გადიდება, არამედ სარჩელის მხოლოდ დაზუსტება, რასაც მოპასუხე მხარის თანხმობა არ ესაჭიროებოდა. აქედან გამომდინარე, მოცემულ საქმეზე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევას ადგილი არ ჰქონია.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და თელავის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორები საკასაციო საჩივრით ითხოვდნენ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ოქტომბრის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 იანვრის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 4 იანვრის განჩინებების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2008 წლის 22 იანვარს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ იგი აკმაყოფილებდა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,გ” ქვეპუნტის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვათ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურსა და თელავის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრების განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.